U hebt het als trouwe lezer misschien al gemerkt, maar ik zit er door.
Niet alleen mentaal, maar ook creatief zit ik even op m'n tandvlees.
De laatste jaren heb ik mijn blog als uitlaatklep gebruikt, met plezier zelfs, ... toe ik een opleiding van de VDAB deed, toen ik absoluut niks deed, toen ik naar de gekste sollicitaties ging, toen ik voorlopige dingen deed... ik bleef altijd verslag uitbrengen.
Aan de reacties te lezen en te zien, zijn sommige mensen me heel trouw en help ik zelfs hier en daar mensen uit de nood.
Er zijn er ook die me met raad en daad steunden en hielpen...
Maar ik voel dat er een zekere verstarring gebeurd. Intussen heb ik mijn visie wel duidelijk gemaakt op een aantal zaken denk ik, .... dat vele managers me opgeblazen padden lijken of dat sommige KMO's, de VDAB en heel wat sollicitatiesprocedures niet deugen, en dat outplacement een grap is.
OPROEP
Een frisse wind op deze blog zou zo goed zijn... alleen hebben de voorbije jaren zich nul komma nul mensen aangemeld om mee te helpen.
Ik wil het nogmaals proberen, want er zijn meer werklozen denk ik :)
Ik zoek daarom iemand om deze blog als gastschrijver/schrijfster verder te zetten, al is het maar voor een week, een maand... je kan zelf kiezen voor hoe lang je dit wil doen.
Mail me alstublieft wanneer je momenteel werkloos bent, graag schrijft, en minstens om de paar dagen een blogpost wil doen over je werkloosheid en hoe je er meer leeft, denkt of omgaat, leuke anekdotes of wat dan ook.
Indien je zelf werkloos bent en interesse hebt mail me dan, of wanneer je iemand kent die deze blog wil voortzetten voorlopig.
Het einddoel is om een 'realistische' tegenhanger te zijn voor de VDAB blog, waarin werklozen in een opgekuist en opgesmukt stukje telkens bloggen over hun avonturen. We kunnen denk ik beter, meer realistisch en vooral onafhankelijk onze stem laten horen in een èchte werklozen blog.
Interesse? mail me op het mail adres dat rechts in de balk vermeld staat met een korte motivatie of toelichting ...
Wie weet geraken we met een aantal bloggende werklozen wel tot een mooi allegaartje van meningen en schrijfsels,... ik verzeker je, het motiveert soms!
vrijdag 12 juni 2015
dinsdag 9 juni 2015
lach zonder meer
Ik haal mijn kind van school (want als werkloze heb ik daar tijd voor). En ik lach, we gaan naar een speeltuin, we koken en eten, ik lees een verhaaltje voor... en ik lach.
En die lach krijg ik terug.
Want iedereen is vrolijk.
Dan gaat de deur dicht en zit ik alleen aan een tafel.
Met voor me een portefeuille met nog 13 euro in.
En een mailbox vol afpoeiermails en 'we hebben u in de werfreserve' opgenomen leugens van werkgevers die over 10 jaar zelf ook niet meer bestaan.
En ik lach niet meer, de grijns is weg, de fake, de rommel, de zever, de verhaaltje, de luchtbel die ik blaas, alles is dan weg.
Je doet dat voor je kind... toneel spelen, doen alsof je werkt, normaal functioneert en alles aan kan.
Misschien moet ik het masker dat ik ook in deze blog ophoud afgooien.
Het masker van een werkloze die alles tracht te rationaliseren, ridiculiseren en te analyseren. Misschien moet ik bij mezelf beginnen, mijn individu, mijn echte ik... en eens kijken of ik er uit geraak, zien wat ik nog kan doen voor mijn veer breekt en voor ik zelfs niet meer kan lachen als mijn kind van school komt en weer iets nieuws heeft geleerd.
Waar is mijn laatste korrel motivatie?
En die lach krijg ik terug.
Want iedereen is vrolijk.
Dan gaat de deur dicht en zit ik alleen aan een tafel.
Met voor me een portefeuille met nog 13 euro in.
En een mailbox vol afpoeiermails en 'we hebben u in de werfreserve' opgenomen leugens van werkgevers die over 10 jaar zelf ook niet meer bestaan.
En ik lach niet meer, de grijns is weg, de fake, de rommel, de zever, de verhaaltje, de luchtbel die ik blaas, alles is dan weg.
Je doet dat voor je kind... toneel spelen, doen alsof je werkt, normaal functioneert en alles aan kan.
Misschien moet ik het masker dat ik ook in deze blog ophoud afgooien.
Het masker van een werkloze die alles tracht te rationaliseren, ridiculiseren en te analyseren. Misschien moet ik bij mezelf beginnen, mijn individu, mijn echte ik... en eens kijken of ik er uit geraak, zien wat ik nog kan doen voor mijn veer breekt en voor ik zelfs niet meer kan lachen als mijn kind van school komt en weer iets nieuws heeft geleerd.
Waar is mijn laatste korrel motivatie?
woensdag 3 juni 2015
Vries mij maar in
Wanneer ik de recente krantenkoppen lees bij artikels over werkloosheid, valt me vaak op wat voor visie onze politici er op nahouden. Het gaat dan niet alleen onze regeringspartijen trouwens, ook anderen zijn in hetzelfde bedje ziek.
De voorstellen om iets aan 'de werkloosheid' te doen, zijn op zich àltijd een one-shot methode. Men gaat dan in zulke voorstellen (vooral CD&V toont zich hier het meest out-of-touch) er één doelgroep uitpikken en deze dan helpen. Nuja helpen is een groot woord, men gaat een idee lanceren, meer niet. Concreet gebeurt er niks, en als er al iets gebeurt is het meestal in de vorm van subsidies geven aan bedrijven (die het afromen) of staatsinstellingen (die er hun overdaad aan personeel mee bekostigen).
Echte hulp kan je ook niet verwachten van een staat die al decennia lang dezelfde tactiek toepast.
De one-shot methode:
1 - cijfers opvragen bij een organisatie die notoir slecht omgaat met cijfermateriaal
2 - die cijfers gebruiken om er de nummer één van de lijst uit te vissen (meestal 'langdurig werklozen' of 'jeugdwerkloosheid')
3 - dat ENE topic dan aankaarten in de regering om er dan een nep-beleid rond te bouwen, waar men dan een x-aantal miljoenen subsidies begint uit te delen
4 - achteraf deze gang van zaken niet opvolgen, noch evalueren (althans niet publiek)
5 - daarna herhaalt men deze oefening weer in een volgende legislatuur
Deze viskeuze cirkel van domheid is niet alleen contraproductief, het leidt ook tot steeds verder van de realiteit staande ideeën van steeds meer enggeestige politici (en ik herhaal nog eens: ook van niet-regeringspartijen, deze praktijk gebeurt al lang van voor er zelfs van NVA sprake was bv.,... )
Invriezen
Het lijkt wel om men de visie heeft dat werklozen, of ze nu jong of oud zijn, invalide of gezond, man of vrouw, geen deel ziet uitmaken van de economie zolang ze niet werken.
Wanneer VDAB jobs oplijst in haar vergaarbak (alias databank) staan daar ook non-jobs tussen, ... alles wat mensen weghaalt van de uitkering is daar opgelijst, ook als het niet echt jobs zijn die de mensen vooruit helpen.
Zo lijst men alle zelfstandige functies op (zegt iets over de visie), zo lijst men ook zaken op waarbij je terecht komt in een krimpende branche of tak van de industrie die aan't verdwijnen is of weldra door technologische vooruitgaan zal krimpen.
De huidige generatie politici zouden zo te zien de werklozen het liefst invriezen tot er een geschikte en niet-te-weigeren job vrijkomt bij een van de bevriende bedrijven of instanties. Om vervolgens de werkloze in kwestie (op eigen kosten) te laten ontdooien en meteen te werk te stellen op deze plek.
Want werklozen zijn niet-denkende, niet-pratende, niet aan de economie deelnemende levenloze objecten die je zolang ze in de statistiek voorkomen van hier naar daar kan schuiven - da's althans de visie.
De realiteit van deze maatschappij is volgens mij echter zo, dat je werklozen, daklozen, illegalen, erkende vluchtelingen, ocmw klanten niet kan invriezen... (en dan nog zouden ze geld kosten aan elektriciteit), ze maken deel uit van je economie, sociaal weefsel èn maatschappij.
Een bepaald deel van de onder-een-stolp levende Vlàmingen wil dit misschien niet zien (zeker niet wanneer ze vanuit hun car-port 's ochtends in hun airco wagen naar de ondergrondse parking van hun werkplek rijden en eigenlijk nooit de echte buitenwereld zien, buiten de dijk van een rijke kustgemeente in't weekend).
Misschien wil men niet zien dat werklozen op zicht al-tijd geld gaan kosten aan de maatschappij. Wat je ook doet (ook al schrap je hun uitkering), het zal altijd impact hebben op koopgedrag, werklust, criminaliteit, of andere manieren waarop het de maatschappij geld zal kosten.
Het heeft dus geen zin deze werklozen met een kluitje in het riet te sturen met de zoveelse one-shot nep-oplossing. Het heeft geen zin om voor de zoveelste keer ofwel de langdurige, oudere of jonge werklozen met subsidies naar een job te sturen voor een bedrijf dat enkel uit is op die genoemde gelden... want enkele jaren later vergroot je het probleem omdat er structureel niks gebeurd.
Men kan de sociale zekerheid dan wel hervormen (lees: afschaffen waar mogelijk) maar de arbeidsmarkt zal dezelfde blijven, met dezelfde evolutie naar minder jobs, meer consumptie-gerichte levens en meer mensen die zich zullen aanpassen aan de nieuwe realiteit.
Jammer dat instanties als VDAB (gesteund door een dom beleid) blijven inzetten op branches die weldra zullen geautomatiseerd zijn,.... er gaat veel geld verloren nu, om de 42 jarige arbeider die door een faillissement op straat kwam te staan, om te scholen naar bijvoorbeeld chauffeur, om dan te merken dat deze man over enkel jaren tijd zal overbodig worden. En da's maar één voorbeeld, ... vorkheftruck chauffeurs, verkopers, callcenter medewerker, ... en ga zo maar door.
Intussen blijven we eenzelfde eenzijdige en makkelijk voor de massaTV te verdedigen standpunten zien, standpunten die al in de jaren '80 op een desastreuze manier door enkele SP ministers werd gebezigd en waarbij men volgens het bovenstaande vijfpunten lijstje 'oplossingen' voorstelt, terwijl men spijt heeft dat werklozen invriezen ook geld zou kosten.
In zulke maatschappij, waar ik als werkloze wordt beschimpt miskend en tegelijk wordt opgejaagd door de staat, zou ik maar wat graag me kunnen laten invriezen eigenlijk.... dan geef ik geen geld meer uit aan hùn economie,
geef ik geen huishuur of afbetaling meer aan huisbazen of walgelijke instanties die meer huizen bezitten dan waar ze in kunnen wonen,
verlies ik geen tijd aan vacatures zoeken op holle databanken die alleen uit zijn op mijn informatie,
verlies ik ook geen tijd met solliciteren bij omhooggevallen fills-a-papas die hun eigen industrie nog moeten leren kennen maar wel uit de hoogte doen omdat ze een Hugo Boss pakje kunnen betalen (met bijbehorend parfum dat naar kattenpis stinkt), moet ik me ook niet meer verantwoorden voor een jury van één persoon, die in dienst van het staatsapparaat (nog net voor het 16u is en naar huis kan) doorheen mijn papierwerk neust op zoek naar enige sporen van luiheid of jobzoekmoeheid in de hoop me te kunnen schrappen en moet ik ook niet meer rond zien te komen met de habbekrats die de staat me toegooit en waar ik dan noodgedwongen rommel mee koop in verachtelijke supermarkten en distributiekanalen van de 1%'ers die in elk land hun tentakels uitspreiden.
Nee,
vries mij maar in... want
vooruit denken, durven en doen is nog ver af.
De voorstellen om iets aan 'de werkloosheid' te doen, zijn op zich àltijd een one-shot methode. Men gaat dan in zulke voorstellen (vooral CD&V toont zich hier het meest out-of-touch) er één doelgroep uitpikken en deze dan helpen. Nuja helpen is een groot woord, men gaat een idee lanceren, meer niet. Concreet gebeurt er niks, en als er al iets gebeurt is het meestal in de vorm van subsidies geven aan bedrijven (die het afromen) of staatsinstellingen (die er hun overdaad aan personeel mee bekostigen).
Echte hulp kan je ook niet verwachten van een staat die al decennia lang dezelfde tactiek toepast.
De one-shot methode:
1 - cijfers opvragen bij een organisatie die notoir slecht omgaat met cijfermateriaal
2 - die cijfers gebruiken om er de nummer één van de lijst uit te vissen (meestal 'langdurig werklozen' of 'jeugdwerkloosheid')
3 - dat ENE topic dan aankaarten in de regering om er dan een nep-beleid rond te bouwen, waar men dan een x-aantal miljoenen subsidies begint uit te delen
4 - achteraf deze gang van zaken niet opvolgen, noch evalueren (althans niet publiek)
5 - daarna herhaalt men deze oefening weer in een volgende legislatuur
Deze viskeuze cirkel van domheid is niet alleen contraproductief, het leidt ook tot steeds verder van de realiteit staande ideeën van steeds meer enggeestige politici (en ik herhaal nog eens: ook van niet-regeringspartijen, deze praktijk gebeurt al lang van voor er zelfs van NVA sprake was bv.,... )
Invriezen
Het lijkt wel om men de visie heeft dat werklozen, of ze nu jong of oud zijn, invalide of gezond, man of vrouw, geen deel ziet uitmaken van de economie zolang ze niet werken.
Wanneer VDAB jobs oplijst in haar vergaarbak (alias databank) staan daar ook non-jobs tussen, ... alles wat mensen weghaalt van de uitkering is daar opgelijst, ook als het niet echt jobs zijn die de mensen vooruit helpen.
Zo lijst men alle zelfstandige functies op (zegt iets over de visie), zo lijst men ook zaken op waarbij je terecht komt in een krimpende branche of tak van de industrie die aan't verdwijnen is of weldra door technologische vooruitgaan zal krimpen.
De huidige generatie politici zouden zo te zien de werklozen het liefst invriezen tot er een geschikte en niet-te-weigeren job vrijkomt bij een van de bevriende bedrijven of instanties. Om vervolgens de werkloze in kwestie (op eigen kosten) te laten ontdooien en meteen te werk te stellen op deze plek.
Want werklozen zijn niet-denkende, niet-pratende, niet aan de economie deelnemende levenloze objecten die je zolang ze in de statistiek voorkomen van hier naar daar kan schuiven - da's althans de visie.
De realiteit van deze maatschappij is volgens mij echter zo, dat je werklozen, daklozen, illegalen, erkende vluchtelingen, ocmw klanten niet kan invriezen... (en dan nog zouden ze geld kosten aan elektriciteit), ze maken deel uit van je economie, sociaal weefsel èn maatschappij.
Een bepaald deel van de onder-een-stolp levende Vlàmingen wil dit misschien niet zien (zeker niet wanneer ze vanuit hun car-port 's ochtends in hun airco wagen naar de ondergrondse parking van hun werkplek rijden en eigenlijk nooit de echte buitenwereld zien, buiten de dijk van een rijke kustgemeente in't weekend).
Misschien wil men niet zien dat werklozen op zicht al-tijd geld gaan kosten aan de maatschappij. Wat je ook doet (ook al schrap je hun uitkering), het zal altijd impact hebben op koopgedrag, werklust, criminaliteit, of andere manieren waarop het de maatschappij geld zal kosten.
Het heeft dus geen zin deze werklozen met een kluitje in het riet te sturen met de zoveelse one-shot nep-oplossing. Het heeft geen zin om voor de zoveelste keer ofwel de langdurige, oudere of jonge werklozen met subsidies naar een job te sturen voor een bedrijf dat enkel uit is op die genoemde gelden... want enkele jaren later vergroot je het probleem omdat er structureel niks gebeurd.
Men kan de sociale zekerheid dan wel hervormen (lees: afschaffen waar mogelijk) maar de arbeidsmarkt zal dezelfde blijven, met dezelfde evolutie naar minder jobs, meer consumptie-gerichte levens en meer mensen die zich zullen aanpassen aan de nieuwe realiteit.
Jammer dat instanties als VDAB (gesteund door een dom beleid) blijven inzetten op branches die weldra zullen geautomatiseerd zijn,.... er gaat veel geld verloren nu, om de 42 jarige arbeider die door een faillissement op straat kwam te staan, om te scholen naar bijvoorbeeld chauffeur, om dan te merken dat deze man over enkel jaren tijd zal overbodig worden. En da's maar één voorbeeld, ... vorkheftruck chauffeurs, verkopers, callcenter medewerker, ... en ga zo maar door.
Intussen blijven we eenzelfde eenzijdige en makkelijk voor de massaTV te verdedigen standpunten zien, standpunten die al in de jaren '80 op een desastreuze manier door enkele SP ministers werd gebezigd en waarbij men volgens het bovenstaande vijfpunten lijstje 'oplossingen' voorstelt, terwijl men spijt heeft dat werklozen invriezen ook geld zou kosten.
In zulke maatschappij, waar ik als werkloze wordt beschimpt miskend en tegelijk wordt opgejaagd door de staat, zou ik maar wat graag me kunnen laten invriezen eigenlijk.... dan geef ik geen geld meer uit aan hùn economie,
geef ik geen huishuur of afbetaling meer aan huisbazen of walgelijke instanties die meer huizen bezitten dan waar ze in kunnen wonen,
verlies ik geen tijd aan vacatures zoeken op holle databanken die alleen uit zijn op mijn informatie,
verlies ik ook geen tijd met solliciteren bij omhooggevallen fills-a-papas die hun eigen industrie nog moeten leren kennen maar wel uit de hoogte doen omdat ze een Hugo Boss pakje kunnen betalen (met bijbehorend parfum dat naar kattenpis stinkt), moet ik me ook niet meer verantwoorden voor een jury van één persoon, die in dienst van het staatsapparaat (nog net voor het 16u is en naar huis kan) doorheen mijn papierwerk neust op zoek naar enige sporen van luiheid of jobzoekmoeheid in de hoop me te kunnen schrappen en moet ik ook niet meer rond zien te komen met de habbekrats die de staat me toegooit en waar ik dan noodgedwongen rommel mee koop in verachtelijke supermarkten en distributiekanalen van de 1%'ers die in elk land hun tentakels uitspreiden.
Nee,
vries mij maar in... want
vooruit denken, durven en doen is nog ver af.
donderdag 28 mei 2015
7 vragen over "Kracht van verandering"
Ik hield de voorbije dagen (einde Mei 2015) via twitter en facebook een kleine rondvraag over wat de mensen nu eigenlijk voelen van die kracht van verandering, zo'n jaar na de verkiezingen.
De resultaten geef ik zoals ze zijn binnen gekomen mee via deze presentatie:
https://docs.google.com/presentation/d/1hjcakiSsyCX6cO156fqC4c07SpxlVysbVPWodUueIqY/edit?usp=sharing
Ik trek er geen conclusies uit, aangezien daarvoor de rondvraag te weinig deelnemers had naar mijn mening.
Een tijdelijke achteruitgang is ook een deel van het politieke process dat men in gang heeft gezet, naar de planning van deze regering zou dit soort negatieve impact niet blijven duren op langere termijn. Persoonlijk vind ik dit larie en apekool (een verhaal dat trouwens al eeuwen verteld wordt door allerlei regimes, van de meest democratische tot de meest wrede despotische, het is dus evenveel waard dan "het einde van de tunnel is in zicht" van wijlen premier Martens in mijn opinie). Al kan je natuurlijk ook geen volledige positieve omwenteling verwachten in een land als België, dat op zo veel manieren deel uitmaakt van wat er in de gehele economie gebeurt.
Toch belangrijk om een en ander te meten en te blijven informeren over wat er echt in de straat gebeurd en wordt aangevoeld. En vreemd genoeg hebben we hier geen mechanisme voor, toch zeker geen onafhankelijk mechanisme.
Misschien kan dit wel een aanzet zijn voor een grotere rondvraag in de toekomst. Een rondvraag die in't kort peilt naar wat de mensen in realiteit merken van een bepaald beleid en haar doelstellingen.
Wanneer een regering bv. beweert de mobiliteit te verbeteren, is het altijd mooi om jaar na jaar te meten wat de mensen hier ècht van merken, los van alle propaganda en verknipte cijfers van allerlei instanties.
De resultaten geef ik zoals ze zijn binnen gekomen mee via deze presentatie:
https://docs.google.com/presentation/d/1hjcakiSsyCX6cO156fqC4c07SpxlVysbVPWodUueIqY/edit?usp=sharing
Ik trek er geen conclusies uit, aangezien daarvoor de rondvraag te weinig deelnemers had naar mijn mening.
Een tijdelijke achteruitgang is ook een deel van het politieke process dat men in gang heeft gezet, naar de planning van deze regering zou dit soort negatieve impact niet blijven duren op langere termijn. Persoonlijk vind ik dit larie en apekool (een verhaal dat trouwens al eeuwen verteld wordt door allerlei regimes, van de meest democratische tot de meest wrede despotische, het is dus evenveel waard dan "het einde van de tunnel is in zicht" van wijlen premier Martens in mijn opinie). Al kan je natuurlijk ook geen volledige positieve omwenteling verwachten in een land als België, dat op zo veel manieren deel uitmaakt van wat er in de gehele economie gebeurt.
Toch belangrijk om een en ander te meten en te blijven informeren over wat er echt in de straat gebeurd en wordt aangevoeld. En vreemd genoeg hebben we hier geen mechanisme voor, toch zeker geen onafhankelijk mechanisme.
Misschien kan dit wel een aanzet zijn voor een grotere rondvraag in de toekomst. Een rondvraag die in't kort peilt naar wat de mensen in realiteit merken van een bepaald beleid en haar doelstellingen.
Wanneer een regering bv. beweert de mobiliteit te verbeteren, is het altijd mooi om jaar na jaar te meten wat de mensen hier ècht van merken, los van alle propaganda en verknipte cijfers van allerlei instanties.
woensdag 20 mei 2015
Solliciteren bij de dRukdRuk.inc
Het was weer zover. Ik had (vooral om 'in orde te zijn') met de moed der wanhoop random bedrijven aangeschreven. Aangezien men me in andere branches afwijst omdat ik 'dat nog niet gedaan heb' (zie mijn vorige post 'ieder op z'n eiland'.
Er zit dus af en toe niets anders op dan, zij het met tegenzin, naar mijn oude branche terug te keren de nodige sollicitatiebrieven te sturen naar vaak zeer vaag omschreven taken, verstopt achter een muur van onderaannemingen en zogenaamde "consultancy bureau's" (lees: een kerel die in bijberoep wat lage loon mensen bij elkaar zoekt om dozen van A naar B te schuiven en dikke facturen uit te schrijven terwijl hij zelf om de 6 maand in z'n leasing catalogus een andere wagen gaat kiezen uit prestigezucht). - neen ik ben vooral niet verbitterd :) -
dRukdRuk.inc
Er was een zaak me opgevallen toen ik er heel toevallig passeerde met de fiets. Ze hadden een bestaand pand opgesmukt en vrij aantrekkelijk gemaakt aan de buitenkant. "dRukdRuk.inc" stond er te lezen. Aangezien ze in mijn regio zitten en vrij nieuw waren, dacht ik dat ze misschien wel volk konden gebruiken. Ik stuurde dus meteen een spontane sollicitatie.
Dat garandeert me dat er alvast geen belachelijke vacature is uitgeschreven die de lading niet dekt, en laat ook meteen zien dat het bedrijf op zich me interesseert. Wat deze keer ook ècht gemeend was.
Nog geen uur later hing er een persoon aan mijn telefoon. Hij was hyper zenuwachtig, en vertelde me dat hij inderdaad personeel zocht. Ik was in eerste instantie blij, zoals iedereen die werk zoekt en opeens toch eens een keer reactie krijgt. Op zich is reactie krijgen op je brieven al heel wat tegenwoordig! Die initiële blijdschap werd wel meteen getemperd: want meteen reactie krijgen is al vreemd, maar dan ook nog meteen positief, da's te mooi om waar te zijn... - mijn alarmlampje brandde al-
De man vertelde me in zeven haasten dat hij niet alleen een "winkeltje" had maar ook aan projecten meedeed.
Voor mensen die niet thuis zijn in het ICT/consultancy jargon, het woord "projecten" kan echt ALLES betekenen. Een volledige verzekeringsfirma van software A naar B upgraden, maar evengoed kan het aquarium van de vader van de baas schoonmaken, daar ook onder vallen (ooit echt meegemaakt trouwens).
Dat betekent dat het bedrijf in kwestie naast hun hoofdactiviteiten ook aan bodyshopping doet.
Het uitlenen, uithuren en het vooral doorgeven van werkkrachten aan grote firma's, dit alles via kleinere onderaannemingen doen die op hun beurt lucratieve deals hebben gesloten om het personeel te mògen aanleveren (en vaak op hun beurt interims inschakelen). Men lost met bodyshopping een tijdelijk HR probleem op, geen technisch probleem.
Laat ons zeggen dat multinational X op korte termijn 5 mensen nodig heeft, dat men dan bedrijf A aanschrijft en dat bedrijf A dan bij bedrijven X Y en Z de mensen gaat weghuren... waarbij men allen 20% of meer van de lonen afroomt en de werkkrachten 'aanklikt' en 'bijklikt' en evenzeer terug 'wegklikt' wanneer het hen goed uitkomt.
Op zich is deze naar mijn smaak misdadige roofbouw, perfect legaal geworden in deze maatschappij. Onze wetgevers zien er blijkbaar geen graten in dat mensen heen en weer worden geduwd in de meest zotte jobs en met de nodige impact op hun gezin, om daar dan een hele industrie rond te hebben die allemaal niks doen buiten de contacten leggen (en geld afschuimen). Zulke praktijken van koppelbazerij is de bouw verboden trouwens, maar nog volledige bon-ton in de IT en ICT wereld, het wordt er zelfs actief gecultiveerd door mensen die de budgetten al berekenen op het inschakelen van "1-plopkoek jobbers" zoals ik ze noem (je vindt altijd wel iemand die een job van 10 plopkoeken wil doen voor 1 plopkoek, al zal die laatste dan kabouter Lui heten en in't slaap vallen tijdens zijn werk of er een zootje van maken).
De man regelde een soort van sollicitiatiegesprek en vroeg me om maandag op te komen dagen voor een test. Ik ging akkoord en wenste hem nog een fijne dag (iets dat hij zo te horen aan z'n zenuwachtigheid, meer dan kon gebruiken).
Enkele uren later, kreeg ik opnieuw telefoon. Dit keer vanuit een wagen. Dezelfde man zei me dat hij me onmiddellijk wilde zien. Aangezien ik letterlijk aan de schoolpoort van mijn kind haar school stond, zei ik hem dat dat jammer genoeg niet zou gaan.
Hij begon me toen te vertellen over NOG meer projecten, en multinationals en uitleenprojecten en dat soort gedoe, alsof dat me opeens ging van gedachten doen veranderen en ging veroorzaken dat ik mijn kind aan de schoolpoort alleen zou achter laten om meteen naar meneer zenuwpees te rennen voor dat gesprek. No way.
Ik ken het intussen wel, dat sfeertje waar alles (wanneer ze even volk nodig hebben om bijvoorbeeld iets te installeren) heel heel snel moet gaan en persoonlijke agenda's en gezin uit de weg moeten gezet worden in een handomdraai. Om dan een week of wat later tussen het vuilnis te staan stinken en je ontslag te krijgen wanneer het project klaar is.
Ik ken vooral dit soort rap-rap busy-busy managertypes. Hij belde vanuit zijn wagen, hij had het over allerlei projecten en 'andere firma's waar hij mee samenwerkt'.
Tja. ... vanuit een wagen bellen is tegenwooridg "werken". Ik hou niet van dat soort types.
Het gesprek
De week daarop ging ik naar de man in kwestie toe. Hij was inmiddels al pakken minder zenuwachtig, en we hadden eigenlijk een vrij aangenaam gesprek (de persoon op zich was zelfs een toffe gast te noemen).
Hij babbelde vooral zelf, ik luisterde vooral. Wanneer je sollicitatie zo loopt dat je zelfs geen 50% aan't woord bent geweest als kandidaat, is er meestal iets mis.
De man vertelde over hoezeer zijn bedrijf aan't groeien was. Hij had projecten hier, projecten ginder en auto's en geld... Zijn vele zaken die hij had (hij sprak over een hele portfolio van bedrijven!) waren allemaal geld aan't opleveren en bla bla bla.
Allemaal heel tof om zo iemand zichzelf te horen bewieroken, maar ik wist nog altijd niet wat concreet gezien mijn taak zou zijn, moest ik hier beginnen werken.
Toen ik daar achter vroeg werd het allemaal heel vaag.... (en dat klinkt bekend in de oren, ik werd ooit eens in de luren gelegd door een KMO'er die ook ging groeien, me uitbesteden en vanalles in petto had... vooral eigen luchtkastelen).
Ik zou naar een ander land moeten, of in Brussel op een bureau zitten, of installaties overzien, "hij wist het nog niet goed" maar hij had volk nodig, en je moest vooral klaar staan, flexibel enzomeer.
Mijn technische kennis werd niet getest (voor't zelfde geld was ik iemand die zelfs nog nooit een ethernet kabel had vast gehad)... hij liet me trots de verouderde apparatuur zien in een ruimte achterin, waar een interim-medewerker een paar onduidelijke dingen aan't doen was op een windows XP (!).
Daarna ging het over auto's.
Ik zei hem dat wagens me niet interesseren,... ik wil er wel in rondrijden als dat nodig is voor de job, maar welk type of hoeveel cc zo'n ding heeft laat ik over aan de mensen die graag op auto's kicken. Ik ben al blij wanneer ik niet in een file zit eerlijk gezegd.
Na nog wat gepalaver over zichzelf liet hij me gaan, met de belofte me zo snel mogelijk iets te laten weten, want hij had meteen 4 tot 5 mensen nodig voor een groot "project".
We zijn nu een aantal weken verder en hij heeft me niet meer terug gecontacteerd.
Normaal moet je er dan zelf achteraan gaan. Maar in dit geval denk ik dat dat niet nodig is.
Voor zulke mensen werken levert niks op buiten problemen of achterstallige betalingen op je loon. De man in kwestie was "een toffe", maar dat zegt niets. Zeker gezien mijn voorbije ervaring met zo'n toffe KMO baas, ben ik meer dan op m'n hoede (laatste keer heeft het me ruim 12000 euro gekost om voor zo'n clown/oplichter te werken).
Dat meneeer maar verder druk doet in z'n wagen voor mijn part....
Ik zal voor wie niet thuis is in dit soort bedrijven even zeggen hoe ze meestal werken: ze krijgen een sollicitatie binnen van iemand als ik. En denken dan (nog voor ze de persoon hebben gesproken zelfs) aan de percenten die ze gaan krijgen door die kandidaat alleen nog maar aan te leveren ergens anders, laat staan als hij echt kan beginnen... waar, hoe en wanneer maakt hen niet uit, nieuw vlees in de kuip betekent extra centen, maakt niet uit bij welke grote firma je ze kan dumpen.
Dit soort shit (want dat is het) maakt deze branche kapot. Niet alleen is een werkkracht niks meer waar dan de 16 à 20% marge die ze mogen rekenen om de kandidaat aan te leveren, de mensen in kwestie die alles regelen hebben meestal buiten dat organisatorische niets meerwaarde te bieden. Ze zijn niet bezig met het werk, met het echte kunnen van de persoon die ze uithuren,... enkel met droppen, incasseren en terug buitenschoppen/vervangen.
Bij dRukdRuk.inc hebben ze inmiddels nog steeds geen vacatures open staan op hun site, ... wat me zeer vreemd lijkt wanneer je o-zo dringend 5 man nodig hebt!
Vijf man, ... ook dat klinkt akelig bekend in de oren. Mijn vroegere oplichter/baas die me er in heeft geluisd enkele jaren terug sprak ook altijd van 'nog 5 man extra'. Een soort luchtkasteel dat hij letterlijk tot net nadat de boeken waren binnengegeven van zijn bedrijf, vol heeft gehouden... "Want dat grote project hé, dat gaan we denk ik wel binnen halen, ... dan gaan we 5 man nodig hebben."
De enige 5 man die men bij zulke bedrijven nodig heeft is de deurwaarder, een politie-agent, een vrachtwagenchauffeur en 2 potige Polen om de inboedel op te laden.
Werkzoekende: let op met zulke firma's... kijk voorbij de praatjes, de beloften,.... alles dat niet op papier in orde is op dag 1 zal je nooit zien! En dan zelfs moet je heel goed uit je doppen kijken, want eens het contract getekend is, zit je vrij hard vast,... je kan er zelf je ontslag niet zomaar geven vooraleer je een andere job hebt gevonden, maar die andere job is moeilijk te vinden wanneer je geen tijd hebt door de je huidige job bij zulke mensen. Opletten dus!
Er zit dus af en toe niets anders op dan, zij het met tegenzin, naar mijn oude branche terug te keren de nodige sollicitatiebrieven te sturen naar vaak zeer vaag omschreven taken, verstopt achter een muur van onderaannemingen en zogenaamde "consultancy bureau's" (lees: een kerel die in bijberoep wat lage loon mensen bij elkaar zoekt om dozen van A naar B te schuiven en dikke facturen uit te schrijven terwijl hij zelf om de 6 maand in z'n leasing catalogus een andere wagen gaat kiezen uit prestigezucht). - neen ik ben vooral niet verbitterd :) -
dRukdRuk.inc
Er was een zaak me opgevallen toen ik er heel toevallig passeerde met de fiets. Ze hadden een bestaand pand opgesmukt en vrij aantrekkelijk gemaakt aan de buitenkant. "dRukdRuk.inc" stond er te lezen. Aangezien ze in mijn regio zitten en vrij nieuw waren, dacht ik dat ze misschien wel volk konden gebruiken. Ik stuurde dus meteen een spontane sollicitatie.
Dat garandeert me dat er alvast geen belachelijke vacature is uitgeschreven die de lading niet dekt, en laat ook meteen zien dat het bedrijf op zich me interesseert. Wat deze keer ook ècht gemeend was.
Nog geen uur later hing er een persoon aan mijn telefoon. Hij was hyper zenuwachtig, en vertelde me dat hij inderdaad personeel zocht. Ik was in eerste instantie blij, zoals iedereen die werk zoekt en opeens toch eens een keer reactie krijgt. Op zich is reactie krijgen op je brieven al heel wat tegenwoordig! Die initiële blijdschap werd wel meteen getemperd: want meteen reactie krijgen is al vreemd, maar dan ook nog meteen positief, da's te mooi om waar te zijn... - mijn alarmlampje brandde al-
De man vertelde me in zeven haasten dat hij niet alleen een "winkeltje" had maar ook aan projecten meedeed.
Voor mensen die niet thuis zijn in het ICT/consultancy jargon, het woord "projecten" kan echt ALLES betekenen. Een volledige verzekeringsfirma van software A naar B upgraden, maar evengoed kan het aquarium van de vader van de baas schoonmaken, daar ook onder vallen (ooit echt meegemaakt trouwens).
Dat betekent dat het bedrijf in kwestie naast hun hoofdactiviteiten ook aan bodyshopping doet.
Het uitlenen, uithuren en het vooral doorgeven van werkkrachten aan grote firma's, dit alles via kleinere onderaannemingen doen die op hun beurt lucratieve deals hebben gesloten om het personeel te mògen aanleveren (en vaak op hun beurt interims inschakelen). Men lost met bodyshopping een tijdelijk HR probleem op, geen technisch probleem.
Laat ons zeggen dat multinational X op korte termijn 5 mensen nodig heeft, dat men dan bedrijf A aanschrijft en dat bedrijf A dan bij bedrijven X Y en Z de mensen gaat weghuren... waarbij men allen 20% of meer van de lonen afroomt en de werkkrachten 'aanklikt' en 'bijklikt' en evenzeer terug 'wegklikt' wanneer het hen goed uitkomt.
Op zich is deze naar mijn smaak misdadige roofbouw, perfect legaal geworden in deze maatschappij. Onze wetgevers zien er blijkbaar geen graten in dat mensen heen en weer worden geduwd in de meest zotte jobs en met de nodige impact op hun gezin, om daar dan een hele industrie rond te hebben die allemaal niks doen buiten de contacten leggen (en geld afschuimen). Zulke praktijken van koppelbazerij is de bouw verboden trouwens, maar nog volledige bon-ton in de IT en ICT wereld, het wordt er zelfs actief gecultiveerd door mensen die de budgetten al berekenen op het inschakelen van "1-plopkoek jobbers" zoals ik ze noem (je vindt altijd wel iemand die een job van 10 plopkoeken wil doen voor 1 plopkoek, al zal die laatste dan kabouter Lui heten en in't slaap vallen tijdens zijn werk of er een zootje van maken).
De man regelde een soort van sollicitiatiegesprek en vroeg me om maandag op te komen dagen voor een test. Ik ging akkoord en wenste hem nog een fijne dag (iets dat hij zo te horen aan z'n zenuwachtigheid, meer dan kon gebruiken).
Enkele uren later, kreeg ik opnieuw telefoon. Dit keer vanuit een wagen. Dezelfde man zei me dat hij me onmiddellijk wilde zien. Aangezien ik letterlijk aan de schoolpoort van mijn kind haar school stond, zei ik hem dat dat jammer genoeg niet zou gaan.
Hij begon me toen te vertellen over NOG meer projecten, en multinationals en uitleenprojecten en dat soort gedoe, alsof dat me opeens ging van gedachten doen veranderen en ging veroorzaken dat ik mijn kind aan de schoolpoort alleen zou achter laten om meteen naar meneer zenuwpees te rennen voor dat gesprek. No way.
Ik ken het intussen wel, dat sfeertje waar alles (wanneer ze even volk nodig hebben om bijvoorbeeld iets te installeren) heel heel snel moet gaan en persoonlijke agenda's en gezin uit de weg moeten gezet worden in een handomdraai. Om dan een week of wat later tussen het vuilnis te staan stinken en je ontslag te krijgen wanneer het project klaar is.
Ik ken vooral dit soort rap-rap busy-busy managertypes. Hij belde vanuit zijn wagen, hij had het over allerlei projecten en 'andere firma's waar hij mee samenwerkt'.
Tja. ... vanuit een wagen bellen is tegenwooridg "werken". Ik hou niet van dat soort types.
Het gesprek
De week daarop ging ik naar de man in kwestie toe. Hij was inmiddels al pakken minder zenuwachtig, en we hadden eigenlijk een vrij aangenaam gesprek (de persoon op zich was zelfs een toffe gast te noemen).
Hij babbelde vooral zelf, ik luisterde vooral. Wanneer je sollicitatie zo loopt dat je zelfs geen 50% aan't woord bent geweest als kandidaat, is er meestal iets mis.
De man vertelde over hoezeer zijn bedrijf aan't groeien was. Hij had projecten hier, projecten ginder en auto's en geld... Zijn vele zaken die hij had (hij sprak over een hele portfolio van bedrijven!) waren allemaal geld aan't opleveren en bla bla bla.
Allemaal heel tof om zo iemand zichzelf te horen bewieroken, maar ik wist nog altijd niet wat concreet gezien mijn taak zou zijn, moest ik hier beginnen werken.
Toen ik daar achter vroeg werd het allemaal heel vaag.... (en dat klinkt bekend in de oren, ik werd ooit eens in de luren gelegd door een KMO'er die ook ging groeien, me uitbesteden en vanalles in petto had... vooral eigen luchtkastelen).
Ik zou naar een ander land moeten, of in Brussel op een bureau zitten, of installaties overzien, "hij wist het nog niet goed" maar hij had volk nodig, en je moest vooral klaar staan, flexibel enzomeer.
Mijn technische kennis werd niet getest (voor't zelfde geld was ik iemand die zelfs nog nooit een ethernet kabel had vast gehad)... hij liet me trots de verouderde apparatuur zien in een ruimte achterin, waar een interim-medewerker een paar onduidelijke dingen aan't doen was op een windows XP (!).
Daarna ging het over auto's.
Ik zei hem dat wagens me niet interesseren,... ik wil er wel in rondrijden als dat nodig is voor de job, maar welk type of hoeveel cc zo'n ding heeft laat ik over aan de mensen die graag op auto's kicken. Ik ben al blij wanneer ik niet in een file zit eerlijk gezegd.
Na nog wat gepalaver over zichzelf liet hij me gaan, met de belofte me zo snel mogelijk iets te laten weten, want hij had meteen 4 tot 5 mensen nodig voor een groot "project".
We zijn nu een aantal weken verder en hij heeft me niet meer terug gecontacteerd.
Normaal moet je er dan zelf achteraan gaan. Maar in dit geval denk ik dat dat niet nodig is.
Voor zulke mensen werken levert niks op buiten problemen of achterstallige betalingen op je loon. De man in kwestie was "een toffe", maar dat zegt niets. Zeker gezien mijn voorbije ervaring met zo'n toffe KMO baas, ben ik meer dan op m'n hoede (laatste keer heeft het me ruim 12000 euro gekost om voor zo'n clown/oplichter te werken).
Dat meneeer maar verder druk doet in z'n wagen voor mijn part....
Ik zal voor wie niet thuis is in dit soort bedrijven even zeggen hoe ze meestal werken: ze krijgen een sollicitatie binnen van iemand als ik. En denken dan (nog voor ze de persoon hebben gesproken zelfs) aan de percenten die ze gaan krijgen door die kandidaat alleen nog maar aan te leveren ergens anders, laat staan als hij echt kan beginnen... waar, hoe en wanneer maakt hen niet uit, nieuw vlees in de kuip betekent extra centen, maakt niet uit bij welke grote firma je ze kan dumpen.
Dit soort shit (want dat is het) maakt deze branche kapot. Niet alleen is een werkkracht niks meer waar dan de 16 à 20% marge die ze mogen rekenen om de kandidaat aan te leveren, de mensen in kwestie die alles regelen hebben meestal buiten dat organisatorische niets meerwaarde te bieden. Ze zijn niet bezig met het werk, met het echte kunnen van de persoon die ze uithuren,... enkel met droppen, incasseren en terug buitenschoppen/vervangen.
Bij dRukdRuk.inc hebben ze inmiddels nog steeds geen vacatures open staan op hun site, ... wat me zeer vreemd lijkt wanneer je o-zo dringend 5 man nodig hebt!
Vijf man, ... ook dat klinkt akelig bekend in de oren. Mijn vroegere oplichter/baas die me er in heeft geluisd enkele jaren terug sprak ook altijd van 'nog 5 man extra'. Een soort luchtkasteel dat hij letterlijk tot net nadat de boeken waren binnengegeven van zijn bedrijf, vol heeft gehouden... "Want dat grote project hé, dat gaan we denk ik wel binnen halen, ... dan gaan we 5 man nodig hebben."
De enige 5 man die men bij zulke bedrijven nodig heeft is de deurwaarder, een politie-agent, een vrachtwagenchauffeur en 2 potige Polen om de inboedel op te laden.
Werkzoekende: let op met zulke firma's... kijk voorbij de praatjes, de beloften,.... alles dat niet op papier in orde is op dag 1 zal je nooit zien! En dan zelfs moet je heel goed uit je doppen kijken, want eens het contract getekend is, zit je vrij hard vast,... je kan er zelf je ontslag niet zomaar geven vooraleer je een andere job hebt gevonden, maar die andere job is moeilijk te vinden wanneer je geen tijd hebt door de je huidige job bij zulke mensen. Opletten dus!