Een vraag voor de mensen die ervaring hebben met, of nog op, een HR-dienst werken. Is het zo dat mensen die via de VDAB opleidingen zijn gepasseert eigenlijk niet meetellen?
Ik heb sterk de indruk dat het vermelden van eender welke VDAB-opleiding op je CV, een negatieve invloed heeft op het aantal mensen die je terugcontacteren. Wanneer ik deze opleiding gewoonweg niet vermeld in het CV, dan is het blijkbaar dik in orde, want dan krijg ik meer respons.
Heel vreemd vind ik dat. Zeker in een arbeidsmarkt waar men bijna eist dat je je continu bijschoolt en 'verbetert'.
Volgens mij gaat het zo:
De mensen op de gemiddelde HR-dienst hebben meer dingen om handen dan alleen maar de interne admin te regelen voor de werknemer. Meer nog, ze zijn de vacatures en de kandidaten eigenlijk 'beu' omdat deze hen storen in hun echt werk. Vaak nemen ze er nog een deel administratie en marketing bij...
Men voelt zich vaak ook 'iets beter' op zulke diensten omdat men al lang in vaste loondienst is (en dus de werking en voeling van, de vdab kwijt is). Sommige HR mensen hebben geen flauw benul van de kwaliteit van zulke opleidingen, en gaan er van uit dat er een zootje ongeregeld maar wat doorelkaar staat te lullen ofzo. De meeste uitlatingen hierover van HR-mensen spreekt boekdelen (eentje zei me letterlijk: "de vdab suckt") Wat meteen ook veel zegt over de 'marginalen' die er volgens hem een opleiding volgden.
Ik ben me er van bewust dat er waarschijnlijk slechte opleidingen zijn bij de vdab, ik heb er zelf bij eentje gezeten die qua organisatie veel beter kon, ... maar de werklozen miskennen of achteruitsteken omwille van deze opleidingen vind ik een brug te ver gaan. De 'goede' werklozen doen tenminste moeite om onbetaald en met eigen vervoer naar zulke opleidingen te gaan elke dag... er zijn er andere...
Ik heb dus de indruk dat men bij de gemiddelde HR-dienst mensen die bij 'de marginale VDAB' een opleiding volgden, genegeerd worden voor een kandidatuur.
Maar ik kan me vergissen natuurlijk, vandaar mijn vraag, moest ik hier de bal misslaan, dan hoor ik dat graag ... zeker van mensen die echt op een HR dienst werken.
maandag 10 september 2012
schrijnende toestanden in sociaal Antwerpen
Ik wil toch even het volgende melden. In Antwerpen heeft men het (zeker in verkiezingstijd) vaak over de sociale kant van de stad. Met name onze "socialistische" burgemeester gaat er prat op dat er nogal veel moeite wordt gedaan om genoeg scholen en kinderopvang te verzorgen.
Welnu, mijnheer Janssens, vertelt u mij een keer hoe ik als werkloze (slachtoffer van een faillissement) tegelijkertijd het volgende moet doen: mijn 6 maanden oude baby opvangen thuis, naar werk zoeken en daadwerkelijk beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt, geld verdienen om mijn gezin te eten te geven en intussen hopelijk ook nog een klein beetje vrije tijd hebben?
Dit is onmogelijk geworden in Antwerpen, al meer dan een jaar sta ik op de wachtlijst om een crèche te vinden in en rond Antwerpen, maar ik heb nu een brief gekregen van de 'sociale' stadsdiensten dat ik niet op een crècheplek moet rekenen voor mijn baby tot ergens einde 2013.
De crèches van de stad zijn dus geen optie. Hoe komt dit? Er zijn nochtans plekken genoeg, maar wanneer ik even rondvraag in deze kinderdagverblijven, blijkt dat er voorrang wordt gegeven aan 'bepaalde categoriën'. Lees: vreemdelingen met veel kinderen die geen Nederlands spreken thuis krijgen voorrang...
En de Antwerpenaar? Telt die niet meer mee?
Of heeft men liever dat in deze sociale stad werklozen met een blanke huidskleur zich niet meer voortplanten? U zegt het maar, met uw zogenaamd socialistische visie...
De situatie is zo erg dat heel wat mensen (ook werkende mensen trouwens) geen opvang vinden voor hun kinderen. Ik stel U en uw rotparijt hier voor verantwoordelijk! U hebt generaties lang niets voorzien, nooit op lange termijn gedacht en nooit rekening gehouden met het immense probleem van de kinderopvang.
Uw bevolking zou in vroegere tijden u met pek en veren de stad uit hebben gejaagd. Maar men drinkt liever pintjes samen met u op de foto.
U doet me kotsen.
Welnu, mijnheer Janssens, vertelt u mij een keer hoe ik als werkloze (slachtoffer van een faillissement) tegelijkertijd het volgende moet doen: mijn 6 maanden oude baby opvangen thuis, naar werk zoeken en daadwerkelijk beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt, geld verdienen om mijn gezin te eten te geven en intussen hopelijk ook nog een klein beetje vrije tijd hebben?
Dit is onmogelijk geworden in Antwerpen, al meer dan een jaar sta ik op de wachtlijst om een crèche te vinden in en rond Antwerpen, maar ik heb nu een brief gekregen van de 'sociale' stadsdiensten dat ik niet op een crècheplek moet rekenen voor mijn baby tot ergens einde 2013.
De crèches van de stad zijn dus geen optie. Hoe komt dit? Er zijn nochtans plekken genoeg, maar wanneer ik even rondvraag in deze kinderdagverblijven, blijkt dat er voorrang wordt gegeven aan 'bepaalde categoriën'. Lees: vreemdelingen met veel kinderen die geen Nederlands spreken thuis krijgen voorrang...
En de Antwerpenaar? Telt die niet meer mee?
Of heeft men liever dat in deze sociale stad werklozen met een blanke huidskleur zich niet meer voortplanten? U zegt het maar, met uw zogenaamd socialistische visie...
De situatie is zo erg dat heel wat mensen (ook werkende mensen trouwens) geen opvang vinden voor hun kinderen. Ik stel U en uw rotparijt hier voor verantwoordelijk! U hebt generaties lang niets voorzien, nooit op lange termijn gedacht en nooit rekening gehouden met het immense probleem van de kinderopvang.
Uw bevolking zou in vroegere tijden u met pek en veren de stad uit hebben gejaagd. Maar men drinkt liever pintjes samen met u op de foto.
U doet me kotsen.
donderdag 6 september 2012
men weet het niet meer
Vandaag ben ik opnieuw bij de mensen van SBS langst geweest. Men weet het blijkbaar ook niet meer, wat men met iemand als mij aan moet.
Ik werd na het gesprek 'geluk' toegewenst, maar daar hield het dan op qua echte hulp. Een opleiding, of echte zoektocht naar een nieuwe richting is er niet meteen bij, al tracht ik zelf nu zo snel mogelijk uit de IT sector weg te geraken.
Deze sector is in ons land zo verrot dat het haast onmogelijk wordt om nog een job te vinden die bereikbaar, redelijk verloond is, maar tegelijk je voldoende blijft motiveren. Je zit met andere woorden oftewel gratis te werken, ofwel voor je auto te werken, ofwel wordt je hele dagen verrot gescholden door bazen die zelf nauwelijks tot 5 hebben leren tellen.
Vandaag heb ik in de namiddag allerlei bedrijvensites zitten afspeuren naar werk,... en drie, welgeteld DRIE vacatures gevonden waar ik op in kon gaan. Motivatiebrieven en CV's zijn inmiddels vertrokken naar de genoemde diensten, dus nu is het afwachten. Je bent al gauw een half uur tot een uur kwijt met je motivatiebrief perfect te verzorgen en je CV zorgvuldig te kiezen. Zeker buiten de ICT sector, waar men nog wèl je CV leest en niet gewoon vraagt hoe laag je wil gaan met je loon.
Ik vraag me af of er nog mensen in mijn geval de ICT-sector vaarwel willen zeggen na een carrière van +10 jaar... het kan toch niet dat ik alleen ben met dit gevoel? Zeker mensen die met routering en switching bezig zijn hoor ik om me heen links en recht steen en been klagen,...
Ach... morgen is er weer een dag. Na deze maand gaat mijn uitkering alweer naar omlaag, wat betekend dat mijn koopkracht nog wat verder daalt... misschien dat de economie (en mijn werkloosheid) onrechtstreeks u ook raakt. Want ik ga alvast niet meer naar de bakker, viswinkel,... ik eet rijst met het goedkoopste vlees van de Makro. Niet omdat het lekker is, maar omdat je anders gewoon niet overleeft.
Ik werd na het gesprek 'geluk' toegewenst, maar daar hield het dan op qua echte hulp. Een opleiding, of echte zoektocht naar een nieuwe richting is er niet meteen bij, al tracht ik zelf nu zo snel mogelijk uit de IT sector weg te geraken.
Deze sector is in ons land zo verrot dat het haast onmogelijk wordt om nog een job te vinden die bereikbaar, redelijk verloond is, maar tegelijk je voldoende blijft motiveren. Je zit met andere woorden oftewel gratis te werken, ofwel voor je auto te werken, ofwel wordt je hele dagen verrot gescholden door bazen die zelf nauwelijks tot 5 hebben leren tellen.
Vandaag heb ik in de namiddag allerlei bedrijvensites zitten afspeuren naar werk,... en drie, welgeteld DRIE vacatures gevonden waar ik op in kon gaan. Motivatiebrieven en CV's zijn inmiddels vertrokken naar de genoemde diensten, dus nu is het afwachten. Je bent al gauw een half uur tot een uur kwijt met je motivatiebrief perfect te verzorgen en je CV zorgvuldig te kiezen. Zeker buiten de ICT sector, waar men nog wèl je CV leest en niet gewoon vraagt hoe laag je wil gaan met je loon.
Ik vraag me af of er nog mensen in mijn geval de ICT-sector vaarwel willen zeggen na een carrière van +10 jaar... het kan toch niet dat ik alleen ben met dit gevoel? Zeker mensen die met routering en switching bezig zijn hoor ik om me heen links en recht steen en been klagen,...
Ach... morgen is er weer een dag. Na deze maand gaat mijn uitkering alweer naar omlaag, wat betekend dat mijn koopkracht nog wat verder daalt... misschien dat de economie (en mijn werkloosheid) onrechtstreeks u ook raakt. Want ik ga alvast niet meer naar de bakker, viswinkel,... ik eet rijst met het goedkoopste vlees van de Makro. Niet omdat het lekker is, maar omdat je anders gewoon niet overleeft.
dinsdag 4 september 2012
open brief over faillisementen
Nu toch iedereen in de blogwereld zo tuk is op het schrijven van "open brieven", wil ik er zelf ook eens eentje proberen te lanceren.
Deze open brief is gericht aan de bevoegde ministers, meer bepaald van tewerkstelling, economie en sociale zaken.
Beste minister,
Ik ben werkloos, wat me meteen in de 7.4% van onze bevolking plaatst die op zoek zijn naar werk, maar er geen vinden. Het is waarschijnlijk niet nodig om te vermelden dat mensen die van een uitkering leven het niet breed hebben. Daar ga ik verder niet over wenen, tenslotte is het zo dat wanneer je echt wil werken, je wellicht ergens terecht kan om tegen een hongerloon vele uren repetitief werk te verrichten moest de nood het hoogst zijn (en de wil om bewust je CV te verknoeien). Maar dit terzijde.
Mijn vraag gaat eerder over de mensen die werkloos werden door een faillissement.
En dat zijn er een boel.
In juli en augustus was het aantal faillissementen trouwens tot en recordhoogte gestegen. De mensen die bij deze bedrijven werkten (zo'n 13500 in deze twee maanden alleen al) zijn meestal nog erger de dupe dan de leveranciers, meestal hebben de bedrijfsleiders al weken of maanden geen loon uitbetaald en moet je dan als werkloze nog gaan hengelen achter de nodige papieren.
Ikzelf heb ruim twee maanden geen loon gekregen, na het faillissement 2 maanden zonder papieren rondgelopen (geen C4 = geen uitkering), dit terwijl ik een pasgeboren kind te voeden heb!
Is het normaal in een sociaal-geïnspireerde maatschappij om werknemers zonder papieren, zonder geld en zonder enige hulp op straat te laten zetten door KMO's die aan elkaar hingen van wanbeleid, of over kop gingen omwille van slechte economische omstandigheden?
Is het zo dat een curator niet eens meer nagaat of een bedrijf al dan niet frauduleus failliet ging?
Is het zo dat een staat nul komma nul moeite doet in het onderzoeken van het hoe en waarom van een faillissement?
En kan het zomaar dat mijn ex-baas inmiddels weer een topman is van een andere firma, terwijl hij dure wagens bestuurt, ondanks het niet te hebben uitbetaald van zijn personeel?
De man heeft er alvast geen schuldgevoel over, in tegendeel, failliet gaan was voor hem persoonlijk een hele mooie 'deal'.
Blijkbaar kan het de staat geen barst schelen dat werknemers ruim een jaar moeten wachten op hun centen (onze belastingsgelden nota bene!) van het FSO (fonds voor sluiting van de ondernemingen) terwijl de mensen die de ellende hebben veroorzaakt of versneld meestal volledig buiten schot blijven.
Deze zogenaamde 'ondernemers', beschermd door vormloze organisaties als het DVO, unizo, VBO, zijn meestal vrij om te doen en laten wat ze willen (zolang ze maar belastingen ophoesten).
De werknemers echter, staan volledig alleen, ... en moeten zeer lang wachten op het geld dat hen toekomt. Akkoord, het is mooi dat er zoiets als het FSO bestààt, dat je toch nog een beetje geld kan recupereren... maar het zou veel mooier zijn moest dit geld verhaald worden op de ondernemers die blijkbaar wel geld hebben om elk jaar een nieuwe luxewagen te kopen, in plaats van de belastingbetaler er voor te laten opdraaien.
Ik durf zelfs beweren dat deze faillietverklaarde bedrijven meestal failliet gaan omdat de zaakvoerder het 'goedkoper' acht dan al het werkvolk en leveranciers verder uit te betalen. Horen dit soort mensen, die actief roofbouw plegen op de door u zo voorgezeten vrije-markt economie, niet achter tralies in plaats van in een verwarmd zwembad in de tuin van hun villa?
Ik denk van wel.
Als werkloze vader, die nog steeds op een aanzienlijke som geld wacht van zijn ex-werkgever kan ik alleen maar zeggen dat het wraakroepend is om deze 'CEO' nu het mooie weer te zien maken bij ander firma's... terwijl ik al maanden zonder inkomen zit in een markt die volledig gedomineerd wordt door bijna-failliete bedrijven.
Ik vind het een maatschappij als deze onwaardig dat men werknemers in de kou laat staan en bedrijfsleiders die gefaald hebben nooit persoonlijk aansprakelijk stelt, dit omwille van allerlei juridische constructies die enkel dienen om het kapitaal te vrijwaren en de werkende mensen uit te buiten.
Wat gaat u hier aan doen? Vele werkloze slachtoffers van een faillissement zijn wachtende... en zoekende...
Hoogachtend,
Dennis Dopper
Deze open brief is gericht aan de bevoegde ministers, meer bepaald van tewerkstelling, economie en sociale zaken.
Beste minister,
Ik ben werkloos, wat me meteen in de 7.4% van onze bevolking plaatst die op zoek zijn naar werk, maar er geen vinden. Het is waarschijnlijk niet nodig om te vermelden dat mensen die van een uitkering leven het niet breed hebben. Daar ga ik verder niet over wenen, tenslotte is het zo dat wanneer je echt wil werken, je wellicht ergens terecht kan om tegen een hongerloon vele uren repetitief werk te verrichten moest de nood het hoogst zijn (en de wil om bewust je CV te verknoeien). Maar dit terzijde.
Mijn vraag gaat eerder over de mensen die werkloos werden door een faillissement.
En dat zijn er een boel.
In juli en augustus was het aantal faillissementen trouwens tot en recordhoogte gestegen. De mensen die bij deze bedrijven werkten (zo'n 13500 in deze twee maanden alleen al) zijn meestal nog erger de dupe dan de leveranciers, meestal hebben de bedrijfsleiders al weken of maanden geen loon uitbetaald en moet je dan als werkloze nog gaan hengelen achter de nodige papieren.
Ikzelf heb ruim twee maanden geen loon gekregen, na het faillissement 2 maanden zonder papieren rondgelopen (geen C4 = geen uitkering), dit terwijl ik een pasgeboren kind te voeden heb!
Is het normaal in een sociaal-geïnspireerde maatschappij om werknemers zonder papieren, zonder geld en zonder enige hulp op straat te laten zetten door KMO's die aan elkaar hingen van wanbeleid, of over kop gingen omwille van slechte economische omstandigheden?
Is het zo dat een curator niet eens meer nagaat of een bedrijf al dan niet frauduleus failliet ging?
Is het zo dat een staat nul komma nul moeite doet in het onderzoeken van het hoe en waarom van een faillissement?
En kan het zomaar dat mijn ex-baas inmiddels weer een topman is van een andere firma, terwijl hij dure wagens bestuurt, ondanks het niet te hebben uitbetaald van zijn personeel?
De man heeft er alvast geen schuldgevoel over, in tegendeel, failliet gaan was voor hem persoonlijk een hele mooie 'deal'.
Blijkbaar kan het de staat geen barst schelen dat werknemers ruim een jaar moeten wachten op hun centen (onze belastingsgelden nota bene!) van het FSO (fonds voor sluiting van de ondernemingen) terwijl de mensen die de ellende hebben veroorzaakt of versneld meestal volledig buiten schot blijven.
Deze zogenaamde 'ondernemers', beschermd door vormloze organisaties als het DVO, unizo, VBO, zijn meestal vrij om te doen en laten wat ze willen (zolang ze maar belastingen ophoesten).
De werknemers echter, staan volledig alleen, ... en moeten zeer lang wachten op het geld dat hen toekomt. Akkoord, het is mooi dat er zoiets als het FSO bestààt, dat je toch nog een beetje geld kan recupereren... maar het zou veel mooier zijn moest dit geld verhaald worden op de ondernemers die blijkbaar wel geld hebben om elk jaar een nieuwe luxewagen te kopen, in plaats van de belastingbetaler er voor te laten opdraaien.
Ik durf zelfs beweren dat deze faillietverklaarde bedrijven meestal failliet gaan omdat de zaakvoerder het 'goedkoper' acht dan al het werkvolk en leveranciers verder uit te betalen. Horen dit soort mensen, die actief roofbouw plegen op de door u zo voorgezeten vrije-markt economie, niet achter tralies in plaats van in een verwarmd zwembad in de tuin van hun villa?
Ik denk van wel.
Als werkloze vader, die nog steeds op een aanzienlijke som geld wacht van zijn ex-werkgever kan ik alleen maar zeggen dat het wraakroepend is om deze 'CEO' nu het mooie weer te zien maken bij ander firma's... terwijl ik al maanden zonder inkomen zit in een markt die volledig gedomineerd wordt door bijna-failliete bedrijven.
Ik vind het een maatschappij als deze onwaardig dat men werknemers in de kou laat staan en bedrijfsleiders die gefaald hebben nooit persoonlijk aansprakelijk stelt, dit omwille van allerlei juridische constructies die enkel dienen om het kapitaal te vrijwaren en de werkende mensen uit te buiten.
Wat gaat u hier aan doen? Vele werkloze slachtoffers van een faillissement zijn wachtende... en zoekende...
Hoogachtend,
Dennis Dopper
dinsdag 14 augustus 2012
honger lijden in een bedrijfswagen
In het DiRupo tijdperk is er een nieuwe trend opgedoken bij de HR-mensen en de recruiters van deze wereld: namelijk het beschouwen van een wagen als een enorme hap uit de verloning.
Versta me niet verkeerd, een wagen IS een enorme kost, zeker wanneer je deze zelf moet dragen, maar sommige bedrijven gaan mijn inziens iets te ver in het verheerlijken van dit vervoermiddel. Men gaat meteen zo’n 25 tot 30% naar omlaag met het loon, om dat triomfantelijk te zeggen dat “er een wagen in het pakket zit”. Alsof de potentiële werknemer hierbij van de stoel zal vallen uit puur ontzag.
Bij mij is het alvast niet zo. Ik heb namelijk zelf een wagen, en moest ik deze niet hebben, zou ik nog steeds het ECHTE netto bedrag als maatstaf nemen, en niet het blik-en-plastic statussymbool waar je dan afhankelijk van de motorinhoud en nieuw-waarde zelf voor mag opdraaien voor ongeveer 200 euro per maand (of veel meer wanneer men je een luxe-model aansmeert via een deal van een bevriende garage -want ook daar worden vriendendiensten bewezen- uiteraard).
Wat me hieraan stoort is de ongeloofelijke arrogantie. Er werd door onze premier een beleid uitgestippeld waarbij het profitariaat met bedrijfswagens aan banden werd gelegd (geheel terrecht trouwens, mijn vroegere baas heeft zo ongeveer heel zijn familie met wagens van de firma gratis laten rondrijden). Wat doen de bedriijven echter onder deze maatregel? Ze trekken de lonen naar omlaag en vervolgens laten ze de Jan Modaal die komt werken bij deze firma onrechtstreeks opdraaien voor de nog steeds riante wagens van het management (oh ja, da’s waar... ik heb nog steeds het gevoel dat de prestigebendes nog steeds met dezelfde, zoniet duurdere wagens rondrijden dan voor het DiRupo tijdperk,... ) Ik gun iedereen zijn/haar wagen hoor, daar niet van,... maar doe dan zoals ik en betaal het ding volledig zelf. Men heeft met andere woorden, de rekening van de wagen van de bazen doorgeschoven naar de “uitvoerenden”. Wat nog erger is, is dat de reële koopkracht van diegenen met een wagen van de firma in een uitvoerende job, daalt... zoals ik ook tegen het HR-mieke van dienst zei: “Mevrouw, van een wagen kan ik niet eten, het is tof, maar het nettoloon is niet in verhouding.” Waarna er met ongeloof werd gereageerd omdat ik niet als een auto-freak en loonslaaf uit dankbaarheid neerviel omdat ik dan aan echte koopracht zou inboeten om in een blikken doosje te mogen ronderijden en daar dan met plezier meer op belast zou worden.
Nee, ik wil best gaan werken, ik hoef daar in het huidige regime ook geen wagen voor in ruil te krijgen, wat telt zijn de echte centen die ik netto op mijn rekening zie verschijnen. Niet het aantal centen dat ik overhoud nadat de staat en mijn bazen het loon hebben afgeroomd.
In concreto: iemand die 16 jaar ervaring heeft een loon van een beginnertje geven met daarbij een wagen waar je ook nog voor moet bijleggen is niet alleen asociaal, maar verder ook gewoon contraproductief, zowel maatschappelijk als economisch. Een dalende koopkracht (en dan hebben we het niet alleen over de koopkracht van de garagehouders en managers) is gewoon slecht voor iedereen, niet in het minst voor bedrijven die winst willen maken door scherpe loonsonderhandelingen te voeren.
Ik heb alvast bedankt voor deze job, temeer omdat de mensen in kwestie ook niet meteen een invulling aan de functie konden geven. Iedereen mag daar dan wel met een dikke wagen rondrijden, maar even een definitie van het woord “support” uitstippelen voor zichzelf was er alvast niet bij.
En zo komt het dat ik een loon van om en bij de 1900 euro brutto (plus wagentje waar je voor mag bij dokken) niet heb aanvaard.
Ben ik gek? Ben ik te hoogmoedig? Kan ik niet tellen?
Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat deze staat dringend met de bulldozer een crackdown mag beginnen op alle bedrijven die nog steeds roofbouw plegen om de arbeidsmarkt, … deze bedrijven zijn makkelijk te herkennen: ze hebben bazen die met Duitse zware wagens rondrijden en hun uitvoerend personeel is meestal net iets meer betaald dan een minimum-uitkering.
Neem dus een gemiddelde van de lonen van alle non-managers, en cross dit even met de waarde van de auto's... volg het geld en volg vooral het traject dat deze managers in hun eigen nestjes afleggen, hoppend van het ene goede oord naar het andere...
Maar de staat steekt liever energie en tijd in het heksenjacht houden op doppers... terwijl bepaalde bedrijven actief deze economie mogen blijven schaden zonder daar voor gestraft te worden, in tegendeel, ze krijgen een dikke beloning in de vorm van goedkope werkkrachten zonder koopkracht.
Versta me niet verkeerd, een wagen IS een enorme kost, zeker wanneer je deze zelf moet dragen, maar sommige bedrijven gaan mijn inziens iets te ver in het verheerlijken van dit vervoermiddel. Men gaat meteen zo’n 25 tot 30% naar omlaag met het loon, om dat triomfantelijk te zeggen dat “er een wagen in het pakket zit”. Alsof de potentiële werknemer hierbij van de stoel zal vallen uit puur ontzag.
Bij mij is het alvast niet zo. Ik heb namelijk zelf een wagen, en moest ik deze niet hebben, zou ik nog steeds het ECHTE netto bedrag als maatstaf nemen, en niet het blik-en-plastic statussymbool waar je dan afhankelijk van de motorinhoud en nieuw-waarde zelf voor mag opdraaien voor ongeveer 200 euro per maand (of veel meer wanneer men je een luxe-model aansmeert via een deal van een bevriende garage -want ook daar worden vriendendiensten bewezen- uiteraard).
Wat me hieraan stoort is de ongeloofelijke arrogantie. Er werd door onze premier een beleid uitgestippeld waarbij het profitariaat met bedrijfswagens aan banden werd gelegd (geheel terrecht trouwens, mijn vroegere baas heeft zo ongeveer heel zijn familie met wagens van de firma gratis laten rondrijden). Wat doen de bedriijven echter onder deze maatregel? Ze trekken de lonen naar omlaag en vervolgens laten ze de Jan Modaal die komt werken bij deze firma onrechtstreeks opdraaien voor de nog steeds riante wagens van het management (oh ja, da’s waar... ik heb nog steeds het gevoel dat de prestigebendes nog steeds met dezelfde, zoniet duurdere wagens rondrijden dan voor het DiRupo tijdperk,... ) Ik gun iedereen zijn/haar wagen hoor, daar niet van,... maar doe dan zoals ik en betaal het ding volledig zelf. Men heeft met andere woorden, de rekening van de wagen van de bazen doorgeschoven naar de “uitvoerenden”. Wat nog erger is, is dat de reële koopkracht van diegenen met een wagen van de firma in een uitvoerende job, daalt... zoals ik ook tegen het HR-mieke van dienst zei: “Mevrouw, van een wagen kan ik niet eten, het is tof, maar het nettoloon is niet in verhouding.” Waarna er met ongeloof werd gereageerd omdat ik niet als een auto-freak en loonslaaf uit dankbaarheid neerviel omdat ik dan aan echte koopracht zou inboeten om in een blikken doosje te mogen ronderijden en daar dan met plezier meer op belast zou worden.
Nee, ik wil best gaan werken, ik hoef daar in het huidige regime ook geen wagen voor in ruil te krijgen, wat telt zijn de echte centen die ik netto op mijn rekening zie verschijnen. Niet het aantal centen dat ik overhoud nadat de staat en mijn bazen het loon hebben afgeroomd.
In concreto: iemand die 16 jaar ervaring heeft een loon van een beginnertje geven met daarbij een wagen waar je ook nog voor moet bijleggen is niet alleen asociaal, maar verder ook gewoon contraproductief, zowel maatschappelijk als economisch. Een dalende koopkracht (en dan hebben we het niet alleen over de koopkracht van de garagehouders en managers) is gewoon slecht voor iedereen, niet in het minst voor bedrijven die winst willen maken door scherpe loonsonderhandelingen te voeren.
Ik heb alvast bedankt voor deze job, temeer omdat de mensen in kwestie ook niet meteen een invulling aan de functie konden geven. Iedereen mag daar dan wel met een dikke wagen rondrijden, maar even een definitie van het woord “support” uitstippelen voor zichzelf was er alvast niet bij.
En zo komt het dat ik een loon van om en bij de 1900 euro brutto (plus wagentje waar je voor mag bij dokken) niet heb aanvaard.
Ben ik gek? Ben ik te hoogmoedig? Kan ik niet tellen?
Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat deze staat dringend met de bulldozer een crackdown mag beginnen op alle bedrijven die nog steeds roofbouw plegen om de arbeidsmarkt, … deze bedrijven zijn makkelijk te herkennen: ze hebben bazen die met Duitse zware wagens rondrijden en hun uitvoerend personeel is meestal net iets meer betaald dan een minimum-uitkering.
Neem dus een gemiddelde van de lonen van alle non-managers, en cross dit even met de waarde van de auto's... volg het geld en volg vooral het traject dat deze managers in hun eigen nestjes afleggen, hoppend van het ene goede oord naar het andere...
Maar de staat steekt liever energie en tijd in het heksenjacht houden op doppers... terwijl bepaalde bedrijven actief deze economie mogen blijven schaden zonder daar voor gestraft te worden, in tegendeel, ze krijgen een dikke beloning in de vorm van goedkope werkkrachten zonder koopkracht.