Dagboek van een Dopper

boreness has a face

2010-12-12T21:30:00.002+01:00

Vorige week heb ik absoluut werk gezocht, en daarmee bedoel ik binnen in de firma zelf. Na het nakijken van allerlei hopeloos verouderd materiaal en dito 'business-processes' (ehem, ehem, als je een excel lijst met enkele namen en klanten zo kan noemen), bleek dat ik eigenlijk opnieuw in circels aan het rennen was.
Mijn collega Repelsteeltje tracht dan wel een en ander technisch in orde te maken (zoals het vervangen van een lamp op het toilet), maar echt veel arbeidsvreugde lijkt ook hij hier niet uit te putten.

Het rottige is dat je er zelfs niet op een deftige manier kan over bloggen, want wanneer je een echte naam of referentie maakt is de kans nog groot dat je wordt buiten getrapt of een rechtzaak aan je been hebt. In feite een schande, je zou gewoon moeten kunnen schrijven dat bedrijf X klote is georganiseerd, of dat bedrijf Y zijn medewerkers op deze of gene manier de duvel aan doet.

Crymeariver is een vriendelijke firma, daar niet van. Nogmaals, ze zijn heel lief, tof en zelfs sympathiek. Alleen jammer dat het tot nu toe ontbreekt aan enig echt wèrk. Een en ander kan verweten worden aan een gebrek aan organisatie, maar ook aan verkoop.
Wanneer je een fabriek wil opstarten die koekjes maakt, en je hebt machines, inpakkers en vrachtwagens dan kom je nergens zonder dat een verkoper daadwerkelijk duizenden koekjes heeft verkocht.
Men heeft me duidelijk aangeworven 'op de groei'. Wat me alleen maar meer hopeloos maakt.

Ik vul mijn dagen met rondklikken, excelsheets maken en stiekem online jobsites af te schuimen naar betere oorden. Men geeft dan wel een mooi loon, en allerlei voordelen, maar tenslotte zit je er maar bij voor Jan lul.
Na een tiental jaren een bore-out te hebben verzameld op een ander bedrijf kan ik dit echt wel missen. Ik wil niet per sé veel betaald worden, meer gemotiveerd en voldoende verdienen.
Voordeeltjes krijgen zonder daar de middelen om je taak uit te oefenen bij te krijgen, is nogal een domme investering. Je kan dan wel gelukkig zijn als werknemer, met het geld op je rekening elke maand, maar dat was ik met mijn werkloosheidsuitkering ook (5 min gemiddeld).

Nu ja, ... ik zou veel kunnen schrijven over de precieze omstandigheden, maar dat gaat nu eenmaal niet, daarvoor is deze wereld niet eerlijk genoeg. Enkele uren per dag doen alsof je werkt, achter een computer zitten en je afvragen of het dit nu is...
Ik vraag me af hoeveel mensen er in de IT, ICT, programming, consultancy en telecom werken die zich hetzelfde afvragen. (stuur maar je verhalen door... of blog mee...)

Morgen is het maandag, en vertrek ik opnieuw naar die andere stad, naar dat werk, en het enige waar ik aan kan denken is het aantal euro's dat er op mijn rekening zal komen. Da's letterlijk de enige reden dat ik morgenvroeg uit mijn nest zal komen.

de woestenij over

2010-12-02T13:54:00.000+01:00

De laatste paar weken heb ik getracht me te settelen in de nieuwe job. De taken die ik er moet uitvoeren ga ik even in het midden laten, maar ze zijn niet echt ‘actief’ noch 'technisch' te noemen.

Nu ja, ik weet niet of ik er wel zin in heb om te actief te zijn zonder duidelijke doelen of motivatie. “Me bezig houden” kan ik thuis ook (er zijn nog heel wat TV-series die ik wil bekijken, de kelder moet geschilderd en er is altijd wel een taak te doen die belangrijker is dan iets aanklikken in een database).

Het bedrijf “Crymeariver” is me intussen al wat meer bekend, een notie die me beter bespaard was gebleven want het is duidelijk dat ik bij het prototype van een ‘ik wil wel maar ik kan niet’-KMO ben terecht gekomen. Toegegeven, ze zijn menselijk, vriendelijk, in mentaliteit naar de werknemers toe niet te vergelijken met Punknet van voorheen (waar men botte, boerendiplomatie en ondoordachte opmerkingen als een dagelijkse normaliteit aanschouwde bij het "mangament").

‘Beter dan stempelen’, zou je kunnen zeggen, maar daar heb ik toch een paar argumenten tegen in te brengen. Wanneer je moet werken in een omgeving die ten dode is opgeschreven ben je niet alleen veel tijd aan’t verdoen, je verbrand jezelf er ook nog eens aan op de koop toe.

‘t Is zoiets als in het slechtste restaurant van de stad als hulpkok werken. Wanneer die zaak dan op de fles gaat (hebt u’m?:) kom je nergens nog aan de bak komen, iedereen heeft dan zoiets van “heb jij dààr gewerkt? De droom om ooit dan hoofdchef te worden in een chique restaurant kan je dan meestal ver uitstellen, of helemaal vergeten.

Jammer genoeg kan je’t niet op voorhand weten, en met de ratio van crappy bedrijven van tegenwoordig is het ook niet verwonderlijk dat je verkeerd terecht komt. Economisch kan het niet echt rendabel zijn. Crymeariver is het soort bedrijf dat het vooral moet hebben van de goodwil van vrienden van de baas, heb ik de indruk. De mensen van een groot bedrijf die, ondanks de meerprijs, toch bij Crymeariver bestellen. Gewoon omdat ze hem een toffe jongen vinden en snel iets willen in orde brengen in plaats van hun grote leveranciers andermaal lastig te vallen voor prulletjes allerhande.

De spreekwoordelijke kruimels die bij grote bestellingen van de tafel vallen zijn dan voor ons. Op zich kan het werken als business model, maar ik zie het toch somber in. Na X-aantal weken bij deze mensen te hebben gewerkt heb ik welgeteld vier bestellingen zien binnenkomen en heb ik niet echt meer dan tien uur echte arbeid verricht die als dusdanig kan meetellen. Het loon kan echter niet compenseren voor het gevoel van nutteloosheid. Een gevoel dat ik al enkele jaren kende, tijdens mijn bore-out die ik nog steeds niet helemaal heb verwerkt.

Ik hou me dan bezig met wat leren, testen, proberen, en vooral veel gepruts, maar leuk is anders. Men beloofd meer zaken te kunnen doen, maar voorlopig zie ik dat niet gebeuren.

Inmiddels ben ik dus alweer jobsite aan’t afspeuren, … dit keer niet als dopper maar wel als zogenaamde ‘jobhopper’ (zo'n foute term,... hoppen betekent dat ik zelf vrijwillig in het rond spring van job naar job). Ik kan er ook niet aan doen, maar de tijd van het langer dan 1 jaar vol te houden op een firma is blijkbaar voorbij voor mij.
Iemand zei me dat elk klein bedrijf ooit groot kan worden of opeens een zekere professionaliteit kan beginnen aan de dag leggen. Alleszins kan je er niet op blijven wachten.
Een maand, tot twee maand kan je de kat uit de boom kijken, maar daarna moet je onherroepelijk betere oorden opzoeken of je analyse bijstellen.
.... En de jobnomade trekt verder over het woeste landschap.

Checklist nieuwe job

2010-12-01T20:34:00.000+01:00

Wanneer je dan toch aan werk geraakt is het vooral belangrijk meteen heel je administratieve status in orde te brengen. Dit om tijdverlies te vermijden en al het geld te krijgen waar je recht op hebt.

Een kleine checklist:

- Allereerst zorg dat je status op de vdab in orde is. Dat betekent concreet dat je naar de website gaat (of bij een van hun rijkelijk gevulde kantoren langstloopt) en daar je werkloos - voltijds/deeltijds werkende status correct invult.
Dit kan trouwens op voorhand, wanneer je weet dat je op de eerste van de maand ergens vast begint te werken, kun je bijvoorbeeld de 29ste al invullen dat je op de eerste van de volgende maand bij firma X werkt. Op die manier is je status vanaf de eerste seconde correct ingevuld en zijn er geen discussies. Doe je dit te laat, dan kan het zijn dat je echte status niet klopt met de dopkaarten en je status bij vdab. Dit kan in bepaalde gevallen zeer zuur opbreken. Dat uitschrijven kan je doen via de vdab website, onder "mijn dossier". Je kan ook met de vdab mensen bellen om assistentie te vragen, dit gaat in tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt vrij vlot.

- Hou verder ook alle vakantie-attesten, tewerkstellingsattesten en noem maar op bij (een aparte map waar al deze rommel in steekt is een aanrader). Het eerste dat het sociaal secretariaat of HR-dienst opvraagt wanneer je je als nieuwe werknemer aanmeldt zijn deze gegevens. Men moet immers een soort historiek opstellen van je gewerkte dagen van het voorbije jaar, anders krijg je geen vakantie (of wordt deze door de meestal vrij gemakzuchtige, computer-afhankelijke HR-mensen, verkeerd berekend). Aangezien HR diensten bevolkt worden door een overgroot deel mensen die alleen maar op knopjes kunnen drukken en cijfertjes invoeren in een database, moet je hier niet veel verwachten. Het zal allemaal van de werknemer moeten komen, ... het beste is alles in te scannen EN te copiëren, want mijn ervaring is dat ze daar zelfs vaak te dom of te afgestomt zijn ( er zijn gelukkig uitzonderingen,...)

- Kijk ook zorgvuldig uit voor het paritair comité waar je in terecht komt bij een nieuwe job. Er zijn bedrijven die in een zeer slecht PC zitten, en de betalingen/voordelen zijn danook navenant.
Weet je niet wat een Paritair comité is, dan moet je dringend dit eens lezen:
http://www.loonwijzer.be/main/Allesoverjeloon2/paritairecomites

- En ten slotte nog even melden dat je best ook blijft zoeken naar andere werk, ook al heb je net een contract getekend bij een nieuwe werkgever. De markt is continu op zoek, en bedrijven zijn totaal niet meer stabiel. Laat je niet bedotten, maar zoek continu ander werk, ook al lijkt de toestand stabiel.
Da's niet alleen een kwestie van op tijd een zinkend schip te kunnen verlaten, maar ook een goed meetinstrument om je eigen marktwaarde te bepalen.

Papierwerk

2010-11-21T15:55:00.001+01:00

Je kan je niet echt inleven in een job, functie of bedrijf tot je er werkt. Zo'n drie dagen nadat de vriendelijke gezichten je welkom heetten en wijzen waar de suikerklontjes staan (altijd rechts van de fucking ijskast trouwens, da's OVERAL zo) begint er een gevoel aan je te knagen. De kleine stiltes tussen wat je baas je vertelt beginnen op te vallen, de meer en meer geforceerde aanmaningen om dingen die vanzelfsprekend zijn voor de werknemers ook meteen over te nemen. Je begint dan te twijfelen over het hoe en waarom van bepaalde zaken.

Ik weet niet vanzelf waar er een document (dat overigens centraal beschikbaar zou moeten zijn) verstopt is in een door een ex-werknemer aangemaakte chaotische mappenstructuur, gecreëer in de overtuiging dat de logica ervan perfect zit (wat ze meestal niet is).
Na de eerste weken op deze job heb ik sterk het gevoel dat ik een veredelde secretaresse ben, in een KMO die zelfs geen geld heeft om een nieuwe doos balpennen aan te schaffen.
Ik tracht de taken uit te voeren maar eigenlijk interesseert het met geen halve fuck, ... je zit daar neer, en je werkt aan iets dat veel te traag gaat omdat zowat elk middel om het vooruit te laten gaan ontbreekt.

Ik heb het nooit gesnapt, waarom wil een zaak per sé blijven bestaan? Wanneer je geen kosten wil maken, geen investeringen wil of kunt doen, en vooral geen middelen hebt... doe dan gewoon je boeken binnen en ga iets anders doen. Waarom pijnigen bedrijfsleiders van kmo's zichzelf door verder te ploeteren in komplete modder?
Mijn ouders hebben destijds een winkel gehad, en na een paar maanden was het duidelijk dat de vooropgestelde planning minstens 3 jaar langer zou duren om te bereiken dan voozien. Een week later deden ze aan 'damage control' en gooiden ze alles dicht om daarna de nasleep op te lossen.
Blijkbaar ontbreekt het bij vele bedrijven aan de ballen om hetzelfde te doen. Ze gaan tegen beter weten in gewoon door met geld wegsmijten en mensen zoals ik tewerkstellen in een soort clownsjob waar je toch alleen maar uren zit te kloppen of waar alles waar je voor werkt teniet wordt gedaan door een gebrek aan middelen.

Nu ja, ik heb nu werk, ik màg niet klagen zogezegd. Maar dat neemt niet weg dat ik nu makkelijker naar een nieuwe job kan zoeken. Ik heb dan wel minder tijd, maar men werft liever iemand aan met een vaste job dan een dopper,... vandaar.

En dan schrikken ze er van dat er veel jobhoppers zijn.
We zien wel weer wat de komende week brengt.

Kleintjes...

2010-11-19T19:18:00.000+01:00

Dus ik werk nu bij een KMO. De naam en de branche doet er niet echt toe, feit is wel dat ze opeens snel en veel volk nodig hadden en dat ik één van de uitverkoren mensen was om daar te beginnen.
De KMO's zijn wel helemaal niet mijn ding normaal gezien. Samen met de naaste collega's eten 's middags (en naar hun gesmek luisteren) is niet echt aan mij besteed. Een MP3 speler in je oor hebben de ganse dag is ook quasi niet te doen, dus houden we het maar op occasioneel even buiten gaan staan om de zenuwen de baas te kunnen.
KMO's hebben ook een chronisch gebrek aan infrastructuur,... een deftige internetverbinding of performante servers moet je niet echt verwachten,... toch is het sympathiek. Het lukt allemaal wel met de middelen die voorhande zijn, en we verdienen er allemaal onze boterham mee.

Allereerst wilde ze een soort korting krijgen omdat ik werkloos was, maar blijkbaar is dat niet zo simpel. Er blijken tonnen geld weggegeven te worden door de staat (ocmw, jobkorting...) maar voor een werkgever die werklozen aanwerft is er blijkbaar niets extra.
Nu ja, voor mij is't prima. Ik heb nu een voltijdse baan en kan tenminste me beginnen bewijzen en proberen uit het slop te geraken van de voorbije maanden.

Wat meteen opviel is de totale ommekeer in mensen hun mentaliteit tegenover mij. Sommige mensen praten opeeens terug, anderen zijn blij voor me, en nog anderen zijn zelfs geïnteresseerd in wat ik doe. Tot een paar weken terug was het helemaal anders, ik voelde me zelfs geïsoleerd.

Maar ok,... we zien wel.

Af en toe een update moet lukken :)

Oktober budgetmaand

2010-11-13T17:59:00.000+01:00

HEt is al een tijd geleden dat ik mijn blog een update heb gegeven, een dikke vijftien dagen geleden werd ik echter gecontacteerd door het ene na het andere interimkantoord, consultancybedrijf en recruitement center.

Ik had het niet alleen druk met solliciteren -en het uitwieden van charlatans, nep-bedrijven en loserfirma's uit de recruterende firma's), maar de updates zouden er allemaal een beetje hetzelfde hebben uitgezien.

Er zijn namelijk heel wat bedrijven op zoek naar nieuwe medewerkers, omdat het in oktober meestal "budgetmaand" is: de periode waarin beslist wordt hoeveel een afdeling of bedrijf krijgt inzake werkingsmiddelen voor het daarop volgende jaar.

Vele van die bedrijven zijn legitiem op zoek naar mensen, andere doen het meer omdat het moet van hogerhand, zonder veel enthousiasme of precisie, meestal is de motivatie om nieuwe mensen te zoeken ingegeven. Omdat er een paar medewerkers op hun tandvlees zitten bijvoorbeeld. Hoe dan ook, de kansen zijn er om ergens te worden aangeworven.

Zelf heb ik een job gevonden bij "iRecruit" (contract getekend en heel de bataclan) het is een firma die niet al te ver af ligt, maar wel onder de noemer "KMO" valt; dit laatste heeft zo z'n nadelen, maar och kom, ik heb zo lang gezocht dat ik daar niet te zeurderig over mag doen. De tijd dat enorme corporations in België serieus naar mensen zochten die geen topmanager zijn is lang voorbij.

Aangezien het ook leuk is om te weten wat er met een dopper gebeurt eens die werk vind, zal ik deze blog blijven onderhouden.
Vorige keer dacht ik ook dat ik definitief terug werk had gevonden, maar dat draaide anders uit (toen ging ik bij het te zielig voor woorden zijnde Punknet werken).

De arbeidsmarkt is nu eenmaal zo'n modderpoel geworden dat je haast niet anders kan dan om de zoveel jaren of maanden van werk wisselen.
Jobhoppers noemen ze zulke mensen dan, zelf hou ik het op het woord "jobnomaden". We worden immers gedwongen van vruchtbaar gebied naar vruchtbaar gebied te trekken wanneer de grond die we willen bewerken ons niet meer kan voeden of wanneer we worden weggejaagd door vreemde wilde stammen die ons uit hun territorium verjagen.
Op een nieuwe job moet je ook telkens voorbereid zijn op het inpakken van je tenten, materiaal en veestapel, om elders je geluk te zoeken, ver over de horizon of in een nabijgelegen bos.

De jobnomaden zijn nu eenmaal genoodzaakt hun diensten aan te bieden aan diegenen die op dat moment een juiste kans bieden tegen de juiste voorwaarden, en dat wisselt week na week.

Solliciteren

2010-10-21T13:23:00.001+02:00

Hoe langer je werkloos bent, hoe minder kans er is dat je nog enigszins overkomt als iemand die wil werken voor een mogelijke werkgever. Aan de andere kant is ook een feit dat je als jobhopper wordt bestempeld wanneer je de eerste de beste job aanneemt (die vaak dan tegenslaat) om daarna weer verder te hoppen.
Wanneer je gaat solliciteren is het dus belangrijk om een stabiele werkomgeving te vinden, maar tegelijk de zoektocht niet te lang te laten aanslepen. Een drietal maanden is een goed richtcijfer, maar vanaf dan wordt het 'tricky'.

De laatste dagen heb vooral veel gebeld, met mensen van interimkantoren, selectiebureau's en verschillende bedrijven. Inmiddels zijn er een paar kandidaten opgedoken waar ik het gevoel bij krijg dat het kan lukken.

Er zijn ook bedrijven die volledig de mist in gaan. Bij een grote overkoepelende organisatie van interimkantoren zocht men een IT'er, maar men is daar zelfs te laf om op een e-mail of telefoon te antwoorden. Hoewel ze me 'zeker iets gingen laten weten deze week', een maand geleden, is het zo dat ze zich wegstoppen en zelfs niet willen zeggen waarom ik eventueel niet in aanmerking kom.

Vandaag een zeer goed gesprek gehad met een kleinere lokale firma die goed aan het groeien is, morgen zou ik meer weten... eens benieuwd of deze mensen wel hun woord houden.

frustratie

2010-10-15T15:11:00.000+02:00

Het is frustrerend om te zien hoe je keer op keer een onbeleefd, of helemaal gèèn antwoord krijgt van bedrijven en instellingen. Zo stilaan vormt het beeld van de arbeidsmarkt bij mij, dat er mensen zijn die andere mensen aan het werk schijnen te willen helpen maar verder niet veel uitvreten.
De bedrijven zijn zogenaamd op zoek naar geschikte werknemers, maar de effort die ze stoppen in deze te vinden wordt meestal toevertrouwd aan werknemers die het geen zak kan schelen. Het is een soort have's and have-not's systeem. Waarbe de have's totaal nul komma nul raakvlak hebben met 'de rest'.

De echt goede banen worden wel onder de have's verdeeld, want zulke goede vacatures ga je natuurlijk niet te grabbel gooien op een jobsite of de vdab ~~vuil~~vergaarbak. De overschot (nadat de neefjes, oude schoolkameraden en familie op gesprek zijn geweest) is voor de 'rest'.
Dit zijn danook vacatures waar men geenerlij moeite doet om het aantrekkelijk te maken, op onmogenlijke plaatsen liggen of totaal onderbetaald worden.
De have-not's moge hier uit 'kiezen', en worden dan na een paar maanden (of na enig gemor of kritiek) vervangen door nog meer meegaande pipo's.

Dat is het zo'n beetje. Ik kijk dan naar al die snoetjes achter die balies en buro's op interimkantoren en HR-departementen en hoop dat ze ooit hezelfde meemaken. Want ooit zal het lachen hen vergaan en gaan ze misschien doorkrijgen dat de vacatures niet kunnen ingevuld worden door de ideale perfecte witte raaf. Misschien moeten ze zich eens afvragen wie hen eigenlijk betaalt, wie er voor zorgt dat ze hun bakfietsen, kinderkleren en huis kunnen betalen... en of deze geldschieters blijven poen pompen in mensen die zitten zoeken naar arbeidskrachten op een manier waar het er vooral op aan komt van zelf 'bezig te blijven'.
Want één ding is zeker, van al die mensen, in al die kantoortjes, waar ik mee te maken krijg is er nauwelijks één op vijf echt bezig met de taak. De rest luistert naar kleffe radiozenders, klikken rond op facebook en zitten lege telefoongesprekken te voeren op kosten van hun baas.
Over tien à vijftien jaar bestaan zulke jobs niet meer... dan zijn ze vervangen door efficiëntie, AI's en vooral door bedrijven die zelf het heft in handen hebben genomen en mensen opleiden van A tot Z, in plaats van te rekenen op een krottig onderwijssyteem en een onpersoonlijke lege bediendoos van ambtenaren.

Antwoorden is moeilijk

2010-10-13T13:20:00.000+02:00

Werkende mensen lijken vaak in een ander universum te leven dan werkzoekenen. Vooralen mensen die moeten recruteren (en tegelijkertijd hun echte taak verder volbrengen) zijn meestal niet echt bezig met de kandidaat-werknemers. De tijd en de zin om te antwoorden zit er, begrijpelijk, niet altijd in.

Het is al langer geweten dat veel bedrijven niet eens de moeite nemen om eender welke vorm van antwoord te sturen op een sollicitatie, maar vooral nadat je op gesprek bent geweest is de feedback tegenwoordig ronduit onbeleefd of onbestaande (een klein verschil in mijn opinie).

Een wetsvoorstel om bedrijven boetes te laten betalen voor elke niet beantwoordde sollicitatiebrief is op zich een goed idee (zie link) maar deze maatregel zou, eens doorgevoerd, ook zijn doel voorbij schieten zolang de mentaliteit niet veranderd vrees ik.
Het probleem is niet zozeer het niet-antwoorden op zich, maar de totale onverschilligheid en gebrek aan voeling met de werkende mensen. Iets dat vroeg of laat het bedrijf zelf ook moet beginnen schaden.

Men kan dan om weer typsich belgisch "in orde te zijn op papier" er weer voor zorgen dat men wel een antwoord stuurt, maar verder laat men mensen gewoon stikken.
Sprekend bijvoorbeeld, is de manier waarop men na een gesprek de sollicitant er van verzekerd 'iets te laten weten', waarna er soms weken totaal geent teken van leven volgt.
In enkele gevallen moest ik zelfs via-via de telefoonnummer te pakken krijgen van de eigenlijke baas om te vernemen wat er nu eigenlijk met mijn sollicitatie was gebeurd. In vele gevallen is er door gebrek aan interne communicatie, interesse of personeel niets mee gebeurd en blijft de al dan niet positieve feedback ergens in een mailbox zitten - ongeopend.
Tegelijkertijd klagen vele bedrijven steen en been dat ze geen geschikt personeel vinden. Misschien kunnen ze in hun (op z'n minst even moeilijke zoektocht dan de mijne) eens starten met hun recrutering vlotter te laten lopen. Je 'intake' laten leiden door mensen die eigenlijk niet weten voor welke functies er sollicitanten komen, is bijvoorbeeld een veel voorkomende fout, alsook het totale gebrek aan elementaire beleefdheid.

Misschien zou het handig zijn om de VDAB een handje te helpen in hun speurtocht naar bedrijven die zich niet aan de regels houden, door een lijst met zulke bedrijven bij te houden.
Werkzoekenden kunnen dan hun ervaringen delen met anderen, om te voorkomen dat je tijd en energie stopt in een bedrijf dat duidelijk niet echt op zoek is naar mensen maar eerder hun HR personeel (of omhooggeparachuteerde mislukte juriste uit de familie van de baas) een zekere bezigheidstherapie te geven. Want vaak lijkt het er op dat deze afdelingen bevolkt worden door verveelde huisvrouwen.
Professionalisme is er best nog wel bij grotere (en vooral buitenlandse) bedrijven, maar het begint schaars te worden. Meestel krijg je op acht van de tien sollicitaties geen antwoord, en na een gesprek is er zo'n vier op de tien die niks meer laten horen (zelfs geen "We moeten u niet" op je voicemail).
Het zegt ook veel over die bedrijven zelf uiteraard. Hun produkten en diensten zijn vaak van een zelfde kwaliteit dan hun antwoorden.

Misschien kunnen werkzoekenden dit heel concreet maken door een anonieme lijst online te zetten met zulke firma's. Gewoon een blog maken, of een lijst online zetten via pastehtml.com is genoeg. Zorg ervoor dat het te vinden is en zet er tegelijk datums en referenties bij zodat iedereen weet over welke firma het gaat.

Wie mee wil werken kan altijd een mailtje sturen.

Weilanden met koeien

2010-10-08T15:39:00.000+02:00

Het mag dan wel een cliché zijn, toch maak ik het weer mee. Zogenaamd gespecialiseerde job-zoek mogelijkheden, die dan achteraf niets meer blijken te zijn dan een lokale stuiptrekking van de economie in een opgewaardeerd weiland.

Een interim-kantoor belde me op, niet toevalleg net na het aanpassen van mijn online CV, over een reeks jobs. Het kantoor was, quote: "gespecialiseerd in de branche waar u werkt in zoekt, alles dat met IT enzo te maken heeft".

Ik geloofde er al geen snars van, maar kom, het is mooi weer, je dopt en je wilt je kans wagen op het vinden van een job. Daarbij, ik wilde wel eens weten wat men me te bieden had.

Ik kreeg de gebruikelijke interim-behandeling in het kantoor: eerst de CV beginnen lezen (iets waar men enkel de tijd voor neemt tijdens het 'interview' zelf wanneer de kandidaat voor hun neus zit gelijk een half pond vijgen), daarna het ingeven van de gegevens overgenomen uit de CV naar hun eigen databank en daarna een reeks vragen die al dan niet moeten aantonen wat voor job ik ambieer. De persoon die voor me zat was van een blaadje aan het aflezen wat ze moest vragen aan mij. Verder was er niemand te bespeuren.

Daarna kwam een praatje over waar ik zoal naar op zoek was, welk soort bedrijven me interesseren en welke streken bereikbaar genoeg waren om leefbaar te kunnen werken.
"Jaja, wij doen dit over heel Vlaanderen, dus da's geen probleem".

Waarna er een korte babbel volgde over reistijden en vooral over werk, levenskwaliteit en de jobmarkt.
De computertest volgde, met enkele vragen en zinnetjes die niet hadden misstaan op een spelprogramma voor kinderen, waarna de persoon die me te woord stond naar andere kantoren begon te bellen om te vragen wat er zoal moest gebeuren omdat er bepaalde zaken niet op of uit die computer geraakten.

Tenslotte kreeg ik twee vacatures aangeboden (technisch gezien had men met "jobs" dus niet gelogen, het waren er welgeteld twee, wat inderdaad voor een meervoud doorgaat,... al zijn twee opgestoken middenvingers ook een meervoud natuurlijk).

De jobs die men aanbood waren respectievelijk een zeer vaag beschreven soort callcenter job in een dorp waar ik nog nooit van had gehoord (het dorp bleek achteraf zo goed als onbereikbaar was, ik vraag me ten zeerste af wat voor commerciële geniën een serieuze helpdesk in the middle of nowhere bouwen... maar ok het zal wel aan mij liggen) en een soort van 'rondrijden met materiaal'-job waar het ook niet echt duidelijk was wat de functie in hield, noch welke firma het precies was, maar wel dat deze rond Lokeren lag. Een streek die voor mij even bereikbaar is als de Petavius maankrater.

"Deze jobs lijken me allemaal zo'n beetje in uw streek te liggen, niet?" vroeg ik.
"Tja,... eh. We hebben er geen andere momenteel."
"Ok, dat begrijp ik, en op zich interesseren ze me wel hoor, alleen ik vraag me af wat de haalbaarheid is,... hebt u niet iets in een stàd? Antwerpen, Brussel, Mechelen.... "
"Nee, sorry, maar dat ligt toch richting uw woonst?".
"In vogelvlucht misschien, maar deze afstand gaat door twee tunnels waar je al snel elke dag 2 tot 4 uur verspeelt"
"Ah ja... eh, we hebben momenteel niets anders"
"Ok, dan wacht ik af indien u een meer bereikbare job hebt, dan ben ik meteen kandidaat."

Het is nogal een tendens om afstanden en reistijden kompleet te negeren bij het aanbieden van een job, terwijl het verkeer elke dag meer tijd vraagt en meer energie opslorpt. Niet dat ik niet wil pendelen of heen-en-weer rijden uiteraard, maar er zijn grenzen aan het haalbare. En blijkbaar ligt elke job net te ver weg om haalbaar te zijn,...

(Met mijn excuses aan de mensen die in en rond Lokeren wonen, ... uiteraard is dit ook een stad, maar met amper 38000 inwoners en één winkelstraat is het nu niet meteen the place to be om naar werk te zoeken voor mij persoonlijk).

spoor kwijt

2010-10-01T13:52:00.001+02:00

Gisteren ging ik naar de job dag van de nmbs. Ze hadden bij b-rail (want so moet je de spoorwegen tegenwoordig noemen) een soort werknemersbeurs opgezet waarbij het de bedoeling was om technische mensen te vinden. Men zocht dus IT en ICT personeel en daar kon dan meteen ook een heuse HR-campagne tegenaangesmeten worden (al is "www.despoorwegenwervenaan.be" niet meteen iets dat lekker bekt.

Ik was uitgenodigd na het versturen van mijn CV en begaf me dus naar het Zuidstation restaurant aan het Hortaplein. Na wat zoeken (ik stond aan de verkeerde kant van Brussel-Zuid, iets waar men met speren naar mensen werpt en het altijd naar pita en suikerwafels ruikt) vond ik de plek waar ik me moest aanmelden.

Na een totaal overbodige security check aan de ingang 'Komt u voor de ICT job day?' 'eh ja' 'Komt u maar binnen', ging ik naar de welkomstbalie. Een stuk of vier duidelijk voor hun looks gekozen vrouwen keken na of ik wel op de lijst van genodigden stond, waarna ik een soort festivalbandje om mijn pols kreeg en twee drankbonnen.
Werklozen drankbonnen geven, ik had het niet verwacht.

Ik begaf me in een vrij kleine maar luxueuze zaal waar men verschillende stands had gemaakt voor de verschillende departementen. Waarbij het meteen opviel dat alles dat met programmeren te maken had een beetje te veel succes kende. Er stond een wachtrij die zeker een uur of langer zou duren. Mensen met nette pakken, te strakke pakken maar ook enkele versleten kostuums de om hun vaak te dikke lijven spanden.
Het 'kraampje' waar ik moest zijn was bezet door een viertal werknemers van b-rail die druk aan het praten waren met kandidaten.
Ik ging in een rij staan, waarna een nmbs-medewerkster me aansprak in het Frans en me vroeg of ik stond aan te schijven. "Oui'. Ze ging daarna weer weg en kwam even later terug met iemand die Nederlands praatte. Een Japanner met een extreem mooi, duur, net pak wandelede voorbij de rij wachtenden en ging meteen zitten naast een van de medewerkers net op het moment dat de vorige kandidaat opstond van zijn stoel.
Ik dacht "slimme jongen", maar ik betwijfel of ze Japanners die weggelopen lijken uit een Tarantino film meteen nodig hebben bij een bedrijf waar de treinen meestal te laat zijn. Ik stelde me de jongen voor met een nmbs-pet en een fluitje in de mond.

Na een half uur was het mijn beurt om met een medewerker te praten. De man sprak geen Nederlands, iets wat ik wilde oplossen door Engels te praten, maar hij verwees me met de nodige gebaren naar die ene Nederlandstalige die me kon helpen. Hij sprak enkel Frans. Geen erg, ik spreek enkel Nederlands en Engels, en Frans als je niet te lang wil luisteren.

Er liepen obers rond, maar die kreeg ik niet te pakken, hoewel ik mijn drankbonnen wilde gebruiken. Ik had tenslotte 14 euro moeten betalen om naar hier te komen met de trein,... een drankje had wel gemogen.
Maar helaas, de drank bleek bestemd te zijn voor mensen die een glimmend pak aan hadden en een stropdas met streepjes. Een oude man was foto's aan't maken, waarschijnlijk voor op de website.

Na weer een boel aanschuiven kwam ik bij die Nederlandstalige man terecht, die me eerst aanhoorde, mijn CV las (een unicum tegenwoordig!) en vertelde dat ik niet echt in het profiel paste, maar dat hij niet kon zeggen bij welk kraampje ik dan wel moest aanschuiven. Ik drukte er op dat ik kwam voor een bepaalde branche binnen hun organisatie, maar dat ik nergens het juiste kraampje vond. Hij kende zelf enkel maar iets van projecten leiden, niets van techniek. Ik gaf'm mijn CV af, die hij samen met een ingevuld blad met gegevens over mijn capaciteiten aanelkaar niette en in een bruine map stopte. Zijn tanden waren vies, er zat bruine smurrie tussen de voortanden en hij was te gemaakt vriendelijk.

Ik bedankte hem en verliet de zaal via de ingang, waar inmiddels enkele meisjes in een korte jurk stonden fruitsap te drinken. Ze praatten over hoe druk en chaotisch het wel niet was.
Daarna spoorde ik terug naar huis.
Op de trein zat enkele meters verder een enorm dikke jongen in een zwart pak, hij haalde een map uit zijn nieuwe aktetas waarin documentatie zat over de nmbs job dag en hij telefoneerde zenuwachtig met iemand van het thuisfront. 'Jaja, ik heb mijn CV af kunnen geven,... ja, ja, ik denk wel dat ze programmeurs nodig hebben, maar ik moet nu wachten. Ja nee, dat weet ik niet. Misschien. Nee, dat niet. Programmeurs, wel ja niet echt zo. Uhu, nee, nee,... maar, nee....'

Ik keek naar buiten en zag recht op een groezelige straat waar een mevrouw gekleed in zwarte lingerie in haar raam een magazine van de grond raapte, waarna ik mijn ogen sloot en mijn mp3 speler opzette. "Veertien fucking Euro", zei ik zachtjes.

eerste keer tussen de learning society

2010-09-29T06:53:00.000+02:00

Omdat ik spreekwoordelijke geen hout heb om pijlen van te maken (gelukkig wel een nagel om aan ..) dacht ik er aan om opnieuw iets te gaan studeren.

Na de opleiding die ik volgde bij de vdab vorig jaar (en die uiteindelijk op de arbeidsmarkt minder opbracht dan hetgeen het me gekost heeft, om maar te zwijgen over de verloren tijd en de opgeleverde frustraties) ben ik niet echt veel meer waard geworden op de arbeidsmarkt.

Je mag dan al geslaagd zijn voor een vrij hoogstaande technische opleiding, wanneer men je voor een job laat komen solliciteren telt er meestal maar één ding: "ah u hebt via de vdab iets geleerd? Dan kan ik u zeker wel bijna gratis in dienst nemen, niet?".
Dat, of je komt bij complete krabbers terecht zoals bij punknet, waar je eigenwaarde en motivatie totaal naar de vaantjes gaat.

Studeren is nooit slecht zegt men me dan, deze "learning society" geeft je immers alle kansen.
Het moet gezegd, er zijn ook echt meer kansen, zelfs voor mensen uit een verdoemde generatie waar je eigenlijk geen kant op kon eens het begon fout te lopen.

Deze week ben ik daarom gaan rondneuzen bij verschillende onderwijsinstellingen. Kijken en leren, en vooral info opdoen over wat er zoal mogelijk is als werkloze.
De allereerste regel is uiteraard dat je beschikbaar bent voor de arbeidsmarkt. Nu, reken maar, ik ben beschikbaar,... graag zelfs.
Ten tweede moet je blijkbaar in studiepunten gerekende onder de 27 blijven (iets waardoor je dus al gauw 6+ jaren doet over een bachelor).
Verder zijn er nog een paar voorwaarden,... niet evident altijd, maar te doen.

Ik belde wat in het rond, keek op websites en vandaag zat ik voor ik het goed en wel wist in een aula met zo'n dikke driehonderd studenten, te luisteren naar een eerste les over iets dat me interesseerde.

Ik ben intussen (wees gerust beste werkgevers) nog steeds beschikbaar voor de arbeidsmarkt. Mijn goedkope GSM zit op trilstand in mijn broekzak, klaar voor al die werkgevers die kunnen bellen. Ook voor diegenen die beloofden om terug te bellen, iets te laten weten, zèker rekening te houden met de kandidaat en 'begaan te zijn met iedereen op de hoogte te houden'. Ook voor die kwibussen staat mijn GSM steeds aan, klaar om "beschikbaar te zijn voor de arbeidsmarkt".

Intussen kijk ik rond, naar al die freaky kapsels en die mooie laptops van die studenten, en denk aan hoe ik ooit op de middelbare school zat en bij de directeur moest komen omdat er gaten in mijn schoenen zaten en dat ik er niet esthetisch bij liep. Ik woonde dan ook alleen en had geen geld voor schoenen.
De volgende dag heb ik ze met een beetje lijm vooraan dichtgekleefd om toch de week nog door te komen zonder weggestuurd te worden.
Mijn vriendin van toen zat op kot in Gent en op de lange duur voelde ik dat het allemaal niet voor mij weggelegd was.
Ik denk aan al die kansen die ik gemist heb zelf, door mijn eigen stomme fout, of door de maatschappij die toen nog volop aan het bekomen was van de vette jaren.

Maar in de tweede plaats denk ik aan hoe het verder moet. Alleen wonen is makkelijk uiteraard in zulke situatie. Je doet wat je wil, wat je kan, en als't niet zo goed loopt dan zit je er zelf mee. Dat is verandert en ik wil zeker verder, voor mezelf is het beter, maar ik voel me ook meer gemotiveerd nu er iemand me af en toe een schop onder mijn kont geeft.
Misschien is het dat wel dat ik al zo veel jaren mis. Iemand die me opvolgt en het mes op de keel zet.

Ik kwam de aula uit na een paar uur en bedacht me dat ik dit misschien te rooskleurig in zag. Studeren is hard, zeker wanneer je de studentenleeftijd al gepasseerd bent en eigenlijk volop je carrière zou moeten uitbouwen zijn.
Maar niet getreurd, ik kom er wel door. Even goed uitkijken, rekenen en dan iets kiezen (of niet, maar dan met een goede reden).
Hopelijk vind ik snel werk, goed werk, en kan ik na de uren nog iets doen dat de moeite loont om te leren.
Intussen zijn er nog altijd boeken, cursussen en een snel meegenomen les.

structureel tekort in de ICT

2010-09-25T14:38:00.000+02:00

De voorbije dagen verscheen er in allerlei kranten dat er een te kort is aan ICT studenten. Vooral het aantal vrouwelijke studenten daalt zienderogen naar het schijnt.
De oorsprong van dit bericht zijn een aantal hogescholen (waar de directie blijkbaar net de juiste journalist op café is tegengekomen).

Welnu, ik bèn ICT'er van opleiding en ik kan je er meteen bij vertellen dat ik dus werkloos ben. Wanneer er toch een strucureel te kort zou kunnen zijn, is dat zeker iets dat zich momenteel nog niet manifesteert op de arbeidsmarkt.

Ik begrijp echter wel waarom er zo weinig mensen nog interesse hebben in deze richting. Wanneer je deze studie aanvat, weet je vantevoren dat het studeren nooit zal ophouden.

Op zich is dat voor vele mensen geen probleem, ware het niet dat dat bijstuderen vaak volledig voor eigen rekening (qua geld en tijd) komt, naast je job. Ondersteuning van de bedrijven uit is naar mijn ervaring nagenoeg nihil. Wanneer je al tijd en geld krijgt om bij te studeren is het meestal zo dat men er een zeer onangename uitbreiding van je takenpakket tegenover stelt.
De studierichting zelf is misschien wel interessant te noemen voor mensen die van ICT houden, het blijft echter lang niet zo interessant wanneer je ergens begint te werken. Bij vele bedrijven en diensten (vooral in branches die zelf op zich niets met IT of ICT te maken hebben maar het enkel maar willen gebruiken) is het zo dat een IT'er als een soort vuile klusjesman wordt beschouwd. Iemand die de boel toch maar om zeep helpt en alleen maar geld kost. Dit is vaak een perceptie van onwetende mensen, in bedrijven waar af en toe technisch iets fout loopt.

Hoe vaak is het niet dat je van werknemers aan een infoloket, helpdesk of balie hoort dat "heel de server weer plat ligt". Hoewel ze misschien gewoon niet de juiste instructies hebben opgevolgd om een bepaald programma te gebruiken.
Alles is nogal makkelijk op "de computer" te steken (vooral bij stadsdiensten is dit een ware plaag, waar men vaak uit pure domheid geen printer kan bedienen en het dan maar op "de computer" steekt).

De ICT'ers in kwestie moeten dan maar zien hun blazoen op te poetsen door zoveel problemen op te lossen als mogenlijk. Iets waar je meestal stank voor dank voor krijgt.
De ICT sector wordt ook geplaagd door enorme instromen van zogenaamde "consultants", meestal migranten uit verre landen die zwaar onder de lonen van onze IT'ers komen werken om eenzelfde job uit te voeren.
Van zodra je niet meer up-to-date bent, gooit men je in de vuilbak en neemt men een Chinees, Portugees of Indiër aan die via Nederlandse consultants werd binnengebracht, ...

ICT is een mooie richting, een interessante richting, voor mensen met motivatie, interesse en technische gaven, alleen jammer dat net deze vrij kwetsbare mensen als schotelvod worden gebruikt door bedrijven die vaak het moden equivalent zijn van fabrieksbazen uit de 19de eeuw.

Ik snap dan ook volkomen dat mensen van 18 momenteel andere richtingen kiezen dan de IT/ICT, want zelfs als afwasser in een restaurant, schoenenverkoper of witte tornado krijg je meer respect van de klanten.
Op dit ogenblik zou ik zelf nooit nog deze richting kiezen, ... om het even welke andere richting geeft je meer kansen en vooral meer vreugde in je werk.

thuis met een werkloze

2010-09-24T18:00:00.006+02:00

Terwijl je vaak lang zit te wachten op een antwoord van bedrijven waar je bent gaan solliciteren, bekruipt je vaak het gevoel van nutteloosheid. Je weet van niks, je bent een outsider en daar zit je dan.
Een gevoel waarbij je eigenlijk jezelf niets te verwijten hebt -en dat ook weet- terwijl je je toch afvraagt of het niet anders had gelopen moest je iets anders hebben gedaan.
Je zit dan thuis, in de eerste plaats om online werk te zoeken en in tweede instatie om niet al te veel geld uit te geven (want buitenkomen kost mogenlijk geld). Je kijkt op de muren, de schildpad in haar bakje water, de koffiezet, de lege zetel en bedenkt opeens dat je een statistiek bent die alleen maar bewijst dat er bepaalde generaties mensen (tussen twee onderwijshervormingen door) zijn die geen kant op kunnen.
Zo'n persoon die wat hij of zij ook doet altijd wel ergens een probleem heeft waardoor het doel dat deze persoon voor ogen houdt (werk vinden in dit geval) nooit bereikt wordt (kortom een "loser").
Het probleem met dat soort denken is dat je als werkloze op den duur niet meer weet wat je er mee aan moet vangen. Je had ooit eigenwaarde, maar die wordt bij elk slecht sollicitatiegesprek minder, je had ook geld, iets dat elke maand slinkt. Daarenboven had je ook een beetje aanzien, iets dat compleet in de grond wordt gehakt wanneer je voor het eerst met eender welke vdab-mensen praat (het verschil tussen een robot uit de boeken van Isaac Asimov en een VDAB'er is dat een robot meer met mensen in zit).

Oplossing zijn er genoeg wanneer je zomaar met mensen praat die zelf een lekkere job hebben. Ze stellen allerlei dingen voor die uiteindelijk toch niet realistisch zijn. Liefst van al is men er snel vanaf van je gezeur. Want er is immers werk genoeg niet?
Even opsommen: het eerste het beste lokale zaakje binnenstappen waar men werknemers zoekt (desnoods om tussen de middag broodjes smos te maken voor toeristen) met alle gevolgen voor de "logica van je CV" vandien, je aanmelden bij een vrijwilligerswerk, terug studeren (duur) of een cursus volgen van de vdab?

Het blijft echter moeilijk, want het liefst van al wil je gewoon terug een job vinden in de branche waar je weet goed in te zijn, geld verdienen om van te leven om je van daar uit verder te ontplooien. Daarna kan je rustig terug je hobby's uitvoeren, want dan is het ook effectief terug een manier van vrijetijdsbesteding.

Wanneer je echter thuis zit is het al gauw kommer en kwel op gebied van hobby's versus werk.
Komt daarbij dat je dan wanneer je samen woont met iemand je dan geconfronteerd wordt met een heleboel neveneffecten. Opeens ben je de zonderling, de eenzaat, de stinkende dopper die thuis aanwezig is op uren waarop de ander moet werken. Wat doet die heel de dag?

Je lijkt ook opeens een zee van tijd te hebben (eerder een klein meertje) waardoor het lijkt dat je hele dagen zit te niksen. Ikzelf heb het hier de laatste dagen enorm moeilijk mee.
Er doen dan mensen je de suggestie om gewoon eventjes er op uit te trekken, maar dat is eigenlijk geen optie (geld, administratie, tijd... ), da's eerder iets voor mensen die net zijn ontslagen en een paar weken willen ontstressen. Niet voor mensen zoals ik, die echt wel op zoek zijn naar een job.

Je zit aan de tafel te lezen of iets na te kijken op je laptop, en ze komt binnen. Ze heeft een harde dag werken achter de rug met de nodige frustraties en verhalen die bij een echte job horen in een echte omgeving, voor mensen die echt van hun werk houden.

Ik hoor ook graag hoe het er aan toe gaat overal waar ze komt. Af en toe geef ik ook mijn visie op iets wat ze vertelt, ik werkte tenslotte ook lang genoeg om het klappen van de zweep te kennen en hier en daar een beetje te kunnen helpen met raad en daad. Maar het is anders.

Wanneer je bijvoorbeeld iets vergeet (een boodschap, klusje of wat dan ook) krijg je vaak een opmerking hierover (goed bedoeld ik weet het), maar het doet telkens weer pijn. Je wordt telkens weer geconfronteerd met je gezakte status, "ik kan zelfs geen simpele taak goed volbrengen" denk ik dan vaak.
Terwijl ik bij wijze van spreken eigenlijk een vrolijk klein hondje ben dat blij is dat het baasje terug thuis komt. Het is uiteraard niemands schuld, het is nu eenmaal frustrerend om thuis te komen en een werkloze in huis te hebben.

Het is even frustrerend om de mentaliteit tegenover jezelf te zien veranderen, afhankelijk van de gevolgen van werkloosheid. Het is belangrijk om in zulke mindere momenten te kunnen praten met iemand. Gelukkig is er bij mij thuis zo iemand. Ik hoop dat vele werklozen die in zulke situaties zitten iemand hebben om mee te praten, want het is nodig.
Sorry voor de melige blogpost vandaag. Maar het zit niet altijd mee.

Twee open jobs, één vakbondsman

2010-09-18T14:54:00.000+02:00

Af en toe hoor ik van die verhalen uit de ambtenarij waar mijn tenen van gaan krullen.
Een voorbeeld hiervan (maar er zijn er vele) is het verhaal van de vakbondsafgevaardigde op een stadsdienst die twee jobs 'bezet' houdt terwijl hij er eigenlijk geen enkele fatsoenlijk uitvoert en er intussen enkele mensen echt wel naar een job op zoek zijn.

Tot mijn verbazing is dit soort techniek (die nèt legaal blijkt te zijn volgens de genoemde vakbondsman zelf) wijd verspreid.
Het gaat zo.
Een persoon (laat ons hem Soske noemen) werkt op Dienst A. Hij is enorm geïnteresseerd in het werken bij Dienst B. Soske vraagt daarom een loopbaanonderbreking aan bij Dienst A. Wanneer deze goedgekeurd wordt gaat hij naar Dienst B, waar hij enkel wat studie doet om deze functie "uit te proberen". Op zich al iets waar ik me vragen bij stel, maar ok, werken in de privé is iets helemaal anders.
Dienst A heeft normaal 2 personeelsleden. Soske is op loopbaanonderbreking en daarbij komt de teller op dienst A op 1 man personeel te staan. Maar die andere werknemer gaat in zwangerschapsverlof, waarna ze op Dienst A zonder personeel zitten fysiek gezien.
Dienst A kan geen extra mensen in dienst nemen omdat de teller officieel nog op 2 staat. Dus andere mensen in de buurt van deze dienst (Dienst C) moeten dan het gat maar opvullen en eventuele eigen taken verminderen.
Soske mag dus niet vervangen worden en wanneer hij op dienst B het toch "niet zo leuk" vindt, komt hij gewoon lekker terug op Dienst A zitten, alwaar men zijn mooie stek warm voor hem houdt..Dit alles zonder enig verlies van anciënniteit.
Intussen zijn er hele horden werkzoekenden die letterlijk en figuurlijk staan te smeken om op Dienst A deze twee lege plekken in te vullen (want er zit fysiek NIEMAND). Dit kan echter niet,...
intussen zit op Dienst B iemand een nieuwe job 'te proberen' en zijn er mensen werkloos.

Indien het toch wetteljk mogelijk is in tijde van crisis, dan roep ik hierbij op om hier luidt, hard en vaak tegen te protesteren, want het kàn gewoon niet zijn dat uitgerekend vakbondsmensen die in theorie een voorbeeldsfunctie vervullen binnen de maatschappij, net de oorzaak zijn van de onderbezetting van bepaalde diensten en tegelijk ook oorzaak van een bepaald percentage werkloosheid (en taxverkwisting).

Vakbondmensen (althans de overgrote meerderheid van hen) zijn volgens mij dus vooral begaan met hun eigen rechten, snoepjes, voordelen en rommel,... zonder naar de gevolgen te zien voor de mense die ze eigenlijk zouden moeten verdedigen.

een mooie dag

2010-09-17T17:09:00.001+02:00

Na al die kommer en kwel van de laatste weken zou je haast denken dat ik de moed aan het opgeven was. Sommige dagen is dat ook zo, dan zou ik zoals een "echte" luie dopper met een zak chips in de zetel willen hangen terwijl ik naar domme TV kijk.
Maar ja, af en toe wordt ge gemotiveerd (of met de realiteit geconfronteerd) en ga je weer aan de slag met zoeken en CV's sturen.
Ik lijk wel iemand die af en toe de negatieve kanten bekijkt van een vacature, maar dat is niet zo. Ik ga steeds open-minded naar een sollicitatie, zelfs al zou ik rationeel gezien op voorhand er zware vragen bij moeten stellen (van sommige job omschrijvingen druipt het af dat er niets van komt, maar ja).
Ik denk dat je zo'n dingen toch steeds de kans moet geven, je weet immers niet wat voor toffe ingesteldheid het bedrijf waar je heen gaat zou kunnen hebben.
Zo ga ik perfect naar een sollicitatie bij een firma die eigenlijk te ver af ligt van waar ik woon, in de hoop of veronderstelling dat er wel een oplossing kan gevonden worden voor dit euvel moest al de rest goed zitten.
Het zijn ten slotte de werkgevers die echt flexibel kunnen zijn naar hun werkgevers toe wanneer deze diegene zijn die ze echt nodig hebben. Vaak gebeurd dit niet en geraken ze daardoor niet aan volk, maar da's hun zaak. De open markt rekent daar op haar manier wel mee af (in tegenstelling tot de staatsbedrijven en diensten die blijkbaar eindeloos mogen voorploeteren met om het even welk personeel).

Vandaag ben ik bij "POPmmm" gaan solliciteren, een vrij grote firma die, naar ik via-via vernam, op zoek ging naar het profiel waar ik zou passen. De vacature was echter nog niet uitgeschreven, mijn spontane aanmelding kwam dan ook op een vrij goed timing zo bleek.

Na een vlot gesprek en een hele uiteenzetting over de job inhoud voelde ik een 'klik' die ik al jaren niet meer had gevoeld.. hier wil ik echt wel werken. Niet alleen dicht bij huis, niet alleen volop mijn branche, maar ook nog eens een bedrijf dat geen cowboy speelt met haar klanten. Gewoon zoals het hoort, georganiseert en vooral doelgericht bezig zonder onrealistische eisen te stellen. Mensen die met beide voeten in de realiteit staan vind je niet zo vaak in deze bedrijfscultuur van "beter, harde, meer" waar vooral veel gepraat wordt.

Ik ben zeer tevreden buiten gestapt bij "POPmmm", na een gesprek waarbij de interviewer ook openlijk zegde van me wel te zien werken op deze job.

Enig probleem is dat men nog meer mensen wil zien alvorens te beslissen (ook logisch ergens, je kan moeilijk de eerte die binnenwandelt aanwerven, ook al heb je er een goed gevoel bij).
Dit zit goed, heel goed, en ik hoop dat het me lukte om dit enthousiasme over te brengen (denk van wel).
Nu bang afwachten of men me deze kans wil geven, want ik heb hier echt ZIN IN.
Vandaag was ik misschien die witter raaf die men zocht :)

En nu begint het bange wachten...

telewerken anno 2010

2010-09-13T11:22:00.001+02:00

Er zijn zo van die bedrijven waar je dan een perfect sollicitatiegesprek mee hebt, maar waar je dan merkt dat ze eigenlijk niet echt nadenken over wat ze doen.

Ik ging vandaag naar het bedrijf "HopTel" om te luisteren naar wat de baas zoal te vertellen had over een aangeboden job. Blijkt dat HopTel zo'n dik uur rijden (2 uur met de trein!) verwijderd was van mij thuis.

Aangezien ze zelf hun core-business hebben gemaakt van het remote-werken als oplossing bieden aan klanten, dacht ik dat het geen probleem zou zijn om hier enige flexibiliteit te zien gebeuren.
Zo kan je tijd besparen, het mileu een beetje helpen en vooral enorm veel efficienter werken van thuis uit,... of toch voor een paar dagen in de week (want enig contact met collega's blijft gewenst).

Wat bleek? HopTel (zelf een provider van de meest geavanceerde IP-diensten) werkt zelf nog op kantoor met een analoge centrale. Waardoor iedereen ter plekke in Huppeldepup aanwezig moet zijn om zijn/haar werk te kunnen verrichten. Totaal belachelijk in deze tijd. Zeker wanneer je over het hele land en ver daarbuiten wil rekruteren!
Men zou via IP-telephonie en met de nodige eenvoudige technische middelen in heel Europa naar mensen kunnen gaan zoeken, men zou zelfs makkelijker aan geschikt volk geraken.

Maar helaas, HopTel bleek een van die firma's te zijn (zoals zovelen) die aan het "Vlaamse kruidenierkes-syndroom" lijden... niet willen, durven investeren of vooruit denken, niet willen weten van iets nieuws, maar vooral voortploeteren in de natte klei waar ze zijn ontstaan. (Waarschijnlijk omdat de baas er achter de hoek woont). Dezelfde bedrijven die waarschijnlijk bij de vdab gaan klagen dat ze geen 'geschikt' personeel vinden. (geschikt personeel is tegenwoordig: hoog IQ, maar ook niet tè hoog, anders krijgen de bazen schrik, eigen wagen, bruttoloon van 1400 kei cool vinden en perfect 4-talig zijn en liefst 3 bachelors op zak, humoristisch, spontaan, open, discreet, cool, hip, mooi gekleed, knap, sexy, sociaal, politiek-correct en vooral extreem flexibel en als het even kan ook vrijgezel -zodat je niet piept over het werken op onmogelijke uren-).
Nuja,... eens gaan horen kon geen kwaad,... zo weet ik weer dat telewerken in België zo dood is als wat (geen wonder dat er elke dag 250km file staat van allemaal mensen die voor bedrijven werken die hun eigen werknemers vooral tussen 9 en 5 bij hen op kantoor willen hebben rondlopen).

woont en werkt in...

2010-09-08T11:10:00.001+02:00

Het is al jaren een droom van mij om te kunnen werken en wonen in dezelfde stad of streek. Een totale illusie, zo blijkt. In Antwerpen (die zogenaamde wereldstad) is het zo erg gesteld dat je momenteel geen jobs kan vinden in mijn sector die voldoen aan een paar minimale eisen. (Een normaal loon, voldoende middellen om je taak te kunnen uitvoeren, plaats van tewerkstelling Antwerpen en omgeving, financiëel gezonde firma).
Voorlopig is het zo dat je als Antwerpenaar naar Mechelen, Zuidelijk Brussel of verderop naar Leuven, Gent of zelfs Wallonië moet rijden om nog een job te vinden die in de technische sector ligt.
Wanneer ik zo om me heen kijk, zie ik ook iedereen die in deze sector werkt ofwel de dagelijkse files trotseren op pakweg in Evere, Schaarbeek of Leuven te gaan werken. Het kan toch niet zijn dat er in een stad van om en bij het half miljoen inwoners geen IT/ICT jobs te vinden zijn?
Misschien kijk ik op de verkeerde plaatsen (en samen met mij zowat alle interimbureaus) ofwel is dit een service-stad aan't worden. Waar er nog wel broodjeszaken en auto-garages zijn, maar waar er verder niks ontwikkeling, R&D of technische ondersteuning aanwezig is.
Wanneer je in de onmiddellijke omgeving naar alle jobs en openstaande vacatures zoekt zie je ook alleen maar verkopers voor winkeltjes staan of leerkrachten dwarsfluit en van die dingen.... hier en daar eens een zogenaamde heldesk job, maar deze is dan al snel ontmaskerd als het lezen van scripts naar pissed-off klanten, of iets waar de echte plaats van tewerkstelling ver weg ligt in een andere provincie.

Wat is er mis met een satelietkantoor oprichten in een provincie zoals Antwerpen?
Een groot bedrijf dat zich in Brussel vestigt (uit prestige meestal), kan zich toch perfect een satelietkantoor veroorloven in de provincies waar het haar volk vandaan haalt?
Dit lost een hele reeks problemen op; reistijden, een makkelijkere rekrutering (ja, natuurlijk moet u niet naar Brussel rijden elke dag, we hebben een sattelietkantoor dichtbij huis), minder verzuurde mensen en een positieve impact op het milieu.
Maar blijkbaar is daar geen geld voor, ...

Ik zoek verder, maar Antwerpen lijkt me meer en meer een vacaturewoestijn te worden, waar je blij mag zijn wanneer je als ICT'er nog een baan vindt bij een broodjeszaak om smoskes met kaas en hesp te smeren voor de mensen die snel voor ze naar Brussel rijden nog een klef baguette komen halen voor 's middags.

In ieder geval, wanneer u in de IT/ICT branche werk hebt voor me (je weet nooit moesten er werkgevers meelezen), in Antwerpen werkzaam bent en me een normaal loon kan geven (meer dan mijn uitkering), dan mag u me steeds mailen op het e-mail address hier rechts. Ik kom me graag even voorstellen en het nodige doen om u te overtuigen van mijn kunnen.
Proof me wrong :)

Half werk

2010-09-07T10:35:00.001+02:00

(vervolg op gisteren)

Het tweede bedrijf waar ik ging solliciteren was "Koepelvzw". Een soort van softe-sector cultuur-achtig iets waar mensen in blitse t-shirts rondlopen, dromenvangers op hun binnenplaats hangen en politiek correct zijn tot een kunstvorm hebben verheven. Nu ja, ik wil wel bij zulke mensen werken, het was tenslotte dicht bij huis en het leek me best te combineren met nuttige zaken in mijn vrije tijd.

Koepelvzw vroeg in de advertentie om stipt op tijd te zijn, want ze deden deze sollicitatieronde maar één maal. Ik was dus tot op de seconde op tijd.
Zulke strikte manier van werken (vooral het éénmalig examen is onbegrijpelijk wanneer je op zoek bent naar een profiel waarbij je zo veel flexibiliteit en veelzijdigheid eist, maar het kon erger). Ieder hun manier van aan volk geraken zeker? Ik moest dus een heus examen afleggen, ...iets wat ik altijd fijn vind wanneer het goed is opgesteld.

Ik zette me neer in een zaaltje dat vooral diende om aftandse laptops aan een projector te hangen om vervolgens de zaal te vervelen met powerpoint slides en weeë theegeur.
De kandidaten, zes in totaal, drie vrouwen -waarvan er ééntje duidelijk een slechte champignon had gegeten ofwel een zware zenuwaandoening had - en drie jongens waarvan twee death-metal types en ikzelf.

We kregen een paar stencils voor onze neus met daarbij een balpen. We moesten een reeks vragen beantwoorden, iets wat voor een technische job nogal ongebruikelijk is om op papier te doen, techies en mooi leesbaar handschrift gaan nu eenmaal niet samen, zeker niet wanneer je ruim twee uur zou moeten zitten pennen!
De vragen hadden ook een tweede praktische luik, waarbij er vooral voorbeelden werden aangehaald en men ging peilen naar je kennis op dat vakgebied. Ook web-building en beheer van servers kwam aan bod.

De eerste helf waren netwerk-gerelateerde vragen. Waarna de rest vooral over programmatie en database onderhoud ging. Het probleem is dat ik geen programmeur ben,... ik haat programmeren aangezien dat een bepaalde robot-achtige manier van sequentiëel denken vergt die mij kompleet vreemd is. Met de beste wil van de wereld, verder dan een .bat file kom ik niet. Programmeren is voor mensen die daar aanleg voor hebben en met lijnen code hun geluk bij elkaar schrijven.
Het netwerk-gedeelte ligt me meer (zeker) en werd danook vlotjes ingevuld, met daarbij ook een reeks voorbeelden en wat extra uitleg, daarna bij de praktische vragen deed ik hetzelfde.

Ik gaf even later het stapeltje bladen af en vertelde hen dat ik eigenlijk een netwerkbeheer-achtige job in hun vacature had gezien, met een minimaal stuk programmeerwerk erbij, en niet omgekeerd gezien het aantal vragen uit het tweede gedeelte.
De vrouw keek me aan met domme vragende ogen en vertelde me dat ze niks wist van "computers enzo".

Ze had dus enkel de blaadjes op tafel gelegd en de IT'er in kwestie die het had opgesteld "was er niet".
Lees: ze hadden enkel vragen bij elkaar geGoogle'ed om vervolgens voor een magere halftijdse job een administrator van hun netwerk te hebben, die EN kan programmeren, web-builden en netwerk-oplossingen kon aanbieden. Ik stak de balpen die bij het examen hoorde in mijn zak, bij wijze van vergoeding voor de verloren tijd.
Ik keek even opnieuw in het zaaltje waar de twee death-metal gasten over een papier gebogen zaten nee te knikken en de vrouwen ijverig de programmatievragen waren aan het invullen. Nu ja, MySQl-queries schrijven met balpen op een blad papier is op zich al een bezigheid, laat ons zeggen dat het niet echt voor mij is weggelegd.

Ik wenste hen veel geluk en success met het vinden van deze witte raaf, die dus voor een halftijdse job (en verloning + bijpassing van de dop) ging programmeren, web-builden en netwerkshit oplossen (inclusief het configureren van een boel firewalls overal te lande).

Je kan er zeker van zijn dat ze deze zulke persoon niet vinden... mensen die al deze taken goed kunnen, komen niet voor een halftijdse job werken in de culturele sector, ikzelf inkluis. Er zijn er ook niet veel die überhaupt die combinatie van kennis in zich hebben... programmeren of netwerken opbouwen is een andere wereld.
Jammer dat men er geen twee jobs van maakt,... een netwerk kant en een programming kant, maar daar was dan weer geen budget voor vrees ik.

Ik ging de deur uit en zag een van de medewerkers op een terrasje zitten aan de overkant. Vriendelijk als altijd knikte ik een goeiedag en wandelde naar huis.
Men ging me nog iets laten weten.
Waarschijnlijk een mededeling dat ze toch voor iemand met meer 'database ervaring' hebben gekozen.
Zo binnen een maand ofzo voorspel ik dat er ofwel database problemen zijn bij Koeplvzw, ofwel netwerkshit. Laat ons hopen dat overuren betaald worden voor diegene die deze job krijgt.

Beloftes.inc

2010-09-06T18:31:00.001+02:00

De voorbije week was het druk. Niet alleen is de warme luie zomer voorbij, ook de nodige HR-diensten zijn opnieuw aan het werk gegaan. Het mooie hieraan is dat ik opnieuw wordt uitgenodigd voor een gesprek en/of sollicitatie af en toe.
Wat me doet denken aan wat er dan gebeurd met al die CV's die een werkloze stuurt in de juli en augustus maanden. Ik denk dat er die periode nogal veel de prullemand in gaat, terwijl men naar vakantiekiekjes kijkt op elkaars facebook en ijslollies eet.

Allereerst was er het bedrijf "Boxmovers". Ze nodigden me uit met de melding dat mijn CV helemaal pastte in wat ze zochten. Je moet het ijzers smeden wanneer het heet is, dus ik ging de volgende morgen (met propere onderbroek en ditto hemd) naar hun vestiging in *censuur*.

Ik had er een gesprek dat vrij vlot verliep, al moet ik zeggen dat de drie personen die ik voor me kreeg alledrie nogal weinig van mijn CV af wisten, er werd bijgevolg al geen al te diepe technische vragen gesteld, ook werd er niet ingegaan op mijn ervaring bij de een of andere firma die op mijn CV vermeld stond (iets dat toch altijd aan bod komt niet?).
Maar ok, ik was al blij dat ik niet opnieuw half het gedichtje van altijd moest afdreunen, over mijn scholing, eerste werkervaringen en latere tewerkstelling. Nee, deze luitjes waren er kortgeknipt en gladgestreken even vrolijk overheen aan het babbelen.
Wat ze wel wilden weten is of ik goed besefte dat deze job eigelijk niet technisch was. Nu ja, ik wist wel dat er ook non-techie aspecten aan verboden waren, maar dat er helemaal niks bij kwam zien leek me raar.
Ze legden uit hoe ik zou instaan voor een soort van klachtendienst te leiden. Iets wat een managerstaak is eigenlijk. Op zich geen onaantrekkelijke gedacht om een team te leiden, zeker als er voor deze stress een juiste verloning bij komt kijken. Maar de Boxmovers jongens gingen iets verder... ze lieten me in de waan dat ik de geknipte kandidaat was, tot helemaal op't einde van het gesprek ze langst hun neus weg vroegen of ik het zag zitten om 'een tijdje' als gewone medewerker op de klachtendienst te werken.

Bij zulke uitspraak moet je meteen alle alarmknoppen en -bellen bij jezelf als sollicitant laten afgaan. Bedrijven die eerst je CV nauwelijks lezen, dan een vrolijk praatje (en beloftes) maken om vervolgens je in feite een hele andere job voor te stellen, zijn meestal aan het liegen.
Die 'meestal' kan je gerust interpreteren als 99,999% van de gevallen. Dat 'een tijdje' als definitief, of tot je met een inzinking afgevoerd wordt.

Ik zette mijn glimlach-modus in en zei dat ik er op zich er geen probleem mee had om in het team onderaan de ladder te beginnen om vervolgens het te leiden, zei het dat deze inloopperiode beperkt was in tijd.
Daarna kwamen er drie verschillende tijdsframes naar voren, 'een paar weken', 'een half jaar' en 'een jaar ofzo'.

Kijk beste lezer/sollicitant, ... alles wat je op dag één op een nieuwe job niet op papier in je handen hebt van verloning, voordelen, taakverdeling, verantwoordelijkheden, auto, materiaal, ondersteuning,... zal je nooit krijgen. Wat je op dag één niet hebt, heb je nooit.
Ik heb in mijn x-aantal jaren carrière nog nooit geweten dat een bedrijf een belofte die gemaakt werd op een sollicitatie na kwam. Nog nooit... tenzij deze zeer duidelijk op papier stond en er geen weg naast was (en dan nog,...).
Boxmovers wilde me dus gewoon inschakelen als medewerker om alle shit, klachten en rommel op te vangen, met de nodige stress en bijbehorende lage verloning vandien (ah ja, want je krijgt pas de managers-verloning wanneer je echt de functie uitoefent en niet wanneer je in -ehem- opleiding bent).

Wanneer je zulk contract tekent zit je dus elke maand te zeuren bij je baas over wanneer je eindelijk het team mag leiden, waarna je waarschijnlijk wordt afgewimpeld met allerlei excuses (het team is niet volledig, het gaat nu niet wan xyz is met vakantie)...

Vandaag kwam ik heel toevallig een vriend van me tegen die bij Boxmovers had gewerkt, ook in de val was gelokt destijds en ja had gezegd op zulke deal. Ze beloofden hem twee jaar verbetering, leiding, beter loon,... maar hij heeft uiteindelijk na een instorting en zenuwinzinking zijn ontslag gegeven.

Laat je dus niet vangen door zulke firma's... leg alles op papier vast,... want hoe meer ze beloven, hoe harder je gekloot bent meestal. Jammer voor de bedrijven die het wel echt menen, maar het risico is te groot op een echte door en door klote job.

September

2010-09-01T15:56:00.000+02:00

Sinds ik als werkloze ook wel eens tijdens de kantooruren buiten kom, heb ik nog nooit zoveel mensen met sikjes en bakfietsen gezien in de straten.

Om een of andere reden zijn mensen die een 'slim' sikje laten groeien, zich op croc's of sandalen voortbewegen en hun kindjes met een bakfiets naar school doen (met een draagtas waar vermoedelijk een hippe computer in zit om de nek) altijd in het straatbeeld wanneer andere mensen aan het werk zijn.

Ik sta dan in de supermarkt bijvoorbeeld aan te schuiven en zie dan zo'n nieuwe man achtige kerel een pak eieren kopen, eco-wasmiddelen en gekleurde servieten. Waarna hij alles op zijn fiets laadt en midden op de rijbaan naar huis fietst.
Er is zo'n soort onder-economie merk ik nu, waar er opvallend veel mensen in rondlopen tijdens de werkuren, en waar blijkbaar geld toch geen probleem voor is.

Ik heb het hier ook nog over andere figuren dan hetgeen ik kan omschrijven als vaste klanten van de hippe computerwinkel met fruitlogo, er zijn er anderen. Zoals de obligatoire zatte huisvrouw die daarnet voor me in de rij stond bij de grote vrolijke supermarkt (dank u Paul Mennes:), ze had lange tressen vettig haar in haar gesich hangen, droeg een hippierok -dat kon ik zien aan de zelf opgeborduurde kraaltjes- en betaalde met alle bronskleurige munten die ze in haar portefeuille kon vinden. Het mens kocht in hoofdzaak flesjes trappistenbier, het geen ze waarschijnlijk al op de parking openmaakte en zo snel mogelijk leegdronk bij wijze van ontbijt.

Werkende mensen missen dit allemaal,... ze gaan 's ochtends naar hun plek van tewerkstelling en komen dan terug als al deze ondergrondse-economie mensen al lang terug joints roken en naar 'Blokken' zitten te staren.
Ik wil niet weten hoeveel zatte huisvrouwen (als je ze die naam nog kan geven) er op die manier rondzwalpen, al dan niet per auto, zich om niets of niemand bekommeren buiten hun eigen drank en uitkering. Deze mensen hebben geen werk nodig, maar een ijzeren hand.

Ik hoor niet bij deze mensen,... ik betaal er allemaal wel mee voor hoor, maar laat me er alsjeblieft niet tussen lopen. Ze confronteren me te erg met het feit dat ik werkloos ben en dat deze wereld een dringende nood heeft aan efficiënte begeleiding voor allerlei afvalligen.

De fut

2010-08-25T16:10:00.000+02:00

Vandaag naar de vakbond weer de traditionele 2 dopkaarten gaan halen om verder te kunnen.
Je dag is snel gevuld, op administratief vlak heb je maar een 'window' van een paar uur per dag om dingen in orde te brengen.
Ongeveer van 9 tot 11u45 en dan van 13.30 à 14u tot 16u. Daarna wordt het zienderogen moeilijker om wat dan ook nog in orde te krijgen. Tegen de tijd dat je één ding hebt gedaan in de voormiddag, is het meestal 'heilige' middagpauze. Anno 2010 hebben vele zaken en instanties nog steeds een uur of langer nodig om over de middag te sluiten. In teams of shiften werken is er meestal niet bij, waardoor je dan in de hal of buiten op straat staat te 'koekeloeren' tot ze zin hebben om open te doen.

Een dag is zo voorbij, zeker wanneer je een beetje moet rondrijden, of dingen opzoeken. Vele mensen gaan er ook van uit dat wanneer je werkloos bent je een volle 8u gewoon open vrije tijd hebt, een totale misvatting. Een beetje geperonaliseerde CV + motivatiebrief opstellen kost al gauw 15 tot 30 minuten, je moet ook nog een beetje eten, zien dat je huishouden kan blijven draaien en vooral de rest van de wereld er van overtuigen dat je niet in een zetel hangt en heel de dag chocolaatjes eet.

Momenteel heb ik via drie verschillende mensen een paar goeie opties op werk lopen. Eéntje is er zelfs gekomen uit onverwachte hoek, ex-collega's. Ik hoop, maar momenteel heb ik nog niks in handen, buiten een toenemende gespannen situatie thuis en een hoop afpoeierbriefjes. Leuk is anders, maar weet je, er zijn ook mensen die in een dead-end job zitten, op een zinkend schip werken of minder verdienen dan ze echt zouden moeten krijgen.
Moest er een werkgever dit lezen, ... ach ja wat... alsof men nog ergens een eerlijke werknemer wil die zich geen weg naar een baan liegt in een sollicitatiegesprek.

hoop op netwerken

2010-08-21T08:28:00.001+02:00

Vandaag nog een beetje aan 'netwerken' gedaan en gaan eten met ex-collega's.

De mensen zitten er al een jaar of twee gewoon op hun luie krent en kijken de kat uit de boom, tot ze eens ontslagen worden. Tot mijn grote verbazing draaide het bedrijf nog, en heb ik nog eens mogen aanhoren hoe de grootste nitwits en losers die ik daar kende nu op posities zitten waar ze nooit hadden mogen komen.
Zielig dacht ik zo eerst, maar de enige die zielig is ben ikzelf, in hoofde van een job dan. Waarna ik me bedacht dat ik geen robot ben zoals hen. Dat ik niet acht uur per dag werk moet faken om een loon te krijgen (want dat doen ze), en dat ik 's avonds thuis kan komen en meer kan doen dan met een zure oververwende huisvrouw in de zetel ploffen en naar tv staren. Dat laatste vooral om 'te kunnen meepraten' met de collega's op het werk, want anders vinden ze je niet meer tof en wordt je buitengewerkt.

Zomaar een gedachte, ik heb het beter nu, ... maar netwerken doet soms pijn. Vooral wanneer totale 'jammenklotes' (sorry voor het Antwerps) opslag krijgen, een dure auto en vele extraatjes... terwijl ze niet eens de basis weten van wat hun job zou moeten inhouden.

Zomer

2010-08-20T18:28:00.000+02:00

Deze zomer was lui. Ik merkte vooral hoe overal de totale onverschilligheid heerste. Ik heb meerdere sollicitaties afgenomen gekregen en vele, vele CV's verstuurd maar er kwam haast geen reactie. Op één enkele positieve ervaring na was het overal kommer en kwel. Oftewel door het gevoel van economische neergang dat nog steeds bij de bedrijven heerst, ofwel door het bijna luie gedrag van diegenen die de recruteringen verrichten.
Een en ander heeft te maken met 'de zomer' denk ik. Mensen nemen het niet zo nauw dan, omdat er minder volk aanwezig is op de firma, de baas met vakantie is, of het gewoon te warm is om iets te doen.
De werkloze die dan uit alle macht tracht goed over te komen blijft dan gewoon in de kou -heb't u'm?- staan.

De zomer is zo'n beetje een excuus om de economie voor twee maanden volledig te laten verlammen (om het niet te hebben over begin september, waar er blijkbaar ook meer en meer vakantie wordt genomen, zogenaamd om de 'drukte' te vermijden.)
En dat voor de economie van een land dat op sterven na dood is, opgevreten door de economische veelvraten om zich heen en een niet aflatende stroom aan egotripperij op politiek vlak.

Vandaat werd bekend dat de werkloosheid in Amerika in bepaalde state 14% bedraagd, ik ben eens benieuwd wanneer men in Europa een duidelijke betrouwbare cijfers zal bekend maken, want onze economiën hangen nu eenmaal van elkaar af.

Maar ik zeur maar wat,... niemand kan het wat schelen dat er een werkloze meer of minder rondloopt, het komt toch allemaal uit een grote zak geld waar geen bodem schijnt in zicht van te zijn.

goed gesprek

2010-08-18T14:07:00.000+02:00

Het mag al eens meevallen ook. Vandaag had ik een vrij cool gesprek met een werkgever.
De man had niet onmiddellijk werk voor me, maar had een goed gesprek over mijn kunnen, manier van werken en visies. Dit bedrijf nam duidelijk de tijd om de mensen te leren kennen en ik denk dat ik hier misschien nog wel van ga horen.

Tegen september aan schatte hij me te kunnen presenteren voor een bepaalde functie binnen het bedrijf, of bij een van hun partners. Nu ja, ik heb er niets mee in de hand, maar een goed gesprek is al zeldzaam tegenwoordig.

Ik ben al blij wanneer ik kan praten met mensen van de firma zelf, waarbij ze ook een beetje snappen wat je verteld en je branche en vorige werkgevers kennen. Een enorme zeldzaamheid jammer genoeg.

niet aanweeezeg

2010-08-17T15:53:00.001+02:00

Aah zo mooi, beetje koffie erbij, en stipt om 9u. 's ochtends beginnen vacatures doornemen, zoals dat elke steuntrekker betaamd.
Vandaag was het niet anders, ik verzond enkele mails naar bedrijven die interessante jobs open hadden staan. Ik doe dat niet snel-snel, oh nee, ik ga echt voor de afwerking: een pdf maken van je CV, een mooie motivatiebrief schrijven en ditalles opsturen met een mail address dat duidelijk je naam weergeeft (voor je't weet ben je anders aan het solliciteren onder de naam tipsyteletubbie@hotmail.com ofzoiets.

De reden dat ik alles in pdf formaat zet is gewoon om 'merde' te vermijden bij de mensen die meestal op HR afdelingen zitten en al jaren zich zitten af te vragen waarom ze de helft van de toegestuurde documenten niet open krijgen. Veelal hebben ze ook weinig kaas gegeten van het zoeken op allerlei zoekmachines om dit euvel te verhelpen, vandaar dat ik heb voor wil zijn en dus alles in het Portable Document Format zet, iets dat ze meestal wel openkrijgen omdat ze allemaal wel een bloaty acrobat reader op hun bak hebben steken.

Een docx bestand doe ik al lang niet meer, aangezien vele mensen nog met een oude office werken en te stom zijn om de plug-in van microsoft te downloaden die hen gratis toelaat om deze bestanden gemaakt in nieuwere versies te kunnen openen.

Maar ik dwaal af. Ik steek er dus werk in, gemiddeld ben ik een half uur bezig om een gerichte sollicitatie te vinden tot en met het versturen. Alles dat daartussen in ligt is eigenlijk het hardere werk. Meer dan steeds dezelfde attachments aan een mail hangen, want daar kom je nergens mee.
Het is echter jammer dat van alle drie de vacatures die ik verstuurde ik prompt een auto-reply kreeg dat het mail address ofwel niet bestond, of dat de persoon in kwestie met vakantie was.

Blijkbaar is het dus echt te veel moeite om een mailinglist aan te maken intern, of een gezamenlijke mailbox aan te maken (er bestaat zoiets als IMAP mensen) om er voor te zorgen dat sollicitaties terecht komen waar ze moeten terecht komen, en niet in de slapende mailbox van een trien die met haar blote kont in de zon licht op een stand in Ghana.
Het frustrerende is dat al die auto replies daarna nooit terecht komen.
Men plaatst dus advertenties en vacatures online... met daarbij de melding om je Cv naar een bepaalde mailbox te sturen, en dan is er geen kàt mee bezig daar aan de andere kant.

Wanneer je dan als vakantie-trien terugkomt, en eerst heel je verlof aan je collega vertelt hebt (na 2 dagen dus) en je opent dan je mailbox, dan is er toch een lawine aan mails waar je je door moet worstelen?
Ik begrijp het niet. Maar ok,... waarschijnlijk is dat de nieuwe manier van 'mensen zoeken'. Laat ze maar mailen en als we eens zin en tijd hebben klikken we er eentje open wiens naam ons Vlaams genoeg lijkt.

doeltreffendheid

2010-08-16T21:57:00.003+02:00

Vroeg of laat ga je als werkloze geconfronteerd worden met iets onhandigs, doms, chaotisch en bijna nutteloos. Ik heb het hier over het product van de website-beleidsmensen, namerlijk de VDAB-website.

De site moet werklozen helpen een job te vinden en fungeert stilaan als het kloppende hart van de databanken voor werkgevers en, -nemers. De laatste jaren is er zelfs een trend in de media om de toestand van bepaalde vacatures of de ‘teller’ van deze databank als graadmeter voor de economie te laten doorgaan. Iets waar het totaal niet geschikt voor is aangezien de databank van de VDAB vooral bestaat uit afvaljobs, foute beschrijvingen en dingen die er aan de basis al gewoon nooit correct hebben in gestaan. Om dan nog maar te zwijgen over de hokjes waarin iemand zich diplomagewijs zou moeten bevinden. Een juiste indeling krijgen op de vdab website is bijna onmogenlijk, zeker in deze learning society waar iedereen zo graag deel van uitmaakt en waar je dus best 3-4 verschillende richting kan zijn uitgegaan doorheen heel je carriëre.

De mensen die al deze rommel bedenken en bevolken zijn een self-fulfilling prophecy: ze zijn dom, ongeorganiseerd en door deze slechte invloeden veroorzaken ze alleen maar meer werk (voor zichzelf en al die andere staatsdiensten waar het vooral draait om bezig te zijn). Dat meer werk (door allerhande domme administratieve fouten, het verloren leggen van papieren, het elkaar tegenwerken, het niet informeren van mensen, het fout informeren van mensen uit onverschilligheid) is dan op zich weer een reden om nog meer van deze vastbenoemde nep-werklozen aan te werven.

Want dat is het volgens mij, anno 2010 zitten we met een berg ambtenaren die vastbenoemd zijn, op slecht georganiseerde diensten vaak nutteloos werk zitten te doen terwijl ze tegen elkaar lullen over hoeveel beter het niet zou zijn moest de N-VA het voor het zeggen hebben. Alsof dat zou helpen om dit land er bovenop te helpen, organisatorisch gezien zijn deze mensen te ruggegraatloos, braaf en dom om ook maar iets te verbeteren, welke nationalistische partij er dan ook over hun vastbenoemde nepstatuten zou kunnen waken, ze zullen nog steeds niet weten hoe ze een document management system moeten gebruiken, een opleiding zinvol maken, mensen correct te informeren met het oog op minder dubbel werk of hun diensten doeltreffend laten draaien (of eventueel feedback te geven naar hogerhand wanneer de efficiëntie niet mogelijk is om andere redenen). Maar koffie drinken en met elkaar in de kantine’s zitten lullen tot de middagpauze om is.

Ze verstoppen zich achter nobele doelen, zoals het niet willen discrimineren van mensen, terwijl ze vaak met opzet het opleidingsniveau onhebbelijk laag trekken om zogenaamd tegemoet te komen aan de noden van een minderheidsgroep in de klas, een minderheidsgroep die ze dan blijkbaar minder genegen zijn in het stemhokje. Ook verschansen ze zich achter het willen geven van degelijke opleidingen (en die moeten systematisch lang duren blijkbaar) terwijl men de midellen en vaak de intelligentie niet heeft om dit daarwerkelijk uit te voeren, om nog maar te zwijgen over hun systematische manier van vooroordelen te uiten. Zelf heb ik in –in tegenstelling tot het beeld dat vdab’ers over hun clienteel hebben- nog niet veel echt domme mensen gezien in zulke opleidingen, in tegendeel, meestaal staat de domste van de bende les te geven en zit de rest van de klas in de echte wereld, met bijde voeten op de grond.

Deze dienaren van de staat zijn niet meer dan een zich zelf met excuses in stand houdende bende zakkenwassers en uitgespogen trutten.

Fileleed

2010-08-10T13:13:00.000+02:00

Wanneer je rond acht uur de radio beluistert naar al die verkeersberichten, gelezen door presentatoren die het duidelijk ook de strot uit hangt om steeds dezelde plaatsnamen te moeten lezen, ben je soms blij dat je gewoon aan een tafel zit met een laptop voor je neus. Je stopt dan een toastje in de broodrooster terwijl men vertelt dat er weer 100 km. file staat.

Het is misschien fijn om te gaan werken, maar het is puur tijdverlies om uren en uren in een rij te staan wachten in een dure blikken doos vol plastieken rommel, tussen andere blikken dozen, terwijl je bijvoorbeeld creatieve dingen zou kunnen doen.
Hoeveel mensen zijn er niet die zelfs de tijd niet meer hebben om fatsoenlijk te koken of een beetje aan sport te doen, laat staan kunstbeleving, door elke dag opnieuw in een file te staan?

Daarom zoek ik naar werk in de buurt, bereikbaar met openbaar vervoer of te voet of per fiets, ... in ieder geval bereikbaar,... zonder rekening te moeten houden met omgevallen vrachtwagens vol vloeibaar stikstof of gekantelde vuilniskarren.

Vandaag ben ik een beetje moe, ziek zelfs, ... en het gaat allemaal wat trager. Morgen mag ik gaan solliciteren bij een firma die een crappy website heeft, maar verder wel internationaal aanwezig is, en blijkbaar ook nog eens vrij sterk staat in het aanleveren van oplossingen naar klanten toe. Ik heb er hoop op, al vrees ik dat de eigenlijke tewerkstelling absoluut niet in de buurt zal zijn. Maar ok, wie niet waagt....

OMNIO

2010-08-09T17:03:00.001+02:00

België kent zo van die regels en instellingen die je als werkloze echt wel helpen. Men duwt bij wijze van spreke het profitariaat recht in 'A' pollekes.
Een typerend voorbeeld van deze weggeef-cultuur is het omnio-statuut. Eerst en vooral zeggen dat ik er echt blij mee ben. Het helpt, laat zoveel duidelijk zijn, alleen heb ik mijn twijfels over de haalbaarheid van zulke maatregelen, op lange termijn dan.
Reeds jaren maak ik me dik in het feit dat zowat iedereen op de tram of bus niet schijnt te betalen, behalve ik. Een kaartje ontwaarden aan het ontwaardingsapparaat van de lijn kost al gauw tien tot twaalf kostbare seconden, tijd die door oude vandagen, mentaal gehandicapten, zwartrijders en mensen van een anderstalige minderheid gebruiken om je zitplek af te snoepen.
Daar sta je dan, je kaart van ruim 1,60 euro per ritje van een uur springt terug uit het gele apparaat en je hebt geen zitplaats meer. Je voelt je niet alleen een domme oen, maar je bent ook uitgesloten. Want blijkbaar moeten diegenen die betalen rechtstaan op de tram, terwijl diegenen die niet betalen lekker kunnen gaan zitten.
Het alternatief dat ik tot nu toe had noems zwartrijden. Zie mijn blogpost daarover voor meer details, het brengt echt op, geloof me.

Nu is er nog een tweede manier om je bij de "zittenden" te kunnen voegen, zonder je een domme, betalende lul te voelen, namelijk het OMNIO statuut.
Dat omnio statuur zat deze week gewoon in mijn brievenbus. Ik heb niets aangevraagd of gesjoemeld, maar de mensen van de ziekenkas waren zo vriendelijk me een attest per post te sturen met daarbij een kort briefje met alle voordelen opgesomt die zulk statuut met zich meebrengt.
Dit statuut -niet meer dan een tag op je SIS kaart - bewijst tegenover een heleboel diensten dat je onder een bepaalde inkomensgrens zit op 1 janurari van dat jaar. Deze grens ligt rond de 14.700 Euro.
Met dit statuut en het bijbehordende vodje papier (we schrijven het jaar 2010! :) kan je dan naar instanties zoals De Lijn en de NMBS gaan met een zogenomend attest van verhoogde tegemoetkoming (Sinterklaasbrief) en dan krijg je je kaarten en abonnementen aan giga kortingen... precies in "'t Amerikòntje" (goejekoewpèr, dàkànni).

Dennis Dopper stapt dus voortaan de tram op, kijkt meewaardig naar diegenen die nog met een tienrittenafripkaart betalen, en gaat dan snel-snel zitten op een vrij (vettig) stoeltje terwijl ze hun kaart ontwaarden. Dit alles voor de prijs van 30 Euro,... in plaats van de gebruikelijke 216.
Nu ja, ik kan het ook echt niet betalen, die 216 euro voor een abonnement. Alle hulp is welkom; alleen zijn er heel wat werkende mensen die dat ook niet kunnen (of willen) betalen voor een abonnement op het openbaar vervoer, het prijsverschil is gigantisch.

Selectie door blinden

2010-08-05T12:53:00.001+02:00

Soms heb ik de indruk dat bepaalde (zeker niet allemaal!) selectiebureau's en vooral interimkantoren hun selectie laten afhangen van hele ineffectieve mensen.
Vaak is het zo dat een werkgever zulke bureau's inschakelt omdat ze denken dat het daar wel professioneler zal gebeuren, door mensen die meer tijd voor hebben om te selecteren dan mensen binnen de firma die iemand zoekt zelf.
Jammer genoeg kom je dan heel vaak terecht bij mensen die hun klanten (de werkgevers) niet echt kennen en zomaar wat doen.

Vandaag nog had ik een mooi voorbeeld van hoe het niet moet.
Ik heb een aantal CV's... Eentje voor bedrijven waar ik duidelijk weet welk profiel men wil, eentje voor bedrijven die onduidelijk zijn, en dan een minimale, waar enkel de hoogstnodige zaken op staan en dus zeer snel leest.

De selectie voor het bedrijf gebeurde deze keer door een welbekend interimbureau. Op zich al iets waarbij ik meteen op m'n hoede ben. Een bedrijf dat hiervoor een interimbureau onder de arm neemt voorspelt al niet veel goeds, maar kom, je mag niet bevooroordeeld zijn.
Ik vul de nodige gegevens in (inclusief een aantal dingen die men wettelijk niet eens mag vragen, en waar ik wel moest op antwoorden om verder te kunnen in de procedure!). Waarna ik mijn generieke minimale CV aan het profiel hing en verder kon.

Om in een verdere ronde te worden uitgenodigd moet ik dus voorbij een soort drempel, een drempel van mensen die mijn CV blijkbaar niet begrepen. Niet dat hij slecht is opgesteld, in tegenedeel, maar de kip die ik aan de lijn kreeg snapte enkele begrippen niet, hoewel deze zeer courant gebruikt worden in mijn branche.
Het jammere is dat ik gewoon wèèt dat de uiteindelijke chef van de afdeling waar de job voor vrij staat maar al te best weet wat er in mijn CV staat.
Maar mijn CV komt niet terecht op die mens zijn bureau, omdat ik eerst op Kabouter-Plop-niveau of met de nodige Musti-figuurtjes moet gaan uitleggen aan een meisje dat net van school komt, dat netwerkbeheer en programmeren twee verschillende begrippen zijn en dat IP geen merk van een computer is.
Ik begrijp het gewoon niet,... moet ik dan echt totaal infantiele dingen beginnen opstellen om gewoon voorbij deze bende morons te geraken?
Op mijn CV plaatse: "Ik doe iets met computers" "Farmville spelen is cool" "Ik hou van lolcatz"
Misschien dat dat hun aandacht trekt en me als 'technisch' laat overkomen bij deze Senseogeneratie.

Snappen de bedrijven zelf niet dat ze op deze manier veel potentiële kandidaten aan hun neus zien voorbij gaan en opgezadeld zitten met mensen die lijken te zijn weggelopen op de filmset van Twilight?

STAR methode

2010-08-03T14:33:00.000+02:00

Een van de eerste zaken die je leert wanneer je op zoek bent naar werk is de STAR-methode. Een soort vragenmodel waarbij de ondervragen op een vrij makkelijke manier en zonder zelfs je CV goed te hebben gelezen (iets wat nog nauwelijks gebeurt) kan achterhalen of je bepaalde goede of slechte eigenschappen goed kan uitleggen aan de hand van een concreet voorbeeld.

Ik kom deze methodiek zelf vaker en vaker tegen, vooral bij jonge vrouwelijke ondervragers die blijkbaar nog snel een cursus sollicitaties afnemen hebben meegekregen alvorens bij een HR-afdeling te worden gedumpt tussen een schaal koekjes, farmville en de Libelle (sorry voor het stereotyp, maar de realiteit is nu eenmaal schreinend in die sector).

Op zich is de STAR methode iets goeds (zie deze link http://tiny.cc/starmd ).
Het kan een hulpmiddel zijn bij een sollicitatie. Wanneer een kandidaat bijvoorbeeld beweert zeer sociaal en collegiaal te zijn, en het is relevant voor die functie, dan kan het best zijn dat je meteen even door wil vragen naar concrete voorbeelden hiervan. Op zich niks mis mee zolang het aanvullend gebruitkt wordt.
Het probleem is uiteraard dat dat niet gebeurd. Veel 'tuttekes' (lees: mislukte juristes die dan maar HR gaan doen) zien het als een enige manier om wat vragen te stellen over een kandidaat, terwijl ze zelfs de naam op de CV niet eens goed kunnen uitspreken, of wetenw elke studies je hebt gedaan.
En dan begint het spelletje weer: het moet 'klikken' met de interviewer, het moet allemaal in een plaatje passen en vooral perfect zijn. Eindresultaat is dat je de voorbeelden van de star methode gewoon gaat verzinnen en de voorbeelden desnoods gewoon volledig uit je duim zuigt.
Zolang men enke en alleen op deze methodiek je ondervraging laat voortdobberen heeft men geen idee of je een goed uitgeslapen leugenaar bent of een echte witte raaf die perfect in die functie past.
De beste leugenaars en vertellers kunnen dus een job krijgen bij een bedrijf dat puur HR-gewijs blundert door star-methode-whores op de sollicitanten los te laten.
Men vraagt er ook zelf om, ... wanneer je het niet doet, dan kom ja vaak voor een hele hoop 'moeilijke' vragen te staan waar je niet meteen kan op antwoorden, of die onvoldoende overtuigend zijn van jouw kwaliteiten.
Lieg je daarintegen, dan zie je het gelaatsuitdrukking van zo'n HR-mens meestal ophelderen, men denkt dè kandidaat gevonden te hebben.

Tips voor alle mensen die solliciteren: bedenkt drie goede en drie slechte eigenschappen die perfect in die job omschrijving passen en lieg er desnoods op los,...

Thuis...

2010-07-22T08:29:00.000+02:00

Ik open mijn ogen en zie de zon binnenstralen. Een nieuwe dag zonder werk, een nieuwe dag waarbij de hoofdtaak zal zijn om zo weinig mogelijk geld te spenderen.
Sinds enige tijd woon ik samen. Een gevoel dat ik niet vaak heb gehad is om samen te wonen en werkloos te zijn tegelijkertijd. Wanneer je alleen woont doe je in principe wat je wil. Wanneer je dan geen geld hebt, of geen job, is dat enkel maar lastig voor jezelf. Je ligt desnoods heel de dag in je bed, of gaat koortsachtig op zoek naar werk à ratio van twee sollicitaties per dag, het is volledig aan jezelf op dat ogenblik.

Ik open de gordijnen en zit even later aan de koffietafel om zeven uur 's ochtends, ik kijk naar mijn partner en weet dat ze ook nog aan't wakker worden is. Het verschil is dat zij zo dadelijk moet gaan werken, en dat ik achter mijn pc ga zitten zoeken naar vacatures die min of meer ok zijn om op te reageren.
Het alleen achterblijven in een woning waar allerlei taken moeten gebeuren is op zich niet zo erg, maar je voelt na een tijd wel dat je enkel maar wat randapparatuur bent. Je kuist, ruimt op en doet hier en daar een boodschap, maar de hoofdzaak blijft door je hoofd spelen; werk vinden.

Laats belde nog iemand van een firma me op, ze artikuleerde zo onduidelijk en routineus dat ik nauwelijks een woord verstond van haar Arabische tongval gemixed met desintresse. Ik zat zogenaamd in de uit-te-nodigen mensen. Ook na navraag bleef de firmanaam me even onbekend in oren klinken, waarschijnlijk had ik niet eens naar deze mensen iets gestuurd, want ik solliciteer vrij gericht.
Even later dronk ik het restje koffie uit en copiëerde ik andermaal een papier voor de vakbond, blijkbaar hebben ze weer drie weken nodig om een dossier in orde te brengen waarvan ze in principe alles al twee keer van me hebben gekregen. Het is juli en blijkbaar zitten er overal mensen te werken op administraties die op minimale bezetting draaien. Net zoals mijn motivatie.

drempels

2010-07-19T12:51:00.000+02:00

Misschien kent u het vroegere eenheidstype nog? Dat mislukt onderwijssysteem om te hervormen en te besparen,... welnu, sinds de invoering in de jaren tachtig zijn er mensen zoals ik op de markt gekomen. Mensen die eigenlijk slachtoffer zijn van een onderwijssysteem dat enkel om de leerkrachten en leerplannen ging, maar niet over de leerlingen. Leerlingen waren cijfertjes die braag moeten blijven, 'hun punten halen' en vooral zo snel mogelijk op de arbeidsmarkt moesten gedumpt worden.

Dennis Dopper is zo iemand, jaren later.
"Je kan je altijd aanpassen", hoor ik dan. "We zijn een learning society", hoor je ook wel eens uit de mond van iemand die zelf nooit hoeft bij te studeren. In feite is het zo, maar je wil vooral werken, iets nuttigs kunnen doen, maar wanneer je in job-blaadjes kijkt zie je alleen maar fucnties die een hele waaier aan diploma's en ervaring vragen. Men wil de viertalige wonderboy die als een ware witte raaf in zijn vakgebied met 150% motivatie door zijn werk raast. Naar mijn mening bestaan zulke mensen niet, want zelfs diegenen waarvan je denkt dat ze zo zijn hebben meestal een manier gevonden om zulk imago aan te meten.

Wat nog het ergste van al is, is dat je al snel vast zit in een branche. Wanneer je bijvoorbeeld jaren in de verkoop hebt gewerkt kan je niet 'eventjes' een zijsprong maken naar een hele andere job; al was het maar om een jaartje dichter bij huis te werken omdat je een kind krijgt, of om je huis te verbouwen.
Achteraf, wanneer je naar je eigen branche wil terugkeren, bekijken mogelijke werkgevers argwanend naar je C.V. Waar men dan vijf jaar bedrijf A ziet staat, enkele jaren bedrijf B en dan een jaar 'broodjes smeren in een lokale snackbar'. Niemand begrijpt blijkbaar dat je even wat anders wilde, om welke reden dan ook. De interpratatie wordt nog erger wanneer je jaren uit je eigen branche stapt, op zoek naar iets anders of beters.
Ikzelf ben licht op zoek naar een andere richting, een tocht die waarschijnlijk gepaard zal gaan met het bijstuderen. Het erge is dat je in dit land bijna niet van richting kan veranderen, tenzij je echt definitief afscheid neemt van je eigen leest. Een schoenmaker die opeens wil gaan brood bakken kan daarna zogenaamd nooit meer aan de slag als schoenmaker. Wat jammer is, want ik ken veel mensen die eens eventjes iets anders zouden willen doen, maar niet kunnen omdat hun C.V. er anders 'onbruikbaar' zal uitzien.

krabbers en toppers

2010-06-28T19:27:00.000+02:00

De trends en gangbare 'normen' veranderen een beetje wanneer er veel werkzoekenden zijn. Ik kort mijn CV daarom nog wat meer in (gaat bijna op 1 pagina nu) en schrijf een begeleidende brief.

Vandaag heb ik met een familielid die ook zonder werk is gevallen aan het zoeken naar een betere vormgeving van de CV, altijd goed om elkaars werk te kunnen herlezen en na te speuren op fouten.
Gaandeweg hebben we zo'n beetje zitten praten over wat we zoal tegenkwamen op de arbeidsmarkt en kwamen tot de conclusie dat ongeveer 60% van de bedrijven echt wel vierkant draaien wanner het aankomt op hun basisbeginselen, laat staan recrutering.

Misschien kan ik van de gelegenheid gebruik maken om de werkzoekenden onder jullie een paar truuks te leren in verband met het herkennen van 'losers' of 'krabbers' van bedrijven.
Onder een krabbersbedrijf versta ik een firma die vaak klein tot middelgroot is en geleid wordt door mensen die er bijna per toeval zijn beland,... genre keuterboertjes die ooit een idee hadden en dat zijn beginnen uitwerken met geleend geld en tot hun eigen stomme verbazing begonnen winst te draaien.
Meestal zijn dit soort bedrijven kleine baroniën waarbij enige sturing meestal gewoon vanuit de onderbuik van de 'grote baas' komt. Dit soort bedrijven kan twee richting uti: snel een professionele attitude krijgen (mits een wissel aan de top), of langzaam verder wegzinken in de eigen onbekwaamheid en amateuristische aanpak.
Je kan als sollicitant zulke krabbers vrij snel hekennen door enkele vragen te stellen.
- Laat ze na het basisgesprek eens uitleggen hoe ze zelf de invulling, maar vooral de ondersteuning van je taak zien. bijvoorbeeld; wanneer je solliciteert voor een job als verkoper van wasproducten op de markt, laat hen dan eens uitleggen waar je je kraam vandaan gaat halen, welke middelen je krijgt en of ze weten welke markten het best zijn of niet.
Op deze manier weet je al gauw of ze zelf enig benul hebben van je jobinhoud, en nog belangrijker: kan je nagaan of ze in tijden van nood (of tijdens je inwerkperiode) op iemand kan terugvallen die het klappen van de zweep kent.
- Tracht ook je ondervrager te doorzien in het gebruik van cliché's en grote woorden die eigenlijk niet in verhouding staan met de omvang van de firma en de zakencijfers. Wanneer je het echt meent om voor een firma te gaan werken, check dan eerst hun bekwaamheid en solvabiliteit... ikzelf heb tot schade en schande moeten ondervinden dat sommige mensen hun eigen bedrijf als een geöliede machine zien, terwijl de mensen die het vuile werk moeten opknappen niet eens de basismiddelen hebben om hun werk te kunnen uitvoeren.
- Een goede firma zorgt zelf voor de nodige uitleg, en laat er geen percentage twijfel over bestaan dat ze je als werknemer kunnen en zullen ondersteunen,... bij het minste twijfel hierover moet je gewoon wegwandelen want het is de tijd niet waard.

Uiteraard kan je zulke bedrijven niet altijd meteen herkennen, vaak is het contract al getekend voor je beseft dat je bij een stel clowns werkt die hun eigen branche niet eens kennen. Sommige mensen zijn zeer goed geworden in het verbergen van de mankementen van hun firma, omdat dat het enige is dat er vaak overblijft; hun façade.
Maar ditlaatste fenomeen kan je eigenlijk ook ontmaskeren door goed om je heen te kijken wanneer je bij zulke firma komt solliciteren. De meeste andere werknemers zien er dan ongelukkig uit, gelaten of zelfs boos, en kijken je meelijwekkend aan wanneer er 'weer een sukkelaar' voor een job komt kijken. Let hier nog meer op dan op wat je ondervrager allemaal uitkraamt. Eén zulke blik kan je jaren van ellende besparen. Ik tracht zelf ook altijd sollicitanten er voor te behoeden door zo zielig mogelijk te kijken in de hoop dat ze zich omkeren, wegrennen en niet meer van zich laten horen.

De wraak van de dorstige dopper

2010-06-27T21:56:00.002+02:00

Mijn idool en naamgenoot Dennis Hopper is niet meer, mensen stemmen op Vlaams-nationalisten en de Golf van Mexico ligt vol smurrie van BP.
Na een drietal maanden van (hard) werken is het blijkbaar voor de nieuwe werkgever genoeg geweest en ben ik opnieuw uitgekotst in de vale emmer der werkloosheidsstatistieken.
Niet dat de heerschappen bij die nieuwe werkgever er meer over te zeggen hadden dan hetgeen ze tegen de acht (!) mensen die voorheen die functie hadden opgevuld, hadden gezegd.

Inderdaad, ik was terecht gekomen bij een bedrijf (laat het me gemakshalve dropNet noemen) die er in gespecialiseerd zijn om het proefcontract te gebruiken of misbruiken. Over de avonturen bij dropNet kan ik hele lange, grappige en vaak schrijnende situaties vertellen, maar ik ga dat enkele doen op hele dode momenten of dagen. In't kort kan ik de voorbije maanden samenvatten als een glijbaan, waarbij de eerste week er dol enthousiasme was, gevolgd door routine en twijfel, om dan te eindigen helemaal beneden bij die grote modderplas die je niet gezien had bij het bestijgen van de ladder naar boven.
Wanneer je dag na dag wordt behandeld als een stuk vuil, geen erkenning krijgt houdt het voor mij snel op om interessant te wezen. Van dat soort 'jobs' heb ik sinds mijn dagen bij Cheaptronic -waar ik vijf jaar in zulke omstandigheden moest werken- mijn buik vol.
Ik was danook niet van plan hier langer dan mijn proefperiode te blijven werken. Bazen die een technische vereiste stellen bij een sollicitatie, om deze mensen daarna klusjes te laten opknappen die hier in geen velde of wegen mee te maken hebben, hebben in mijn ogen dan ook geen respect nodig van mij als loonsworm.

Ik zocht, net zoals half werkend België, intussentijd naar een andere job. Naar ik zo kon horen deden de andere mensen bij dropNet hetzelfde.
Op een nieuw werk tracht ik toch een beetje sociaal te zijn, zonder de 'Joske Populair' te proberen zijn. Ik houd het discreet en fijn voor iedereen. Ik praatte dus met meerdere mensen daar op dropNet en al na enkele dagen was ik nog niemand tegengekomen die gelukkig was of niet meteen begon de vuile was buiten te hangen over dropNet.
Mijn naaste collega, een ongelukkige slome jongen die hier was verzeild geraakt op een ongelukkig moment, raadde me meteen aan om ander werk te zoeken omdat het "nen hoop afzetters en dieven waren". Ik geloofde de man niet meteen, aangezien ik zelf nog geen negatief iets had ondervonden. Na enkele weken werd deze collega ontslaan, blijkbaar omdat hij ziek was geweest en overuren had durven aanrekenen.
Nu ja, wanneer je nog een mentaliteit hebt van in de tijd van priester Daens, moet je ook niet verbaasd zijn dat mensen je bedrijf met de regelmaat van de klok ontvluchten. In mijn geval was het al snel duidelijk dat men zeer moeizaam verlof toekende (ook al was het dan voorn dringende zaken waar ik niet omheen kon), om nog maar te zwijgen over de overuren, die men gewoon negeerde. Men verwachtte bij dropNet dat je gratis en voor niks tot 's avonds overwerkte, happy werd van het mogen voor hen taken uitvoeren zonder materiaal, zonder begeleiding en vooral zonder enige informatie.

Ik kan wel zeggen dat ik me bekocht voel door de vdab, die moeten geweten hebben (gezien het via eenzelfde consulent ging steeds) dat dit bedrijf mensen opgebruikt als ware het toiletpapier. Maar ja, zolang hun statistiekjes over 'mensen die we aan werk hielpen' maar groeien nietwaar?

Ondertussen stemmen al deze ambtenaren/saboteurs lekker n-va in de hoop nog meer centjes te krijgen. Ik heb echter al meer profitariaat gezien aan Vlaamse kant dan aan Waalse in dit opzicht zie ik de toekomst zeer somber in. Zeker nu ik werkloos ben in een wereld die meer en meer eist dat je gratis en voor niks komt werken, liefst tot je 70ste -of tot je neervalt- en intussen lekker een huis bouwt en banken rijk maakt.
Tijd om te emigreren, maar eerst wil ik eens kijken hoe ver men me gaat 'begeleiden' in deze fantastische structuur van opvang- en sociale vangnetten.

Werk gevonden!

2010-03-15T11:38:00.000+01:00

Ik heb uiteindelijk werk gevonden.
Om begrijpelijke redenen ga ik niet zeggen waar, maar ik begin er op 1 April.

Ik ben via-via de vacature te weten gekomen voor ze werd gepost, ben er meteen op af gestapt en het was ook meteen raak. De mensen hebben we aangeworven na een gesprek en een telefonisch overleg.
Mits een paar kleinere discussiepunten kan ik zeggen dat ik er een goed oog op heb.
Ik zal in de loop van de eerste komende weken nog even zeggen hoe je als werkloze terug 'in de running' geraakt,... ook al werk ik dan, het blijft hier een beetje een dagboek van een werkloze totwanneer ik mezelf echt voel werken.
Er zijn nog tal van problemen ook wanneer je van werkloze naar werkende mense evolueert, stof genoeg om nog even door te gaan.
Maar stilaan zal deze blog dus een afsluiter vinden.

Vandaar mijn vraag aan de lezers:

Wanneer je werkloos bent, en deze blog wil verder zetten met je eigen dagboek van een dopper, contacteer me dan op dennisdopper - at - live.be en leg me kort uit wie je bent en waarom je wil bloggen over dit onderwerk (maxmimaal 100 woorden).
Indien je goed bevonden wordt geef ik je guest toegand op deze blog zodat je hier ook artikels kan plaatsten.
Ik zou heel graag zien dat er iemand anders die werkloos is deze blog verder zet, zodat er op deze blog steeds een werkloze aan het bloggen is :)

Laat maar horen mensen...

Tips

2010-03-14T19:20:00.000+01:00

Wanneer je werkloos bent in deze tijden, kan ik enkel maar het volgende aanraden:

1) Wanneer je een 'volle' werkloosheidsuitkering krijgt, geniet er dan ook even van. Neem het minimaal 6 maanden als een kans om even tot rust te komen, je hobbies uit te voeren of op reis te gaan.

2) Wanneer je punt 1 uitvoert en tegelijkertijd zuinig leeft, kan er je niks gebeuren, controle en last komt pas na een dik jaar werkloosheid.

3) Stel voor jezelf op wat een realistische 'ideale' job zou zijn, en blijf uitkijken naar deze job. Laat je niet verleiden tot andere vacatures, want enkel gericht solliciteren naar wat je echt wil bereiken (rechtstreeks of onrechtstreeks) helpt.

4) Geniet van elke vrije dag, geen files, geen bazen, geen gelul, naar de winkel kunnen gaan wannaar je daar zin in hebt is zalig. Neem het er van, want in je leven heb je niet veel van die momenten waarop je echt vrij bent.

5) Laatste tip; hou vooral je netwerk in't oog, mensen die je kent op plekken waar je eventueel zou willen werken. Een netwerk is belangrijker dan eender welke vdab databank of website, aangezien daar enkele de overschot aan jobs in terecht komt. De echte goede functies worden binnen een bedrijf eerst bij de insiders verdeeld of gepost, pas als daar niemand op af komt gaat men het openbaar maken. Wees er dus bij voor het in de vdab databank staat, want dat is waardeloze onderbetaalde rommel meestal.

Tot zover mijn tips,... veel success aan alle doppers, en geniet ervan zolang het kan.

de fiches voor actief zoekgedrag

2010-03-09T17:45:00.003+01:00

Wel, vandaag heb ik nog maar eens een paar fiches uitgeprint. Als werkloze kent u ze wel, die papieren die je telkens laat ondertekenen wanneer je je bent gaan aanmelden voor job.=
Op deze manier kan je laten zien aan vdab of rva dat je weldegenlijk solliciteert. Veel mensen die werkloos zijn vergeten deze papieren te laten ondertekenen, of weten gewoon niet dat ze bestaan. Normaal zitten deze fiches achteraan in de info boekjes die je meekrijgt wanneer je je gaat aanmelden als werkloze bij je vakbond.
Of de mensen zonder vakbond die krijgen weet ik niet, maakt ook niet uit, het is vrij simpel.

Ik heb er voor het gemak een .doc van gemaak met twee zulke fiches op afgebeeld, je hebt ze maar uit te printen (zwart-wit, is goedkoper), en daarna de fiches uitknippen of uitscheuren wanneer je zelfs geen schaar voorhande hebt en te arm bent om er eentje te kopen.

Actief zoekgedrag fiche :
Download via scribd
Download via easy-share

Zeg nu nog eens dat doppers heel de dag niks doen...

Een lege dag

2010-03-08T17:30:00.000+01:00

Het viel me op dat ik de laatste week nogal laat ging slapen en zeer laat opstond.
Wanneer het vooruitzicht van een dag niet meer bevat dan koffie maken en eventueel een computerspel spelen is het natuurlijk niet te verwonderen dat je tot half drie 's namiddags in bed ligt.
Ik sta op, douche me met naar appelsienen ruikende goedkope gel (dank u Lidl), waarna ik wat koffie maak.
De rest van de dag vul ik met het speuren naar geschikte vacatures, al is er in de afvalbak van de jobs (vdab, jobat, stepstone,...) nooit echt veel te vinden. De meeste van de vacatures die daar terecht komen zijn plekken die niet door de "inner circle" zijn ingevuld geraakt op bepaald bedrijven en zodoende op dat soort websites te vinden zijn. Nu ja, geld is geld...
Na wat CV's te hebben opgestuurd eet ik een boke. Meestal bruin brood met kaas, of gewoon geen belef. Toespijs is een beetje een luxeproduct naar mijn mening, ik begrijp ook niet hoe mensen in een slagerij of supermarkt zo veel dingen kunnen bestellen. "Honder gram gerookte ham" "Hondervijftiggram ardeense ham" "Honderd gram huispaté"... en vele vele items later sta je daar nog altijd achter van die mensen die schijnbaar puur op beleg bestaan. Ik kots van toespijs,... het smaakt allemaal hetzelfde, vandaar dat ik meestal ofwel suiker of wel kaas met mosterd tussen de boterham doe.
Daarna is het een beetje gamen, lezen of op bezoek gaan bij mensen. Uit pure verveling ga je dan op de lange duur gewoon rondtjokken in het Shopping Center (wijnegem yep) waar je dan tussen soortgenoten lekker warm en knus op een bank kan gaan zitten kijken hoe de mensen mèt geld hun centen opdoen aan merkkledij of te duur geprijzde cadeau-artikelen.

Het strafste is dat ik net van een vorige sollicitatie ''niet ben weerhouden" omwille van het te duur zijn.
Ik ben dus blijkbaar te duur wanneer ik 2000 euro brutto vraag voor een job die nachtshiften bevat, waar ik meer dan 10 jaar ervaring in heb en waar ik met EIGEN wagen moet rondrijden. Blijkbaar vond men een lul die het voor nog minder wilde doen (hij mag het hebben in ieder geval).
Op zulke moment voel ik me uitgekotst door een maatschappij waar alleen de prijs telt, en waar je op je dertigste te oud bent voor de arbeidsmarkt. In een land waar mensen vooral in kudde bewegen, te bang zijn om initiatief te nemen en vooral veilig in hun duur verbouwde kotjes naar TV willen staren.
Maar ver daarbuiten kookt de wereld over, langzaam maar zeker komen de mensen die niks hebben naar ons toe.
Ik zit hier maar weer, ik schrijf wat, ik lees en denk vooral aan mijn volgende sollicitatiegesprek. Misschien moet ik meteen maar vragen hoe laag ze willen dat ik mijn broek laat zakken. Misschien moet ik gewoon maar toegeven dat ik naast he hebben van een job geen ander nut heb, wat op zich niet waar is. Hobbies heb ik wel, en mensen om leuke dingen mee te gaan doen zijn er ook genoeg. Maar na een jaar werkloosheid merk je dat je wel wat meer wil dan om vier uur 's namiddags te zitten denken aan het voor of na het spitsuur naar de supermarkt gaan.
Ergens is er nu een kerel een zware job aan't doen, met zijn eigen wagen, tegen 1500 brutto,... dit soort economie is gewoon belachelijk.

jaloers op asielzoekers

2010-03-04T23:05:00.000+01:00

Ik las vandaag in de krant dat voor elke asielzoeker die in ons land verbeelf maar geen onderdak kreeg, er 550 euro dwangsom moet betaald worden.
Kijk, ik ben een werkloze, ik kom niet rond met wat de staat me toegooit als werkloosheidsuitkering. Ik kan er van leven, maar dat is het dan zo'n beetje.
Daarom de volgende deal; er mag een asielzoek in mijn woning komen leven voor mijn part. In ruil moet de staat de 550 euro dwangsom die ze op die manier uitspaart niet betalen, deze kan ze aan MIJ betalen, ik doe er als cadeautje nog 100 euro af.
Dat betekend dan 450 euro voor mij per dag en een asielzoeker minder op straat... akkoord?

(Een gemiddelde werkloze krijgt 900 euro per maand,... en dan GEEFT onze bloedeigen staat zomaar geld weg aan mensen die hier uit een container zijn gekropen?) Ik wil wel politiek correct zijn, met alle plezier, maar een staat dient niet om geld weg te geven,...
Da's even mijn persoonlijk mening over heel dit verhaal (en ja, ik besef dat er nuances zijn in heel deze zaak, ik weet ook dat er mensen zijn die vreselijke regimes zijn ontvlucht, voor mijn part mogen ze allemaal een onderdak hebben hoor, maar ik vind het alleen enorm jammer dat er zoveel goed geld op zulke achterlijke manier wordt weggesmeten terwijl er best even wat zou geïnvesteerd worden in onderwijs, wegennet, informatica, .... maar men geeft het liever aan een hotel voor een vreemdeling die in alle andere landen van Europa al is buitengegooid en dan onder een andere naam hier zijn kansen nog eens komt wagen.

zoeken in de woestijn

2010-03-02T15:48:00.001+01:00

Met vereende krachten en de nodige extra frustraties heb ik uiteindelijk de Groetensoep-cursus tot een goed einde gebracht. Het kon ook moeilijk anders gezien men ons op deze chaotische manier maanden aan het lijntje hield. Ik ben er zeker van dat we waarschijnlijk in mooie statistieken terecht zijn gekomen.
Het kan me wat. Ik ben alvast af van de hele groetenwinkel aan incompetentie. Zoete en zure smaken van het verlengde soort gewauwel.

Hier zit ik dan alweer. Achter een PC op zoek naar vacatures en andere jobs die bij mijn profiel passen.
Ik ben een technische jongen, dat betekend dat ik meteen al negentig procent van de HR-tuttemiekes die ik voor me krijg kan afschijven als potentiële bezorgers van nieuw werk, aangezien ze hun klanten -wergevers- en de kandidaten niet snappen. Och, God, hoe vaak heb ik niet voor een of ander kapotgefitnessed uitgerangeerd juristenstudentje gezeten die via-via aan een moeie job in de buurt is geraakt op een selectiebureau of interimkantoor?
Te vaak voor woorden, vaak kunnen deze miekes niet eens hun eigen computer onderhouden, gezien het gesakker en gejammer dat ze produceren wanneer er iets moet ingescanned worden of wanneer ze een opzoeking moeten verrichten in een database.
Deze mensen zouden me zogenaamd aan een job in de sector moeten helpen zo blijkt.

Het verschil tussen programmeren en website ontwikkeling was de laatste 'mie nog niet helemaal duidelijk, hoewel de vacature waar ik op af kwam duidelijk iets was voor netwerkbeheerders. Allemaal "iets met computers" zoals ze het bracht. Het ging er duidelijk om dat ik mijn privégegevens in hun kutdatabank stopte. Er was niet eens een vacature vrij, want zodra ik er op in ging was het overduidelijk dat ze zich onwennig door mijn vragen heen loog.

De laatste echte sollicitatie (bij het bedrijf met de èchte vacture zelf) hield ook een nieuwe revelatie in.
Voor het eerst in heel mijn leven hoorde ik iemand frontaal in mijn gezicht vragen "Hoe laag wilt u gaan met uw loon?"
Da's een vraag die meestal anders wordt ingekleed.
Da's een nogal over-eerlijke vraag van een werkgever die blijkbaar op zoek is naar om het even wie die tegen een minimumloon ingenieurswerk wil verrichten.
Ik heb er diplomatisch op geantwoord, maar fijn was het niet. Ik ben nu eenmaal duurder dan een kassierster in de lokale superette of een verkoopster van zomerjurken. Geen disrespect maar ik kan waarschijnlijk heel zijn zaak op m'n eetje runnen met een beetje uitleg. Eigenlijk had ik willen improviseren en een Egyptische afpingelende verkoper op een markt nadoen... maar ik heb het maar zo gelaten. Na een tijd vergaat je het lachen wanneer je zulke mensen bezig hoort.

Zo zoek ik door, in een woestijn waar steeds jongere mensen steeds minder looneisen stellen om apenwerkjes te verrichten voor bedrijven uit het buitenland. De Belgische melkkoe is zo stilaan vorm aan het krijgen.... sorry maar ik word er niet vrolijker van.
Termeer omdat ik weet dat veel van die mensen op al die dikke bedrijven gewoon op hun ontslag zitten te wachten in mijn branche. Ik kruip gewoon voort door het zand, op zoek naar een oase in de woestijn van oplichters, cheapo's en bedrijven zonder visie.

De binnenhuiscrisis

2010-02-22T00:04:00.000+01:00

Ons land is in die mate beveiligd tegen opstand en honger, dat je in tegenstelling tot vele andere landen, een paar maanden tot jaren buffer hebt tegen onheil. De crisis die nogal hard toeslaat in ons land is eigenlijk vrij onzichtbaar gebleven tot nu toe. Het jammere is dat volgense mij deze crisis niet meteen betere tijden zal brengen achtgeraf voor ons land. Het probleem zit'm in dit land zelf, de structuren. Deze laten het moeilijk toe om er terug bovenop te komen aangezien we buurlanden hebben die sneller, sterker en slimmer zijn dan wij.

Een mooi voorbeeld hiervan is de huizenmarkt. Ikzelf leef in een crappy appartement; niet alleen ben ik niet geboren met een baksteen in de maag, zoals vele belgen. Ik heb er bovendien ook een hekel aan om iets te kopen dat achteraf meer geld kost in onderhoud dan de aankoopprijs. Een huis is iets waar veel mensen van dromen, maar voor mij is het een nachtmerrie. Ik kan me niet inbeelden om ooit op mijn oude dag in een huis te moeten wonen waar ik dan in moet werken of verbouwen.
Huren is ook niet ideaal uiteraard, maar als werklozen heb je niet veel keuzen (tracht als werkloze maar eens een lening voor een zeer kleine woning vast te krijgen, ook al is het dan een half krot).
In ieder geval woon ik dus in een faltgebouw waar de meeste mensen lotgenoten zijn. Bejaard, ziek, met brugpensioen, of gewoon werkloos. Allemaal hebben ze te maken met een huisbaas die ooit een heel gebouw kocht met het oog op makkelijk rijk te worden op de kap van mensen zoals ik. Nuja, het is hem gegund. Als deze oude zak er niet met mijn geld vandoor gaat is het wel een bankfiliaal waar je niet van weet waar ze het geld in investeren. Bij een huisbaas ben je er nogal zeker van dat zhij het geld meestal aan verbouwingen, belastingen of andere troep moet betalen. Ze mogen het allemaal hebben voor mijn part.

Wat deze crisis wel heeft veroorzaakt is een algemente verloedering in de woonst zelf. Opeens kan zelfs de 'rijke' huisbaas -ik noem zulke mensen niet echt rijk aangezien ze ten dienste staan van hun huurders op allerlei vlakken terwijl ze gevangen worden gehouden door wetten en hun eigen hebzucht en zulke mensen kunnen in mijn ogen nooit rijk zijn- de nodige reparatiekosten niet meer betalen.
Hij belt dan, in mijn geval op onnoemelijke uren, om te vragen of de lift en het licht in de gang al gerepareerd werd. De andere bewonders van het flatgebouw klagen dan steen en been en bellen de man om de haverklap op met de meest onnozele vragen. Hij mag het, zoals ik al zij, dik hebben.
Nu wil het toeval dat de economische crisis mijnheer de huisbaas zo hard heeft getroffen dat hij zich gedwongen voelde om te verkopen. Dit, samen met de vele mankementen aan het gebouw zelf, is symbolisch te noemen voor de staat van onze economie.
Het gebouw heeft nog maar net een opknapbeurt gehad ter hoogtde van de inkomhal en de voortuin (façade). Waarna het verval binnen in huis lekker verder ging. Vocht in de muren, lift die meer stuk is dan wat anders, om maar te zwijgen over de schimmel die dankzij de enkele beglazing welig tiert.

Opeens zijn de rijke pofferige huisbazen arme luizen die hun ware gelaat laten zien: mensen die ook maar gewoon geleend hebben bij een bank, om een eigendom te kopen en te laten afbetalen door "losers" zoals mij. Mooi zo'n plan -vooral wanneer het uit de mond komt van je boekhouders- maar het is natuurlijk buiten de waard gerekend, het toeval wil nu dat de mensen waar je op wilde teren zelf geen geld meer hebben.
Blijkbaar is deze Belgische immo- en huizenmarkt opgebouwd uit grotendeels luizige zelfstandigen en betere middenklasse die nu massaal hun eigendommen moeten verkopen om het hoofd boven water te houden.

Ik zal mezelf een andere woning zoeken uiteraard, maar ik ben er zeker van dat ik ooit aan een peulschil van de huidige prijs een appartement als het mijne kan kopen, gewoon cash op tafel. Dan ben je rijk, want dan hang je tenminste niet af van een huurder om jouw kot af te betalen (zoals 60% van de Belgen).

lekker netwerken?

2010-02-10T00:02:00.001+01:00

Tot een paar jaar terug hield ik allerlei contacten.
Websites, facebook, e-mail en vooral het toen net opkomende Linkedin.

Al deze hulpmiddelen in het online-contact-houden-met-mensen-wiens-naam-ik-anders-zou-kwijt-zijn-na-een-week, zijn allemaal heel cool en trendy, maar het nieuwe is er nogal snel af.
Wanneer je op een bedrijf werkt waar driekwart van de werknemers al op dingen als Linkedin zit is het na een paar weken niet meer bij te houden... continu de updates en de zever over waar ze werken, welke titel ze nu weer gekregen hebben, tot het verkrijgen van een nieuwe vergoeding voor een firmawagen toe.
Er komt dan ook nog eens bij dat ex-collega's van collega's je ook kunnen terugvinden, en zo gebeurt het meermaals dat je dan opeens mensen die je absoluut nooit wilde terugzien op je lijst contacten te zien krijgt.
Akkoord, je kan al die shit dichtsmijten met de nodige beveiligde privacy-instellingen, maar op de lange duur stond enkel die ene collega waar ik een oogje op had er nog in. Het viel op.

En toen kwam de crisis. Een crisis die ik alleen schijn te voelen afgaand op de mensen van de branche die ik tot mijn vrienden beschouwde. "De branche" waarin ik werk(te) -niet het maken van frisse groentensoep moest u het nog niet begrepen hebben- is een sector waarin het 'posen' en imago opbouwen hoog in het vaandel worden gevoerd.
Ik weet dat een aantal van mijn ex-collega's en vrienden het momenteel niet al te best doen, maar toch blijft men de schijn hoog houden. De e-mails, reminders, tweets, faceboekbrol vliegen je al snel rond de oren. Vooral Linkedin mededelingen waar dingen in staan die me ernstig doen twijfelen over hoe ik ooit zelf zo heb kunnen zijn, blijken me nog het meest te raken.
Hoe heb ik zo kunnen opgaan in een sector waar alles uit lucht en imago blijkt te bestaan?

Linkedin is een pest op dat punt. Een dienst die er prat op gaat om mensen met elkaar te linken op een "professionele" manier. Een soort facebook waar ik al sinds het ontstaan bij zit (dus niet uit modegril in 2008 er bij gekomen) en waar je dan personen waar je mee hebt samengewerkt kan aanraden, punten geven als het ware, contacten kan mee delen.

Het gaat dan zo: Mijnheer Sinaasvreter zegt dan op zijn Linkedin dat hij een perfecte collega ziet in Mevrouw Krabbenmand en haar onderdanige lakei Mijnheer AlfaRomeo (een bijnaam die hij kreeg na het schaamteloos copuleren op de motorkap van een auto van het genoemde merk).
Sinaas voegt er dan een mini-recensie aan toe waaruit de trouw, professionaliteit, stiptheid *kuch* en correctheid van de twee anderen zou moeten blijken (alsof ik Mr Sinaasvreter zou vertrouwen over zulks, ik heb hem zelf van school weten komen met een das van zijn vader, smekend om een job waar hij niet te veel Frans moest 'klappeh").

In tegenstelling tot deze persoonsrecenssenten heb er namelijk in het echt ook effectief mee samen moeten werken, zijn inzicht in het presteren van andere personen is even sterk ontwikkeld dan het boomklimmen bij zwarte neushoorns.
De man kwettert er echter op los op dat vervloekte Linkedin. Bij elke varandering der onderbroek of titel binnen de flutfirma moet iedereen in zijn sociale pissing ground het weten.
Een gedrag waar ik zelfs in de hoogdagen van mijn job nooit aan mee heb gedaan. Ik zie mezelf niet zo gauw iets mega-positiefs schrijven over collega's waar ik noodgedwongen mee heb moeten samenwerken.
Je bent algauw een pathetische leugenaar die opvalt door zijn onjuiste beoordelingen van andere personeelsleden ("Ik vond Mr. Serialkillahr toch echt een toffe peer, tot hij al die meisjes afslachtte, ik ben blij dat ik jaren met hem heb mogen samenwerken in een professionle sfeer vol vertrouwen." )Ofwel verval je dan in schaamtevolle kontlikkerij. ("Mr. TopRat was zo'n toffe kerel om mee samen te werken, vooral onze middagpauzes en het giftige geroddel van hem zijn me bijgebleven, alsook zijn voorliefde voor blonde secretaresses.")

Nu ik een werkloze ben klinkt al die Linkedin, Facebook en andere social-network onzin verder en verder weg. Ijle stemmetjes van mensen in een luchtige wereld.
Misschien is de marginaliteit van al dit gedoe die me stoort, of mijn eigen 'outsider' gevoel.
Neen, toch maar niet. Zitten bedelen voor een online complimentje van oude cubicle-buddies, om in de gunst te komen van nette pakken op een ander bedrijf. Die dan op hun beurt ook weer onder de indruk zouden moeten zijn van je sociale netwerk-capabilities en je meteen een coole insider moeten vinden,... en daar hangt het prijskaartje, blitze laptop en auto aan vast. Of toch, dat is wat al die linkedinlikkers hopen.
Da's wat ze denken wanneer ze me een bericht sturen met hun nieuwe contacten en titels.
Ik heb me danook hernoemd naar iets in de trend van "de paashaas" op Linkedin. Met als meest recente jobtitel: "eitjes brengen".
Misschien dat ze me zo herinneren ooit.
Want 'dat doè je toch niet' op een sociale netwerksite die zich richt op een professioneel publiek?

Toch wel. Beter dan "werkloos en hopeloos op zoek" te plaatsen aldaar, want dan blijkt er opeens niemand meer sociaal te willen doen op zulke sites.

nogmaals hetzelfde

2010-02-04T19:52:00.003+01:00

Zelfs de laatste dagen van deze cursus slaagt men er in om van de VDAB uit me te verbazen inzake dilletantisme. Educatief verantwoord omgaan met leerlingen is hen totaal vreemd, zo was vandaag nog maar eens te merken.

Het was donderdag, maar de leerkracht was al sinds enkel dagen ziek. Iedereen kan wel eens ziek worden (ook al gebeurt dat dan vrij vaak met deze docent) maar hetgeen me vooral vebaast is dat men nul komma nul idee heeft van wat met de mensen aan te vangen wanneer de leerkracht er niet is. Zelfs op de meest vierkant draaiende jobs is er altijd wel vervanging voorzien, of op zijn minst een bezigheid om de dode momenten toch enigzins nut te geven. Hier niet. Iemand was de 'metro' aan't lezen die hij had meegepikt terwijl hij op de bus stond te wachten in de kou en regen. Iemand zat een beetje in een boek te bladeren dat nog in de klas lag. Dit, terwijl we thuis allemaal wel beter materiaal hebben staan, betere dingen te doen hebben en ongestoord zouden kunnen leren thuis.
We vulden de appèl formulieren in, aftekenen dat je aanwezig was: hetgeen waar het om draait hier.

Normaal gezien, om educatief in orde te zijn, verwittig je de mensen op voorhand zodat ze niet in een lege klas komen opdagen. In mijn geval een lege klas vele kilometers en benzine van mij vandaan trouwens.
Ofwel zorg je voor alternatieve bezigheden, aangezien we toch binnen een week een groot eindexamen moeten afleggen lijkt het me niet zo moeilijk om een geschikte bezigheid te vinden: in de eerste plaats on te LATEN STUDEREN.

Maar neen, men verkiest ons acht uur lang in een stinkend lokaal zonder materiaal gevangen te zetten (want dat is het: vrijheidsberoving, men mag blij zijn dat we er geen PV van lieten opmaken door de politie).
De rit heen en terug is ook verloren studietijd trouwens. Weggeooid geld, tijd en milieubelastend rondrijden,... puur omdat men het vertikt leerlingen die een opleiding volgen te verwittigen.
Maar ach, we zijn toch maar üntermenschen nietwaar, werklozen, doppers die nul en geenerlij respect moeten krijgen en evenmin verwittigd moeten worden. Mensen wiens naam men na enkele maanden nog steeds niet kent omdat ze geen zak interesse hebben om ons terug aan werk te helpen.

Nochtans is men er als de kippen bij om, wanneer je te laat komt 's ochtends, al na een kwartier op een verwijtend nasaal toontje aan je telefoon te hangen, te mailen en te sms'en.
Opeens kan het dan wèl uiteraard. Een ambtenaar hier schiet pas in gang als hij mensen kan kloten (sorry voor al die ambtenaren die wel hun best doen... ze moeten wel ergens bestaan uiteraard en hun naam wordt besmeurd door dit soort slampampers).

Nog drie dagen te gaan, en men blijft overheidsgeld aanwenden om ons te pesten en tegelijk door middel van de meest inefficiënte constructies en middelen zichzelf aan werk te blijven helpen.
De VDAB is een verdoken vorm van werkloosheid, waar de werknemers zelf het uitschot en de uitvaagsels zijn, mensen die in geen enkel goed draaiend systeem zouden kúnnen werken vanwege te dom of te lui.

Ik kots er op.
Nog drie dagen en dan de relatieve vrijheid terugnemen, terug kunnen plannen, solliciteren,... niet meer in eideloze files staan om dan een dag met je duimen te zitten draaien.

Vroeger hé, toen was dat allemaal....

2010-01-31T02:24:00.000+01:00

Ik ben moe. Niet alleen moet ik allerlei recepten van buiten leren -iets waar ik zeer slecht in ben, anders was ik geen stinkende dopper- en de nodige tijd besteden aan het zoeken van vacatures die een beetje bij me passen.
Het lukt allemaal niet zo best. Ik ben mijn dopkaart bij de vakbond in de brievenbus gaan gooien (ze waren naar goede gewoonte weer eens gesloten, op een vrijdag om 14u).
Daarna op familiebezoek.
Da's dus iets waar je als werkloze ook minder en minder zin in hebt (naast vroeg opstaan), het bezoeken van mensen die je dan meteen terug in de realiteit duwen met een op verwijtend toontje gestelde vraag in de aard van: 'En ebde nu al werk gevonden?' 'Ja 't is slechte tijd zekers?' 'Gade nu nog voort zoeken?'

Ik knik iets tussen ja en nee op elk van die vragen, omdat ik normaal gezien bij familie op bezoek ga in de veronderstelling dat ze me kennen en me verder ook steunen in wat ik doe; ook al is dat dan hopeloos op zoek gaan naar geschikt werk.
Nu ja, het zijn mensen die zelf de gouden tijd hebben meegemaakt, die nog steeds de illusie hebben dat je eender waar kan binnenstappen en naar werk vragen en het nog krijgt ook.
De tijden zijn veranderd. Nu zijn er HR poppemiekes (meestal mislukte juristes die hun kapsel op een centraal punt van hun universum plaatsen en vaak vergeten om de juiste CV aan de juiste mensen door te sturen, hoewel dat hun enige taak is als menselijke spamfilter op een uitzendkantoor) , Sociale secretariaten (een battterij van administratieve mensen die eigenlijk gewoon een verlengde zijn van hun office programma) en selectiebureaus (mensen die hun dagen vullen met steeds dezelfde niets ertoe doende testen te geven aan mensen die op hun vrije dag komen solliciteren), kortom: instanties die heel veel dingen kunnen verpesten omdat ze meestal geen hol interesse hebben in de kandidaten noch in de klanten waarvoor ze werken. Als bewijs van deze jobat-houding kijk je maar naar de totaal debiel opgestelde vacatures van tegenwoordig.

Je kijkt dan rond en zit neer in de zetel bij een familielid, terwijl je verhalen hoort over geld, auto's, verbouwingen en de economie. Die economie waar ik deel van uit maak, waar ik in consumeer, waar ik door uitgekotst ben als het ware. Maar het doet me deugd. Ik vind de oude werkende ik maar een sukkel, een overgestresseerde zuurpruim die zijn rekeningen betaalde en verder niets meer deed dan aanmodderen.
Eigenlijk is deze economische crisis goed geweest om me terug te laten leven zoals vroeger, met minder geld en met meer tijd. Jammer dat ik die tijd soms moet gebruiken om bij familie naar gezanik te luisteren over economische zaken die totaal geen steek houden. Maar och, het duurt allemaal zijn tijd wel.
Ergens heb ik me altijd voorzien op deze dag, op het moment dat ik geen job meer zou hebben, dus het komt niet meer hard aan.

Ik kocht een brood bij de oranje goedkope supermarkt en roosterde de sneetjes zodat het niet te erg op spons leek. Daarbij heb ik ook nog een pot choco gekocht, een goedkoop maar lekker iets om bij de boterham te eten. Ik modder verder.

Activeringsbeleid

2010-01-27T12:56:00.001+01:00

Nu er opnieuw duizenden banen op de tocht staan bij Opel Antwerpen en haar toeleveringsbedrijven, hoor je opnieuw de standvastige reactie van de VdaB. Een reactie die er op neer komt dat ze iedereen die ontslagen wordt kunnen heropleiden en opnieuw aan werk helpen. Journalisten maken er zich makkelijk van af door zulke woordvoerders zonder weerwerk -heb't u 'm?- een microfoon onder de neus te stoppen.

Toeval wil dat in diezelfde nieuwsuitzending er een conglomeraat van nette pakken te zien was die de werkgeversorganisaties van dit land vertegenwoordigden. Ze deden een oproep tot meer 'respect voor het ondernemen' in een soort van persconferentie die meer leek weg te hebben van een mafia-begrafenis.
Deze goedgecoiffuurde heerschappen waren nu het crisistijd is -vooral in hun portefeuille- opeens enorm begaan met de werkreserves van diezelfde Vdab.
Het kon volgens hen toch niet "dat er zestigduizend vacatures open staan terwijl we in een diepe crisis zitten en er alsmaar meer werklozen bijkomen". Dat er van die zestigduizend amper tienduizend echte jobs zijn, vertellen we er niet bij, maar ok.

Men pleitte in het kort gezegd voor een activeringsbeleid. Het sneller bij de kraag vatten van werklozen, om hen dan snel (lees: zo goedkoop mogelijk) te laten werken voor een van de vele bedrijven waar deze mensen vertegenwoordige voor speelden wanneer ze even niet op hun kantoor boekjes over auto's zijn aan het doorbladeren.
Dat woord 'activeringsbeleid' (u moet het eens in het Duits vertalen:) is iets waar ik van gruwel. Niet om het principe, maar wel om de typisch Belgische uitvoering hiervan. Activering en bezigheidstherapie liggen in dit land namelijk op dezelfde mesthoop te rotten (net zoals kinderopvang en onderwijs trouwens).

Deze werkgevers zien zichzelf als de motor van de economie, wat op zich waar is, maar vergeten dat een enorm groot deel van de mensen vooral wil leven en werken, niet alleen werken.
Wanneer je door de overheid wordt gedwongen om na enkele maanden werkloosheid een job te aanvaarden op straffe van het verliezen van een uitkering (zoals deze werkgevers het zouden willen zien gebeuren), dan dwing je mensen vaak om jobs te aanvaarden waar ze niets mee verdienen, in de armoede terechtkomen en bovendien geen echt leven meer hebben om allerlei praktische problemen die die job veroorzaakt. In extreme gevallen moet je dan bijvoorbeeld drie tot vier uur per dag naar je IBO job gaan.

Akkoord, geld krijgen om helemaal niets te doen is ook niet de oplossing, maar er moet toch een weg tussenin zijn niet?

De oplossing van de Vdab is er vooral een om mensen in zo'n IBO contract te duwen.
IBO's zijn in de praktijk het soort contracten die de werkgevers haast niets kosten, waar de werkloze zelf meestal achter zijn centen en papieren mag gaan lopen zoeken, en waar je vooral mee uit de werkloosheidsstatistieken wordt gehaald. De VDAB stelt het uiteraard, typisch Vlaams; lekker op papier in orde-stijl voor als iets waar niets dan voordelen aan verbonden zijn, maar laat u niet vangen. IBO's zijn een moderne vorm van dwangarbeid, waar je op niets recht hebt, je geld vaak niet ziet (of te laat) en waarbij de admistratie veel te wensen over laat.
Akkoord, je krijgt een kans om je te bewijzen in een bedrijf, maar activeringsbeleid en dwangarbeid beginnen hier vervaarlijk dicht bijelkaar te komen denk ik.

Misschien moeten deze werkgeversorganisaties eens een eigen soort vdab oprichten. Een op alleenstaand, niet door (luie) ambtenaren bevolkte dienst die zich bezig houdt met op een efficiënte manier mensen op te leiden om de echte noden op de arbeidsmarkt in te vullen.
Een privé-organisatie waar de werkgevers zelf voor in de buidel tasten, maar er dan ook 100% controle over hebben. Wedden dat er dan van die vele vacatures veel sneller en beter opgevuld geraken?
Jammer genoeg beperken deze werkgeversorganisaties zich tot het klagen op TV, zelfs in volle bloeiperiode rond 2005 waren ze op TV aan't zagen dat er geen vacatures opgevuld geraakten en dat werklozen niet werden geactiveerd. Elke ondernemer zou toch stilaan moeten weten dat wat je niet zelf doet (werklozen opleiden in dit geval) je niet gedaan krijgt, zeker niet door een stelletje ambtenaren die mensen moet bezighouden in plaats van te activeren.

De nieuwe goudzoekers

2010-01-22T07:24:00.001+01:00

Vrouwen ruiken het gewoon dat je werkloos bent.
Ofwel komt dat door hun vergevorderde instinctieve drang naar overlevingskansen creëren voor hun nageslacht, ofwel omdat de meeste mannelijke doppers zich wassen met goedkope producten.
Ikzelf ruik meestal naar koffie en sinaasappel, omdat ik veel koffie op mijn kledij mors en de goedkope supermarkt meestal douchegel met fruitgeur in de aanbieding heeft. Maar wees blij dames, ik douche me tenminste nog, sommige doppersgeur kan je van ver ruiken aankomen.

Een of ander Darwinistisch defensiesysteem is zo te zien op hol geslagen bij de vrouwen, want nu er meer en meer werkloze mannen zijn, stijgt ook het aantal vrouwen die op zoek gaan naar mannen met genoeg geld.
Ze zijn vooral te vinden op luxueuze privéfeestjes of in de buurt van BV's tegenwoordig, als er maar dure spullen en mannen in overvloedige combinaties aanwezig zijn.
Verwacht nu niet dat ik hier een scheldtirade ga neerschrijven over hoe slecht zulke vrouwen zijn, integendeel, ik vind het volkomen normaal.
Zeg nu eerlijk, welke vrouw zou er voor een man kiezen die niet veel geld heeft, niet veel verdient, of nog erger; werkloos is. Je verliest alle vorm van status zo zonder geld.
Moest ik een vrouw zijn zou ik resoluut gaan 'gold diggen', waarbij vooral mannen die vaak op reis gaan, het breed laten hangen en met de regelmaat van de klok hun American Express black afgeven om mee te gaan winkelen, in aanmerking komen voor contact. Zulke mannen hebben ook in één keer genoeg geld om zich goed te (laten) verzorgen, zodat ze er meestal toch wel ok uitzien. Hetzelfde geldt trouwens voor vrouwen, ik heb nog nooit een lelijke rijke vrouw gezien eigenlijk. Ook al staat hun kop vol onvolmaaktheden, met genoeg geld maken ze er altijd wel een mooi meisjes van, indien nodig met heelkundige ingrepen inkluis.

Wat ben je ook met een stelletje losers die de 'vacature' moeten uitpluizen of moeten krabben en schipperen om de huishuur te betalen? Niks, ... nul komma nul ben je er mee.
En hoe jammer ik het ook vind, het leven is te kort om te wachten tot de zielepoot in kwestie ooit eens uit zijn dal kruipt (als dat al gebeurt) om dan een minimaal loon naar huis te brengen. Iets waar je dan als vrouw van moet zien het huishouden te redden.
Dit, terwijl de vriendinnen gaan waterskiën, tropische oorden verkennen en blitze wagen kopen voor de fun. Nee bedankt.
Ik zou een 'slechte' vrouw zijn denk ik, eentje die vooral voor het geld zou gaan (en zeer riskante kledijcombi's), want voor je het weet ben je met een eikel opgezadeld die je zou durven vragen om wat meer moeite te doen voor de carrière, terwijl hij er zelf niks van bakt.

Gelukkig voor mensen zoals ik, zijn er nog uitzonderingen: vrouwen die je appreciëren om andere kwaliteiten dan je bankrekening.

Loomheid

2010-01-20T11:00:00.000+01:00

Patatje had zich vandaag zogenaamd overslapen. Hij was te laat in de les, maar biechtte al snel op dat hij gewoon te veel 'groene sigaretten' had gerookt (we spreken hier over acht uur 's ochtends aankomsttijd,...).
Ook tussen de middag verdween hij even naar zijn wagen op de parking en zagen we hem 'relaxen' met een vettige rookpluim boven zijn hoofd.
Ik heb er eens smakelijk mee gelachen, aangezien het het zoveelste symptoom was van de demotivatie en de algehele nutteloosheid van deze vdab-cursus.
Het andere overduidelijke signaal dat we kregen vandaag, was dat de nabijgelegen fastfood drive-in ons een klantenkaart gaf 'omdat we zo vaak kwamen eten'. Op zich een beschamend moment, vooral omdat we eigenlijk puur om onze dag een beetje op te vrolijken gaan eten daar.

Ik kwam thuis en zag ook dat de huisbaas mijn woning te koop had gezet. (ook oude zakken en hebzuchtige duitenklievers moeten zo te zien iets doen om nog centen binnen te krijgen).
Deze situatie is dus iets waarbij ik weer de nodige kosten zal moeten maken om te verhuizen en de hele administratieve rompslomp in orde te brengen.
Nu ja, indien je werkloos bent krijg je uiteraard nergens een lening, hoe lang je daarvoor ook hebt gewerkt. Dus iets kopen zit er niet in. (Hoewel ik mensen ken die eventjes werk hebben, dan een huis kochten en sindsdien nooit nog een dag iets hebben uitgevreten -die mensen krijgen krediet uiteraard-, geen wonder dat de banken af en toe eens een crisis doormaken waabij ze van de belastingbetaler honderden miljarden moeten krijgen om hen niet zelf in de goot te laten belanden).

Ik trek het me niet aan, ik ga minimalistisch leven, een kleine wraak op de maatschappij die me uit heeft gekotst: eerst in het onderwijssysteem, dan in op de werklvloer en nu in het 'sociale' vangnet.
Nu ja, een sociaal vangnet is het wel, alleen jammer dat de mensen die het net vasthouden dezelfde zijn dan die je er telkens terug in duwen.

Kebab, waar doppers sterk van worden

2010-01-19T01:07:00.001+01:00

Vandaag heb ik kip kebab gegeten van de Lidl. Met wat half oudbakken brood. Het was dat, of weer iets eten onderweg.
Mijn dagen beginnen te vroeg, en eindigen te laat om nog tijd te hebben voor een normale maaltijd. Niet meteen de bereiding, maar vooral het in huis halen van de ingrediënten is een probleem.
Ik slaap niet veel, verdien zo goed als niets (op de schamele vergoeding na om aanwezig te zijn op de demotivatie-fabriek die men vdab noemt). Verder doen we maar één ding: aftellen tot deze nutteloze hel afgelopen is.
Want nutteloos is het, ... we hebben vandaag op internet en met behulp van een paar 'insiders' uit de vorige klas kunnen achterhalen dat het model van ons leerplan niet echt aansluit bij de nieuwe geupdate versie die men in het onafhankelijk centrum vraagt. Met andere woorden; er wordt ons geleerd een Groentensoep te koken (met balletjes) maar op het exaam laat men ons waarschijnlijk soep maken en peperkoek bakken.
Iets waar we geen flauw benul van hebben.
Dit is een scam, oplichting, pure goochelarij waar niemand beter van wordt.
Maar nog enkele weken en het zou gedaan zijn.
Wat de uitkomst ook moge zijn, we plannen een protestactie. Iets waar misschien nog enige voldoening uit kan vloeien.

Ik sprak vandaag met Sperzieboon, een van de leerkrachten, en gaf'm een paar redenen waarom ik er zo slechtgezind bij liep. Hij stelde me die vraag tijdens een pauze. Toen ik hem beleefd maar kordaat antwoordde dat het te lang duurde en te nutteloos was, dat we halve wrakken waren die gewoon alles kotsbeu waren, wandelde hij weg. Geen verweer, geen woordenwisseling, zelfs geen discussie. Gewoon wegwandelen van het probleem met een grimas op zijn gezicht. Dan weet ik ook meteen dat ze niet recht in de schoenen staan, alsof daar nog bewijs voor nodig was.

Ik dop de korst brood in de restanten van de currysaus en neem een slok van het nep-bruiswater van de goedkope supermarkt. Mijn keel wordt uitgeschuurd, maar ik hou vol. Een soort van masochisme in mij vertelt me dat ik nog eventjes door moet gaan, daarna ga ik op oorlogspad tegen deze parasieten. Een pen kan wonderen doen in organisaties die zich berusten in hun nutteloosheid. Want er loopt altijd wel iemand rond die de boel wil uitmesten om daar zelf beter van te worden.

Mijn vriendin belde dat ze me niet kon zien deze week. Ik heb vandaag haar foto ook maar meteen van de muur gehaald, kwestie van die mooie kale muur terug te kunnen zien. Het inspireerd om op een helblauwe muur te kijken de ganse avond.
Misschien had mijn vader wel gelijk, toen hij me ooit vertelde om nooit -wat dan ook- te aanvaarden van de staat op gebied van 'hulp'. Maar je kan soms moeilijk anders. Terugslaan is de boodschap. Maar dan hard, en waar het pijn doet; in hun structuur.

Ik zet mijn wekker op het uur waarop alleen wat kwakelende presentatoren op de radio te horen zullen zijn , ik poets mijn tanden en kijk in de spiegel naar iemand die tien jaar ouder is.

Waarom de VDAB liegt

2010-01-18T10:05:00.002+01:00

Ik moet even mijn gal spuwen. De VDAB heeft me bedrogen, belogen, er in geluisd en ik ben er razend kwaad over.

Voor mensen die een opleiding willen volgen van de vdab, hou er rekening mee dat je vast gezet wordt, als stront behandeld wordt en vooral niet verder geholpen wordt. Het enige wat ze doen in deze opleidingen is werk voorzien voor hun eigen mensen. "Onszelf aan het werk houden is onze voornaamste taak", zo zei een van de docenten het in een pauze. En hij heeft waarschijnlijk nog gelijk ook,...

Leg het maar uit aan je toekomstige werkgever, een vol jaar van de arbeidsmarkt verdwenen zijn door een opleiding, maar tegelijk dus nul werkervaring hebben opgedaan, elke dag moeten opdagen, elke dag moeten leren en werken voor de klas, maar in feite gewoon een aanwezigheidsformulier hebben moeten invullen.
Je wordt er niet alleen gedegouteerd van, maar ook moedeloos. Je eigenwaarde zakt kompleet naar een dieptepunt omdat men je in deze opleidingen zelfs niet als een mens erkent, maar gewoon als slachtvee dat voor subsidie en statistieken moet zorgen. Voor centen voor de docenten, meer is je nut niet in een opleiding van de vdab.
Men gooit tonnen geld weg op deze manier, om gewoon een bende luie ambtenaren (want dat zijn het) aan een job te helpen. Deze zelfde ambtenaren zijn zelfs te dom een copie te nemen van een blad papier of een koffie te maken in een kantine, daar hebben ze dan externe firma's voor nodig. Al de rest van de moeite en geld gaat naar sigarettenpauzes en lange dagen die worden opgevuld met 'er bezig uit zien'.

De leerlingen (werklozen dus) die in deze klassen zitten zijn een soort gevangenen, die onder straffe van geen uitkering meer te krijgen verplicht moeten aanwezig zijn, ook al is er niets te doen, de docent afwezig en de klaslokalen niet toegankelijk.

In mijn geval is het nu zo schreinend aan het worden dat ik van iemand die veertien jaar voltijds heeft gewerkt, ben verworden tot een langdurig werklozen. Niet omdat ik gewoon een jaar in mijn bed heb gelegen, maar omdat de vdab me een jaar heeft voor de gek gehouden met een opleiding die op niks trekt en vooral geen einddatum schijnt te kennen.
Indien ik geld genoeg zou hebben zou ik de vdab aanklagen, omdat ze structurele armoede en werkloosheid creëren in plaats van oplossen. Er is geen enkele reden om iemand die vrijwillig een opleiding doet maanden en maanden te lang gevangen te houden in een systeem dat niet vooruit gaat en niet werkt.

Ik ben dus gepakt, gekloot en uitgekotst door een systeem dat me eigenlijk had moeten helpen.
Geloof niks van wat ze op TV, of naar buiten toe beweren: de VDAB liegt dat ze stinken, ... het ènige dat telt is subsidies opstrijken om ambtenaren lege lessen te laten geven aan mensen die ze liefst zo lang mogelijk in de werkloosheid willen houden.
'Waarom volg je niet nog een opleiding?' is dan hun vraag wanneer je er over klaagt.
'Omdat jullie geen planning, visie, wilskracht, kennis, hulpvaardigheid en plichtsbewustzijn bezitten!' is dan mijn antwoord.

En ik kan het bewijzen: Een opleiding die ik nu heb gevolgd voor 10 maanden moest eigenlijk 7 maanden duren,... en het einde is nog niet in zicht. Men weet geen datums, geen planning, en wanneer je iets concreets vraagt vliegt men uit of krijg je halfbakken beledigingen in je gezicht geworpen. Je wordt van alle waardigheid ontdaan, want er zitten werkloze vaders in deze cursus, die dan worden behandeld als een kind van 12. Er zitten mensen die heel hun leven al hebben gewerkt, en nu door de crisis geraakt werden, en deze mensen worden als ge grootste idioten betutteld en afgesnauwd.
De VdaB is een complete mestberg die dringend aan een finale afbraak toe is,... want dit is contraproductief en kompleet niet te verantwoorden tegenover een maatschappij die efficiëntie vraagt.
De VdaB liegt. Om hun eigen mensen in een soort van nep-werkloosheid, onder het mom van ambtenarij, centen van de gemeenschap te geven zonder de maatschappij te dienen en zonder gegevens bij te houden die nodig zijn om de boel te verbeteren.

Solliciteren bij een beerput

2010-01-11T11:05:00.000+01:00

Op de manier waarop een bedrijf met nieuwe vacatures om gaat weet je al enorm veel.
Als werkzoekende krijg je soms een mooi beeld van hoe men met nieuwe of potentiële werknemers omgaat wanneer je ingaat op hun openstaande vacatures. Meestal gaat men in bepaalde details zo erg in de fout dat je meteen een beerput schijnt open te trekken onder de cleane façade die het bedrijf over zichelf ophoudt.

Twee voorbeelden van de voorbije week.
Het eerste was een vacature bij een bedrijf dat ik 'RedFruit' ga noemen. De mensen zochten iemand met mijn profiel (groot, sterk, knap, intelligent, ... u hebt'm wel;).
Ik stuurde mijn CV met een begeleidende motivatie naar het genoemde e-mail address, waarna ik afwachtte.
Meestal hoor je dan niet snel iets terug, maar bij RedFruit had men blijkbaar op de HR afdeling mensen zitten die meer deden dan alleen maar hun nagels lakken en op facebook surfen, een gelukkige uitzondering. Reeds twee dagen later belde iemand van RedFruit me op mijn gsm.
Een man met zeer luide, irritante stem begon als het ware een telefonisch interview, maar ik verstond er niet veel van aangezien hij duidelijk op een handsfree toestel sprak (of in een zaal stond waar ze net met een boormachine bezig waren). Ik zei hem dat ik inderdaad voor de job had gesolliciteerd, waarna hij verder ratelde als een bezetene.
Wat ik te horen kreeg was een hele tyrade over wat RedFruit zoal deed (alsof ik dat niet wist, ik heb er verdomme zelf gesolliciteerd) en wat men van deze invulling van de job zoals verwachtten.
Ik probeerde hem te onderbreken om zelf ook iets te kunnen zeggen, maar tevergeefs, hij bleef met meer en meer overgave verkondigen dat zijn afdelinge allerlei zeer interessante dingen deed.
Opeens besefte hij blijkbaar dat er ook vragen aan mij moesten gesteld worden en riep hij 'Waarom hebt u dan voor deze job gesolliciteerd? Wat verwacht u ervan dan?'
Ik zei'm dat ik reeds op een andere firma, zoals vermeld in mijn CV, een identieke job had gedaan en dus in die richting verder wilde solliciteren. Ik vertelde hem ook, terwijl hij me al trachtte te onderbreken, dat ik het idee had dat RedFruit een zekere voorsprong had op zijn concurrenten op dit vlak (wat ik loog, ze zijn zo vooruitstrevend als een dode zeekoe, maar ok ik ga dan ook werken om rond te kunnen komen en niet om een of andere oetlul in Amerika rijk te maken door brol te verkopen die me geen moer interesseert).
Hij ging snel nog even door met ratelen -op dat moment deed ik een blikje frisdrank open- om uiteindelijk een totaal niet ter zake doende technische opsomming te maken (met de nodige fouten) over waar RedFruit tegenover de markt het verschil maakt.
Waarna hij me zei dat dat onmogelijk kon zijn waar ik naar dacht te solliciteren, 'Ja dat zal niet echt in de lijn van uw verwachtingen liggen denk ik.'
Ik had de hoop al opgegeven om met deze brulaap enige nuttige conversatie op te bouwen, maar ik antwoordde hem dat ik bij bedrijf 'Ton-a-Krap' een zelfde taak had gedaan en dus wel enige ervaring had en graag opnieuw in deze richting mijn carrière wilde verder zetten.
Niettemin sloot de man in zeven haasten het gesprek af, iets mompelend over wervingsreserve (lees: papiershredder), om dan in te haken.

Ik wil niet meer bij RedFruit werken, dat is duidelijk, indien men dit soort paljassen een telefonisch interview laat afnemen kan ik enkel maar medelijden hebben met de mensen die voor hem moeten werken, vriendelijk moeten knikken wanneer hij over zijn vakantie vertelt of moeten lachen met zijn nagespeelde grappen die hij op TV heeft gezien.
Ik dronk nog even van mijn blikje en liet een luide boer, blij dat een vreselijk soort van baas aan me was voorbijgegaan.

Tweede voorbeeld was van een heel andere aard; het bedrijf 'Hakhak' wilde een kandidaat voor een nieuw filiaal vlak bij mij in de buurt, iets dat me nogal ligt aangezien ik lange verplaatsingen kompleet haat.

Ik stuurde prompt een e-mail omdat hun vacature zo te zien nog maar pas online stond.
Twee minuten later kreeg ik al een e-mail terug, ... niet van een HR-chick, maar van hun mailserver.
De doorgegeven e-mail adressen waren onjuist zo te zien, want in het foutrapport stond er dat stuurhieruwCV@hakhak.be niet bestond.

Ik controlleerde het even op de originele vacature en op hun website, maar helaas, de fout lag niet bij mij.
Men had blijkbaar zo slordig geweest om een verkeerd address online te plaatsen, iets wat me meteen al deed twijfelen om voor deze firma te solliciteren.
Het zegt enorm veel wanneer de HR dienst gewoon te lui is om even online te gaan en zelf te proberen mailen naar het address voor deze vacature.

De netwerken van....

2010-01-10T11:02:00.000+01:00

Ook al heb je x-aantal jaren gewerkt in een professionele omgeving, wanneer je werkloos wordt ben je opeens niets meer waard. Men luistert niet naar je mening, gelooft niets van wat je vertelt en men gaat er in de eerste plaats vanuit dat je maatschappelijk ongeveer op hetzelfde niveau staat dan een schoolverlater.

Je kan daar niet veel aan doen, ook al kom je voor jezelf op zo goed en zo kwaad het kan, er zijn mensen die vanuit hun positie van werkende mens op je neerkijken. Zelfs mensen die nooit zelf enig niveau hebben gehaald in hun job, ze praten wel met je, maar denken bij zichzelf vooral aan het feit dat ze zelf nul komma nul voordeel halen uit het gesprek. Ze kunnen niet netwerken of gebruik maken van jouw positie, en bovendien ga je dan meestal praten over zaken die hen niet interesseren. Wat kan het iemand met een job schelen wat je zoal meemaakt als werkloze. Men verveelt zich al gauw, waarna men vriendelijk goeiedag zegt en je hen nooit meer terughoort. Tenzij je een 'nuttige' positie hebt in een 'nuttig' bedrijf uiteraard. Dan krijg je meteen e-mails, linkedin requests en zelfs facebook spelletjes op je afgevuurd.
De zelfpromotors zijn het ergste, die gaan nog een stap verder en maken van hun 'friends' gebruik om dingen te verkopen, gaande van verzekeringen tot vermageringsrommel. Buiten ermee!

Misschien een goede tip voor alle werklozen die momenteel koortsachtig op zoek zijn naar een job: smijt mensen die enkel maar omwille van de 'networking' met je omgaan uit je contactenlijst. Het is puur tijdverlies, wanneer men je niet serieus neemt als werkloze, dan moet men dat ook niet wanneer je werkt.

De meest luie ambtenaar ooit

2010-01-07T16:14:00.001+01:00

Het gebeurd niet vaak dan mensen die in dienst zijn van de staat zich laten betrappen op typerend gedrag, je kan al eens rare dingen opmerken, maar meestal zorgen ze er voor dat ze hun kwalijke naam niet al te veel eer aan doen. De ambtenaar die ik echter voor mijn neus kreeg in de les van vandaag was duidelijk het stadium van 'verbergen dat je niets doet' al voorbij.

Ik had namelijk een les Frans bij de VDAB, een soort bijkomende opleiding die bij onze Groentensoep-maken cursus past blijkbaar. Je moet nu eenmaal met Franstaligen kunnen praten eens je in een Grootkeuken staat groenten te snijden n'est-ce pas?

We moesten in een ruimte wachten dat meer op een bezemkast leek dan een leslokaal, waarna een vdab ambtenaar binnenkwam die er een hippie-look op nahield. Laatste keer dat ik zulke kleding en haarstijl gecombineerd zag was op een reportage over Woodstock.

De man vertelde ons op een nasale monotone wijze dat de leerstof die hij met ons moest behandelen (Keukentermen in het Frans) niet meteen 'toffe' leerstof was. Meteen al een goede binnenkomer dacht ik.

Hij ging naar zijn bureau vooraan en nam een stapel papieren met daarop een hele reeks crappy gekopieerde screenshots. De luie ambtenaar vertelde ons dat de papieren in kwestie een uitleg waren over de terminologie, maar dat deze waren overgenomen van een website. Deze website was intussen reeds meermaals aangepast en vernieuwd, waardoor de destijds opgestelde papieren niet meer overeen kwamen met de inhoud die online stond.

Ik vroeg hem waarom de papieren dan niet waren aangepast.
"De website verandert zo vaak dat ik het gewoon niet meer aanpas."
"Waarom verandert die website dan zo vaak?"
"Omdat wij die niet hebben gemaakt, eigenlijk,...." (lees: "...het is een website die ik online heb gevonden".

Wat bleek? Deze ambtenaar had gewoon even online gezocht naar enkele termen die overeenkwamen met de les in kwestie, had de website inhoud uitgeprint en deze in papierformaat aan ons afgegeven. De website zelf moest ons helpen bepaalde termen te verstaan en de papieren waren er om bepaalde zinnen in te vullen.

Het idee om zèlf een correct werkende, bij de les aansluitende, stabiele website te maken was blijkbaar niet in hem opgekomen.
We begonnen aan de 'les', terwijl 'El Hippie' vooraan op zijn laptop God-weet-wat aan het doen was. (Centjes zijn weeral binnen)
Na tien minuten op de totaal crappy site rond te zoeken van een Franse organisatie die blijkbaar terminologie aanleerde aan mentaal gehandicapten, hielden de meesten van onze klas het voor bekeken, ze begonnen te praten met elkaar of bezochten websites over auto-onderdelen en grappige filmpjes van pianospelende katten.

Na een uur kwam er een andere docent binnen, die El Hippie moest helpen 'online te geraken'. Hij had dit tevergeefs zelf geprobeerd het afgelopen uur.

Na enige minuten hulp in computergebruik kon hij online en konden we ook op het netwerk een file afhalen met bruikbare woordenlijsten die hij toch nog wilde meegeven.

We begonnen rond te kijken op het netwerk waar we op aangemeld waren, waar we zo te zien ook aan zijn privé collectie foto's en documenten konden geraken, inclusief een foto van hemzelf en een andere docent, gehuld in meer frivole vrijetijdskleding, terwijl ze rond een speelgoedpaard dansten, El hippie op vakantie in de Ardennen en een foto van El Hippie in een Kung-fu outfit tijdens het oefenen van een houdgreep.

Iets verder graven op het netwerk bracht ook aan het licht dat we op de hele administratieve afdeling konden doen wat we wilden.

Ondertussen zat deze leerkracht verder gewoon wat rond te klikken op een website en deed verder niets. Af en toe keek hij ons even aan, om dan verder te 'werken'.
Zijn taak bestond er duidelijk in om een website te vinden waar wat uitleg op stond en dit uit te printen en aan ons af te geven, waarna de 'les' vervolledigd was.

Toen werd het twaalf uur (we hebben les tot 13u normaal). Hij stond recht en vertelde ons dat hij normaal pauze nam om twaalf uur en dringend weg moest, hij verliet de zaal. Daar zaten we dan; twaalf werklozen in een lokaal vol computers, we moesten de sleutel na onze les maar afgeven aan de receptie. Iets wat we ook hebben gedaan vijf minuten nadat hij verdwenen was, waarna we met de hele bende naar de frituur zijn gaan eten.

Ik wil ook zo'n job eigenlijk,... heel de dag surfen, je lesmateriaal bijelkaar Google'en en nul verantwoordelijkheid nemen, ondertussen vast benoemd zijn en centjes verdienen door geheel geen competentie te tonen.

Nog een bedenking: Die avond zag ik op TV dat de gedelegeed bestuurder (Fons Leroy) van de VDAB beloofde dat ze iedereen die een opleiding volgt aan werk kunnen helpen. De man kon amper zijn lach inhouden, ik weet nu ook waarom.

Besparen (deel 12) - Telefonie

2010-01-03T10:37:00.001+01:00

Een twaalfde deel in de reeks 'besparen'.
Wat ik over het hoofd heb gezien al die tijd is de vaste telefonie (voor diegenen die dat nog hebben). Je kan ook hier een heel pak besparen door allereers even na te denken over het gebruik van je telefoon.
Gebruik je het wel? Wat zijn de abonnementskosten? Wat zijn de alternatieven? Hebben je gesprekspartners ook hetzelfde abonnement? Waar zitten de promoties momenteel het best?

Meestal is de vraag snel beantwoord: nu zowat iedereen en zijn moeder een gsm heeft, heb je in principe geen vast toestel meer nodig. Ik heb er wel nog een, omdat het vaak zeer voordelig is om van vast naar vast toestel te bellen, zeker wanner de andere kant van de lijn bij dezelfde leverancier zit en vaak uren aan de telefoon hangt.

Mijn aanrader is als volgt: zeg je vaste contract bij de traditionele leverancier meteen op indien je een breedband internet connectie hebt, neem vervolgens je vaste telefoonnummer mee naar een VOIP (voice over ip) provider.
Deze alternatieve telefoonmaatschappijen zijn vaak erg sterk, enorm goedkoop en leveren kant-en-klare diensten. Je hoeft dus geen techneut te zijn om dit zelf voor elkaar te krijgen.
Meestal is het zo simpel gemaakt dat je een pakket aankrijgt per post, met daarin een kleine box (zo groot als een pakje sigaretten), dit doosje sluit je aan op je breedband-modem of router terwijl je ook je traditionele telefoon er op aansluit; en hop je kan bellen.

Ik bel zelf nogal vaak en lang naar mensen en besteed ongeveer 30 euro per jaar (niet per maand) aan telefoonkosten op deze manier. Een bedrag dat je op 2 maanden kwijt bent bij Belgacom of Telenet, zonder zelfs 1 minuut gebeld te hebben!
De abonnementskosten zijn immers onbestaande bij mijn VOIP-provider, wat maakt dat de weken of maanden dat ik niet zou bellen, ik een rekening heb van exact NUL euro.
Niet bellen = niet betalen. Iets wat ze bij de grote twee telefoonreuzen nog steeds niet kennen hier in dit land.

Ik zit bij Weepeetelecom, een provider die me al drie jaar perfect helpt zonder dat ik er ook maar één slechte opmerking kan over maken ( http://weepeetelecom.eu/ ) , maar er zijn er nog anderen uiteraard. Even zoeken op VOIP providers in België levert waarschijnlijk nog enkele van deze bedrijven op.

Indien je wil besparen op telefonie is dit de beste oplossing. Zeker nu ook Telenet en Belgacom eigenlijk stiekem de traditionele telefonie OOk over VOIP laten lopen, zonder de klant een vermindere prijs te geven. Doe dit dus best zelf en stap over.

Solden

2010-01-02T20:25:00.000+01:00

Het nieuwe jaar 2010 is -zoals ieder jaar- begonnen met de jacht op solden. De vrouwen gaan dan strooptocht doorheen de stad op zoek naar dingen die al dan niet 'fake' zijn afgeprijsd. De mannen staan er meestal in een hoekje bij te kijken en rekenen vooral uit hoeveel het hen weer zal kosten.
Ik ben vandaag binnen gebleven. Met een agenda die vrij vol staat men andere zaken kan ik moeilijk anders dan me proberen nuttig te maken. Begin van het jaar is ook het ogenblik dat veel bedrijven op zoek gaan naar nieuw volk aangezien ze terug budgetten hebben om mensen aan te werven. Geen moment dus om in een volgelopen kledingszaak op zoek te gaan naar een broek die dan meestal te lang, te kort, of te lelijk is, maar die je dan maar meeneemt om niet helemaal voor niets te zijn gaan winkelen.
Het kost allemaal veel te veel moeite en geld, ik ga danook winkelen in het soort zaken waar ze heel het jaar door eenzelfde collectie hebben en waar ik meteen winter- en zomerkledij kan kopen tegen spotprijzen.

Ik snap trouwens ook niet waarom al die mensen zo veel gaan winkelen (of shoppen zoals ze dat nu noemen). Een crisis zie ik niet echt momenteel eigenlijk, want mensen blijven onnozele dingen kopen en rondhossen naar winkels die te duur zijn.
Vandaag heb ik een boek uit kunnen lezen dat ik cadeau had gekregen, heb ik wat koffie gedronken (Colruyt, een halve kilo voor geen geld) en een stukje kunnen verder schrijven aan deze blog en een verhaal.
De verwarming heb ik uitgeschakeld, want ik heb een slaapzak vanwaaruit ik perfect kan werken, liggend, zittend maar altijd lekker warm.

De gekke dopper (gokker)

2010-01-02T08:17:00.001+01:00

Een van de werklozen in onze Groentensoep cursus, is een kerel die nog thuis woont en verder niet veel te doen heeft. Hij heeft meestal kleverig haar, wat me doet vermoeden dat het geen-werk-hebben niet enkel veroorzaakt werd door de economische crisis.
Hij ziet er meestal gelukkig uit. Ooit werkte hij voor een fabriek waar men sauzen maakt, maar momenteel is hij terecht gekomen in een leventje waarvan sommigen het bestaan niet eens af weten.

Na zijn ontslag ontston bij Mr. Komkommer een soort zwart gat, waarbij hij hele dagen online zat te gamen en verder niet veel uitvrat. Naarmate er meer en meer CV's onbeantwoord bleven van mogelijk werkgevers, begon hij ook meer tijd online te besteden.
Ik ken het zelf ook, je zoekt dan een tijdverdrijf zoals spelletjes spelen, surfen of gewoon youtube filmpjes bekijken van acrobatische katten.
Bij Komkommer waren het vooral de online pokerspelletjes die zijn aandacht onttrokken van het solliciteren en vooruit komen op een eerlijke manier. Pokeren voor geld is bij hem het nieuwe tijdverdrijf geworden. Blijkbaar is hij er ook goed in, want mits de inzet van een 40 tot 100 euro per maand haalt hij er toch steeds meer dan het dubbele uit -althans dat is wat hij beweert. Hij moet er wel nachten voor wakker blijven, maar wanneer je toch niet veel te doen hebt is ernatuulijk niemand die daar om maalt. Daarbij is de cursus zelf ook niet van die intensieve aard dat je er veel voor kan doen thuis, vermits alle materiaal dan ontoegankelijk is en onze keukens thuis daar niet voor geschikt zijn.

Hij is dus één van het legertje nieuwe werklozen, die hun geld op alternatieve manieren verdienen: het online spelen van gokspelletjes, inzetten op voetbalwedstrijden, paardenraces -met al dan niet virtuele paarden- of routlette spelen. De varianten van die online geld verdienen bestaan ook uit de e-bay handelaars (die net onder de radar van de illegaliteit blijven) of het handelen in om het even wat via allerlei tweedehandssites.

Zo makkelijk geld verdienen, met als inzet je werkloosheidsuitkering lijkt degoutant -en dat is het ook- maar het alternatief is bijvoorbeeld onder een stagecontract voor 1200 euro in de maand gaan werken bij een werkgever die meer dan 80km van huis gevestigd is. Mensen in zulke situaties zoeken uiteraard een uitweg, en dan is het online geld verdienen nog steeds properder te noemen dan hetgeen sommige minder scrupuleuze minderbedeelden uithalen op straat inzake 'geld verdienen'.
Ik wil er ook bij zeggen dat ik zelf niet echt perplex sta van Mr. Komkommer's verdiensten. Hij beweerde een dikke 80 euro 'winst' te hebben gemaakt in een klein toernooi met pokeren. Gezien hij een zes uur wakker is moeten blijven en intussen ook de nodige energiedranken heeft genuttigd denk ik dat hij per uur minder heeft verdiend dan iemand die aan de afwas staat in een taverne. Maar er zijn er die wèl goed zijn in dat online gamen denk ik, en die mensen gaan er wel iets aan overhouden.
Ik heb de voorbije maand even zelf geprobeerd op een gecontrolleerde goksite in Engeland en moet zeggen dat het geld vrij snel verdiend was.
In de UK heeft men een regel die zegt dat elke casino online, ook in het echt moet bestaan en bovendien minstens 90% van de inzet terug moet verdelen over de klanten, deze regels worden steng gecontroleerd. Een beetje geluk en berekening (en leergeld) zal het je wel kosten, maar je kan er best je kost mee verdienen zonder buiten te komen of hard te werken, uiteraard met het nodige geluk er bij gerekend. Indien je ècht pech hebt ben je uiteraard een deel van je geld kwijt, maar dat is wanneer je gaat werken ook zo nietwaar? Knal maar eens met je auto tegen een andere auto terwijl je naar je werk rijdt en je bent die dag ook niet echt met winst naar huis gekomen.

Van 100 euro (want als je gokt, doe het dan meteen met een bedrag waar je wat aan hebt) was ik al gauw een meermaals dit bedrag rijker; een bedrag waar ik mee stopte en de boel liet uitbetalen. Dankzij Komkommer wist ik ook meteen dat je zulke uitbetalingen zeer discreet kan laten gebeuren. Met die winst kan je zeker twee weken goed leven, zonder argwaan te wekken,... je kan er indien je elke week één dag opoffert aan online gokken vrijwel van leven denk ik.
Een beetje brains, berekende risico's en je haalt je geld er zo terug uit wanneer je op een online casino zit dat erkend is. Nu ja, ik ben er daarna mee gestopt om de eenvoudige reden dat ik niet zo'n risiconemer ben, eerder een angsthaas die elke Euro zorgvuldig besteedt, wikt en weegt, en eventueel nog wat spaart op de traditionele manier.
Vergeet vooral de winsten niet aan te geven bij de Belgische belastingen uiteraard, elke inkomst moet aangegeven worden om legaal te zijn. ;)

Hoe de VdaB postzegls uitspaart

2009-12-29T13:10:00.003+01:00

U stond waarschijnlijk ook in die ellendige langste-file-ooit ergens midden December 2009.
De sneeuw had alle verkeer danig in de war gestuurd en her en der de doorgang onmogelijk gemaakt.

Geen hond die er aan dacht om zonder een goede reden buiten te komen. Vele werkende mensen die toen naar huis moesten rijden met de trein of auto hadden er veel voor over om eventjes werkloos te zijn en deze ellende niet te hoeven trotseren.
Wel, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, lag ik op dat moment niet lekker in mijn warme bedje te dromen over een all-inclusive zwembadvakantie met Megan Fox, maar stond ik ook tussen alle andere lemmingen in de sneeuw vier uur aan te schuiven.
Het domme was dat ik deze tijd niet verloor omdat ik iets nuttigs moest doen, maar gewoon omdat de VdaB een postzegel wilde uitsparen: een idee waar ik dagen voor nodig had om overheen te geraken.

Het gaat zo: men laat doppers die zo dom zijn geweest om zich in te schrijven in een vierkant draaiende opleiding Groentensoep-maken, op eigen kracht naar een ver afgelegen dienstencentrum komen, waar ze de laatste dag van de maand een papier krijgen.
Dit papier is een must-have, duur A4'tje, met een stempel en een heleboel vakjes en handtekeningen (u leest: het jaar 2009).
Het papier is een aanwezigheidslijst die je nèt niet met een in kaarsvet ingedrukte zegel aan je dopkaart moet hangen en binnengooien bij je vakbond om zo je aanwezigheid op de cursus te bevestigen, waar de vakbondsmensen het waarschijnlijk op perkament overschrijven met een in vet en inkt gedopte ganzeveer, bij kaarslicht, terwijl hun varkenspoot aan het spit gaar wordt?

Dat papier kan uiteraard op zo vele andere (efficiënte) manieren bij de werkloze in kwestie terecht komen, zelfs in electronisch formaat. Een electronische handtekening bestaat al wel eventjes, net zoals de enveloppe, de postzegel of de aan elkaar gekoppelde database.
Wat is er mis met meteen, desnoods dag-na-dag, in de vakbondsdatabase (en die van de RVA) je aanwezigheden door te geven,? Er bestaat zoiets als het Internet, servers met veel technische snufjes waarmee men drie simpele lijsten van namen en aanwezigheden kunnen laten synchroniseren met elkaar indien gewenst.

Al deze middelen ten spijt moest de werkloze die dag x-aantal kilometers in de sneeuw afleggen om een aanwezigheidspapier te gaan halen. Op gevaar van eigen leven, met het gevaar dat er een woeste onverlaat tegen je enige middel van vervoer knalt en met de nodige frustraties.

Het secretariaat -ik hoop dat hun terreinwagens zijn vastgevroren in de sneeuw by the way- had er niets beters op gevonden om ons desondanks de afwezigheid van onze leraar-kok, naar Tuinslagem te laten komen "om het papier op te halen" . Een idee dat hen waarschijnlijk ontsproten was tijdens het sigaretten roken op straat of bij het bewonderen van hun inspiratieloze schijtposters aan de muren.

U kan wel denken: 'Net goed, die luie werklozen moeten net als de werkmens door de sneeuw ploeteren, eindelijk gerechtigheid'. Vergeet echter niet dat de onkostenvergoedingen voor deze vele verplaatsingen door ons belastingsgeld wordt bekostigd. Met andere woorden: harder werken, vortzak!
Hebt u liever dat uw belastingsgeld wordt besteed aan een postzegel of aan een kilometervergoeding voor diezelfde -hypothetisch luie- dopper?
Veel hangt af of u in de petrochemische nijverheid tewerkgesteld bent uiteraard.
Ikzelf vind het om te kotsen dat men mensen onnodige verplaatsingen laat maken, of ze nu werknemer, werkloze of ambtenaar zijn. Erg is het verkeer al genoeg zonder deze nutteloze verplaatsingen.

De resulterende rekening wordt blijkbaar met de glimlach betaald door de Vdab. Een papier fysiek komen ophalen spaart immers een postzegel uit, zo wil hun wetmatigheid.
Nu ja, van mensen die hun hele radarwerk hebben opgebouwd met papieren, kartonnen fiches en oudbollige reglementen had ik niet anders verwacht. Ik had die dag gewoon in bed moeten blijven liggen.

De truuk met de twee dopkaarten

2009-12-28T09:18:00.003+01:00

Ik ben er eindelijk achter waarom uitbetalingsinstellingen geen meerdere dopkaarten geven aan werklozen (zie mijn blog over 'de gouden dopkaart'). Ze geven er gewoonlijk maar twee, ten hoogste, eentje om bij te houden die maand en eentje op reserve, zodat je elke maand er opnieuw voor moet aanschuiven.

Ik heb zo een vermoeden waarom deze beperking is ingelast.
Laatst stond ik namelijk te praten met een persoon genaamd 'Willy C.', die me vertelde dat hij gepakt was met het niet correct invullen van zijn stempelcontrolekaart.

Willy is niet van de slimste, maar werklustig -een gevaarlijke combinatie in dit land.
Hij is zo werklustig zelfs, dat hij een beetje bijverdient door op een openbare plek, geheel legaal, waren aan te prijzen. Deze werkuren geeft hij ook keurig aan bij de belastingen samen met de gegenereerde inkomsten. Er wordt dus gekocht en verkocht en de baas geeft Willy dan een mooie vergoeding voor het geleverde werk.

Nu is het zo dat op een mooie dag (het regende) er opeens enkele controlleurs van de arbeidsinspectie rond hem stonden. Hij moest meteen zijn C3A controlekaart laten zien. Normaal gezien is dat geen enkel probleem, wanneer je werkloos bent kan je gewoon enkele dagen gaan werken officiëel -interimjobs doen bijvoorbeeld - en zolang je deze dagen maar met een kruisje aanduid op de controlekaart is alles in orde.
Dat aanduiden moet op voorhand gebeuren vanzelfsprekend; iets wat Willy had vergeten, hij had zijn stempelkaart wel bij zich, waar zelfs een volledige eerste week correct op stond aangeduid (wat wijst op zijn goede wil om alles correct in te vullen).

Nu ja, de wet is de wet, zeker voor zulke controlleurs.
Het resultaat was dan ook een fikse boete (een bedrag ga ik hier niet geven om privacy redenen, maar van dat bedrag kan je een zeer mooie TV kopen).

Nu is het uiteraard makkelijk om dit te omzeilen, ik ga hier niet uitleggen hoe, want ik ben tegen alle vormen van fraude -en ga er dus zeker niet aan meehelpen- maar je hoeft geen genie te zijn om hier een mouw aan te passen denk ik.

Willy is in deze zaak in fout, en de controlleurs hebben hier hun werk (op een zeer norse onpersoonlijke boertige manier) gedaan zoals het hoort. Het is alleen jammer dat men mensen die vooruit willen en de pech hebben een beroep uit te oefenen waar ze open en bloot te zien zijn tijdens hun werk, wel pakken, en diegenen die lekker uit het zicht ergens binnen in huis werken, met rust laten.

Zoals zo vaak worden de verkeerde mensen gestraft aangezien ze even een kleine vergissing maken op administratief vlak, maar helaas voor Willy is hij geen topsporter of tennis-legende, u kent ze wel, van die mensen eventjes gekloot worden door een administratieve fout en waar de kranten dan weken vol van staan; inclusief hun foto met de nodige traantjes wanneer één van de atleten door heeft dat hij een jaar geschorst werd. Jammer dat het volk dan meteen in de bres springt om deze personen te verdedigen tegen de onterecht harde administratie.

Wanneer het echter met een kleine garnaal gebeurt zoals Willy C. moet hij flink wat geld ophoesten, gewoon omdat hij een kruisje op een stukje karton is vergeten te plaatsen alvorens om zes uur in de ochtend te gaan werken op een markt.

Maar mensen leren uit hun fouten, ze passen zich aan aan een soort administratie die alleen maar op papiertjes belust is.
Volgende keer heeft Willy een mooi correct ingevulde stempelkaart bij zich vermoed ik, reken maar dat het -op papier althans- altijd in orde zal zijn bij Willy.

Dat men nog steeds de werktoestand van burgers controlleerd met een stom vodje papier waar je dan met een balpen kruisjes op moet plaatsen, is voor mij een onbegrijpelijk iets. We zijn 2010 mensen, is er echt niets beters dan mensen proberen te pakken op een vergetelheid? Er zijn er die zwaarde 'frauderen' hoor, ... maar die zie je niet zo meteen open en bloot op straat staan werken om hun brood te verdienen. Deze mensen zitten verscholen in rijkelijke huizen, muren te schilderen of websites te maken voor KMO's om maar iets te noemen.

Kerst 2009 - blah

2009-12-23T22:30:00.004+01:00

Er kwamen dit jaar 41000 werklozen bij tegenover vorig jaar. Ik ben er daar één van.

Dit jaar zet ik geen kerstboom, geen lichtjes dus om er in te hangen, geen slingers en andere dure plastieken rommel. Ik ga ook niks speciaals doen (ik lees wel een boek ofzo). Ik geef niemand een cadeau en geef niemand geld (op de mannen van de vuilkar en de postbode na, die mensen doen tenminste nog iets voor mij). Maar verder dan die paar euro zullen mijn Kerstuitgaven niet gaan. Geen blu-ray rommel of PS3 crap dus, geen bongo-up-your-ass bonnen of dozen vol smerig ruikende parfums voor zure wijven. Dit jaar niks. Noppes, op ulle bakkes.

Dat geld uitgeven laat ik wel over aan de Belgjes die momenteel mama en papa hun spaargeld er door zijn aan't jagen, niet veel doen, niemand helpen en verder alleen maar naar zichzelf kijken op korte termijn. Het soort mensen met wie ik jarenlang zij aan zij heb gewerkt en van wie ik nooit een fuck respect, erkenning of vriendschap kreeg. Dezelfde mensen die 5400 euro bruttoloon te weinig vonden om daarna in de van papa gekregen sportwagen naar huis te rijden om bij mama te gaan eten.
Ik haat al mijn ex-collega's, ik haat alle Kerstvierende betweters en job beschermende nietsnutten die dit land verpesten en zich nog een meerdere wanen ook tegenover andere mensen.
Ik stop met consumeren voor zover dat kan, ik stop met vieren en ik stop vooral met een 'nuttige', geld-uitgevende dopper te zijn. Want de enige reden dat ze me geld geven om te overleven is om hun rotwinkels en dure rommel te laten draaien.
Ik ben niet meer "een deel" van deze economie voor mijn part rotten ze allemaal op, hun kerstkalkoenen die ze met hun over-the-top terreinwagens gingen halen zonder verkeersregels te respecteren erbij. Ze kunnen ze allemaal dik kussen in 2009 en voor mijn part ook het komende jaar. Halleluja!

En nog iets, ik merk dat er veel halve kwieten op deze blog komen zoeken naar een soort van handleiding om hun dopkaart in te vullen. Komaan mensen, indien je moet gaan googlen omdat je dat niet weet is er iets heel erg fouts aan de hand.
Die uitleg staat OP die dopkaarten zelf vermeld, en kan je ook probleemloos raadplegen bij de vakbondswebsites (gratis en voor niks, die info is totaal beschikbaar zonder zelfs lid te zijn). Mijn conclusie is dus dat mensen die op deze blog terecht komen met de zoekwoorden 'hoe ik dop invullen' ofwel totaal geen Nederlands kennen of te achterlijk zijn om dood te vallen (of een combinatie van allebei, wat het nog veel schrijnender maakt).
Dat de staat jullie blijft steunen is op zich al een schande en een reden te meer om niet meer in democratie te geloven (als we dat al deden :).

Op naar 2010, een jaartal waar we met vliegende auto's hadden moeten rondsjeezen en supercomputers in robots zouden moeten inplanten om al onze vuile werkjes op te knappen, een jaartal waar we andere planeten zouden moeten verkennen.
In de plaats sta je een uur aan te schuiven terwijl een afgestompte ambtenaar met twee vingers een brief overtypt omdat hij op de windows2000 machine waar hij op moet werken nog altijd niet heeft geleerd van te scannen, backuppen, saven of efficiënt te werken met office. We staan nergens, alles suckt en Kerstmis is een hoop crap.

Frans spreken met de VdaB

2009-12-18T13:12:00.005+01:00

Ik ben een van die mensen die ooit in een onderwijssysteem is terecht gekomen waar het huilen was met de pet op inzake lessen Frans. Het ging van fin-de-carrière leraressen die naar Cognac (hoe toepasselijk) stonken, over lessenroosters die niet werden uitgevoerd, om uiteindelijk uit te monden in de niet-opelkaar inspelende interpretatie van de eindtermen tussen de verschillende onderwijsnetten. Vele mensen van mijn leeftijd hebben hetzelfde probleem gekend.
Eindresultaat is dat mensen met het schoolfrans geen al te hoge toppen scheren in deze maatschappij.
Ikzelf heb enige jaren tussen franstaligen gewerkt en ken dus nog hier een daar een woordje of standaardzin om me te behelpen, maar voor de meeste werklozen die deze cursus volgen is Frans even vreemd als Fries of Portugees.

De Vdab heeft ook hier een oplossing voor gevonden, op het eerste zicht dan toch. Het gaat als volgt.
Men gaat eerst in de klassen rond om met de leerlingen één voor één een gesprek te hebben van om en bij de twee minuten (genoeg blijkbaar om iemand's kennis van een taal in kaar te brengen). Dit gebeurd om half negen 's ochtens, een uur waarop zelfs Fransen niet echt Frans praten, laat staan werkloze Vlamingen. Daarna krijg je de beoordeling dat je de komende lessen moet volgen.
De lessen zelf worden vol overgave gegeven door een zowaar gemotiveerde persoonlijkheid uit de Walen, waar men "Nonante" zegt tegen "Quatre-vingt-dix". Men heeft maar enkele dagen de tijd om deze vormloze groep doppers iets bij te brengen, daarom kiest men voor de papegaai-methodiek waarbij iemand een zin leest of zegt, en de andere het napraat. Dat napraten wordt net zo lang herhaalt tot je het zinnetje echt wel erin gestampt hebt. De mensen kunnen deze zin dus in de juiste omstandigheden nabootsen en naklanken, maar weten niet hoe het geschreven wordt en hebben ook gee idee van de precieze betekenis.

Eindresultaat is dat men enkele standaard-zinnetjes die nuttig zijn bij een sollicitatiegesprek van buiten laat leren door werklozen, om zodoende een iets grotere kans te hebben om door de gespreksronde te geraken bij vooral kleinere firma's waar men niet de tijd heeft om diep in te gaan op de sollicitant's kennis van het Frans.

In feite bedot de Vdab de werkgevers (en ook de werklozen) een beetje. Ze laten mensen van wie ze weten dat ze de taal Frans niet machtig zijn, met een truukje nèt genoeg van buiten leren en na-papegaaien om zich te kunnen handhaven in een sollicitatiegesprek.
Eens aangeworven zijn ze natuurlijk even waardeloos dan daarvoor. Waarna ze binnen de kortste keren door de mand vallen en opnieuw aan de dop staan.

Op die manier blijft de winkel van de VDAB weer draaien uiteraard, want telkens er iemand aan werk wordt geholpen door hen krijgen ze waarschijnlijk subsidies, waarna ze opnieuw de schuld aan 'de economie' kunnen geven en meer middelen vragen.

Uiteraard is het tof dat er op z'n minst ièts gebeurd met mensen die onvoldoende Frans kennen, maar het zou beter zijn dat dit probleem op twee fronten wordt aangepakt (en met minder geldverspilling). Nochtans kan dat makkelijk: zorg voor betere onderwijsmethodes (en lesplannen, eindtermen) terwijl je tegelijkertijd de mensen voor wie het te laat is, die al slecht onderwijs hebben gekregen, extra middelen worden vrijgemaakt samen met de bedrijven die Franstaligen nodig hebben.
Op die manier moet je niemand bedotten om subsidies los te weken en uiteindelijk de problemen alleen maar te laten aanslepen.

de motivatiefabriek

2009-12-14T10:18:00.000+01:00

Deze week was slecht op de cursus. Niet alleen was er de totale demotivatie van de leerlingen (gevoed door het feit dat deze cursus drie keer langer duurt dan zou moeten), maar er was ook een soort van onrust voelbaar. Iedereen wordt zenuwachtig nu de eindmeet in zicht is en er niet echt merkbare marktwaarde te bespeuren valt bij ons.
Blijkbaar hebben de docenten opeens ook een soort van hogere versnelling ingezet (uitzonderlijk voor ambtenaren) om zo snel mogelijk, zoveel mogelijk leerstof erdoor te rammen en zodoende de theoretische kennis over de cursus voor de heilige vakantie erdoor te hebben gehaald.
Ik vraag me af waarom. Is er niets mis aan deze manier van werken? Eerst twee à drie maanden zo goed als niets doen, tot slaapverwekkende toestanden toe, om daarna met de vakantie in zicht zo snel als menselijk mogelijk is alles er door te rammen? Ik begrijp ook niet waarom we nu opeens allerlei tussentijdse examens krijgen die op niets slaan, die nauwelijks wat te maken hebben met de technische aspecten van de cursus. Men is de pedalen kwijt, zoveel is duidelijk.

Bij mij persoonlijk resulteerde dit in mijn eerste echte slechte tussentijdse examens (mijn groetensoep smaakte zuur en ik had er te veel zout in gedaan). Op zich lig ik er niet wakker van, het ging toch over onderwerpen die van verre of nabij niks met het onderwerp te maken hebben. Ik vind het alleen jammer dat men nu opeens het tempo heeft gevonden dat men eigenlijk in't begin al had moeten vinden.
Op deze manier hadden we waarschijnlijk al lang klaar kunnen zijn met de cursus, en misschien nog tijd over gehad om enkele mindere punten bij te schaven. Niet dat er veel te veranderen valt aan hun manier van werken. Het minste kritiek dat we geven vanuit de klas naar de docent toe, over de leerstof of over de manier waarop deze wordt ondervraagd, wordt in de kiem gesmoord. Nog meestal met een halve scheldtyrrade erbovenop over hoe blij we wel niet moeten zijn met de geleverde service en leertof.
Uiteraard zijn we tevreden dat er met ons belastingsgeld toch ièts gebeurd, alleen zou het mooi zijn dat dit geld niet alleen wordt aangewend om ambtenaren zo lang mogelijk een cursus te laten uitspuwen, maar om daadwerkelijk mensen aan't werk te helpen.
We moeten leren en werken om het einddoel te bereiken, daar ben ik het mee eens, maar de manier waarop men ons helpt is verre van efficiënt te noemen en staat zo ver af van wat er echt gebeurd in de groentensoep-sector dat ik me ernstige vragen stel bij de graad van tewerkstelbaarheid van deze mensen eens ze deze veel te lange cursus beïndigd hebben.

De vdab lost dit simpel op: men meet niet hoeveel mensen er precies aan't werk geraken, men heeft hier geen cijfers over, zogenaamd om privacy redenen. De vdab is dus een fabriek waar men belastingsgeld omzet in opleidingsdagen voor werklozen, zonder te meten of deze mensen na drie, zes of twaalf maanden al werk hebben, en zo ja, nog aan't werk blijven daarna. Eens de opleiding gedaan is hangt het puur van de individuele opvolging af van de docenten om te weten wat het effect was van de opleiding.
In ieder geval, waar maak ik me druk om, ik ben rustig verder CV's aan't versturen, en vroeg of laat bijt er wel een bedrijf dat enig potentiëel ziet in mij, ik weet wat ik waard ben en ik weet waarom ik bij deze cursus mijn spreekwoordelijke broek zit te verslijten. Oorspronlijk was dat om iets bij te leren, maar momenteel is dat puur om de tijd vol te maken en niet hele dagen in bed te liggen jammeren.
De Vdab geeft misschien wel begeleiding, maar het motiveren van mensen is duidelijk niet hun taak, in tegendeel.

Doppen in December

2009-12-12T16:20:00.005+01:00

December is de maand dat veel werklozen een vrij harde les krijgen inzake beheer van hun financiën. Het is namelijk zo dat dit traditionneel de maand is waarop het verlof berekend wordt indien men dit als werkloze nog niet heeft opgenomen.
Het idee van werklozen die verlof moèten nemen is op zich voor mij absurd te noemen maar ok, het is België, en in dit land moet iedereen verplicht enige dagen inschrijven als vakantie, ook al heb je geen geld om jezelf te voorzien van basisvoorzieningen. Vakantie is een soort van heilige koe die verering geniet met fanatisme dat vaak de realiteit ver overstijgt. Niet alleen in de ambtenarij trouwens, ook sommige privé bedrijven hebben meer verlof dan goed voor hen is, maar ik wijk af.

December is dus de maand waarop een uitbetalingsinstelling (vakbond of hulpkas) gaat berekenen of je je verplichte verlofdagen je hebt opgenomen. Doppers doen deze opname door middel van een 'V' op hun stempelcontrolekaart C3A te schijven.

Die 'V'-dag krijg je geen dopgeld en ben je ook onbeschikbaar voor eventuele interimjobs.
Je verdwijnt met andere woorden dus heel even uit de werkloosheidspoel en komt in de vakantie-kas terecht.
De vakantiekas is zoiets als een oud-communistisch systeem waarbij iedere werkgever en -nemer te veel betaald om dan verplicht dit geld op te nemen op de maanden dat zhij (zij of hij dus, taal moet leven!) een lang verlof opneemt, met dat verschil dat we, in tegenstelling tot de communisten, deze vakantie niet verplicht in een aan zee gelegen woonkazerne moeten opnemen, maar in andere oorden waar je moet aanschuiven voor eten.

Dit is dezelfde methode dan wanneer je een 'Z' plaatst, dan verdwijn je even naar de ziekenkas ipv de werkloosheidscijfers. Niet te verwarren met de Z van Zwartwerk, zoals er ooit een dopper heeft gevraagd tijdens een infodag van de vdab. (Moet ik dan Z invullen als ik in't zwart ga werken?).

Tijdens de Decembermaand kan het dus zijn dat de vakbond je niet-opgenomen verlof afhoudt op de laatste uitbetalingsmaand. Daar heb je normaal ook een waarschuwing voor gekregen per brief, om je er op attent te maken dat je nog niet veel dagen 'V' hebt gezet en dus in december de volle 20 dagen zal moeten verplicht opnemen.
Nogmaals, iedereen is verplicht deze dagen op te nemen.

Je kan uiteraard hier en daar per maand een paar dagen verlof invullen om zo tegen December aan toch een redelijke uitkering te ontvangen. Maar dan heb je uiteraard die dagen niets.
Ik doe het gewoonlijk zo: vanaf september heb ik 4 dagen per maand verlof genomen. Hierdoor krijg ik iets minder geld, maar heb ik in December toch nog genoeg om van te leven.

't Is maar een tip aan alle mensen die nooit een V op hun dopkaart zetten: December kan wel eens hard worden anders.

bioritme

2009-12-06T23:14:00.004+01:00

Om zes uur 's ochtends staan rondhuppelen als een energie-uitstralend reclamekonijn is niet iedereen gegeven. Enkel ochtendmensen zijn daar toe in staat. Ze staan niet alleen vroeg op maar ze zijn daarbovenop nog in staat van te functionneren zoals het hoort. Tegen een uur of tien 's avonds is hun kaars dan wel aan het uitgaan natuurlijk. De nachtmensen staan op zo'n vier tot zes uur na de ochtendkonijnen en blijven doorgaan tot het weer licht wordt, ze hebben meestal niet veel slaap nodig en tellen in hun rangen vele beroemdheden, uitvinders, ontdekkingsreizigers (en ja, ook een enkele dictator).

Ik ben geen vroege vogel, laat dat duidelijk zijn. Toch heb ik als werkloze een soort gespleten bioritme ontwikkeld.
Een ritme dat me toelaat als een ware evolutionaire stap op z'n Darwiniaans mezelf aan te passen aan het ochtendlijke geforceerd wakker worden. Niet dat ik functionneer uiteraard, ik moet al moeite doen om me gewoon 's ochtends toonbaar te krijgen, laat staan een ontbijt bijelkaar te harken in het halfduister. Het duurt allemaal enorm lang en ik word er totaal slechtgezind van op zulke momenten. Een dag is echt om zeep wanneer ik vroeg moet opstaan EN taken doen die enig denkvermogen van me vergen.

Ik ben namelijk als nachtuil een slaapdronken schip in een pikdonkere zee vol gillende zoutwatermonsters en aanlokkelijke Sirenen die me terug naar bed willen lokken.
Maar ik moet.
Een werkloze die een opleiding volgt wordt met dreigementen over het verliezen van een uitkering verplicht tot meedoen met de ochtendkudde; de lemmings dus, die per duizenden en duizenden 's ochtends over de autostrades rijden in blikken dozen vol electronische rommel.

Ik ben dan ook een wrak, want het vreet aan je, dat opstaan. Je loopt, wandelt, praat en spreekt, maar eigenlijk ben je in een diepe slaap. Een genetisch bepaalde voorbestemdheid om 's ochtends niet echt 100% te zijn is nu eenmaal een handicap in een wereld waar mensen om 7u15 fluitend van hun koersfiets stappen en een praatje doen over het weekend met een collega.
Dit soort mensen is daar trots op, ze zijn fier om zo vroeg en zo wakker te zijn, en spelen dan meestal nog walgelijke dingen als cornflakes en boterhammen met salami naar binnen.

Dit gedrag toont aan hun soortgenoten dat ze ook vroeg kunnen opstaan, kunnen fluiten als een vogeltje en een bioritme hebben waar weinig ruimte is voor improvisatie (6u opstaan, 7u binnenstappen, 8u werkdag beginnen, 16u werkdag eindigen, 18u eten, 19u nieuws, 20.30 pulp kijken op tv, 22u gaan slapen met ochtendmenswijfje of -mannetje).
Dit zijn geen mensen maar evolutionaire zijsprongen en genetische fouten, probeersels van de natuurmolen waarbij het er vooral op aankomt te overleven met zo weinig mogelijk 'leven' en zo veel mogelijk 'over'.

Ik zit er noodgedwongen bij, maar de eerste uren werkt er niets. Mijn hersenen zijn niet in staat om zelfs een simpele opstelsom tot een goed einde te brengen, zeker niet wanneer er alleen maar slappe koffie te krijgen is.

Maar ach, ik ben ook iemand die om vier uur 's nachts (ik noem dat niet vier uur 's ochtends) kan zitten werken aan een verhaal terwijl de koffie staat te pruttelen.
Men belt me soms op om 1u 's nachts in de volle overtuiging dat ik nog wakker ben en wel zal meegaan naar één of andere kroeg.

Evolutie is mijn schijdsrechter, want ochtendmensen gaan sneller kapot, hetzij aan verveling of bij het iets te enthousiast op de fiets springen. Het is hun verdiende loon, want een mens is niet ontstaan om in een rij blikken dozen te zitten wachten tot je voorbij een verkeerslicht mag rijden onder het schitterlicht van een grote volle maan. Mensen zijn ontstaan om te dansen onder datzelfde maanlicht en onverstaanbare kreten de lucht in de stoten bij het drinken van het met wijn vermengde bloed van hun vijanden.

Zit er maar mee...

2009-11-29T20:03:00.005+01:00

Sommige collega doppers (werklozen voor mijn Nederlandse lezers) zijn eigenlijk wel een karikatuur van zichzelf.
Hoewel het totaal geen schande meer is om anno 2009 zonder job te zitten, zijn er toch mensen die eerder in schaamte zouden moeten wegzinken door hun typerend gedrag.

In de gebouwen van de Vdab in Tuinslagem zit er zo'n figuur, welnu in feite zitten er wel meerdere, maar deze is wat ze in mijn streek 'een specialleke' noemen. Iemand die er telkens in slaagt de verwachtingen te overtreffen op gebied van ontewerkstelbaarheid.

Zo vroeg hij 'Waarom moet ik naar hier komen als het file is?'
Patatje (laat ik hem maar zo noemen, het zit er niet ver af) zit nu eenmaal zo in elkaar dat hij wars van alle verplichtinge zichzelf als centrum van de wereld ziet. Realiteit is niet echt aan hem besteed, het is in dat soort van denkwereld dat deze man zichzelf, en naar zijn eigen vermogen volkomen terecht, afvraagt waaro hij wanneer het file is naar de vdab moet komen.

De man heeft een soort houding die zelfs de meest hardleerse linkse groen-rode jongen zou doen twijfelen over de aanpak van werklozen. Hij gaat naar eigen zeggen 'niet snel terug werken' omdat men hem nogal snel uitlacht op een job (geen wonder wanneer je de meest fantastische, beschamende, intieme, domme verhalen blijft vertellen tegen je collega's zonder daar enige werkbare betrouwbaarheid tegenover te stellen).
Hij gaat er ook prat op dat iedereen dom is (behalve hijzelf) en heeft weinig kans de groetensoep-cursus tot een goed einde te brengen weet hij zelf te vertellen. In dat laatste heeft hij volkomen gelijk aangezien hij dommer is dan een zak bonen en de tact bezit van een speenvarken.

Het meest erge aan zulke jokers proberen op te voeden tot mensen die te werk gesteld kunnen worden is het feit dat ze de plek innemen van mensen die het wel goed menen, en waarschijnlijk al meer dan zes maanden op een duistere lange wachtlijst staan om een kans te krijgen op een opleiding.
In tussentijd zit Patatje in een luie stoel te spelen met zijn gsm (260 euro), terwijl hij luide smakgeluiden maakt met zijn kauwgom, met daarbij de overdreven geldingsdrang is hij een karikatuur, gekleed in een te kort nepleren jasje, te korte broek en een dom petje op zijn te dikke hersenpan (wat me vragen doet stellen over hetgeen er onder die hersenpan zit, veel kan het niet zijn buiten lucht en vet).

Misschien dat de vdab, hongerig als altijd om met de nodige subsidies mensen te educeren en tot werken aan te zetten, eens werk kan maken om zulke mensen meteen te plaatsten waar ze thuishoren, een plek ver weg van alles wat met dit soort werk te maken heeft, maar dichtbij een hersenloze job die bij hem past. Het in doosjes stoppen van schroefjes, het kleven van enveloppen, het schilderen van hangars, soep uitdelen aan daklozen of het tussen straatstenen opgehoopte onkruid verwijderen uit het straatbeeld; om maar iets te zeggen.

Op de vraag van de docent waarom hij geen plek wilde aanvaarden op een stage, antwoordde Patatje dat hij zich niet graag in andere milieus bevond dan waar hij nu zat (lees: het café met dorpsgekken), dat hij ook niet graag ver van huis was.
Een uurtje later vertelde hij me in de kantine dat hij het een schande vond dat hij "maar" een uitkering kreeg van rond de 900 euro per maand, waarna hij een hap nam uit een enorm grote baguette met allerlei lekkere groenten tussen.
Ik vroeg hem vervolgens of hij nog thuis woonde.
Het antwoord luidde; 'Ja zé, nog altijd thuis want ik kan geen eigen woning betalen met dat dopgeld.'
Ik schudde mijn hoofd en wandelde de kantine uit.
Ik ken mensen die met 630 euro moeten rondkomen, alleen wonen en verder alles zelf moeten regelen van eten tot was en plas. Ik ken ook mensen die kraanwater drinken om hun hongergevoel te stillen tot ze naar de gaarkeuken van de stad kunnen.
Maar deze werkloze, domme, slechtgekleede, egocentrische aap krijgt 900 euro. Met daarbovenop nog eten, vervoer, onderdak, warmte, hulp, gewassen kleren en een gratis opleiding. Toch krijgt hij het voor elkaar om te klagen terwijl hij een indigestie-opwekkend broodje opschrokt. Toch krijgt hij het voor elkaar om misbruik te maken van dit systeem en andere mensen te hinderen in hun opleiding door de lessen te verstoren en aandacht op zichzelf te trekken.

Echt jammer dat er geen hardere politiek wordt gevoerd tegen dit soort werklozen, die het verpesten voor een heleboel andere mensen.

vdab en planning

2009-11-11T17:57:00.002+01:00

Het is weer zover. Nu ik dacht dat de cursus mooi verder kon ingeplanned worden hebben we nu opnieuw een situatie waarbij we geen week op voorhand van iets weten.
Je hebt dus als cursist geen vooruitzicht op welke dagen je moet aanwezig zijn en welke niet, wat uiteraard het onmogelijk maakt om privé dingen te regelen, je administratie bij allerlei diensten in orde te brengen, laat staan dat je interimjobs zou kunnen doen.
Momenteel krijgen we voor morgen en overmorgen een planning (die ik een maand terug heb uitgeprint gekregen) en verder moeten we het maar raden.
Vanaf maandag staat mijn persoonlijke kalender dus vol met vraagtekens; probeer maar eens langst te gaan bij de belastingen of boodschappen te doen voor bejaarde familieleden die je hulp nodig hebben wanneer je zelfs niet kan zeggen welke dagen je wel of niet naar de cursus moet.

De cursus groentensoep maken hier in Tuinslagem is bijgevolg een soort gevangenis, waar je wel stipt op tijd moet zijn (iets waar ze nogal steng op toezien aangezien het gemakkelijk te controlleren valt) en liefst nooit ongewettigd afwezig bent (een gewettigde afwezigheid moet danook met net iets te veel papierwerk worden in orde gebracht). Langst hun kant speelt de planning echter geen rol blijkbaar. Je kan werklozen in hun ogen toch laten opdraven wanneer je daar zin in hebt, werklozen hoeven nooit naar de tandarts, hebben geen papierwerk, moeten nooit privé iets regelen en hebben al helemaal geen nood aan ontspanning of daguitstapjes. Ze moeten altijd klaar staan om te compenseren voor de totale inabiliteit om te plannen vanwege de vdab-docenten.

De klachten die we overmaakten aan hogerop hieromtrend zijn blijkbaar totaal voor niets geweest, want na het gebabbel en gezever zitten we nog altijd met dezelfde rotsituatie.

ex-oostblokkers en ons

2009-11-10T16:44:00.003+01:00

Nu de val van de Berlijnse muur twintig jaar achter ons ligt, lijkt het me mooi om even een 'down to earth' toestand te schetsen die zich momenteel voordoet. De Oost-Europese landen worden dan wel ex-Sovjetstaten genoemd, de Westerse landen zoals België mogen voor mijn part sindsdien als ex-Westerse landen aangeduidt worden.
We zijn niet zo Westers als dat men ons wil laten geloven, een eenvoudige blik in de klassen waar ik langsloop elke dag bij de vdab groetensoep-cursus leert ons dat er nogal veel van deze ex-Oostblokkers in onze middens zitten.
Op zich vind ik deze mensen vrij sympathiek. Ze hebben een soort onverschilligheid over zich, die gecombineerd wordt met een gecamoufleerde doelvastheid. Bij de lessen zijn ze meestel net genoeg mentaal aanwezig, tussen de rookpauzes door, om voor de nodige punten te zorgen.
Ik hou wel van dit soort mensen, ze zijn meestal vrij hard werkend, wat niet van Belgen kan gezegd worden eens je ze van naderbij bekijkt, en gaan voort op wat ze zelf onderzoeken en uitvinden in plaats van klakkeloos alles over te nemen wat hen aangeleerd wordt.

Waar ik echter wel een probleem mee heb is de verhalen die ze vertellen over het hoe en waarom van hun verblijf hier. Zo is het een gangbaar iets voor Russische jongemannen om te gaan lopen uit hun thuisland uit schrik voor de legerdienst, iets waar ik volledig kan inkomen gezien de gruwelijke verhalen. Het probleem is dat ons land daar, los gezien van de menselijke kant van de zaak, niets mee van doen heeft. Deze kerels komen dus naar hier om het beter te hebben (wat ik ook zou doen in hun plaats uiteraard), ze gaan eender welke opleiding volgen en krijgen vanaf dan twee assistentes, een paar docenten en een handjevol administratieve steun onder hun spreekwordelijke konten. Iets dat veel geld kost, ... en niet meteen iets opbrengt.

Menselijk gezien mogen deze mensen van mijn part gerust hier komen werken en leven om mee te genieten van de voordelen die dit land te bieden heeft. Ik bied deze mensen met plezier een pintje aan zelfs. Ik ben dan ook zelf een dopper, geen politieker die het land moet besturen en van de ondergang vrijwaren. Dat laatste daar wringt'm een serieus schoentje mijn inziens, aangezien het blijkbaar als normaal wordt beschouwd dat twee van de zes leerlingen exact om deze redenen in deze opleidingen zit. Waar ze eerlijk gezegd, heel vaak plek in nemen van mensen die Nederlands kunnen, hier belastingen hebben betaald en gewerkt hebben.

Je zal maar de arbeider van een groot bedrijf zijn dat net op de fles is gegaan, die meteen weer aan de slag wil en zich gaat omscholen bij de vdab. Om dan te horen dat er een wachttijd is van een jaar tot twee jaar voor de opleiding die je zou willen volgen. Terwijl die opleiding spreekwoordelijk vol zit met mensen die hun legerdienst in Rusland ontvluchten!? Iets klopt er niet. Jammer genoeg kan je dit soort observaties niet maken zonder meteen voor ultra-rechtse zak uitgemaakt te worden. Het is en blijft moeilijk uiteraard om een balans te vinden tussen een goed werkend sociaal vangnet en een open invitatie voor iedereen die in zijn of haar land in de miserie zit.
Graag zouden we iedereen voeden, onderwijzen en helpen. De middelen zijn echter beperkt, net dat maakt het zo jammer dat er niet echt 'gekozen' wordt voor die of gene mens, maar men laat de boel maar op z'n beloop. Het is net zo'n laks first-in-first-out systeem waar duchtig misbruik van wordt gemaakt. Spijtig dat traditioneel linkse politici dit onderwerp blijven mijden, het is nochtans sociaal om een systeem dat opgezet is om mensten te helpen niet te laten verloederen of leegzuigen maar om het integendeel te versterken en streng te beheren zodat het kan blijven bestaan.
Misschien is dat meteen wel de grootste vergelijking tussen het oude Oostblok en het Westen, we zijn allebei even laks maar op een verschillend tempo.

November is te laat

2009-11-09T19:16:00.005+01:00

Het was deze maand weer zover. De uitbetalingsinstelling, in mijn geval de vakbond genaamd ACV, had het opnieuw klaargespeeld om de verwerking van mijn dopkaart en de resulterende uitbetaling er langer dan normaal over te laten doen. Niet toevallig viel de eerste van de maand op een feestdag deze keer met daarbovenop nog een week herfstvakantie (of hoe noemt die verlof begin november ook al weer waar men naar ondingen als de boekenbeurs loopt met snotterige kinderen in pousettes terwijl ze op jacht gaan naar handtekeningen van ex-journalisten die hun graantje willen meepikken in het shnabbel-circuit, ook wel 'de literaire wereld in Vlaanderen' genoemd).

Het is ook vrij lastig om als dopper te weten te komen of je geld gestort is of niet. Je doet eerst je ingevulde C3A controlekaart binnen zoals elke brave werkloze, waarna je in een soort zwart gat valt, zonder nieuws, zonder enige manier van kennisname over de te storten gelden. Je moet dus gewoon afwachten, iets waar werklozen goed in zijn. Intussen loopt er potentieel vanalles mis met dat administratieve vod.
Zo drop ik mijn dopkaart meestal in de brievenbus bij het ACV, een brievenbus die net tussen twee drankgelegenheden in ligt en dus vrij vaak als openbaar toilet wordt gebruikt. Ik heb echter weinig keuze. De reden dat ik het daar in de bus schuif heeft vooral te maken met de bekrompen openingsuren van de vakbondskantoren, dat, gecombineerd met de stank en de onhygiënische wachtzaal waar je normaal zou moeten wachten, geeft de doorslag om de vrij riskante weg te kiezen.
Je kan ze ook afgeven aan een vakbondmedewerker, al kost dit enorm veel tijd en frustratie. Je kan ze ook in een bakje leggen dat hiervoor klaarstaat achter in hun kantoor. Wanneer het kantoor open is, is dat ook de beste oplossing, helaas zijn de openingsuren vrij minimaal.

Anno 2009 is het nog altijd zo dat je met een kartonnen kaartje en een stempel moet bewijzen dat je werkloos bent, en daar zit nu net het probleem. Dat kartonnen kaartje kan dus veel rare dingen meemaken tussen het moment dat je het binnengooit en het ogenblik dat je je centen ontvangt. Zo kan je de pech hebben dat er net een stagiaire of niet-zo-snuggere medewerker van de vakbond een slechte dag had en je kaart, samen met die van een stuk of vijftig lotgenoten, in een schuif laat liggen. Je kan ook meemaken dat de vakantie die je aanduidde op de kaart (met een V van 'Vuile dopper') nog moet verwerkt worden door een aparte dienst, deze dienst, zo zal je zien, is dan meestal zèlf met verlof, waardoor je nog langer naar je geld kan fluiten.

Wat ik niet begrijp is dat de RVA niet gewoon zèlf deze gelden stort op de rekeningnummers van de opgegeven werklozen. Laat ons zeggen dat de administratieve kant nog kan behandeld worden, indien gewenst, door de vakbonden maar dat de eigenlijke uitbetaling gewoon rechtstreeks gebeurd.
Met terug te krijgen belastinggelden gebeurd dit toch ook rechtsreeks niet? Op deze manier kan de RVA beter contorolleren wie er wat wanneer ontvangt, en kan de vakbond zich op de taken richten waar ze voor in het leven geroepen zijn. Namelijk het redden van arbeiders uit de klauwen van boosaardige weverijen, het in brand steken van autobanden onder het luid bespelen van groene of rode fluitjes en het rechtzaken aanspannen tegen bazen die secretaresses lastig vallen tijdens de koffiepauze.
Het uitbetalen van dopgeld is volgens mij een taak van de staat en haar sociaal vangnet, niet van een boel verzuilde administratie die nauwelijks bereikbaar is en ondertussen verzuipt in het papierwerk.

voor de achterblijvers

2009-11-07T03:07:00.003+01:00

Wanneer ik de verhalen hoor van de mensen om me heen die nog wèl werk hebben, zie ik steeds eenzelfde patroon terugkeren, de continue druk op de ketel. Vaak gaan deze verhalen over bedrijven die de crisis proberen door te spartelen met alle mogelijke middelen, terwijl hun middenkader-mensen zo erg vrezen voor hun meestal dikbetaalde jobs zonder inhoud dat ze de echte werkende mensen herleiden tot muilezels.Vaak gaat er achter deze verhalen een hele geschiedenis schuil over wanbeleid en laksheid. Bij de meeste bedrijven is deze epauletten en nette dassen cultuur zonder inhoud nu stilaan weg aan het ebben. Bij vele bedrijven is er een soort alarmlamp gaan branden waarbij de top door heeft dat ze het met minder moeten stellen op alle niveau's, dat ze niet langer kunnen leven in een structuur die per vijf werknemers evenveel managers nodig heeft om simpele taken gedaan te krijgen.
Ik zie danook meer en meer van deze middenkader mensen uit alle macht vasthouden aan hun vette lonen en hun inhoudsloze jobs. Ze kijken en interpreteren cijfermateriaal en rapportjes, maar verder zijn ze machteloos over hun eigen situatie. Meer en meer van deze mensen worden geweerd uit bedrijven, toch uit bedrijven die echt vooruit willen. De rest loopt rond als een zombie, waar het allemaal niet uitmaakt. Deze laatste zijn de bedrijven die nu zitten te bedelen om overheidgeld en uit alle macht mensen buitengooien zonder verder stil te staan bij de gevolgen.
Ik vraag me in zulke gevallen af of ik niet beter af ben momenteel zonder job. Akkoord, het is geen ideale situatie, maar het is alleszins beter dan op een onderbetaalde job drie bazen proberen tevreden te stellen in een bedrijf zonder toekomst.

Binnen afzienbare tijd wil ik graag me terug inzetten, hard werken, voor een bedrijf dat het waard is, vooruit kijkt en correct investeert zowel in materiaal als werknemers. Zulke bedrijven zijn er best wel genoeg,... zulke bedrijven zijn momenteel trouwens van de gelegenheid gebruik aan het maken om hun werknemerslijst te zuiveren, op een slimme manier... zonder blinde ontslagen te laten vallen.
De andere bedrijven lopen achter de feiten aan en zullen tijdens de heropleving van de economie met de weinig en onder gequalificeert personeel zitten. Zulke firma's moet je als werkloze totaal mijden, want daar werk je hooguit zes maanden, met nul vooruitzicht en een hoop stress en ellende erbij. Het leven is te kort om je te laten uitzuigen door een zombie-bedrijf.

I've got the look...

2009-11-03T15:46:00.003+01:00

De werklozen-look is iets waar vooral mannen de laatste maanden meer en meer in terug te vinden zijn. Wanneer je ontslagen wordt na jaren dienst, je een ontslagpremie krijgt en bovendien in een arbeidsmarkt terecht komt waar er geen zak goed werk te vinden valt, dan ga je na een tijd later opstaan. Na een tijd ga je bij dat late opstaan ook vergeten je te scheren, of in mijn geval vergeet je het niet echt, maar laat je het achterwege omwille van een defect scheerapparaat. Een nieuwe kopen is niet meeteen een optie wanneer je 600 euro in het rood staat.
Dan maar met de scheermesjes die hier nog her en der verspreid liggen, al is er dan altijd het gevaar dat je lui in de spiegel kijkt, in slechte verlichting (omdat de helft van de lampen stuk zijn) en dan per ongeluk (of iets minder per ongeluk) in je gezicht snijdt of door je polsen gaat.
Waarom niet denk je dan. Nog een werkloze bij die bloedend uit zijn badkamer wordt gehaald.

Na een poos ga je er uitzien als een pornoster uit einde jaren Zevenig; een versleten jasje, schoenen van een paar jaar oud en een Carl-Huybrechts-op-een-slechte-ochtend smoel.
Zo sta je dan in het vakbondskantoor, aan te schuiven tussen mensen die nog niet doorhebben dat ze zich arm bellen met hun gsm en soortgenoten die hun haar al weken niet hebben gewassen.
Nochtans zijn de echte basis verzorgingsproducten niet zo duur. Je moet er dan wel voor over hebben om weken naar zoiets als bijvoorbeeld appelsienen te ruiken natuurlijk, al ga je na een tijd gewoon onverschillig worden voor alles dat op dure zeken en shamoos lijkt.

Aangezien er meer en meer werklozen bijkomen, denk ik dat deze tak van de economie nog zeer barre tijden te wachten staat.

Nederlands spreken

2009-10-30T10:17:00.004+01:00

In ons land is er altijd wel wat te doen over de zogenaamde taalfaciliteiten. Wat vaak over het hoofd gezien wordt door mensen die graag met de ene of de andere taalvoorkeur komen aanzetten, is het feit dat een taal een zeer belangerijk aspect is van communicatie op de werklvloer.
Het is dan ook heel jammer om te zien hoe bij de vdab nogal wat mensen in cursussen en opleidingen gezet worden waar ze eigenlijk geen bal van begrijpen. Niet omdat ze dom zijn, maar vooral omdat ze de taal niet machtig zijn.

Tegelijk met deze vaststelling lees ik dat men het Steunpunt Gelijke Onderwijskansen gaat sluiten omwillen van bespraingsmaatregelen. Ik zie hier de besparing niet echt eigenlijk, wanneer je ziet hoeveel mensen zonder kennis van het Nederlands tòch verplicht worden een opleiding te volgen in datzelfde Nederlands, dan kan je alleen maar spreken van verkwisting van middelen. Wat heeft het voor zin om een Ghanees die nauwelijks zich verstaanbaar kan maken een opleiding tot dakwerker te geven wanneer deze al bij de eerste de beste werkgever door de mand zal vallen als iemand waar 'moeilijk' mee samen te werken valt.
Deze mensen willen werken, deze mensen willen Nederlands leren (diegenen die dat pertinent weigeren kan je trouwens makkelijk alle vormen van steun ontzeggen vind ik).
Toch gaat men dit centrum sluiten, puur om op korte termijn geld te besparen in deze crisistijd.
Op lange termijn zal zich dat wreken in meer onmondige mensen, meer niet-Nederlandstalige werklozen en vooral een disrespect tegenover deze taal. Want zeg nu zelf, als het land waar je naartoe gaat zèlf het al niet meer de moeite vindt om lessen te geven in de voertaal, wat moet een buitenlander er dan hoog mee oplopen? Of verwacht de betrokken minister (socialist trouwens) dat deze mensen uit eigen beweging en uit eigen buidel een taalles gaan nemen?

Een cursus Nederlands is nochtans broodnodig, al was het maar om de nodige middelen die momenteel worden aangewend om opleidingen te geven toch een klein beetje nuttig te gebruiken.
Heel concreet: ik kan slechts met de helft van de studenten van onze klas groentensoep-maken een gesprek voeren tijdens de pauze. De rest zijn mensen uit het voormalige Oostblok die op de vlucht zijn voor hun legerdienst of economisch betere oorden opzoeken. Hen kan het niet veel schelen of ze een cursus automechanica, sierduiken of kinderverzorging volgen: als er maar geld op tafel komt en ze niet terug moeten van waar ze komen.

marginaal worden

2009-10-16T14:09:00.002+02:00

Wanneer je werkloos bent is het dagelijkse bestaan al snel een gevecht tegen je eigen demonen. Gemakzucht, armoede en een gebrek aan discipline zorgen er al snel voor dat je door je omgeving als marginaal beschouwd wordt.

Het is echter moeilijk om elke dag opnieuw op tijd uit je bed te komen, de rekeningen door te nemen om vervolgens met een glimlach de rest van de dag tegemoed te zien.
Wanneer je vriendin je niet meer ziet staan, je naar verlopen DVDs kijkt die je al jaren in je collectie hebt staan, je de afwas ziet aangroeien zonder de moed te hebben er aan te beginnen, dan kom je in het vaarwater van de marginaliteit.

Marginaal als in: geen deo meer gebruiken, de winterjas van drie jaar geleden nog dragen ook al zitten er scheuren in, geen verwarming aansteken uit financiële overwegingen, eten uit blik kopen omdat het in promotie staat in een onbetrouwbare discountsupermarkt, ... u kent het wel.
Ik voel me de laatste dagen wat beter in die strijd, gewoon een kwestie van geld zeer goed te gebruiken - als is het maar om af en toe iets kleins te kopen dat je gelukkig kan maken - bovenop een soort van pose te behouden die op zijn minst mee kan met de mensen met een job en een leven.

Alleszins vecht ik liever tegen de marginaliteit dan op een nine-to-five job tussen gediplomeerde egocentrische mensen hele dagen te moeten luisteren naar hoe geweldig ze wel niet zijn en hoeveel hun auto wel niet kost per maand. Daar krijg je dan een bore-out of een burn-out, afhankelijk van hoe je in het leven staat. Ik lag vandaag tot twaalf uur in mijn bed omdat ik moe was. Het zachte geruis van mijn computer was alles dat me begroette. Voorlopig lijkt me dat ook meer dan voldoende.

Een nieuw begin

2009-10-12T22:41:00.002+02:00

Eindelijk krijgt onze klas iets meer te doen. Vandaag hadden we een fijne dag eigenlijk. Mr. Spruit heeft een volledig andere aanpak op gebied van lesgeven en heeft ons meteen laten kennismaken met een grote hoeveelheid nieuwe leerstof.
Zo kregen we vandaag alles over tomaten, aardappelen en netelsoep te horen. De komende dagen zullen we echt een tandje moeten bijsteken om een en ander te zien en te koken.

Jammer dat er zo verschikkelijk veel tijd is verspeeld door zijn voorganger. We hadden deze tijd best kunnen gebruiken om op dit niveau dingen aangeleerd te krijgen, en er mee te oefenen.

Anyway, ik ben terug gemotiveerd, al de rest van mijn dagen gaan niet zo best eigenlijk en deze opleiding is daarom een welkome afleiding en een noodzaak. Hopelijk blijft dit strakke tempo aanhouden en kunnen we er echt iets mee beginnen binnen enkele weken.

er is nog hoop...

2009-10-09T07:36:00.000+02:00

De voorbije weken heb ik meermaals mijn beklag gedaan over een aantal wantoestanden bij het centrum van Tuinslagem. Welnu, er is een oplossing. Niemand had ons iets gezegd, maar er bestaan kanalen via dewelke je bepaalde problemen bij cursussen of de werking van de vdab kan melden.
Dankzij een stom toeval ben ik met mijn grieven terecht gekomen bij een persoon (laat ons hem de 'hoofdkok' noemen). De hoofdkok was uiteraard stomverbaasd om te horen dat we met de klas geen einddatum te horen kregen voor onze cursus, de planning te wensen overliet en we vaak gewoon niets zaten te doen in een lokaal waar we niet uit mochten. Praktijken die niet echt passen in de 'snel mensen aan passend werk helpen' politiek van deze instelling.

Ik ben dus promt ook uitgenodigd om mee te doen aan de zogenaamde 'cursistenraad'. Iets waarbij men met de bazen van de vdab, de vakbonden en andere vertegenwoordigers van de klassen kan samenzitten om over problemen en mogelijke oplossingen te praten.
Ik denk dat dat een interessant gesprek wordt. Vooral omdat de hoofdkok me verzekerde dat dit geen nep-democratisch instrument was om ons ook iets te laten zeggen en voorstellen om vervolgens verder te doen zoals ze bezig zijn. De bedoeling is om verandering te brengen in de werking en te luisteren naar de grieven die er zijn op een flexibele manier.
Het zou me positief stemmen moest dit ook echt gebeuren, afwachten dus.
Ook als het goed uitdraait wil ik hier verslag van doen, anders wordt deze blog gewoon een opsomming van waar het zoal foutloopt bij de ambtenarij, iets waar het leven een beetje te kort voor is om me met bezig te houden denk ik.

Verder heb ik vandaag een zogenaamde lees-dag gehouden. Een paar achterstallige boeken hadden eindelijk nog eens wat aandacht nodig.

stempels en papieren

2009-10-06T10:05:00.003+02:00

Weerom ben ik gekloot door de ouderwetse (zeg maar gerust middeleeuwse) manier van gegevensverwerking van een administratie. Dit keer is het de ACV instelling die opnieuw een stel controlekaarten heeft verloren gedaan. Iets dat ze ongeveer in de helft van de tijd doen.

Hoet gaat dat in z'n werk? Wel: Eerst en vooral is het al belachelijk dat een werkloze een kartonnen soort invulkaart moet binnenbrengen met daarop zijn gewerkte en niet-gewerkte dagen, er zijn betere sluitende oplossingen hiervoor. Maar daar heb ik al over geschreven enkele dagen terug. Deze kaarten worden dan verzameld in een bakje waar de werkloze ze kan ingooien. Ze worden tegelijk verzameld door de vakbondsmensen die ze ook krijgen van de mesnen die aan hun bureau komen (na een uur of langer te hebben staan aanschuiven en wachten in een Soviet-wachtzaal).
Gewoonlijk neemt men de kaarten die ze zelf in handen hebben gekregen aan het bureau allemaal samen om deze dan naar het hoofdhuis te sturen ter verwerking.
De kaarten in het bakje blijven meestal liggen tot het de eerste van de maand is, om dan verwerkt te worden.
Dit verwerken gaat ook vrij raar eigenlijk, want wanneer je belt dat je bijvoorbeeld op de 7de van de maand nog geen geld hebt gezien, kunnen ze het meteen in orde brengen via de computer. Vrij raar, zeker omdat je dan altijd een paar excuses te horen krijgt in de aard van : 'De RVA is er nog mee bezig, uw dossier was niet volledig'...
Elk excuus is goed genoeg om gewoon niet te hoeven zeggen dat er één of anderen vakbonds-chick haar spullen niet heeft verwerkt omdat ze bijvoorbeeld haar kleine van 't school wilde gaan halen ofzo.
Reken daar nog bij dat de banken en de vakbond in de weekends (en de vrijdagen) niet echt werken, met daarbij de ongeloofelijke stomme overdracht tusseen de banken onderling, en je hebt al gauw 4 tot 5 dagen te wachten tot je je geld op de rekening ziet.

Het probleem is ook dat je nooit weet of het er nu door komt of niet. Je zou in principe na 2 dagen al kunnen bellen om te vragen of er iets met de verwerking scheelt, maar misschien is het de derde dag dan wel gewoon op je rekening verschenen?
Ook hier is de informatisering nog ver weg. Men zet nog stempels, controlleert nog handtekeningen en namen, men moet in ouderwets opgestelde databanken dingen manueel gaan opzoeken.

Misschien zou het beter zijn om al die papieren-rommel af te schaffen en wie werkloos is (ECHT werkloos is) gewoon betalen wat ze hem/haar moeten betalen. Rechtstreek van de staat uit, zonder al die betalingskassen, hulpkassen en vakbonden. Deze laatsten creëren enkel maar meer wachtrijen, langere uitbetalingstijden en vooral meer ouderwetse administratie.
Al dit personeel zou beter ingezet worden om controle uit te oefenen op de werklozen en de vdab werking. Op deze manier krijgt iedereen zijn geld, tenzij men er geen recht op heeft.
Momenteel krijgt iedereen zijn geld, ook de profiteurs, zij het alleen meestal te laat of willekeurig.
Is dit dezelfde staat die wilde besparen? De staat die op de centen moet letten? Ik dacht van wel.

Een boterham van twee uur

2009-10-05T13:36:00.002+02:00

Vannacht was het zo rustig bij mij thuis dat ik een heel pak papierwerk en andere zaken rustig in orde kon brengen. Ik had zelfs de rust en de tijd gevonden om een boek verder uit te lezen.
Maandag had ik toch niet echt iets te doen (buiten de paar mails met CV's sturen). Het werd dus vrij laat zondagnacht, wat maakt dat ik tot ongeveer de middag heb geslapen.
Dat slapen is tegenwoordig wel nodig aangezien ik pijn heb in mijn gewrichten en dus een beetje healing-time kan gebruiken. Langer slapen is ook meteen minder geld uitgeven.

Tegen de middag opstaan heeft ook een eigenaardige bijwerking, dat merkte ik toen ik om boodschappen ging. Ik moest naar de apotheker, de vakbond en de krantenwinkel.
Alles was echter gesloten. De openingsuren van de meesta van die dingen zijn zo opgesteld dat ze tussen 12 en 14u gesloten zijn.
Moeten die mensen dan zo veel eten 's middags dat ze TWEE volle uren nodig hebben om een boterham te eten?
De economie ligt met andere woorden twee uur stil rond de middag. Hoewel dit de ideale uren zijn om te verkopen, vermits er veel mensen net dan opstaan, middagpauze hebben of gewoon hun dat zo indelen. Die gedwongen twee uur inactiviteit betekend dat je ofwel 's ochtends ofwel in de late namiddag moet winkelen, met kans om tegen de spitsuren nog bezig te zijn.

Ik ging dus huiswaards en zal binnen een dik uur nog eens proberen iets te kopen. Het lijkt soms alsof kleine zelfstandigen niet willen verkopen, geen goede zaken willen doen.

De Gouden dopkaart

2009-10-03T19:01:00.006+02:00

Eind september was het weer zover. Ik moest bij de zogenaamde uitbetalingsinstelling een C3A controlekaart halen om in oktober mijn dagen van werkloosheid te kunnen aanduiden.

Soms heb ik de indruk dat deze controlekaarten (dopkaarten) van puur goud zijn gemaakt, want je moet verrekt veel moeite doen om ze te pakken te krijgen.
Desalniettemin is het maar een vodje papier waar je op't einde van de maand een handtekening op plaatst samen met je gegevens.

Je moet deze kaart altijd bij je hebben als werkloze, ten behoeve van de controle. Vooral mensen die af en toe een paar interemjobs nemen moeten dit zorgvuldig bijhouden en invullen om niet in de problemen te komen als zogenaamde zwartwerker.

Het probleem is niet zozeer het invullen van die papieren maar vooral het bekomen van de kaarten zelf zo blijkt.
Vandaag stond er in het kleine warme ACV kantoor een stuk of 20 man in een Soviet-tijdperk rij te wachten om via het onthaal een kaart op te halen voor de maand oktober.
Vlak voor me stond een jongedame die net een job als lerares had bemachtigd en haar papieren snel in orde kwam maken (ze werd afgesnauwd door de trut aan het onthaal omdat ze haar dagen niet correct had ingevuld, hoewel de juffrouw haar net had uitgelegd dat ze hulp nodig had bij het invullen omdat ze ook enkele dagen interim had gewerkt).
Achter mij stond een jonge kerel die continu kloeg over het feit dat het zo lang duurde. Achter hem stond van kop tot teen opgemaakte vrouw die op haar gsm stond te typen (waarschijnlijk aan het twitteren of weet ik veel waar ze zich zoal mee bezighouden).

Helemaal vooraan war er oponthoud. Een Oosterse migrant had een probleem met zijn papieren en de spelling van zijn naam; in plaats van hem door te sturen naar een van de 5 bureaus verderop, werd hij prompt aan de info-balie geholpen. (Problemen als dit zijn schering en inslag omdat men alles op papier doet, wat fouten veroorzaakt. Vooral Oosterse namen blijken een grote uitdaging te zijn voor het 'informatica'-systeem van de staat,... indien men iedereen gewoon via een streepjescode en nummer zou bedienen zou er al veel ellende verdwijnen, het gaat ten slotte om steun te krijgen en niet over het feit of je nu zus of zo heet).
Je kan ook niet verwachten dat een systeem dat in de jaren tachtig werd bedacht door een paar ambtenaren anno 2010 tegen Cyrillisch alfabet bestand is.

Het duurde vijf volle minuten om een kopij te maken van de papieren van deze man (een stuk of drie in totaal) en dan nog eens twintig minuten om hem in een kruising tussen Antwerps / Frans / OCMW-engels uit te leggen dat hij naar het gemeentehuis moest gaan, waar er ongetwijfeld nog meer van dit soort ambtenaarstypes aan de infobalies 'werken'.
Ik had medelijden met deze man, die zelfs een mooi kaftje had gekocht om zijn administratie in op orde te houden. Hij zou deze week niet meer geholpen worden vrees ik, want het naderde vier uur. Het uur waarop ons land stilvalt en de hulpbehoevenden de straatstenen moeten opzoeken.

Na exact 42 minuten in de rij staan was het mijn beurt. Ik knikte vriendelijk goeiedag (fake) en vroeg om nieuwe dopkaarten. Ik kreeg er twee en wat gebrom van de hopelijk zo snel mogelijk door computers vervangen vakbondstrut.
Ik vroeg of ik er niet meer kreeg, want anders moest ik volgende maand opnieuw aanschuiven wanneer deze binnen moest. Ze knikte "nee" en snauwde dat ze er maar twee mocht geven.
Ik ging weg en mompelde iets lelijks dat ze net niet kon verstaan.

Ik begrijp totaal niet waarom men werklozen het leven zuur maakt.
Je kan toch tegelijk een stevig, activerend en correct beleid voeren, zonder de mensen te kloten?

Je kan bijvoorbeeld jagen op profiteurs, zwartwerkers en mensen die het systeem misbruiken door te werken en te doppen tegelijk. Maar waarom zit men continue de echte gewone werklozen te pesten? Waarom mag je bijvoorbeeld geen vijf dopkaarten meenemen?
Ik zie er enkel positieve kanten aan... je hebt minder lange wachtrijen aan de vakbond wanneer je er meer dan twee geeft. Je hebt ook minder gefrustreerde mensen in diezelfde wachtrij staan, je hebt dan ook meer tijd om je bezig te houden met de werklozen die iets van hun administratie in orde willen brengen , of godbetert: om hulp te bieden aan deze mensen.
Neen, in de plaats verspeelt men belastings-, en lidgeld aan het twee-dopkaarten-per-persoon te geven. Gewoon om hun winkeltje, hun vaste job, lekker veilig te stellen. Ik stem voortaan op politici die dit soort flagrante kloterij en verspilling te lijf gaan.

Dit is een gedrag dat je bij al deze diensten ziet: zowel OCMW, RVA, Gemeente, VdaB en zeker bij vakbonden en hulpkassen: men gaat efficiëntie uit de weg, men houdt vooruitgang en vlotte bediening tegen om alles "zijn gangetje te laten gaan". Om er voor te zorgen dat men vier, in plaats van één, iemand nodig heeft om een stempel op een papier te plaatsten en een kopij te nemen op een machine die te groot, oud en duur is.

Want men kan met dit soort volk niets anders aanvangen dan ze achter een bureau een repetitieve taak te laten uitvoeren en ze tegen elkaar laten staan lullen over hun kindjes en het verlof; want deze mensen kunnen niet beter.

Deze mensen zijn eigenlijk veredelde werklozen, die in plaats van in de werklozenstatistiek zijn opgenomen in het ambtenarenkorps. Een vaste benoeming die hen van de straat houdt en meteen ook voor zorgt dat al die brave gediplomeerde mensjes die eigenlijk altijd braaf 'hun puntjes' haalden op school toch èrgens terecht kunnen. Het is hun versie van een win-for-life ticket. Levenslang 1000 of 2000 euro, al naargelang wie je kent.

In een normaal open systeem zouden deze mensen liggen creperen in een goot van een grote boulevard die gebouwd werd als toegang tot een grote moderne stad; deze mensen zouden de schurftige honden zijn die wegens te incompetent gewoon bedelen om te kunnen eten.
In ons land krijgen deze mensen geld, een beetje macht, verlof en vooral veel koffie.

Ze leren niet bij, motiveren niet, hebben geen werklust en zijn ronduit laks. Ze zijn onwetend, dom, zwartgallig en werken echte vooruitgang tegen omdat ze er niets van snappen en nooit willen bijscholen. Ze zijn een blok aan het been van de vooruitgang.

Men zou net zoals bij een bankinstelling een apparaat moeten hebben dat deze kaarten verdeelt. Of nog beter: zorg ervoor dat al deze info gewoon elektronisch wordt bijgehouden.
Wanneer je dan werkt voor een interimjob en je 'tikt' 's ochtend's in, dan haalt deze werkgever (verplicht) een soort kastje boven (zoals een bankcontact terminal) en daar bevestig je dan in dat je die dag werkt.

Geen kaarten, geen fraude en een mooie controle is dan mogelijk vanuit een centraal punt. Maar misschien wil men dat niet. Men houdt hier van papiertjes en stempeltjes en lange wachtrijen voor bureaus die bemand worden door vier-vijfde-werkende-koeien zonder hersenen.

Ik stak mijn schamele twee dopkaarten weg en besloot volgende week een reeks vakbondskantoren af te schuimen om meer dopkaarten te bemachtigen. Want ik heb tijd genoeg. Ik ga wel van kantoor tot kantoor.
Ik wil er op z'n minst tien bij elkaar krijgen zodat ik niet meer voor zoiets belachelijks moet aanschuiven. We zijn in 2009 en nog staan we in een rij aan te schuiven als een bende onnozelaars.

Besparen (deel 11) - op straat zitten

2009-10-02T11:50:00.004+02:00

Een heel eenvoudige manier om te besparen op verwarming, electriciteit, entertainment en ja, zelfs eten is de dag op straat doorbrengen.
Er zijn pleinen, parken en publieke plaatsten genoeg waar je je dag kan slijten zonder echt veel geld op te doen.

Een van mijn favoriete plekken is een Shopping Center. Een grote overdekte, verwarmde ruimte waar je gratis entertainment krijgt omdat er een continue stroom aan mensen voorbij komt. Je kan er ook vaak goedkoop eten wanneer je af en toe eens een praatje maakt met het personeel van broodjeszaken of pizzeria's.
Een alternatief voor de winkelcentra is bijvoorbeeld een groot plein in de stad, iets waar er veel voorbijgangers zijn en waar je rustig een hele dag op een bank kan gaan zitten genieten van de rust. Neem desnoods een paar eigen boterhammen mee of een fles kraanwater om de dag door te komen. Of ga een goedkope 'eurodeal' eten in de nabijgelegen McDonald's. Ze bieden vaak hamburgers aan voor 1 euro, iets waar je vaak een paar uur de honger mee stilt.

Je kan je natuurlijk afvragen of dit niet een beetje te veel besparen is, maar ik kan je verzekeren dat wanneer je dan 's avonds thuis komt je eens zo hard geniet van gewoon in de zetel te geen zitten of in je eigen bed te slapen.

Tips voor plekken: parken, pic-nic plaatsen, winkelcentra, de IKEA, markten, pleinen, ....

Sla nooit een gratis maaltijd af

2009-09-29T10:16:00.000+02:00

Ok ik beken, ik ben een van die mensen die wanneer ze werkloos zijn hun ijskast laten verworden tot een plaats waar alleen nog potjes met restjes Samoeraisaus en vervallen yoghurt n staan.
Het soort ijskast waar je als er bezoek komt (als dat al gebeurd) je met het schaamrood op de wangen moet vertellen dat je hen enkel water van de kraan of bedenkelijke melk kan aanbieden.
Waarna er normaal de pizzaphone wordt opgebeld met de vraag om er meteen wat frisdrank bij te leveren.

Ik kan het niet meer opbrengen noch betalen om continue mijn ijskast te vullen met de beste spijzen en dranken temeer omdat ik de neiging heb om het zo zuinig aan te doen dat alles gewoon wegrot alvorens ik het op eet. Tenzij de blikken Ravioli natuurlijk, die blijven makkelijk meer dan een jaar 'vers'.
Je kan er dan best een gewoonte van maken om jezelf om te toveren tot een mee-eter.
Iemand die het zonder het te laten opvallen mee aan tafel schuift bij een ander.
Let op, ik profiteer niet, ik zorg er steeds voor dat ik een fles drank of een presentje bij heb voor de gastheer of -vrouw zodat ze er zeker niet bij inschieten. Het draait me niet rond het profijt (ik ben geen parasiet), maar eerder over de gemakzucht (ik ben wèl lui).

Tips voor mensen die ook graag mee-eten bij anderen:
- Doe het nooit zonder iets in ruil te geven. Er is niets erger dan mensen die meestal onaangekondigd en zonder iets mee te brengen mee aan tafel schuiven. (Zoals de familieleden die je nauwelijks ziet, maar dan opeens rond etenstijd eens langstkomen voor de lol)
Op deze manier duurt het mee-eten niet lang natuurlijk.
- Entertain: zorg ervoor dat niemand het onaangenaam vond om de (meestal werkloze) aan de tafel te hebben. Doe dus niet te boertig en pas je aan aan de mensen waar je gaat eten.
- Tracht vooral verjaardagdineetjes, bruiloften, jubileums en andere eetgelegenheden mee te pikken... daar kan je je verstoppen tussen de andere mee etende mensen.
- Indien je de mensen niet goed genoeg kent om meteen op het feestje zelf te verschijnen, ga dan de dag erna... meestal is er nog een heleboel eten over dat ze toch kwijt willen. Zo heb je een gezellige avond en zijn de gasten meteen van hun 'rommel' af de dag erna. µ
Neem in dat geval ook plastieken potjes mee om de overschot in te bewaren of om thuis in te vriezen.
- Wees altijd blij met wat je aangeboden krijgt. Vergeet niet dat eenzelfde maaltijd zelf inelkaar boksen langer duurt en meer geld kost, en je dan meestal nog alleen zit te eten ook, wat reuze ongezellig is.
- Wanneer er geen mee-eet gelegenheid zich voordoet kan je altijd nog terecht voor een driegangenmenu bij een sociaal restaurant. Deze verzorgen meestal prima uitgebalanceerde maaltijden tegen landlopersprijzen,... wanneer je niet bij het OCMW zit kan je er toch voor een prikje gaan eten, je steunt er zelfs dit restaurant mee in zijn voortbestaan (sociaal èn lekker, kijk eens aan).

Tips genoeg dus om eens niet 's avonds zelf te moeten koken of je oude prakkie te moeten opwarmen in een microgolf.

September is bijna gedaan

2009-09-28T13:35:00.005+02:00

Ik heb altijd al een hekel gehad aan twee maanden: februari en september.
Februari omdat het dan net na de hele december en eindejaarsbullshit is, men wil dan overal alles per sé op gang trekken, meestal met stress en veel kosten tot gevolg.
September heeft er boven deze 'heropleving' van allerlei administraties nog een extra onhebbelijkheid bij dat het af e toe goed weer is. Er zijn dus veel mensen die hun verlof in deze maand plannen (ook omdat het dan goedkoper reizen is).
September is ook de maand dat zowat alle overheidsinstellingen terug uit hun zomerroes komen en lastig beginnen doen in aanloop van de eindejaarsperiode. Want zeg nu eerlijk, na september gebeurd er nergens nog echt veel, de budgetten zijn opgemaakt en het eindejaar met bijbehorende verlofplanning zit er aan te komen.

Vandaag heb ik een eerste deel gedaan van mijn examen groentensoep-koken, een hele belevenis aangezien de opdrachten onduidelijk waren en de voorbereiding van de leerkracht een beetje hiaten had die we dan maar opvingen door onze kennis te gebruiken.
Het spijtige van de zaak is dat ik dit examen ook twee maand geleden had kunnen oplossen, even foutloos en even snel. Tijdverlies alom.

Nog één dag morgen en dan mogen we weer een stukje van de planning te weten komen, want daar gaat men niet graag op in daar in Tuinslagem.
Zo weet ik nog altijd niet wat ik nu volgende week ga moeten doen, naar de les komen? Verlof? Een andere cursus tussendoor? Wie weet... men houdt de doppers op deze manier totaal in het ongewisse over hun eigen opleiding.

werkritme?

2009-09-24T18:23:00.004+02:00

Vandaag was het weer zover. We moesten onze versgemaakte wortelsoep van vorige week, in receptvorm (dus op papier) afgeven aan de docent. Heel mooi allemaal, sommige mensen van onze klas konden speciaal daarvoor naar Tuinslagem rijden. Een rit die voor iedereen toch makkelijk een half uur tot een uur duurt ('s morregends.)

En ja hoor, de docent zette zich neer. Keek even rond en mompelde dan iets van dat we geen spelletjes mochten spelen of ons met al te vrolijke dingen mochten bezighouden. Geen wedstrijd radijsjes eten dus. Al had ik daar wel zin in. Van al dat belastingsgeld mag er toch wel iets gebeuren, zeker wanneer er van lesgeven niets in huis komt.

Opnieuw kregen we dus een dag lang 'op de stoel zitten' te verwerken. Een taak die in vele lagere scholen als straf werd toegepast nog niet zo lang geleden. Je werd dan op een stoel neergezet en moest je maar bezighouden met rondgapen en gek worden van verveling. Zo voelt een dagje 'cursus' dus ook aan in Tuinslagem.
Ik overdrijf niet, dit was foltering, niets meer of minder dan door de staat bekostigde psychologische foltering waarbij er maar één iemand geldelijk gewin aan overhield (en nee, het waren niet wij, de cursisten).
De docent, zat dus heel de tijd zijn mails te checken, of een beetje in boeken te neuzen die op't eerte zicht niets met de groentenverwerking of keukengerij te maken had. Eerder met doe-het-zelven of andere bezigheden die zijn door de staat bekostigde huis moeten opfleuren.

Nu snap ik al die 'luie' doppers beter.
U kent ze wel; die mensen die niet naar een cursus komen, die hun kat sturen naar infosessies van de vdab en verder gewoon hun zin doen. Deze menen liggen waarschijnlijk in een deuk wanneer ze horen dat er sukkels als ik daadwerkelijk acht opeenvolgende lange uren in een lokaal semi gevangen worden gehouden om hun dop te krijgen.
Terwijl de andere doppers gewoon lekker gaan zwartwerken uiteraard. Speel het maar correct in België, dan wordt je in je spreekwoordelijke kont genaaid terwijl je ondertussen vriendelijk moet zijn tegen hun personeel.
Mijn respect voor deze instelling en de personeelsleden is ondertussen onder nul gedaald, iets wat in't begin echt niet het geval was.

Wat is er in hemelsnaam didactisch verantwoord aan mensen gewoon te laten zitten op een stoel in een lokaal zonder materiaal?
Wat is er ook in oge van tewerkstelling verantwoord aan?
Wat is het enige nut? Inderdaad: de wedde van de ambtenaar die ons tot 17u moet 'binnen' houden.
Dit heeft niets meer te maken met arbeidsplaatsen opvullen. NUL KOMMA NUL.

Volgende keer dat u dus 55% belasting ophoest, ... wees u er dus van bewust dat ook de vdab afdeling in Tuinslagem een lekker vette pot krijgt om mensen te betalen die dit soort praktijken toepassen om hun 'centjes' te verdienen.
Maar wacht maar :) ik heb een snood plan. Een plan dat binnen twee drie werken kan in werking treden. Ik blijf me niet laten 'kloten' op deze manier; no fucking way.

vermoeidheid

2009-09-23T10:03:00.004+02:00

Sommige dagen lijkt het alsof heel dit onnozele systeem weleens in elkaar gaat klappen.
Ik heb het dan niet over "het kapitalistische" (zoals je menig oud-socialist kan horen prediken in een duur café met trendy volk) maar eerder over heel dit staatssysteem waarbij alles en iedereen gewoon maar wat lijkt te doen omdat het er nu eenmaal is.
Er wordt over niet veel nagedacht zo te zien, ... niet bij de vdab, noch bij het ocmw of eender waar in de ambtenarij. Waarom zouden ze ook, hun geld ligt er toch en de stroom ongelukkigen die op heb beroep doen (of eerder van hen afhangen) groeit bijna dagelijks.

Ik heb me gisteren bezig gehouden om in een goedkope supermarkt een beetje eten bij elkaar te zoeken. Melk koop ik voorlopig niet meer, wanneer ze miljoenen liters kunnen weg laten lopen ga ik niet betalen in een supermarkt voor datzelfde spul. Kapitalisme mag dan wel ons systeem zijn, maar zot ben ik nog niet.
Ik ben onlangs bekeerd tot het noodle-vreten, een bezigheid die je maag wel vult en niet te veel kost. Met wat kruiden erbij en de aanbiedingen van de dag qua vlees kom je al heel ver. Gelukkig kan ik een beetje koken, anders was het elke dag spaghetti (iets dat veel mensen in deze verpauperde buurt eten als ik de winkelkarretjes zo bekijk).

Ik zit nu al drie dagen thuis. De mensen van Tuinslagem hebben me vrijaf gegeven om te studeren. Niet dat er gek veel leerstof was van de voorbije week, maar men moest een nieuwe lichting slachtoffers, of leerlingen, uit de werklozenpoel vissen en deze mensen een week lang initiatie geven of zoiets. Dus zit ik thuis en zit er een andere arme dopper in dat lokaal te peinzen over het waarom van heel deze toestand.
Het stomme is dat ik met deze 'vrije' dagen niet veel ben. Je kan niet echt buiten komen want dat kost meestal veel geld (eens gaan shoppen, terrasjes doen of naar een pretpark is er dus niet bij). Je kan ook moeilijk gaan solliciteren want er reageert geen kat op je brieven die we noodgedwongen thuis schrijven terwijl we ons in het leercentrum liggen te vervelen.

Ik ben dus vandaag tot 9u in mijn bed blijven liggen, geen fut, geen zin en vooral geen geld.
De postbode belde me wakker met een aangetekende zending en zodadelijk spring ik de douche in om me te wassen met de goedkoopste zeep die ze hadden in de Lidl. Hopelijk overleef ik dat laatste tot morgen, want dan moet ik terug naar mijn keuken en de bijbehorende leerstof in Tuinslagem.
Klinkt ik triest? Ik ben het ook ja. Geen vriendin meer (als je geen werk hebt zijn ze sneller weg dan dat je 'C4' kan zeggen), geen werk, geen geld, geen energie en vooral geen nut meer.
Optimisme is er niet bij op een woensdagochtend mensen, sorry.

Solliciteren in crisistijd

2009-09-21T14:04:00.005+02:00

Vandaag ben ik, dankzij een vrije dag bij het centrum van Tuinslagem, nog eens kunnen gaan solliciteren.

Laat ons het bedrijf "Tomato-Aiaiai" noemen, om dingen een beetje amusant te houden. Het bedrijf is een van de vele firma's met een redelijk goede naam, een mooi logo en een standvastige stroom van producten.

Het bedrijf zocht iemand die dagelijks (ook op de heilige zaterdagen waarop ik normaal in mijn bedje lig tot dik na de middag) klanten wilde te woord staan over het wel en wee van hun productgamma. Deze taak moest uitgevoerd worden in een filiaal dat op enkele minuten van mij thuis gelegen was, een unieke kans om aan de dagelijkse stroom Audisten, knipperlicht-gehandicapten en file-neuspeuteraars te ontkomen dacht ik.
Met dat 'te woord staan' van mensen (en klanten zijn ook mensen) valt het bij mij nogal mee. Ik heb tijdens de begindagen van mijn loopbaan telefonische ondersteuning gegeven voor allerlei firma's. Het probleem was dat het te woord staan in dit filiaal ook face-to-face moest gebeuren.
Dat betekend dat je klanten ook kan zien en vooral ruiken.

Nu ja, het is slechte tijd, en het filiaal van Tomato-Aiaiai lag spreekwoordelijk naast mijn bed dus het leek me interessant om eens te gaan praten met die mensen.

Ze waren bij de hand, vriendelijk en stonden me qua stijl meteen aan. Omgekeerd leken ze ook de nodig interesse te hebben in mijn zogenaamde 'skills'.
Ik deed wat water bij de wijn hier en daar, verwoordde mijn interesse op zulke manier dat ik kon verbergen dat ik klanten tot in de diepste krochten van mijn ziel haat en zodoende kwamen we bij de finish van het gesprek.

Ze vonden me een stevige kandidaat en wilden me zeker terugzien moesten ze in de twee andere kandidaten geen betere vinden. Gezien de smile op het gezicht van de ondervrager zag ik dat het wel snor zat. Ik was één pennentrek verwijderd van mijn nieuwe job.
En toen kwam het loon.

Ik vroeg haar wat een 'haat-je-klant-maar-sla-er-vooral-niet-op' job bij Tomato-Aiaiai zoals schuift. Tot mijn grote verbazing kreeg ik een prijs te horen die ik destijds als schoolverlater kreeg en die onder mijn huidige werkloosheidsuitkering lag.
Een prijs die te vergelijken is met wat iemand verdient in een beschutte werkplaats waar men speelgoedjes in plastieken eitjes draait, een loon waarbij ik normalerwijs zelfs zou twijfelen om uit mijn bed te komen om te gaan pissen.

Ik ben geen 18 jaar meer,... eerder het dubbele,... ik had meer verwacht voor een job waarbij je elke dag meermaals je diepste moordlust moet onderdrukken en 's middags een sponsachtig broodje naar binnen moet spelen bij gebrek aan kantine.

Het stelde me teleur , temmeer omdat een vriend van me met een job als afwasser (plongeur) meer verdiende op de maand. Niet dat ik neerkijk op plongeurs, da's een zwaar onderschat beroep waarbij je niet alleen kennis moet hebben, maar ook doorzicht en wilskracht om elke dag je klanten van een frisse hoop glazen en borden te voorzien om dit gerij dan vuil en smerig te zien terugkomen uit de degusteerzaal.
Elke restauranthouder is trots op een goede afwasser of afwasster. Maar ik wijk af.

Dit was dus de zogenaamde "werklozenval": het voorval waarbij je als dopper met je uitkering meer krijgt dan de jobs waarvoor je gaat solliciteren.
Er is maar één schuldige voor dit soort gedoe: de mensen die zulke jobs überhaupt aanvaarden en door deze bedrijven zich laten rollen.

Vaak hebben ze geen andere keuze, of hebben ze graag meer vrije tijd (de job bij Tomato-Aiaiai was 35u/week).
De bedrijven vragen maar raak uiteraard: 3 talen, hygiëne (moeilijk), werklust (nog moeilijker) en vlot met klanten kunnen omgaan, gecombineerd met een aan bovennatuurlijke krachten grenzende flexibiliteit (vooral op bedrijfsfeestjes wanneer je als vrouw een kort rokje zou durven aantrekken) en een grenzeloos vertrouwen in doorgroeimogelijkheden.
Maar er staat meestal geen loon naar werken tegenover.
Ze wijzen hiervoor ogenblikkelijk door naar de hoge loonkost van dit land, maar goed, daar valt wat aan te doen wanneer we met z'n allen stoppen om 55% belastingen op arbeid een normaal iets te vinden en te blijven stemmen om mensen die diezelfde bende van 20 corrupte ministers en bedrijfsleiders als legitieme machthebbers in het zadel blijven hijsen.

In ieder geval bedankte ik de mevrouw van Tomato-Aiaia vriendelijk en zei haar dat het loon het enige breekpunt was om de job niet te aanvaarden.
Ook dat deed geen belletje rinkelen bij haar. De lonen waren heel handig vastgelegd door enkele bazen ver weg in een ander land, waar men 15% belastingen betaalt en roze hemden draagt met witte 'kollekes'.

Nu ja, ik treur niet. Een job dicht bij huis had mooi geweest, maar je thuis verhuizen naar waar je werkt is ook nog altijd een optie natuurlijk.

Ik heb de rest van de dag gevuld met strips te lezen en preisoep op te warmen in een microgolf. Ik ben tenslotte werkloos en doe graag mijn bijdrage aan deze economie.

Zeven uur plafondstaren

2009-09-17T20:16:00.004+02:00

Ik heb al even niets meer geschreven in dit dagboek.
Zo zijn doppers nu eenmaal, een stelletje luieriken tot en met.

Laat me u vertellen dat het in dit geval niet de pure gemakzucht is dan wel de tomeloze depressie die me een tijdje heeft doen stoppen met updaten.
Reken daar bij ook nog de schrik die er in zit wanneer je als Belg enige kritiek uit online op een overheidsinstelling.
Dat laatste is gegrond. Ik ken een meisje dat een blog bijhield over haar avonturen als buitenlandse studente en ze heeft onder zware druk van 'bepaalde instanties' de blog moeten stopzetten, maar dat is een ander verhaal.

Ik update dus minder, maar laat me u vertellen dat de VDAB me minder en minder genegen is. Het Vlaamse Duivelsverbond voor Alles Besteden zoals ik het noem is niet echt eerlijk in vele opzichten.
Men houdt heel mooi de schijn op, vooral in de media, dat men allerlei "initiatieven" opstart om werklozen aan werk te helpen.

Dit om de meer liberale en budget-gerichte politici, geheel terecht trouwens, ter wille te zijn. Men wil op deze manier de indruk geven dat 'doppers' zeker door 'het systeem' aangepord worden om werk te vinden. Men wil vooral duidelijk maken dat men deze mensen kansen biedt en indien nodig zelfs een volledig kosteloze opleiding.
Allemaal waar, allemaal nèt niet gelogen, maar het moet vooral in beeld komen, in het nieuws en vooral veel budget opleveren. Of er daadwerkelijk mensen gelukkiger worden, langdurig aan het werk zijn of in de maatschappij kunnen functioneren is allemaal van minder belang.
Marketing, bedacht in hoge kantoorgebouwen en prefab-vergaderzalen met drassige koffie, meer is het niet.

De waarheid is echter dat men deze LDD en VLD achtige politici een rad voor de ogen draait, zoals men ook een luchtspiegeling van hulp en begrip voorhoudt aan de werklozen in kwestie. Om nog maar te zwijgen over het fabeltje dat men het grote publiek vertelt.

Een illustratie: Vandaag moesten we een foto nemen in onze keuken,... we moesten als het ware poseren met onze zelfgemaakte soep.
De soepgroenten waren al gesneden dus al bij al hadden we een uurtje werk. Waarna we zeven volle uren mochten 'studeren'.
Deze studie werd niet bijgezeten door een begeleider want deze was elders in de lokalen bezig met zijn eigen kookgerei (ps: zijn email of krant lezen dus).
Het smerige is dat we als 'werklozen' niet veel keuze hebben dan deze willekeur te aanvaarden. Iets wat op zich wordt toegejuicht door de ietwat rechtse politici... werklozen zijn volgens hen toch maar een soort onwillig vee dat vooral gedrild moeten worden.

Zelfs de meest rechtse politici zullen moeten toegeven dat je in dat geval wel IETS moet DOEN met die hoop werklozen, niet?
Er is echter niets opvoedkundigs of 'verheven' aan mensen voor niets laten opdraven.
Men laat ons verplicht naar een les komen, of naar een lokaal waar we kunnen ons beroep-in-wording uitoefenen; deze verplaatsingen en de dag zelf worden door de vdab betaald. Die dag verdient een werkloze dus: zijn dop voor die dag, plus een onkostenvergoeding voor de verplaatsing, plus een kleine vergoeding omdat je bent komen opdagen, dit laatste als extra motivatie. Dit alles komt met de nodige administratie (verzorgd door meestal vrouwelijke werknemers van de vdab die meer op verlof zijn dan wat anders, maar dat zal wel mijn verbeelding zijn).
Op zich prima, niemand komt graag op eigen kosten een opleiding volgen wanneer je zonder inkomen zit. Maar for God's sake: DOE DAN IETS met die mensen!!!
Ze zomaar laten 'studeren' in een nagenoeg leeg lokaal waar je eigenlijk niets kan doen levert hooguit een uur studie op. Langer blijf je niet werken aan iets dat geen einde kent of nut heeft op zich. Plus dat het handen vol gemeenschapsgeld kost.

Dat geld komt op zijn beurt van de RVA, die het mits de nodige verantwoording moeten ontvangen uit het budget dat de staat daarvoor voorziet. De exacte cijfers voor 2008 kan u hier vinden.
Deze laatste krijgen het uit uw portefeuille (en ook de mijne trouwens).
Elk rechtgeaarde liberaal of weldenkend mens in het algemeen zou hierbij vragen stellen.

Je laat toch geen klassen van x-aantal man naar een plek komen waar ze niets moeten doen heel de dag en waar je ze dan betaalt om eigenlijk inactief te zijn.
Dit is het volledig tegenovergestelde van wat men 'activeringsbeleid' noemt. Iets waar ik in principe voorstander van ben.
Ik ben misschien wel een dopper, maar men mag me gerust opvolgen, opleiden en activeren,... geen probleem mee.

Alles is beter dan zeven uur op je luie krent te zitten naar het plafond staren terwijl je niets bijleert, niets moet doen en gewoon zelfs geen sollicitatiebrieven kan/mag versturen (ja, zelfs daar heb je op zulke dag dan geen 'tijd' voor gezien het lokaal geen toegang geeft tot de buitenwereld of internet).

Gelukkig is niet elke dag zoals die van vandaag, soms geeft men les of doet men daadwerkelijk iets. Maar ongeveer één derde van de tijd vervelen we ons. Een ander derde mogen we thuisblijven, en wat er over blijft is de echte nuttig bestede tijd waar de belastingen voor dienen.

Er zijn dus een paar mensen daar bij de vdab die letterlijk en figuurlijk slapend hun geld verdienen... en nee het zijn niet de werklozen.

Heen en weer

2009-08-20T00:46:00.002+02:00

Twee uur 'les' krijgen en vier uur in de file staan is niet meer menselijk eigenlijk.
Het is te gek om los te lopen,... de klas verveelt zich terwijl de docenten de tijd opvullen met compleet niet-ter-zake doende korte trainingen die we er tussendoor moeten nemen.
Dat ondertussen alle toegangswegen naar Tuinslagem zijn opgebroken, dat het een hittegolf is en dat we vooruit willen met de opleiding... doet er allemaal niet toe blijkbaar.
Zolang de ambtenaren hun centjes maar hebben waarschijnlijk. Vandaag hebben er dus weer twee 4 uur les gegeven officieel. Ik weet wel beter.
Ik tel af tot de dag dat ik deze idiotie kan verlaten (hopelijk mèt dat stomme papiertje dat je nodig hebt om aan een deftige job te geraken). Daarna ga ik mijn burgerplicht doen en een en ander melden aan de bevoegde instanties.
Ik mag dan wel een werkloze zijn, maar ik heb een hekel aan profitariaat. En vergis u niet, de grootste profiteurs zijn de staat zelf.

Frustraties

2009-08-11T00:04:00.002+02:00

Eindelijk begon de cursus terug. Na een paar weken gedwongen verlof (je hebt als werkloze niet veel keuze wanneer men het opleidingscentrum sluit) was ik terug op de plek waar we onderricht zouden krijgen.

Meteen kreeg ik een koude douche: de hele planning van ons soep-leren-koken avontuur (dat initiëel een 5-6 maanden zou duren) werd zomaar even tot januari 'gerokken'.
De planning werd kompleet omgegooid en opeens moesten we zelfs twee nieuwe cursussen er tussen door bij krijgen, namelijk moestuintjes-aanleggen en alles-over-asperges.

Ik vroeg waarom men ons zo lang aan het lijntje hield. Tenslotten is het de bedoeling van de vdab om mensen aan het werk te helpen niet? Men heeft er dus in mijn ogen alle baat bij om: door te werken, efficiënt te zijn en de planning te respecteren.
Blijkbaar hebben nu vier leerkrachten besloten onze klas om de beurt les te geven, ongeacht dat er twee van de vier het vak "soep koken" eigenlijk niet geven, maar da's allemaal niet erg voor de vdab in Tuinslagem, men gooit er dan wel twee andere vakken bij die er eigenlijk weinig toe doen. Dit alles onder het mom van 'de werkgevers vragen dit'. Wat in mijn opinie larie en apekool is.

Met andere woorden. De cursus die ik vol goede moed in mei startte, zal niet to november maar dik in januari doorlopen. En dan nog is men niet helemaal zeker.
Wat met het meeste stoort aan heel dit verhaal is dat ik niets anders hoor en zie dan 'studiedagen', 'thuisstudie' of 'verlof'.
Elke dag dat deze mensen verlof nemen of ons thuis laten studeren, is een gemiste dag om iets bij te leren, een gemiste dag ook om ons diploma te halen en ergens te gaan werken (het einddoel van deze cursus uiteraard).

Dit alles sterkt me nog meer in het gevoel dat men hier enkel zit om vdab leerkrachten aan het werk te houden, ipv werklozen aan werk te helpen. Ik blijf voorlopig volhouden en de cursus volgen, maar het is allemaal nogal zwaar aan het worden. Ik heb een hekel aan verloren tijd, om maar te zwijgen van het verloren geld.
Daarbij komt nog dat het op een CV voor een nieuwe werkgever zeker niet positief over komt om dat 8 maanden cursus op te geven voor iets waarvan iedereen in de sector weet dat het maar 4 weken duurt normaal...

Men gooit in België heel wat opportuniteiten weg, door subsidiëring en onzorgvuldig omspringen met uren kloppers. Moesten deze mensen in de privé werken, ze zouden gek worden denk ik. Nu ok, ik heb wel door dat ze met de beste bedoelingen lesgeven, ze zijn zeker niet boosaardig of slechtgezind op ons.
Het gaat me gewoon niet snel genoeg, het contrast met de echte werkwereld is gigantisch.

Vakantie

2009-07-13T17:38:00.002+02:00

Ook werklozen (en hun assistenten, instructeurs, onderwijzers, begeleiders) zijn met vakantie in juli. Dus alles ligt weer stil in Tuinslagem.
De laatste dagen van de opleiding was een beetje gehaast verlopen. Minder dagen aanwezig zijn, maar wel veel leerstof. Blijkbaar gaat men het tempo nu een beetje opkrikken zo net voor de vakantie.
HEt is een beetje een rare situatie. Aan de ene kant wil je verder met je leven, en werk vinden. Aan de andere kant wil je ook wel die opleiding voltooien om daarna beter werk te proberen vinden.
Je bent dus deze 'vakantie' periode aangewezen op een soort 'limbo-toestand' waarbij je de keuze hebt tussen niets doen terwijl je wacht op de hervatting van de opleiding, en aan de andere kant het naarstig verder solliciteren voor jobs die net onder je kwalificatie liggen en waar je daarna spijt van hebt dat je ze hebt aangenomen ipv. verder te doen met de opleiding.
Het eindresultaat van deze gedwongen inactiviteit is dus dat de mensen uit mijn klas allemaal een vakantie in gaan zonder geld en zonder enige activiteit.
Er was er zelfs eentje bij die nu niet wist wat hij zou moeten aanvangen deze periode (geen geld en veel tijd).

Het is een beetje vreemd, dat werklozen gedwongen worden vakantie te nemen, zelfs wanneer ze een opleiding volgen om zo snel mogelijk terug aan werk te geraken.
Het is toch niet zo moeilijk om deze opleiding gewoon te laten doorlopen niet?
In ieder geval ga ik van deze rust profiteren om alvast zelf wat soep te leren maken en wat boeken te lezen over koken met exotische groenten, so to speak.
Er kan waarschijnlijk ook wel een dagje pretpark af uiteraard. Al zal de verre vakantiebestemming voor mij niet echt weggelegd zijn dit jaar. Dat laat ik aan mensen over die veel centjes verdienen op bedrijven waar men nog riante lonen uitbetaald aan belgen die eigenlijk niet zo heel hard werken.

2009-06-24T18:44:00.002+02:00

In deze vestiging van de vdab in Tuinslagem, doet men graag testen, examens, overviews en vooral veel tijdrovend gedoe.
Ik zat met 'Prei' 's ochtends buiten op een bankje en keek naar de wolken. Het was nog ruim een kwartier voor de lessen zouden beginnen en hij vertelde me dat hij hier in de eerste plaats zat om "in orde" te zijn.
Dat betekend dus dat er ergens iemand rondloopt die gemotiveerd was voor deze opleiding 'groentensoep-maken', maar deze niet kon volgen aangezien mijnheer Prei hier wil zitten om aan de klauwen van de staat te ontsnappen.
Of hoe een opleiding een toevluchtsoord wordt voor werklozen met i-phones en uitgebouwde auto's zeg maar. Ik zweeg en keek rond.
Meer leerlingen kwamen aan, enkele meisjes waren luid lachend binnengehuppeld in frivole kleding. Het heeft zo zijn voordelen hier.

De les was vandaag vrij saai. Broccoli, onze leerkracht, is iemand die destijds bij een tomatenblik-firma werkte. Daar is hij om een duistere reden niet meer werkzaam, en nu slijt hij zijn vermoedelijk resterende tijd tot aan zijn pensioen in een oord als dit. Hij geeft les met overgave en doet zijn best ons de kneepjes van het groentensoep-maken te leren. De keuken ligt er altijd piekfijn bij onder zijn bewind.
Zoals hij lopen er hier nog wel rond vermoed ik. Maar da's een schatting. De meeste personeelsleden die ik hier zie rondlopen zijn eerder van het softe type. Ze komen binnen rond 8-9 uur, verdwijnen tussen de middag en gaan dan rond 4 u 's namiddags weer weg. De typische uren van ambtenaren waarschijnlijk. Al valt het me op dat er voor elke 4 werklozen wel iemand rondloopt, de titels variëren van instructeur, over assistenten, tot begeleiders en zelfs traject-coördinatoren.
Wat ook de naam is, ze roken allemaal, staan allemaal nogal vaak buiten te keuvelen en hebben waarschijnlijk een zekere routine gekregen in het mensen helpen.
Een routine die je meteen kan herkennen wanneer je ze met een probleem confronteert. Alle antwoorden komen ZO uit een vdab folder. Ik neem deze mensen het niet eens kwalijk, ik zou ook zo worden na een tijd.

Prei zat vandaag naast me in de klas en speelde met zijn draagbaar computerspelletje. Achter in de klas kon ik goed zien hoe twee anderen enkele groenten verkeerd sneden en dan naar elkaar gooiden. Broccoli liet begaan en was verdiept in een kookboek. Daarna was het pauze.

We doen hier wel iets hoor, maar bij momenten vraag ik me af of wij hier zitten om mensen van de vdab aan't werk te HOUDEN, danwel opdat deze mensen ons aan werk HELPEN.
Ik leer wel iets bij , maar het tempo van deze week zegt alles: 2 soepjes en 2 'examens' over het maken van deze twee soepen. Sorry maar ik kan beter. Ik kan sneller, ik kan het eigenlijk alleen... maar dan moet ik een privé kok betalen en zelf alles regelen. Daar heb ik geen geld voor. Vandaar dat ik hier zit, en het trage tempo van de vdab aanneem.

Als voorbeeld voor tewerkstelling kan het in ieder geval tellen.

--
Alle groenten-namen zijn fictief ter bescherming van personen en instanties die ik vermeld.

De waarheid

2009-06-24T18:39:00.001+02:00

Het is moeilijk om te schrijven over de dingen die ik als dopper meemaak.
Voor mezelf is het eigenlijk geen probleem, ik schrijf graag mijn blog, mijn belevenissen. Maar ik kan niet zomaar schrijven wat ik wil. Er zijn altijd mensen die het net afschuimen op weetjes, en je identiteit en de identiteit van diegenen die je beschrijft worden al gauw blootgelegd. Meer nog, ik vrees de staat.
De staat is momenteel (tegen mijn wil) mijn broodheer. De staat geeft me dopgeld, waarvoor ik in de plaats tracht werk te vinden. Ik voldoe aan deze verplichting, maar iets zegt me dat bloggen over 'onfrisse' gebeurtenissen of praktijken bij een overheidsinstantie me echt voordeel zouden opleveren, integendeel.

Daarom zal ik de blog voortzetten met volledig fictieve benamingen en referenties.

Alles zal naar groeten genoemd worden, zodat ik terug vrij kan schrijven. Want er zijn nu eenmaal zaken die als kersverse werkloze niet verwacht had. Er zijn zaken die ook duidelijk wel eens bekend mogen gemaakt worden.

Ik zet mijn tocht dus voort. Niet schrikken van de benamingen, want het kan in die vrije land niet anders dan je berichtgeving te censureren. Al kan ik wel zeggen dat alles wat hier staat, op de namen na, waarheid is.

leren op zaterdag

2009-06-06T20:18:00.005+02:00

Zaterdag, een dag voor de verkiezingen, en ik ben thuis aan het studeren. Lezen in de cursus, gecombinneerd met wat opzoekingswerk en een paar oefeningen maken met wisselend success.
Het is pas nu dat ik besef hoezeer mijn marktwaarde is gedaald tijdens de jaren dat ik bij mijn laatste firma werkte. Als ik er aan terugdenk kan ik alleen maar concluderen dat het daar een bende luiwammesen bij elkaar is, die nooit opleidingen geven, achter de feiten aanhollen en denken dat ze met een Groenten-dimploma overal op handen worden gedragen omwillen van hun status, terwijl ze eigenlijk de basics niet eens kennen.

Wat ik nu inhaal met een cursus op het niveau van een vdab-opleiding is vele malen moeilijker en to the point dan wat ik in allerlei zelf-georganiseerde cursussen kreeg op dat bedrijf.
Terug leren wat de theorie inhoudt, terug leren wat je echt moet kennen om deze job te doen (ook al is er in die "kookscholen" niet veel plaats om dat in de praktijk toe te passen, de meeste mensen daar zijn enkel bezig met welke auto ze gaan kiezen voor het budget dat hen werd toegewezen).

Hoe meer ik me in deze 'nieuwe' leerstof verdiep, hoe meer ik terug zin krijg om er terug iets van te maken, om mijn kennis van een tiental jaar terug terug op te rakelen (want, ja ik kende dit allemaal toen, ik wist hoe ik een goede Soep in elkaar moest draaien, wat de vereisten waren). Ik heb nog een lange weg af te leggen, moedeloosheid, de constante demotivatie van mijn ex-koks en de totale wanorde daar in die keuken heeft me nu in deze positie gebracht. Nooit opleidingen krijgen, ook al vroeg je erachter, is natuurlijk nefast voor de parate kennis.

Ik zie heel dit gedoe als wraak,... een dikke fuck-you naar mijn ex-werkgever, ze zullen me misschien wel achteruit gezet hebben, maar me zeker niet klein krijgen. Momenteel heb ik al meer kennis en waarde dan vele van de bureauratten en meeting-addicts die daar met hun dikke nek rondlopen alsof het allemaal eeuwig gaat blijven duren. Er komen nog betere tijden aan voor mensen als mij denk ik. Waarschijnlijk niet het eerste jaar,...

Maandag begin ik opnieuw, tests, groentenwerk en een beetje theorie. Hopelijk is mijn eerste test uitstekend, ... ik wil hier in slagen.

Ik leef nog

2009-06-05T22:17:00.004+02:00

Voor diegenen die dachten dat deze dopper van de aardbodem verdwenen was; ik ben nog steeds werkloos, ik ben nog steeds hier, en ik ben ook nog steeds aan het bloggen.

De lange pauze die ik heb ingelast was nodig. Ik zat een beetje door m'n repertoire heen, komt daarbij dat de sollicitaties die ik stuur worden zelfs niet beantwoord met een afpoeierbriefje (blijkbaar hebben al die mooie HR-dames op al die mooie bedrijven).
Daarbij is het ook niet echt bemoedigend te benoemen dat de vakbond mijn dopkaart verloren deed (iets waarbij je machteloos toekijkt terwijl enkele mensen die enkel 20u per week schijnen te werken uw kaart gaan zoeken).
De depressie werd kompleet toen één van mijn ex-collega's (een nitwit eerste klasse) me een mail stuurde om hulp te vragen bij een van de taken die ik normaal deed daar op't werk. Deze job ben ik mede dankzij zijn eigen slechte rapportering kwijtgeraakt trouwens, en dan het gore lef hebben om MIJ om hulp te vragen was bijna te naïef om echt te zijn (na dubbel-check bleek het om pure domheid te gaan).

In ieder geval pak ik de draag hier opnieuw op.
Er zijn namelijk nieuwe ontwikkelingen.
De VDAB is me (al dan niet gewild) ter hulp gekomen. Ik zag een opleiding voor een onderwerp dat me wel interesseerde en heb me ingeschreven voor een opleiding.

Deze opleiding kon om één of andere reden niet gegeven worden in een dichtbevolkt gebied waar veel werklozen wonen, maar in een gebied dat we gerust kunnen omschrijven als "de pampa's"
De precieze opleiding en plaats geef ik hier liever niet vrij, aangezien ik deze mensen niet wil bekladden, ze doen tenslotte hun werk goed en trachten mensen aan een job te helpen (en ondertussen die van henzelf veilig te stellen).

Ik kan dus met trots zeggen dat ik momenteel in 'Tuinslagem' een opleiding Groentensoep-maken volg.

Eerst even vertellen over hoe ik precies in 'Tuinsla' terecht ben gekomen:
- Je bent als werkloze op zoek naar enige zin in je leven (want tot 's middags in je bed liggen of sollicitatiebrieven versturen waar je weet dat men ze als toiletpapier gebruikt) is niet echt motiverend.
- Je kijkt rond op de opleigingswebsite van de vdab en zoekt iets waar men veel volk van nodig heeft (een knelpuntberoep, of iets waar je af en toe een echte vacature voor ziet staan).
- Wanneer je uitgenodigd wordt door de vdab ga je in op de uitnodiging, je komt op tijd, en je doet de bijbehorende infosessie (inclusief demotiverende filmfragmenten van ex-cursisten) en/of test mee. In mijn geval had ik deze test evengoed met mijn ogen dicht kunnen invullen en nog 100% halen, maar ok, de migrant die naast me zat dacht daar helemaal anders over, de man had wel een hele mooie gsm bij, veel mooier dan de mijne van 42 Euro.
- Daarna ga je op de wachtlijst staan en ben je op geluk aangewezen.

Zo doe je dat dus, je bent actief, je wordt ook op deze manier gedwongen om in een werk-routine te leven.
Het is zoiets waarbij je je soms afvraagt waarom je het doet, maar het einddoel is duidelijk: de crisis doorkomen met een opleiding, actief blijven en vooral met een diploma "Groentensoep-maker" naar een volgende werkgever kunnen stappen.
Het probleem is het volhouden uiteraard.
Ik ga proberen de energie op te brengen om hierover te rapporteren en te bloggen. Het houdt me momenteel recht.

Voor de politici die momenteel van hun verkiezingen een beloftefestijn maken: Neen ik geraak niet op mijn opleiding omdat deze niet in een stad voorhande is voor de VELE werklozen daar,... en omdat het openbaar vervoer kompleet zuigt, en neen, ik ben niet echt happy dat deze cursus niet online kan gevolgd worden zoals je in een moderne staat anno 2009 zou kunnen verwachten, ik ben nog minder te spreken over de dwang die er achter schuilgaat om bij te leren om daarna als goedkope werkkracht te kunnen dienen voor bedrijven die geleid worden door Open VLD'ers en ander gespuis.

Maar ik kan niet anders, ik ben nu eenmaal werkloos en hou me vast aan elke strohalm, ook al is die strohalm dan afkomstig van een regering die hun banken eerst redt en daarna met vakantie gaat.

Ik zat heel diep, dieper dan ik ooit heb gezeten,... zo diep zelfs dat ik de kennis en de gedrevenheid die ik ooit bezat tot ongeveer nul heb zien herleid worden.

Sociaal zijn

2009-04-30T22:13:00.003+02:00

Sociaal contact is, wanneer je stempelt, een zekere vorm van luxe geworden.
Ik kan me nog goed herinneren ten tijde van mijn werkzaamheden op firma x, ik vaak geen tijd had om 's avonds nog een café te bezoeken of gewoon bij mensen langst te gaan. Ik was meestal te stressy van heel de dag in dat Smurfendorp vol brilsmurfen te zitten, zodat ik eigenlijk gewoon liever binnen bleef.
Wanneer je geen werk hebt is het echter snel duidelijk dat er in eerste fase een overaanbod is aan vertier. Waarna er een beetje minder en minder te doen is, ook vanwege het gebrek aan geld.

Vandaag heb ik bijvoorbeeld eerst iemands' PC in orde gemaakt voor iemand die daar zelf geen tijd voor had, daarna ben ik even in de Lidl gaan winkelen (diepvrieskebab, thee, melk en de goedkoopste soort koffie die een arm land kan produceren zonder dat de mensen die het in zakjes doen een schaamtegevoel krijgen).
Ik was in het gezelschap van enkele in trainingspakken uitgedoste zomerse mensen. Deze klederdracht is blijkbaar aan een remonte bezig na het jarenlang te zijn geasoccieerd geweest met voetbalhooligans en de familie Bakeljauw.

Waarschijnlijk kan het weer terug om met een fluo oranje trainingsvest en een grijze katoenen broek pizza's te kopen in een inferieure supermarkt.

Zodoende was mijn dag snel gevuld. Nu iedereen met het zonnige weer stilaan de terrasjes en frivole feestjes begint op te zoeken begon ik na te denken over wat ik deze zomer zoal ga doen.
Een tochtje naar een vergelegen pretpark of een vakantie zit er dit jaar niet in.
Maar een vakantie in eigen land moet kunnen. Zeker als dat eigen land beperkt wordt tot mijn huiskamer. Al mag ik er niet aan denken dat er straks meer doe-het-zelvers de hele buurt zullen al snerpend, borend en schavend verpesten om hun zomer 'nuttig' door te brengen.
Misschien is het een oplossing om gewoon te lezen in het park. Het is gratis, dichtbij, de zon schijnt er, schaduw is er ook genoeg en wanneer je oplet hang je zelfs niet volledig vol stront van honden. Bijna een Spaanse Costa dus.

Bijbehorend een grafiek van het sociale leven van een werkloze:

Een onverwachte wending

2009-04-26T20:50:00.002+02:00

Nog een voordeel van werkloos zijn, is het niet per sé hoeven je tussen de mensen te begeven.
Je kan met andere woorden tijdens de huidige varkensgriep-epidemie gewoon alle contacten vermijden die onnodig zijn. Je kan ook vermijden om in al te bevolkte plaatsen je te moeten begeven, zodat je al zeker minder kans hebt om enge ziektes op te lopen.
Misschien is dit wel Darwin's manier om te zeggen dat doppers overleven en werkende mensen massaal zullen sterven wanneer deze varkensgriep echt een globale pestepidemie wordt.
Wie weet. Ik hoop er niet echt op, maar het is wel een onverwacht voordeel eigenlijk. Ik zou nu niet graag werken met collega's die net op zakenreis naar een besmet gebied zijn geweest of 'graag de wereld rondreizen' en dan aan alle collega's met hun besmette poten komen vertellen hoe fijn het was in Mexico.

Ergernis - Donderdag werkdag - de onbeantwoorde sollicitatie

2009-04-21T11:09:00.007+02:00

Nog erger dan elke dag tussen schijnheilige, messen in je rug ploffende collega' te zitten, is het om een dag thuis door te brengen. De gemeente waar ik woon is niet bepaald de plek die zich leent tot een hele dag binnen zitten (tenzij je ramen en deuren gesloten houdt en een hoofdtelefoon met luide muziek op zet).
Vandaag heb ik de raam open gezet. Ik heb geen zin om naar werk te zoeken, aangezien zowat alle voorgaande sollicitatiebrieven en C.V's totaal onbeantwoord bleven (en dan vraagt men zich af op TV waarom er zoveel vacatures niet worden ingevuld).

Ik kan u zeggen waarom:
- 1 - De bedrijven die de vacaturen uitschrijven hebben eigenlijk geen zin om ze in te laten vullen tenzij ze de witte raaf vinden die bijna gratis en met 200% perfectie komt werken
- 2 - Men is te lui om te antwoorden, wat betekend dat de HR werking bij 99% vd firma's anno 2009 totaal te wensen over laat.

Wat ook niet mag verwonderen gezien de totaal ontoereikende scholing die zulke mensen genieten.
Zelf heb ik een jaar doorgebracht op een school waar ze HR trutten kweekten (soms letterlijk) en ik kan de lezer van deze blog verzekeren dat buiten de nageltjes van de juiste kleur lak voorzien en het bespreken van 'schattige' medeleerlingen er niet veel wordt uitgevreten. Meer nog, deze zelfde soort hippe marketing meets HR meets Chicklit types zijn dezelfde mensen die je om 9u, 10u, 11u, 12 tot 13.30 en om 14.30 buiten ziet roken, een pauze die langgerekt en met de nodig koffieapparaaatbezoeken en toiletpauzes kan oplopen tot 85% van hun dag.

Uiteraard blijft er dan geen tijd over om al die CV's te doorlezen. Dat hoeft ook niet echt want ze nodigen waarschijnlijk enkel mensen uit op donderdag. Deze laatste praktijk scheelt ook weer in te lezen sollicitatiebrieven, één op de tien is al meer dan genoeg. Je typt af en toe eens een gekke naam in op Google en dan weet je misschien meer over de persoon in kwestie, genoeg om deze sollicitant al dan niet uit te nodigen (alleen "toffe" mensen mogen er bij).
"Hey kijk Anita, die heeft ne website met allemaal rare dinges op,... die ga ik ni uitnodigen zenne."

Hun werkweek is danook een ware hobbeltocht over kasseien en asfaltwegen met grote putten in. Het soort lijdensweg waar je ze wel eens over hoort klagen tegen hun vriendinnen op café, die dan meestal lerares zijn... wat alles zegt denk ik.
Het leven van een HR trut bij zulke niet-antwoordende bedrijven:

Maandag hebben ze nog een halve dag recup van het weekend (al dan niet met kater of fuzzy feeling van het kwaliteitsloze jointje dat ze stiekem roken omdat ze die gewoonte nog hebben over gehouden uit hun scouts of KSA tijd), dinsdag hebben ze het 'kei druk' om bij te werken wat ze eigenlijk maandag hadden moeten doen,... woensdag zijn ze er uiteraard heeeeel eventjes 's ochtends waarna ze een namiddag naar de Meir verdwijnen met hun kinderen (die ze met de nodige verlofinplanning en allerlei andere voordelen hebben verwekt om er belastingvoordeel mee te incasseren ipv enige liefdevolle gezinnen op te richten), waarna we bij de donderdag zijn aanbeland. DE DAG.
De dag dat er overal ècht gewerkt wordt (zelfs de gemeenten en banken doen dan later open naar het schijnt).
Dè dag dat de week echt begonnen is, de kindjes meestal op school zitten en de achterstand van de rest van de week wordt verwerkt.
De dag ook dat ik steeds mijn ontslag krijg of werd aangeworven, de dag waarop meestal nieuwsbrieven worden rondgestuurd of er belangerijke mededelingen worden gedaan binnenin de firma. Let maar eens op, donderdag is de enige echte dag dat Belgen werken.
Vrijdag is uiteraard, uitboldag.
Na al dat harde werken op donderdag is het vanzelfsprekend dat je vrijdag lekker te laat komt, niet veel doet, praatjes maakt, plannen voor het weekend uit de doeken doet tegen collega's die het geen bal interesseert, maar gewoon zitten te wachten tot ze ook ook hùn plannen mogen ventileren.

En dan is de werkweek voorbij. HR truttemie mag weer naar huis in haar firmawagen, laptop waar ze nog steeds niet goed van weet hoe ze het spul bedient en vrij houdt van allerlei virussen en trojans. Thuisgekomen, waar manlief een uurtje later, na het in de file te hebben gezeten (of zwetend bovenop een jongere, frissere versie van zijn vrouw, die vanuit een andere afdeling meer dan alleen maar interne e-mails uitpakt) ook thuiskomt, kusjes geeft om dan samen naar pulptelevisie te kijken of het stinkende parkietenkot schoon te maken terwijl ze discussiëren of ze naar de Dominicaanse republiek of in Frankrijk gaan laten oplichten bij wijze van ontspannende vakantie. Daarna is het surfen op het internet, om nog snel wat porno aan te klikken om toch maar een klein beetje motivatie te vinden voor een nacht in bed liggen met de afwassmaak van wat ooit zijn vrouw moest voorstellen.

Vlaanderen en de werkweek, ik kots er zure gal van.

PS: Met dank aan de HR trut die rokend en aanpappend met de nodige managers er voor zorgde dat ik werd ontslagen, zonder me ooit één keer te hebben gesproken van mens tot mens.
Lurk maar verder aan uw sigaretje, incorrecte mailtjes lezend afkomstig van mensen die alleen maar cijfers kunnen vervalsen om hun hachje te redden, koop hogere naaldhakken en de juiste nagellak en wat blauwsel en roodsel om op je te dikke zweterige smoel te smeren, diezelfde in de ochtendspiegel verwenste kop waarmee je krampachtig probeert een rijke pief te versieren op het werk, al misluk je daar schromelijk in. Hoge rijke managers hebben meestal meer smaak dan dat. Tenzij ze op een lauwe meeting zitten in een ver land en er in de onmiddellijke nabijheid geen cleane prostitutie is te vinden.

muhka

2009-04-19T16:18:00.002+02:00

Gisteren naar een leuke feestje geweest in het MUHKA (Antwerpen).
Ik vraag me af waarom ze daar niet permanent een feestkot van maken, de ruimte leent zich ertoe, de lokatie ook... beter dan wat stomme kunstwerken denk ik.

Vandaag heb ik geen kater, maar voel me ook niet echt fris. Ik denk dat ik eens wat oude afleveringen van Southpark ga bekijken op http://www.southparkstudios.com

ontbijt

2009-04-11T18:56:00.001+02:00

Mijn ontbijt vandaag was een bi-fi worst en een kinder-bueno.
new lows

Nep-vacatures

2009-04-08T12:50:00.003+02:00

Iets waar elke sollicitant instant het vliegende schijt van krijgt is een nep-vacature.
U weet wel, zo'n bedrijf dat in ware jaren-90 stijl enige reclame wil maken voor zichzelf en dan maar continue op alle mogelijke websites en jobblaadjes advertenties plaatst.
Wanneer je op zulke job aanbiedingen in gaat ben je 100% zeker je tijd aan het verdoen.
Je kan nog beter gewoon stripverhalen zitten lezen terwijl je thuis op de zetel ligt, want van zulke aanbiedingen komt er niets in huis.
Deze bedrijven zijn specialist om zich "in the picture" te houden, voor het geval ze toch ooit eens ècht kandidaten nodig hebben. De bedoeling is dus om zichzelf een imago te geven van een leader in hun sector, een bedrijf dat innovatief is en groeit en dus continu volk nodig lijkt te hebben.

In werkelijkheid hebben ze niet eens een werkbaar budget om een interim-job in te lossen.
Na vier zulke "sollicitaties" merk je het wel, deze bedrijven schuiven van hun afdankertjes (koffie in de hand) naar voren om een kwartier of ietsje langer de sollicitant aan de praat te houden.
Waarna er meestal een afwijzend iets wordt gezegd.
Laatste keer dat ik dit meemaakte heb ik ook op de man af gevraagd wat er precies aan de hand was.
Ik kwam op een job aanbieding af, maar kreeg prompt te horen dat deze job niet bestond, maar ze hadden wel zogezegd iemand nodig voor een 'licht andere omschrijving'. Het bleek danook over iets totaal anders te gaan. De man die ik voor me kreeg (een suf uit zijn ogen kijkende hippie die te hippe kleren droeg in opdracht van zijn vrouw) gaf uiteindelijk toe dat hij in zijn deperatement geen budget had.
Op de vraag waarom hij me dan een half uur uit aan het horen was geweest, antwoordde hij dat dat moest van zijn baas. Waarna de figuur me naar de deur bracht en verder slofte.

Een goede raad aan iedereen die solliciteert: wanneer je merkt dat je niet EXACT over de job waar je op af kwam praat, maar over iets anders, corrigeer dan de sollicitatie-afnemer meteen.
Wanneer men hier negatief op reageert, sta dan op en wandel weg (en ga thuis oude stripboeken lezen).
Het is niet de moeite, en moest het toch zo zijn dat je zou een job krijgen daar, stel jezelf dan de vraag of je gelukkig zou zijn op een bedrijf waar men zelfs met sollicitaties nogal losjes opgaat.
Ervaring leerde me dat zulke bedrijven hun eigen personeel ook graag en makkelijk in de zak zetten op allerlei manieren.
Vooral in de IT en ICT sector is het schering en inslag om bijvoorbeeld een "blabla specialist" te vragen en dan uiteindelijke wannee je je aanbiedt te vragen of de man een printe zou kunnen in het stopcontact steken.
Zulke firma's zijn geen minuut van je tijd waard.

Koffie en geld

2009-04-04T15:30:00.002+02:00

Er zijn maar twee dingen die ik echt nodig heb, koffie en geld. Geld om gewoon rond te komen met de minimale behoeften, en koffie (een van die minimale behoeften) om me recht te houden doorheen de dag.
Gisteren heb ik mijn eerste dopgeld gekregen, gestort op de rekening door de vakbond.
We mogen blij zijn dat we in België zo'n goed systeem hebben, een sociaal vangnet dat mensen zoals mij opvangen wanneer het even minder gaat. Wanneer je als een hond bent buitengesmeten op een bedrijf, of wanneer je niet meer kan rondkomen.
Ik kan weer even voort, en ga proberen de komende week tegelijk een hobby op te pikken om actief te blijven, af en toe te fietsen om mijn zere benen te laten bewegen, en vooral een paar gerichte sollicitaties te proberen doen richting mijn vroegere branche. Al is het misschien tijd dat ik de stap durf zetten naar iets dat ik al lang wil gaan doen, maar misschien veel minder verdient.
Ik zou heel graag uit de IT / ICT branche stappen en richting voeding gaan. Klinkt misschien raar, maar ik denk dat de tijd er rijp voor is om bijvoorbeeld te koken of iets te maken met je handen dat voldoening geeft omdat mensen het opeten en lekker vinden.
Geeft denk ik in ieder geval meer werkvreugde dan te wachten in een meeting tot je baas eindelijk je werk wil erkennen via een powerpoint presentatie.

ziek

2009-04-01T17:00:00.002+02:00

Een paar dagen ziekjes geweest. Wat betekend dat ik nog langer in mijn bed heb gelegen dan gebruikelijk.
Vandaag heb ik mijn dopkaart in het bakje gegooid bij de vakbond. Nu is het wachten of ik iets krijg om verder te kunnen. Mijn bankrekening staat onder nul, en zo te horen gaat de situatie niet meteen verbeteren.
Intussen schijnt de zon en wordt het terug fietsweer. Ik fiets niet echt graag, maar wanneer het niet te warm en niet te veel wind is een bezigheid die ik me forceer te doen.

diepte

2009-03-30T03:07:00.002+02:00

Voorlopig geen al te groot nieuws.
Wat doen mensen zoal heel de dag (over liever gezegd nacht) wanneer de bedrijven waar je bij solliciteert enkel bestaan aan jaren 90 marketing eikels die in Boechout of Hove wonen en als een volleerde soldaat zonder verder na te denken orders ontvangen van bovenaf. Deze orders gaan meestal over het niet aanwerven van mensen.

Dus wat doe ik?
Vandaag heb ik naar filmpjes van spelende Japanse katten gezien, een paar blogs gelezen, paar leuke websites bezocht en vooral C&C gespeeld en af en toe wat familie geholpen met boodschappen en andere dingen waar ze me blijkbaar bij nodig hebben.
Ik heb nut, hoera!

België is het land waar de mensen in goedkope trainingsvesten op straat naar 'de koers' gaan kijken terwijl ze door hun passieve gedrag de wereld om zeep helpen.

Een paar URLs die misschien nuttig kunnen zijn om de algehele verveling kunnen doden / of niet. No one cares anyway.
http://www.kadokado.com
http://www.reddit.com/
http://www.motivatedphotos.com/
http://www.liveleak.com/
http://www.overheardinnewyork.com
http://www.myspace.com/trashyourself

Pijn

2009-03-26T14:27:00.002+01:00

Alles doet pijn vandaag, ik dacht dat het vrijdag was, maar het is donderdag. Het regent en mijn linkerbeen en rechterschouder doen enorm pijn. Waarschijnlijk heb ik in een rare houding liggen slapen op mijn IKEA bed.
Koop nooit, hoe goedkoop ook, een bed bij deze fabrikant. Het is te klein, de matras trekt op niks en de vering of wat daarvoor moet doorgaan is zelfs al kapot na 5 weken er gewoon op te hebben geslapen, laat staan wanneer je er al te wilde bewegingen op zou maken of het als trampoline wil gebruiken (ja doppers vervelen zich soms wel eens en dan ga je op je bed staan op en neer springen).

Ik maak koffie, kijk het nieuws na op internet en zie dat we weerom het duurste land zijn op een bepaald gebied. Dit keer in de branche 'breedband internet' neen maar, wat een verbazing *not*.
Vandaag stuur ik nog twee CV's uit waar ik waarschijnlijk toch weer geen antwoord op ga krijgen en dan stop ik ermee.
In een oude schoendoos in mijn kleerkast heb ik tussen allerlei prullaria nog 4 dopkaarten gevonden. Ze zijn ruim 9 jaar oud maar ik denk dat ze nog kunnen dienen, bespaart me weeral een aanschuifbeurt bij de vakbond uit van een paar uur. Jihaa.

Ik mail met mijn vriendin, die op haar werk zit en me steunt, of ik nu werk, stressed ben of lui in mijn zetel naar Family Guy afleveringen op DVD staar, het maakt haar niet echt veel uit want ze is altijd vrolijk. Ik hou van haar en stuur haar mailtjes rond te middag.