Ik hield de voorbije dagen (einde Mei 2015) via twitter en facebook een kleine rondvraag over wat de mensen nu eigenlijk voelen van die kracht van verandering, zo'n jaar na de verkiezingen.
De resultaten geef ik zoals ze zijn binnen gekomen mee via deze presentatie:
https://docs.google.com/presentation/d/1hjcakiSsyCX6cO156fqC4c07SpxlVysbVPWodUueIqY/edit?usp=sharing
Ik trek er geen conclusies uit, aangezien daarvoor de rondvraag te weinig deelnemers had naar mijn mening.
Een tijdelijke achteruitgang is ook een deel van het politieke process dat men in gang heeft gezet, naar de planning van deze regering zou dit soort negatieve impact niet blijven duren op langere termijn. Persoonlijk vind ik dit larie en apekool (een verhaal dat trouwens al eeuwen verteld wordt door allerlei regimes, van de meest democratische tot de meest wrede despotische, het is dus evenveel waard dan "het einde van de tunnel is in zicht" van wijlen premier Martens in mijn opinie). Al kan je natuurlijk ook geen volledige positieve omwenteling verwachten in een land als België, dat op zo veel manieren deel uitmaakt van wat er in de gehele economie gebeurt.
Toch belangrijk om een en ander te meten en te blijven informeren over wat er echt in de straat gebeurd en wordt aangevoeld. En vreemd genoeg hebben we hier geen mechanisme voor, toch zeker geen onafhankelijk mechanisme.
Misschien kan dit wel een aanzet zijn voor een grotere rondvraag in de toekomst. Een rondvraag die in't kort peilt naar wat de mensen in realiteit merken van een bepaald beleid en haar doelstellingen.
Wanneer een regering bv. beweert de mobiliteit te verbeteren, is het altijd mooi om jaar na jaar te meten wat de mensen hier ècht van merken, los van alle propaganda en verknipte cijfers van allerlei instanties.
donderdag 28 mei 2015
woensdag 20 mei 2015
Solliciteren bij de dRukdRuk.inc
Het was weer zover. Ik had (vooral om 'in orde te zijn') met de moed der wanhoop random bedrijven aangeschreven. Aangezien men me in andere branches afwijst omdat ik 'dat nog niet gedaan heb' (zie mijn vorige post 'ieder op z'n eiland'.
Er zit dus af en toe niets anders op dan, zij het met tegenzin, naar mijn oude branche terug te keren de nodige sollicitatiebrieven te sturen naar vaak zeer vaag omschreven taken, verstopt achter een muur van onderaannemingen en zogenaamde "consultancy bureau's" (lees: een kerel die in bijberoep wat lage loon mensen bij elkaar zoekt om dozen van A naar B te schuiven en dikke facturen uit te schrijven terwijl hij zelf om de 6 maand in z'n leasing catalogus een andere wagen gaat kiezen uit prestigezucht). - neen ik ben vooral niet verbitterd :) -
dRukdRuk.inc
Er was een zaak me opgevallen toen ik er heel toevallig passeerde met de fiets. Ze hadden een bestaand pand opgesmukt en vrij aantrekkelijk gemaakt aan de buitenkant. "dRukdRuk.inc" stond er te lezen. Aangezien ze in mijn regio zitten en vrij nieuw waren, dacht ik dat ze misschien wel volk konden gebruiken. Ik stuurde dus meteen een spontane sollicitatie.
Dat garandeert me dat er alvast geen belachelijke vacature is uitgeschreven die de lading niet dekt, en laat ook meteen zien dat het bedrijf op zich me interesseert. Wat deze keer ook ècht gemeend was.
Nog geen uur later hing er een persoon aan mijn telefoon. Hij was hyper zenuwachtig, en vertelde me dat hij inderdaad personeel zocht. Ik was in eerste instantie blij, zoals iedereen die werk zoekt en opeens toch eens een keer reactie krijgt. Op zich is reactie krijgen op je brieven al heel wat tegenwoordig! Die initiële blijdschap werd wel meteen getemperd: want meteen reactie krijgen is al vreemd, maar dan ook nog meteen positief, da's te mooi om waar te zijn... - mijn alarmlampje brandde al-
De man vertelde me in zeven haasten dat hij niet alleen een "winkeltje" had maar ook aan projecten meedeed.
Voor mensen die niet thuis zijn in het ICT/consultancy jargon, het woord "projecten" kan echt ALLES betekenen. Een volledige verzekeringsfirma van software A naar B upgraden, maar evengoed kan het aquarium van de vader van de baas schoonmaken, daar ook onder vallen (ooit echt meegemaakt trouwens).
Dat betekent dat het bedrijf in kwestie naast hun hoofdactiviteiten ook aan bodyshopping doet.
Het uitlenen, uithuren en het vooral doorgeven van werkkrachten aan grote firma's, dit alles via kleinere onderaannemingen doen die op hun beurt lucratieve deals hebben gesloten om het personeel te mògen aanleveren (en vaak op hun beurt interims inschakelen). Men lost met bodyshopping een tijdelijk HR probleem op, geen technisch probleem.
Laat ons zeggen dat multinational X op korte termijn 5 mensen nodig heeft, dat men dan bedrijf A aanschrijft en dat bedrijf A dan bij bedrijven X Y en Z de mensen gaat weghuren... waarbij men allen 20% of meer van de lonen afroomt en de werkkrachten 'aanklikt' en 'bijklikt' en evenzeer terug 'wegklikt' wanneer het hen goed uitkomt.
Op zich is deze naar mijn smaak misdadige roofbouw, perfect legaal geworden in deze maatschappij. Onze wetgevers zien er blijkbaar geen graten in dat mensen heen en weer worden geduwd in de meest zotte jobs en met de nodige impact op hun gezin, om daar dan een hele industrie rond te hebben die allemaal niks doen buiten de contacten leggen (en geld afschuimen). Zulke praktijken van koppelbazerij is de bouw verboden trouwens, maar nog volledige bon-ton in de IT en ICT wereld, het wordt er zelfs actief gecultiveerd door mensen die de budgetten al berekenen op het inschakelen van "1-plopkoek jobbers" zoals ik ze noem (je vindt altijd wel iemand die een job van 10 plopkoeken wil doen voor 1 plopkoek, al zal die laatste dan kabouter Lui heten en in't slaap vallen tijdens zijn werk of er een zootje van maken).
De man regelde een soort van sollicitiatiegesprek en vroeg me om maandag op te komen dagen voor een test. Ik ging akkoord en wenste hem nog een fijne dag (iets dat hij zo te horen aan z'n zenuwachtigheid, meer dan kon gebruiken).
Enkele uren later, kreeg ik opnieuw telefoon. Dit keer vanuit een wagen. Dezelfde man zei me dat hij me onmiddellijk wilde zien. Aangezien ik letterlijk aan de schoolpoort van mijn kind haar school stond, zei ik hem dat dat jammer genoeg niet zou gaan.
Hij begon me toen te vertellen over NOG meer projecten, en multinationals en uitleenprojecten en dat soort gedoe, alsof dat me opeens ging van gedachten doen veranderen en ging veroorzaken dat ik mijn kind aan de schoolpoort alleen zou achter laten om meteen naar meneer zenuwpees te rennen voor dat gesprek. No way.
Ik ken het intussen wel, dat sfeertje waar alles (wanneer ze even volk nodig hebben om bijvoorbeeld iets te installeren) heel heel snel moet gaan en persoonlijke agenda's en gezin uit de weg moeten gezet worden in een handomdraai. Om dan een week of wat later tussen het vuilnis te staan stinken en je ontslag te krijgen wanneer het project klaar is.
Ik ken vooral dit soort rap-rap busy-busy managertypes. Hij belde vanuit zijn wagen, hij had het over allerlei projecten en 'andere firma's waar hij mee samenwerkt'.
Tja. ... vanuit een wagen bellen is tegenwooridg "werken". Ik hou niet van dat soort types.
Het gesprek
De week daarop ging ik naar de man in kwestie toe. Hij was inmiddels al pakken minder zenuwachtig, en we hadden eigenlijk een vrij aangenaam gesprek (de persoon op zich was zelfs een toffe gast te noemen).
Hij babbelde vooral zelf, ik luisterde vooral. Wanneer je sollicitatie zo loopt dat je zelfs geen 50% aan't woord bent geweest als kandidaat, is er meestal iets mis.
De man vertelde over hoezeer zijn bedrijf aan't groeien was. Hij had projecten hier, projecten ginder en auto's en geld... Zijn vele zaken die hij had (hij sprak over een hele portfolio van bedrijven!) waren allemaal geld aan't opleveren en bla bla bla.
Allemaal heel tof om zo iemand zichzelf te horen bewieroken, maar ik wist nog altijd niet wat concreet gezien mijn taak zou zijn, moest ik hier beginnen werken.
Toen ik daar achter vroeg werd het allemaal heel vaag.... (en dat klinkt bekend in de oren, ik werd ooit eens in de luren gelegd door een KMO'er die ook ging groeien, me uitbesteden en vanalles in petto had... vooral eigen luchtkastelen).
Ik zou naar een ander land moeten, of in Brussel op een bureau zitten, of installaties overzien, "hij wist het nog niet goed" maar hij had volk nodig, en je moest vooral klaar staan, flexibel enzomeer.
Mijn technische kennis werd niet getest (voor't zelfde geld was ik iemand die zelfs nog nooit een ethernet kabel had vast gehad)... hij liet me trots de verouderde apparatuur zien in een ruimte achterin, waar een interim-medewerker een paar onduidelijke dingen aan't doen was op een windows XP (!).
Daarna ging het over auto's.
Ik zei hem dat wagens me niet interesseren,... ik wil er wel in rondrijden als dat nodig is voor de job, maar welk type of hoeveel cc zo'n ding heeft laat ik over aan de mensen die graag op auto's kicken. Ik ben al blij wanneer ik niet in een file zit eerlijk gezegd.
Na nog wat gepalaver over zichzelf liet hij me gaan, met de belofte me zo snel mogelijk iets te laten weten, want hij had meteen 4 tot 5 mensen nodig voor een groot "project".
We zijn nu een aantal weken verder en hij heeft me niet meer terug gecontacteerd.
Normaal moet je er dan zelf achteraan gaan. Maar in dit geval denk ik dat dat niet nodig is.
Voor zulke mensen werken levert niks op buiten problemen of achterstallige betalingen op je loon. De man in kwestie was "een toffe", maar dat zegt niets. Zeker gezien mijn voorbije ervaring met zo'n toffe KMO baas, ben ik meer dan op m'n hoede (laatste keer heeft het me ruim 12000 euro gekost om voor zo'n clown/oplichter te werken).
Dat meneeer maar verder druk doet in z'n wagen voor mijn part....
Ik zal voor wie niet thuis is in dit soort bedrijven even zeggen hoe ze meestal werken: ze krijgen een sollicitatie binnen van iemand als ik. En denken dan (nog voor ze de persoon hebben gesproken zelfs) aan de percenten die ze gaan krijgen door die kandidaat alleen nog maar aan te leveren ergens anders, laat staan als hij echt kan beginnen... waar, hoe en wanneer maakt hen niet uit, nieuw vlees in de kuip betekent extra centen, maakt niet uit bij welke grote firma je ze kan dumpen.
Dit soort shit (want dat is het) maakt deze branche kapot. Niet alleen is een werkkracht niks meer waar dan de 16 à 20% marge die ze mogen rekenen om de kandidaat aan te leveren, de mensen in kwestie die alles regelen hebben meestal buiten dat organisatorische niets meerwaarde te bieden. Ze zijn niet bezig met het werk, met het echte kunnen van de persoon die ze uithuren,... enkel met droppen, incasseren en terug buitenschoppen/vervangen.
Bij dRukdRuk.inc hebben ze inmiddels nog steeds geen vacatures open staan op hun site, ... wat me zeer vreemd lijkt wanneer je o-zo dringend 5 man nodig hebt!
Vijf man, ... ook dat klinkt akelig bekend in de oren. Mijn vroegere oplichter/baas die me er in heeft geluisd enkele jaren terug sprak ook altijd van 'nog 5 man extra'. Een soort luchtkasteel dat hij letterlijk tot net nadat de boeken waren binnengegeven van zijn bedrijf, vol heeft gehouden... "Want dat grote project hé, dat gaan we denk ik wel binnen halen, ... dan gaan we 5 man nodig hebben."
De enige 5 man die men bij zulke bedrijven nodig heeft is de deurwaarder, een politie-agent, een vrachtwagenchauffeur en 2 potige Polen om de inboedel op te laden.
Werkzoekende: let op met zulke firma's... kijk voorbij de praatjes, de beloften,.... alles dat niet op papier in orde is op dag 1 zal je nooit zien! En dan zelfs moet je heel goed uit je doppen kijken, want eens het contract getekend is, zit je vrij hard vast,... je kan er zelf je ontslag niet zomaar geven vooraleer je een andere job hebt gevonden, maar die andere job is moeilijk te vinden wanneer je geen tijd hebt door de je huidige job bij zulke mensen. Opletten dus!
Er zit dus af en toe niets anders op dan, zij het met tegenzin, naar mijn oude branche terug te keren de nodige sollicitatiebrieven te sturen naar vaak zeer vaag omschreven taken, verstopt achter een muur van onderaannemingen en zogenaamde "consultancy bureau's" (lees: een kerel die in bijberoep wat lage loon mensen bij elkaar zoekt om dozen van A naar B te schuiven en dikke facturen uit te schrijven terwijl hij zelf om de 6 maand in z'n leasing catalogus een andere wagen gaat kiezen uit prestigezucht). - neen ik ben vooral niet verbitterd :) -
dRukdRuk.inc
Er was een zaak me opgevallen toen ik er heel toevallig passeerde met de fiets. Ze hadden een bestaand pand opgesmukt en vrij aantrekkelijk gemaakt aan de buitenkant. "dRukdRuk.inc" stond er te lezen. Aangezien ze in mijn regio zitten en vrij nieuw waren, dacht ik dat ze misschien wel volk konden gebruiken. Ik stuurde dus meteen een spontane sollicitatie.
Dat garandeert me dat er alvast geen belachelijke vacature is uitgeschreven die de lading niet dekt, en laat ook meteen zien dat het bedrijf op zich me interesseert. Wat deze keer ook ècht gemeend was.
Nog geen uur later hing er een persoon aan mijn telefoon. Hij was hyper zenuwachtig, en vertelde me dat hij inderdaad personeel zocht. Ik was in eerste instantie blij, zoals iedereen die werk zoekt en opeens toch eens een keer reactie krijgt. Op zich is reactie krijgen op je brieven al heel wat tegenwoordig! Die initiële blijdschap werd wel meteen getemperd: want meteen reactie krijgen is al vreemd, maar dan ook nog meteen positief, da's te mooi om waar te zijn... - mijn alarmlampje brandde al-
De man vertelde me in zeven haasten dat hij niet alleen een "winkeltje" had maar ook aan projecten meedeed.
Voor mensen die niet thuis zijn in het ICT/consultancy jargon, het woord "projecten" kan echt ALLES betekenen. Een volledige verzekeringsfirma van software A naar B upgraden, maar evengoed kan het aquarium van de vader van de baas schoonmaken, daar ook onder vallen (ooit echt meegemaakt trouwens).
Dat betekent dat het bedrijf in kwestie naast hun hoofdactiviteiten ook aan bodyshopping doet.
Het uitlenen, uithuren en het vooral doorgeven van werkkrachten aan grote firma's, dit alles via kleinere onderaannemingen doen die op hun beurt lucratieve deals hebben gesloten om het personeel te mògen aanleveren (en vaak op hun beurt interims inschakelen). Men lost met bodyshopping een tijdelijk HR probleem op, geen technisch probleem.
Laat ons zeggen dat multinational X op korte termijn 5 mensen nodig heeft, dat men dan bedrijf A aanschrijft en dat bedrijf A dan bij bedrijven X Y en Z de mensen gaat weghuren... waarbij men allen 20% of meer van de lonen afroomt en de werkkrachten 'aanklikt' en 'bijklikt' en evenzeer terug 'wegklikt' wanneer het hen goed uitkomt.
Op zich is deze naar mijn smaak misdadige roofbouw, perfect legaal geworden in deze maatschappij. Onze wetgevers zien er blijkbaar geen graten in dat mensen heen en weer worden geduwd in de meest zotte jobs en met de nodige impact op hun gezin, om daar dan een hele industrie rond te hebben die allemaal niks doen buiten de contacten leggen (en geld afschuimen). Zulke praktijken van koppelbazerij is de bouw verboden trouwens, maar nog volledige bon-ton in de IT en ICT wereld, het wordt er zelfs actief gecultiveerd door mensen die de budgetten al berekenen op het inschakelen van "1-plopkoek jobbers" zoals ik ze noem (je vindt altijd wel iemand die een job van 10 plopkoeken wil doen voor 1 plopkoek, al zal die laatste dan kabouter Lui heten en in't slaap vallen tijdens zijn werk of er een zootje van maken).
De man regelde een soort van sollicitiatiegesprek en vroeg me om maandag op te komen dagen voor een test. Ik ging akkoord en wenste hem nog een fijne dag (iets dat hij zo te horen aan z'n zenuwachtigheid, meer dan kon gebruiken).
Enkele uren later, kreeg ik opnieuw telefoon. Dit keer vanuit een wagen. Dezelfde man zei me dat hij me onmiddellijk wilde zien. Aangezien ik letterlijk aan de schoolpoort van mijn kind haar school stond, zei ik hem dat dat jammer genoeg niet zou gaan.
Hij begon me toen te vertellen over NOG meer projecten, en multinationals en uitleenprojecten en dat soort gedoe, alsof dat me opeens ging van gedachten doen veranderen en ging veroorzaken dat ik mijn kind aan de schoolpoort alleen zou achter laten om meteen naar meneer zenuwpees te rennen voor dat gesprek. No way.
Ik ken het intussen wel, dat sfeertje waar alles (wanneer ze even volk nodig hebben om bijvoorbeeld iets te installeren) heel heel snel moet gaan en persoonlijke agenda's en gezin uit de weg moeten gezet worden in een handomdraai. Om dan een week of wat later tussen het vuilnis te staan stinken en je ontslag te krijgen wanneer het project klaar is.
Ik ken vooral dit soort rap-rap busy-busy managertypes. Hij belde vanuit zijn wagen, hij had het over allerlei projecten en 'andere firma's waar hij mee samenwerkt'.
Tja. ... vanuit een wagen bellen is tegenwooridg "werken". Ik hou niet van dat soort types.
Het gesprek
De week daarop ging ik naar de man in kwestie toe. Hij was inmiddels al pakken minder zenuwachtig, en we hadden eigenlijk een vrij aangenaam gesprek (de persoon op zich was zelfs een toffe gast te noemen).
Hij babbelde vooral zelf, ik luisterde vooral. Wanneer je sollicitatie zo loopt dat je zelfs geen 50% aan't woord bent geweest als kandidaat, is er meestal iets mis.
De man vertelde over hoezeer zijn bedrijf aan't groeien was. Hij had projecten hier, projecten ginder en auto's en geld... Zijn vele zaken die hij had (hij sprak over een hele portfolio van bedrijven!) waren allemaal geld aan't opleveren en bla bla bla.
Allemaal heel tof om zo iemand zichzelf te horen bewieroken, maar ik wist nog altijd niet wat concreet gezien mijn taak zou zijn, moest ik hier beginnen werken.
Toen ik daar achter vroeg werd het allemaal heel vaag.... (en dat klinkt bekend in de oren, ik werd ooit eens in de luren gelegd door een KMO'er die ook ging groeien, me uitbesteden en vanalles in petto had... vooral eigen luchtkastelen).
Ik zou naar een ander land moeten, of in Brussel op een bureau zitten, of installaties overzien, "hij wist het nog niet goed" maar hij had volk nodig, en je moest vooral klaar staan, flexibel enzomeer.
Mijn technische kennis werd niet getest (voor't zelfde geld was ik iemand die zelfs nog nooit een ethernet kabel had vast gehad)... hij liet me trots de verouderde apparatuur zien in een ruimte achterin, waar een interim-medewerker een paar onduidelijke dingen aan't doen was op een windows XP (!).
Daarna ging het over auto's.
Ik zei hem dat wagens me niet interesseren,... ik wil er wel in rondrijden als dat nodig is voor de job, maar welk type of hoeveel cc zo'n ding heeft laat ik over aan de mensen die graag op auto's kicken. Ik ben al blij wanneer ik niet in een file zit eerlijk gezegd.
Na nog wat gepalaver over zichzelf liet hij me gaan, met de belofte me zo snel mogelijk iets te laten weten, want hij had meteen 4 tot 5 mensen nodig voor een groot "project".
We zijn nu een aantal weken verder en hij heeft me niet meer terug gecontacteerd.
Normaal moet je er dan zelf achteraan gaan. Maar in dit geval denk ik dat dat niet nodig is.
Voor zulke mensen werken levert niks op buiten problemen of achterstallige betalingen op je loon. De man in kwestie was "een toffe", maar dat zegt niets. Zeker gezien mijn voorbije ervaring met zo'n toffe KMO baas, ben ik meer dan op m'n hoede (laatste keer heeft het me ruim 12000 euro gekost om voor zo'n clown/oplichter te werken).
Dat meneeer maar verder druk doet in z'n wagen voor mijn part....
Ik zal voor wie niet thuis is in dit soort bedrijven even zeggen hoe ze meestal werken: ze krijgen een sollicitatie binnen van iemand als ik. En denken dan (nog voor ze de persoon hebben gesproken zelfs) aan de percenten die ze gaan krijgen door die kandidaat alleen nog maar aan te leveren ergens anders, laat staan als hij echt kan beginnen... waar, hoe en wanneer maakt hen niet uit, nieuw vlees in de kuip betekent extra centen, maakt niet uit bij welke grote firma je ze kan dumpen.
Dit soort shit (want dat is het) maakt deze branche kapot. Niet alleen is een werkkracht niks meer waar dan de 16 à 20% marge die ze mogen rekenen om de kandidaat aan te leveren, de mensen in kwestie die alles regelen hebben meestal buiten dat organisatorische niets meerwaarde te bieden. Ze zijn niet bezig met het werk, met het echte kunnen van de persoon die ze uithuren,... enkel met droppen, incasseren en terug buitenschoppen/vervangen.
Bij dRukdRuk.inc hebben ze inmiddels nog steeds geen vacatures open staan op hun site, ... wat me zeer vreemd lijkt wanneer je o-zo dringend 5 man nodig hebt!
Vijf man, ... ook dat klinkt akelig bekend in de oren. Mijn vroegere oplichter/baas die me er in heeft geluisd enkele jaren terug sprak ook altijd van 'nog 5 man extra'. Een soort luchtkasteel dat hij letterlijk tot net nadat de boeken waren binnengegeven van zijn bedrijf, vol heeft gehouden... "Want dat grote project hé, dat gaan we denk ik wel binnen halen, ... dan gaan we 5 man nodig hebben."
De enige 5 man die men bij zulke bedrijven nodig heeft is de deurwaarder, een politie-agent, een vrachtwagenchauffeur en 2 potige Polen om de inboedel op te laden.
Werkzoekende: let op met zulke firma's... kijk voorbij de praatjes, de beloften,.... alles dat niet op papier in orde is op dag 1 zal je nooit zien! En dan zelfs moet je heel goed uit je doppen kijken, want eens het contract getekend is, zit je vrij hard vast,... je kan er zelf je ontslag niet zomaar geven vooraleer je een andere job hebt gevonden, maar die andere job is moeilijk te vinden wanneer je geen tijd hebt door de je huidige job bij zulke mensen. Opletten dus!
maandag 11 mei 2015
Ieder op zijn of haar eiland
Het frustreert me als werkloze meer en meer, dat verplicht op je eigen eiland blijven.
Het is iets dat me al stoorde van toen ik destijds als IT'er naar iets anders op zoek was. Toen ik nog wel werk had.
Maar nu ik zonder werk zit valt het me pas op hoe totaal gelimiteerd en kleingeestig sommige organisaties zijn.
Men geeft in de media en in campagnes de indruk heel modern en open-minded te zijn, maar in de praktijk zijn de meeste organisaties bekrompen als de pest. Zeker wanneer het aan komt om aanwervingen naar boven toe in hun al even bekrompen hiërarchie te verantwoorden.
Men wil altijd voor een vacature iemand die gemotiveerd, dynamisch, sociaal, sterk en leergierig is. Tot je NIET uit hun branche komt. Dan gaat die motivatie en andere eigenschappen waar men op zoek naar is meteen de deur uit. Men wil NUL risico nemen, nul rekening houden met motivatie en op papier (naar hun oversten) zo veilig mogelijk een keuze kunnen verantwoorden.
Dus wanneer je uit branche A komt, en het daar kotsbeu bent, en totaal gemotiveerd bent om in branche B desnoods onderaan de ladder te beginnen, dan nog wil men je niet. Want oei-oei, de kandidaat heeft in branche B nog geen ervaring.
Het stoort me vooral omdat je op deze manier een compleet zieke arbeidsmarkt en arbeidsethos in gang houdt. Zo kan je op je eiland waar je thuis in bent, maar één ding doen, namelijk er op blijven en zorgen dat je op dat zelfde eiland altijd werk hebt. Wanneer ja dan blakend van motivatie en vertrouwen naar een andere branche stapt, waar je weet dat je een kans maakt om je job goed te doen en GRAAG te doen, dan moet men je meestal niet.
Dan valt de keuze op een andere, die ook gevangen zit op zijn of haar eiland. Branche B is dan je ervaring en daar moet je dan maar tot in de verdoemenis naar toe blijven streven.
Ik heb de laatste 3 jaar herhaalde malen tot op't einde van een selectieprocedure uitgezongen, waar men mijn skills, motivatie en de wil om de taak te volbrengen allemaal heel tof vond, maar waar men dan toch op't einde zegt "We hebben toch gekozen voor iemand die al ervaring had in de sector."
Met andere woorden, beste afstuderende mensen: let heel goed op waar je als eerste werk terecht komt, want de kans dat je achteraf nog uit deze branche weggeraakt wordt met het ouder worden (en meer ervaring te hebben opgedaan) zienderogen kleiner.
Wie in de horeca zit, moet in de horeca blijven. Wie in de retail zit, moet maar blijven in winkels staan. Wie in de IT zit, mag vooral geen socialere job kiezen, en wie in de verkoop zit moet vooral blijven verkopen en vooral niet willen veranderen.
Er zijn uiteraard uitzonderingen, er zijn mensen in mijn omgeving zelfs die toch de overschakeling hebben kunnen maken, het is dus wel mogelijk, maar niet gangbaar.
Ik vind het een schande dat ik meermaals al als kandidaat de duimen heb moeten leggen, zelfs voor mensen waarvan achteraf (en voor mij op de test zelf) al meteen duidelijk was dat ze de job niet naar behoren konden uitvoeren.
Wanneer je een halftijds technische en halftijds sociale job aanbiedt ergens, neem dan aub eens een risico en probeer die IT'er die echt wil omschakelen aan (proefperiode is er voor iets hé), in plaats van weer op safe te spelen en de meneer of mevrouw aan te werven die op dat sociale eiland al 20 keer is rondgeweest en eigenlijk niet veel van techniek kent.
Maar helaas. Omschakelen is in bepaalde sectoren ook een kwestie van "hun kliek" afschermen blijkbaar. ...
En ik zal wel op "mijn eiland" blijven zoeken intussen. Om dan ook misschien iemand die wèl gemotiveerd is en wel IT wil doen vanuit een andere sector (iemand uit de horeca bijvoorbeeld) met hart en ziel z'n jobkans af te nemen. Want ook dat gebeurt.
En intussen verrot onze arbeidsmarkt verder. Met mensen die eenzaam op hun eiland zitten, samen met al die andere eenzamen.
Zieke arbeidsmarkt.
Het is iets dat me al stoorde van toen ik destijds als IT'er naar iets anders op zoek was. Toen ik nog wel werk had.
Maar nu ik zonder werk zit valt het me pas op hoe totaal gelimiteerd en kleingeestig sommige organisaties zijn.
Men geeft in de media en in campagnes de indruk heel modern en open-minded te zijn, maar in de praktijk zijn de meeste organisaties bekrompen als de pest. Zeker wanneer het aan komt om aanwervingen naar boven toe in hun al even bekrompen hiërarchie te verantwoorden.
Men wil altijd voor een vacature iemand die gemotiveerd, dynamisch, sociaal, sterk en leergierig is. Tot je NIET uit hun branche komt. Dan gaat die motivatie en andere eigenschappen waar men op zoek naar is meteen de deur uit. Men wil NUL risico nemen, nul rekening houden met motivatie en op papier (naar hun oversten) zo veilig mogelijk een keuze kunnen verantwoorden.
Dus wanneer je uit branche A komt, en het daar kotsbeu bent, en totaal gemotiveerd bent om in branche B desnoods onderaan de ladder te beginnen, dan nog wil men je niet. Want oei-oei, de kandidaat heeft in branche B nog geen ervaring.
Het stoort me vooral omdat je op deze manier een compleet zieke arbeidsmarkt en arbeidsethos in gang houdt. Zo kan je op je eiland waar je thuis in bent, maar één ding doen, namelijk er op blijven en zorgen dat je op dat zelfde eiland altijd werk hebt. Wanneer ja dan blakend van motivatie en vertrouwen naar een andere branche stapt, waar je weet dat je een kans maakt om je job goed te doen en GRAAG te doen, dan moet men je meestal niet.
Dan valt de keuze op een andere, die ook gevangen zit op zijn of haar eiland. Branche B is dan je ervaring en daar moet je dan maar tot in de verdoemenis naar toe blijven streven.
Ik heb de laatste 3 jaar herhaalde malen tot op't einde van een selectieprocedure uitgezongen, waar men mijn skills, motivatie en de wil om de taak te volbrengen allemaal heel tof vond, maar waar men dan toch op't einde zegt "We hebben toch gekozen voor iemand die al ervaring had in de sector."
Met andere woorden, beste afstuderende mensen: let heel goed op waar je als eerste werk terecht komt, want de kans dat je achteraf nog uit deze branche weggeraakt wordt met het ouder worden (en meer ervaring te hebben opgedaan) zienderogen kleiner.
Wie in de horeca zit, moet in de horeca blijven. Wie in de retail zit, moet maar blijven in winkels staan. Wie in de IT zit, mag vooral geen socialere job kiezen, en wie in de verkoop zit moet vooral blijven verkopen en vooral niet willen veranderen.
Er zijn uiteraard uitzonderingen, er zijn mensen in mijn omgeving zelfs die toch de overschakeling hebben kunnen maken, het is dus wel mogelijk, maar niet gangbaar.
Ik vind het een schande dat ik meermaals al als kandidaat de duimen heb moeten leggen, zelfs voor mensen waarvan achteraf (en voor mij op de test zelf) al meteen duidelijk was dat ze de job niet naar behoren konden uitvoeren.
Wanneer je een halftijds technische en halftijds sociale job aanbiedt ergens, neem dan aub eens een risico en probeer die IT'er die echt wil omschakelen aan (proefperiode is er voor iets hé), in plaats van weer op safe te spelen en de meneer of mevrouw aan te werven die op dat sociale eiland al 20 keer is rondgeweest en eigenlijk niet veel van techniek kent.
Maar helaas. Omschakelen is in bepaalde sectoren ook een kwestie van "hun kliek" afschermen blijkbaar. ...
En ik zal wel op "mijn eiland" blijven zoeken intussen. Om dan ook misschien iemand die wèl gemotiveerd is en wel IT wil doen vanuit een andere sector (iemand uit de horeca bijvoorbeeld) met hart en ziel z'n jobkans af te nemen. Want ook dat gebeurt.
En intussen verrot onze arbeidsmarkt verder. Met mensen die eenzaam op hun eiland zitten, samen met al die andere eenzamen.
Zieke arbeidsmarkt.
woensdag 29 april 2015
VDAB graaft haar eigen graf
Vandaag werd ik opgeroepen om naar een werkwinkel te komen. Van de 15 uitgenodigde werklozen, waren er acht present (waaronder ikzelf).
De begeleider (ik zet streepje nummer 27 op mijn blad van begeleiders met wie ik spreek) praatte over de nieuwe website van VDAB, demonstreerde hoe je kon chatten met een begeleider. Dat laatste mislukte schromelijk aangezien hij op z'n gedateerde IE browser (ja, het bestaat nog) niet meteen reactie kreeg met een chat pop-up, of er gewoon niemand aan de "andere kant van het internet" aanwezig was, zo zei hij. Ik lachte stilletjes... internet en VDAB-ambtenarij is nooit een goede combinatie geweest.
Daarna begon hij ons te vertellen waarom we opgeroepen waren. We moesten in begeleiding, aangezien we al een 9 maanden of langer werkloos waren.
Op zich geen probleem, begeleid me maar naar een job, da's waar VDAB voor dient.
Maar meteen volgde de uitleg: de begeleiding zou niet door VDAB gebeuren, maar door externe firma's.
Nu, wanneer ik externe firma hoor, hoor ik: "winstmakend op mijn werkloosheid".
De voorgestelde organisaties waren SBS, Randstad, Tempo Team en nog een vierde waarvan me de naam nu even ontglipt.
Gezien mijn ervaringen met SBS, was ik nogal verbaasd. VDAB geeft dus de EFFECTIEVE begeleiding van werklozen die het het hardst nodig hebben (die al langer dan een half jaar werkloos zijn in mijn opinie, al ligt de lat op 9 maanden nu) uit handen? Is dat niet zo'n beetje hun kerntaak die ze uit handen geven???!
Men geeft het niet alleen uit handen, men gaat de subsidie die wij als werklozen allemaal waard zijn (en dus een deel van uw belastingsgeld is!!) uitgeven aan bedrijven die al herhaalde malen hebben bewezen hun taak niet serieus te nemen.
De werklozen in het zaaltje hadden op 2 man na, allemaal zeer negatieve ervaringen gehad met de begeleiding van SBS en Co. Meer nog, eentje weigerde resoluut nog met deze bende oplichters te praten (ik bewonder deze man z'n moed, al ben ik zelf intussen wijs genoeg om dit traag draaiende corrupte systeem niet al te vocaal tegen te werken, op straffe van represailles).
Daarna werden we elks apart aan een bureau geroepen voor een gesprek met een consulent, ik schrijf op mijn papiertje nummer 28 bij.
Toch even stil staan bij dat cijfer.
Da's 28 man, die sinds mijn ontslag door faillissement met me praatten, me begeleidde of op een andere manier een bepaald aantal betaalde tijd aan mij hebben besteed. Zonder resultaat.
Zie je, wanneer je zelf een dienst kiest en betaalt, bijvoorbeeld een poetshulp,... dan kan je dat zelf betalen, zelf evalueren en zelf beslissen of je deze persoon in dienst houdt.
Wanneer je echter verplicht van een dienst moet gebruik maken (zoals de VDAB) heb je niet alleen te kiezen, je betaalt het onrechtstreeks ook zelf (belastingen, sociale zekerheid, doorgedreven maatschappelijke kost). Ik als werkloze ben er niet echt blij mee dat men de sociale zekerheid meer op kosten jaagt door mijn begeleiding een vorm te laten aannemen waarbij je vooral een buidel subsidie bent ... een buidel die dient om begeleiders, consulenten, bemiddelaars en andere mensen die eigenlijk niet echt hun nut bewijzen. (lees: aan werk te helpen).
Meer nog, het is mijn mening dat VDAB door dit soort taken uit te besteden, haar KERNTAAK, bemiddelen niet meer naar behoren kan uitvoeren. Waardoor VDAB niets meer wordt dan een zeer, zeer, omvangrijke groep dirigenten in een nutteloos orkest.
Ze graven met andere woorden hun eigen graf: wanneer de kerntaak van VDAB herleid wordt tot werklozen zo vaak mogelijk naar zo veel mogelijk begeleiders sturen, om ze wanneer het serieus wordt uit te besteden aan winstmachines, dan kan ik enkel maar concluderen dat deze organisatie in feite door een reeks goed geprogrammeerde scripts kan vervangen worden.
Ik zou zelfs durven opwerpen dat VDAB in haar huidige vorm, bij wijze van gigantische besparing, gewoon kan opgedoekt worden. De kerntaken zijn uitbesteed, de begeleiders verdringen zich om om de beurt met een werkloze te spreken om 'hun uren vol te maken' de aangeleverde opleidingen zijn niet meer dan een excuus om mensen tegen verminderde tarieven uit te huren (ook zeer tijdelijk) aan bevriende bedrijven (meestal voor 5 maanden en 3 weken, waarbij je de laatste week je "volgende collega" mag opleiden wink-wink nodge-nodge) alvorens teruggegooid te worden in de "begeleiding".
Ik roep hierbij onze politici op om me eens uit te leggen hoe je in deze tijd van besparingen en werkloosheid nog kan verantwoorden dat ik door in totaal 28 mensen moet worden aangesproken overheen mijn loopbaan als werkloze. Ik zie het nut niet. Ik zei to-taal de relevantie niet, tenzij je enkel wat ambtenarij en outplacement vrienden wil blij maken met subsidies en geschenken.
Ik zie wel dat al deze mensen betaald worden, pensioen krijgen, in een verwarmd kantoor zitten, goede uren hebben en luxueuze broodjes naar binnen spelen 's middags. Niet dat ik hen dat niet gun,... maar wie geeft nu wie werk?
Is het nog deontologisch te verantwoorden om een hele tak van deze job-industrie te laten draaien op belastingsgeld terwijl de doelgroep, de werklozen en de werkzoekenden, eindeloos van de ene naar de andere dienst en consulent worden geduwd?
VDAB begeleid niet meer maar dirigeert... en een goed orkest heeft maar één dirigent nodig, geen 28, en al zeker geen tienduizenden - en ook geen subsidie-incasserende bedrijven als SBS en Randstad die de werklozen eerst leegschudden qua subsidie om er dan als een kleuter tegen te beginnen doen.
VDAB graaft haar eigen graf.
Door opleidingen te voorzien voor jobs die binnen afzienbare tijd zullen geautomatiseerd zijn, door begeleiding uit handen te geven (hierdoor verliezen ze finaal alle voeling met hun doelgroep), door te blijven het sanctionerende uit te spelen, en tegelijk niets in ruil te geven voor diegenen die het het meest nodig hebben.
Groepsgesprekken houden om 14u. helpt niemand aan een job (behalve de begeleider van dat gesprek). Praten met mensen over hoe ze solliciteren kan één keer nuttig zijn om de zoveel tijd, maar niet elke week.
Wanneer er geen jobs zijn voor bepaalde mensen... krijg je enkel het gevoel dat je als werkloze een rondhuppelende buidel subsidie bent.
Weggegooide energie en weggesmeten geld in mijn opinie.
maandag 27 april 2015
Nonchalance in de test. Solliciteren bij...
Ik werd andermaal naar een interimkantoor gelokt. (soms doen ze dat met kaas, koekjes of chocolade, deze keer was het door middel van een reële jobkans)
De job bij "Call-amai-4" (ja ik verzin die naam om de onschuldigen te beschermen) lag me wel op papier.
Na de intro en het bekijken van mijn CV, werd er me een technische test voorgeschoteld.
Daar hou ik van zie, een directe technische test, zodat men weet wat ik kan en daar meteen ook mijn uitleg kan bij doen. Meestal levert dit op z'n minst een kans op werk op.
Maar de test kwam me verbazend bekend voor.
De derde vraag liet er zelfs geen twijfel meer over bestaan, dit ding had ik al eens ingevuld.
Een jaar of anderhalf geleden zelfs, ook voor Call-amai-4 (het bedrijf dat men tot nu toe nog steeds niet wilde vernoemen bij de interim, want oei oei je zou eens rechtstreeks naar de "goudpotten" durven gaan solliciteren en dan mislopen deze mensen hun 6% afschuimgeld).
Zelfde lettertype, zelfde rare (duidelijk uit het Frans overgenomen maar o-zo onkundig vertaalde) vraagstelling en vooral: vol fouten.
Ik werkte de 20 vragen af, me nog haarscherp herinnerend waar het vorige keer qua interpretatie van de vragen fout liep (toen had ik 18 op 20 omdat enkele vragen ronduit technisch fout waren).
Matthieu
Ik schreef bij twee vragen er veiligheidshalve een kleine uitleg bij (om me toch in te dekken dat ik geen volledige oen was die niet door had dat de vraag op zich al niet klopte).
Bijvoorbeeld: het "SLL protocol" is niet hetzelfde dan het door de vraagsteller bedoelde "SSL protocol". En dat dat laatste wel op port 443 zit,...
De test in kwestie bevatte nog van dit soort dingen, zoals een definitie van het woord "spyware" (hoe men ooit mijn technische kennis kan pijlen aan de hand van dit soort kleutervragen is me een raadsel, maar ok, corporate mensen zijn blijkbaar heel snel tevreden bij het selecteren van nieuwe wegwerpmensen voor hun callcenter-mallemolen).
Deze definitie, had volgens de vraagsteller als enige juiste antwoord dat spyware enkel en alleen door een overheid kon worden geïnstalleerd op iemands' computer. Yeah right.
Ik zag de opsteller van deze vragenlijst zo voor me: een kereltje van in de twintig, die ooit eens twee for-dummy boeken heeft gelezen over marketing en Internet en verder wat lichte bakkebaardjes had om het midden te houden tussen een business-look en een joviale "rocker"... en vooral Frans spreekt.
Ik droomde verder, over hoe deze persoon, die waarschijnlijk nog Matthieu noemt ook, door zijn dag maalde.
Die dag moest hij ocharme een test opstellen om meer gepeupel en "little people" aan te werven op een helpdesk ergens ver weg in Vlaanderen. Dus ging hij aan de slag en haalde hij een paar nonchalant bij elkaar geharkte weetjes uit zijn warhoofd.
Waarna hij dit alles door een translator haalde en het aan de interim doormailde in .doc formaat, want anders krijgen z't bij die interim niet open gewoonlijk.
Daarna zorgde hij voor een "verbeter sleutel" zodat de mevrouwkes en meneertjes van de interim vooral geen technische (of zelfs rudimentaire computerkennis) moesten hebben om het ding te verbeteren in het interimkantoor. Hierna zag ik Matthieu even door z'n haar wrijven en een koffie halen in de kantine, waar het in mijn fantasie naar broodjes smos kaas/hesp rook en kleffe curryrolls.
En hier zat ik dan... tegenover een onderaanneming van een onderaanneming van een callcenter die in onderaanneming voor een zijtak van een grote financiële instelling iets "technisch" moest gaan beoordelen. Ik moest bijna lachen...
Ik herinner me dat anderhalf jaar terug ik ook al feedback heb gegeven over de totaal foute inhoud van de vragen. Toen werd er met een "oei ik ben to-taal niet technisch" gezichtje geantwoord dat men het zou doorgeven aan "hogerhand" (jaja hogehand :) ).
Nu dus al die tijd later, en waarschijnlijk vele mensen met dezelfde feedback verder, ... is de fout nog steeds in hun vragenlijst aanwezig. Wat zegt dat over die firma? Over de complete laksheid?
Het feit alleen al dat deze vacature na anderhalf jaar nog steeds open stond, gecombineerd met de fouten en nonchalant opgestelde vragenlijst, toonde me dat dit bedrijf geen halve moer geeft om de rekrutering of de tijdelijke werkkrachten. Het feit dat deze job permanent onder recruitment staat zegt eigenlijk alles: wegwerpmensen voor wegwerpjobs.
SNEL
Het moest allemaal snel snel gaan, want het was vrijdag en dan moet het blijkbaar allemaal heel erg snel nog voor 16u doorgestuurd worden, zodat de mevrouwtjes en de meneertjes van de interim vooral niet te laat zijn op hun dineetjes, zaalvoetbaltournooien en Tinderdates. Net alsof er bij dat nonchalant moederbedrijf nog iemand na vrijdag 16u enige respons gaat geven op een mail over mijn rekrutering. No one cares.
Ook maandag niet, zoals ik voorspelde (ik haat het om altijd "negatief" te zijn hierover, maar 't klopt jammer genoeg meestal).
Ook dinsdag niet waarschijnlijk, want morgen zal ik een droog mailtje krijgen dat "ondanks mijn goede technische kennis" bla bla bla.
Dat testje telt niet mee, dat testje (en dat weten ze zelf maar al te goed) is zelfs niet in staat om een chimpansee die je vaak genoeg met de juiste bananensoort hebt gemotiveerd en een IT'er met 30 jaar ervaring uit elkaar te houden, aangezien de vraagstelling op zich al een lachtertje is en het doel enkel is om de complete nitwits er tussenuit te vissen.
En zo zien we weer wat onze arbeidsmarkt zoal doet in deze streek.
Ik voelde me weer een totaal wegwerpmens, en die interim heeft weer een betaling binnen omdat zogenaamd een kandidaat aanleverden.
Nuja, het is hen gegund.
Over 2 à 3 jaar is van dit soort afschuim-interimsector zonder enige toegevoegde waarde (of eigen denkvermogen) toch niks meer over. Ik kijk uit naar het moment dat deze mensen zelf naar werk mogen zoeken, inmiddels tegen de 35 of 40 aanlopend en pratend tegen een algoritme dat hen beoordeelt op hun echte skills en hen meet met de intelligentie van 20 AI computers die samenwerken.
Begin maar al te oefenen zou ik zeggen... the future will eat your guts.
De job bij "Call-amai-4" (ja ik verzin die naam om de onschuldigen te beschermen) lag me wel op papier.
Na de intro en het bekijken van mijn CV, werd er me een technische test voorgeschoteld.
Daar hou ik van zie, een directe technische test, zodat men weet wat ik kan en daar meteen ook mijn uitleg kan bij doen. Meestal levert dit op z'n minst een kans op werk op.
Maar de test kwam me verbazend bekend voor.
De derde vraag liet er zelfs geen twijfel meer over bestaan, dit ding had ik al eens ingevuld.
Een jaar of anderhalf geleden zelfs, ook voor Call-amai-4 (het bedrijf dat men tot nu toe nog steeds niet wilde vernoemen bij de interim, want oei oei je zou eens rechtstreeks naar de "goudpotten" durven gaan solliciteren en dan mislopen deze mensen hun 6% afschuimgeld).
Zelfde lettertype, zelfde rare (duidelijk uit het Frans overgenomen maar o-zo onkundig vertaalde) vraagstelling en vooral: vol fouten.
Ik werkte de 20 vragen af, me nog haarscherp herinnerend waar het vorige keer qua interpretatie van de vragen fout liep (toen had ik 18 op 20 omdat enkele vragen ronduit technisch fout waren).
Matthieu
Ik schreef bij twee vragen er veiligheidshalve een kleine uitleg bij (om me toch in te dekken dat ik geen volledige oen was die niet door had dat de vraag op zich al niet klopte).
Bijvoorbeeld: het "SLL protocol" is niet hetzelfde dan het door de vraagsteller bedoelde "SSL protocol". En dat dat laatste wel op port 443 zit,...
De test in kwestie bevatte nog van dit soort dingen, zoals een definitie van het woord "spyware" (hoe men ooit mijn technische kennis kan pijlen aan de hand van dit soort kleutervragen is me een raadsel, maar ok, corporate mensen zijn blijkbaar heel snel tevreden bij het selecteren van nieuwe wegwerpmensen voor hun callcenter-mallemolen).
Deze definitie, had volgens de vraagsteller als enige juiste antwoord dat spyware enkel en alleen door een overheid kon worden geïnstalleerd op iemands' computer. Yeah right.
Ik zag de opsteller van deze vragenlijst zo voor me: een kereltje van in de twintig, die ooit eens twee for-dummy boeken heeft gelezen over marketing en Internet en verder wat lichte bakkebaardjes had om het midden te houden tussen een business-look en een joviale "rocker"... en vooral Frans spreekt.
Ik droomde verder, over hoe deze persoon, die waarschijnlijk nog Matthieu noemt ook, door zijn dag maalde.
Die dag moest hij ocharme een test opstellen om meer gepeupel en "little people" aan te werven op een helpdesk ergens ver weg in Vlaanderen. Dus ging hij aan de slag en haalde hij een paar nonchalant bij elkaar geharkte weetjes uit zijn warhoofd.
Waarna hij dit alles door een translator haalde en het aan de interim doormailde in .doc formaat, want anders krijgen z't bij die interim niet open gewoonlijk.
Daarna zorgde hij voor een "verbeter sleutel" zodat de mevrouwkes en meneertjes van de interim vooral geen technische (of zelfs rudimentaire computerkennis) moesten hebben om het ding te verbeteren in het interimkantoor. Hierna zag ik Matthieu even door z'n haar wrijven en een koffie halen in de kantine, waar het in mijn fantasie naar broodjes smos kaas/hesp rook en kleffe curryrolls.
En hier zat ik dan... tegenover een onderaanneming van een onderaanneming van een callcenter die in onderaanneming voor een zijtak van een grote financiële instelling iets "technisch" moest gaan beoordelen. Ik moest bijna lachen...
Ik herinner me dat anderhalf jaar terug ik ook al feedback heb gegeven over de totaal foute inhoud van de vragen. Toen werd er met een "oei ik ben to-taal niet technisch" gezichtje geantwoord dat men het zou doorgeven aan "hogerhand" (jaja hogehand :) ).
Nu dus al die tijd later, en waarschijnlijk vele mensen met dezelfde feedback verder, ... is de fout nog steeds in hun vragenlijst aanwezig. Wat zegt dat over die firma? Over de complete laksheid?
Het feit alleen al dat deze vacature na anderhalf jaar nog steeds open stond, gecombineerd met de fouten en nonchalant opgestelde vragenlijst, toonde me dat dit bedrijf geen halve moer geeft om de rekrutering of de tijdelijke werkkrachten. Het feit dat deze job permanent onder recruitment staat zegt eigenlijk alles: wegwerpmensen voor wegwerpjobs.
SNEL
Het moest allemaal snel snel gaan, want het was vrijdag en dan moet het blijkbaar allemaal heel erg snel nog voor 16u doorgestuurd worden, zodat de mevrouwtjes en de meneertjes van de interim vooral niet te laat zijn op hun dineetjes, zaalvoetbaltournooien en Tinderdates. Net alsof er bij dat nonchalant moederbedrijf nog iemand na vrijdag 16u enige respons gaat geven op een mail over mijn rekrutering. No one cares.
Ook maandag niet, zoals ik voorspelde (ik haat het om altijd "negatief" te zijn hierover, maar 't klopt jammer genoeg meestal).
Ook dinsdag niet waarschijnlijk, want morgen zal ik een droog mailtje krijgen dat "ondanks mijn goede technische kennis" bla bla bla.
Dat testje telt niet mee, dat testje (en dat weten ze zelf maar al te goed) is zelfs niet in staat om een chimpansee die je vaak genoeg met de juiste bananensoort hebt gemotiveerd en een IT'er met 30 jaar ervaring uit elkaar te houden, aangezien de vraagstelling op zich al een lachtertje is en het doel enkel is om de complete nitwits er tussenuit te vissen.
En zo zien we weer wat onze arbeidsmarkt zoal doet in deze streek.
Ik voelde me weer een totaal wegwerpmens, en die interim heeft weer een betaling binnen omdat zogenaamd een kandidaat aanleverden.
Nuja, het is hen gegund.
Over 2 à 3 jaar is van dit soort afschuim-interimsector zonder enige toegevoegde waarde (of eigen denkvermogen) toch niks meer over. Ik kijk uit naar het moment dat deze mensen zelf naar werk mogen zoeken, inmiddels tegen de 35 of 40 aanlopend en pratend tegen een algoritme dat hen beoordeelt op hun echte skills en hen meet met de intelligentie van 20 AI computers die samenwerken.
Begin maar al te oefenen zou ik zeggen... the future will eat your guts.