Ik werd andermaal naar een interimkantoor gelokt. (soms doen ze dat met kaas, koekjes of chocolade, deze keer was het door middel van een reële jobkans)
De job bij "Call-amai-4" (ja ik verzin die naam om de onschuldigen te beschermen) lag me wel op papier.
Na de intro en het bekijken van mijn CV, werd er me een technische test voorgeschoteld.
Daar hou ik van zie, een directe technische test, zodat men weet wat ik kan en daar meteen ook mijn uitleg kan bij doen. Meestal levert dit op z'n minst een kans op werk op.
Maar de test kwam me verbazend bekend voor.
De derde vraag liet er zelfs geen twijfel meer over bestaan, dit ding had ik al eens ingevuld.
Een jaar of anderhalf geleden zelfs, ook voor Call-amai-4 (het bedrijf dat men tot nu toe nog steeds niet wilde vernoemen bij de interim, want oei oei je zou eens rechtstreeks naar de "goudpotten" durven gaan solliciteren en dan mislopen deze mensen hun 6% afschuimgeld).
Zelfde lettertype, zelfde rare (duidelijk uit het Frans overgenomen maar o-zo onkundig vertaalde) vraagstelling en vooral: vol fouten.
Ik werkte de 20 vragen af, me nog haarscherp herinnerend waar het vorige keer qua interpretatie van de vragen fout liep (toen had ik 18 op 20 omdat enkele vragen ronduit technisch fout waren).
Matthieu
Ik schreef bij twee vragen er veiligheidshalve een kleine uitleg bij (om me toch in te dekken dat ik geen volledige oen was die niet door had dat de vraag op zich al niet klopte).
Bijvoorbeeld: het "SLL protocol" is niet hetzelfde dan het door de vraagsteller bedoelde "SSL protocol". En dat dat laatste wel op port 443 zit,...
De test in kwestie bevatte nog van dit soort dingen, zoals een definitie van het woord "spyware" (hoe men ooit mijn technische kennis kan pijlen aan de hand van dit soort kleutervragen is me een raadsel, maar ok, corporate mensen zijn blijkbaar heel snel tevreden bij het selecteren van nieuwe wegwerpmensen voor hun callcenter-mallemolen).
Deze definitie, had volgens de vraagsteller als enige juiste antwoord dat spyware enkel en alleen door een overheid kon worden geïnstalleerd op iemands' computer. Yeah right.
Ik zag de opsteller van deze vragenlijst zo voor me: een kereltje van in de twintig, die ooit eens twee for-dummy boeken heeft gelezen over marketing en Internet en verder wat lichte bakkebaardjes had om het midden te houden tussen een business-look en een joviale "rocker"... en vooral Frans spreekt.
Ik droomde verder, over hoe deze persoon, die waarschijnlijk nog Matthieu noemt ook, door zijn dag maalde.
Die dag moest hij ocharme een test opstellen om meer gepeupel en "little people" aan te werven op een helpdesk ergens ver weg in Vlaanderen. Dus ging hij aan de slag en haalde hij een paar nonchalant bij elkaar geharkte weetjes uit zijn warhoofd.
Waarna hij dit alles door een translator haalde en het aan de interim doormailde in .doc formaat, want anders krijgen z't bij die interim niet open gewoonlijk.
Daarna zorgde hij voor een "verbeter sleutel" zodat de mevrouwkes en meneertjes van de interim vooral geen technische (of zelfs rudimentaire computerkennis) moesten hebben om het ding te verbeteren in het interimkantoor. Hierna zag ik Matthieu even door z'n haar wrijven en een koffie halen in de kantine, waar het in mijn fantasie naar broodjes smos kaas/hesp rook en kleffe curryrolls.
En hier zat ik dan... tegenover een onderaanneming van een onderaanneming van een callcenter die in onderaanneming voor een zijtak van een grote financiële instelling iets "technisch" moest gaan beoordelen. Ik moest bijna lachen...
Ik herinner me dat anderhalf jaar terug ik ook al feedback heb gegeven over de totaal foute inhoud van de vragen. Toen werd er met een "oei ik ben to-taal niet technisch" gezichtje geantwoord dat men het zou doorgeven aan "hogerhand" (jaja hogehand :) ).
Nu dus al die tijd later, en waarschijnlijk vele mensen met dezelfde feedback verder, ... is de fout nog steeds in hun vragenlijst aanwezig. Wat zegt dat over die firma? Over de complete laksheid?
Het feit alleen al dat deze vacature na anderhalf jaar nog steeds open stond, gecombineerd met de fouten en nonchalant opgestelde vragenlijst, toonde me dat dit bedrijf geen halve moer geeft om de rekrutering of de tijdelijke werkkrachten. Het feit dat deze job permanent onder recruitment staat zegt eigenlijk alles: wegwerpmensen voor wegwerpjobs.
SNEL
Het moest allemaal snel snel gaan, want het was vrijdag en dan moet het blijkbaar allemaal heel erg snel nog voor 16u doorgestuurd worden, zodat de mevrouwtjes en de meneertjes van de interim vooral niet te laat zijn op hun dineetjes, zaalvoetbaltournooien en Tinderdates. Net alsof er bij dat nonchalant moederbedrijf nog iemand na vrijdag 16u enige respons gaat geven op een mail over mijn rekrutering. No one cares.
Ook maandag niet, zoals ik voorspelde (ik haat het om altijd "negatief" te zijn hierover, maar 't klopt jammer genoeg meestal).
Ook dinsdag niet waarschijnlijk, want morgen zal ik een droog mailtje krijgen dat "ondanks mijn goede technische kennis" bla bla bla.
Dat testje telt niet mee, dat testje (en dat weten ze zelf maar al te goed) is zelfs niet in staat om een chimpansee die je vaak genoeg met de juiste bananensoort hebt gemotiveerd en een IT'er met 30 jaar ervaring uit elkaar te houden, aangezien de vraagstelling op zich al een lachtertje is en het doel enkel is om de complete nitwits er tussenuit te vissen.
En zo zien we weer wat onze arbeidsmarkt zoal doet in deze streek.
Ik voelde me weer een totaal wegwerpmens, en die interim heeft weer een betaling binnen omdat zogenaamd een kandidaat aanleverden.
Nuja, het is hen gegund.
Over 2 à 3 jaar is van dit soort afschuim-interimsector zonder enige toegevoegde waarde (of eigen denkvermogen) toch niks meer over. Ik kijk uit naar het moment dat deze mensen zelf naar werk mogen zoeken, inmiddels tegen de 35 of 40 aanlopend en pratend tegen een algoritme dat hen beoordeelt op hun echte skills en hen meet met de intelligentie van 20 AI computers die samenwerken.
Begin maar al te oefenen zou ik zeggen... the future will eat your guts.
Posts tonen met het label solliciteren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label solliciteren. Alle posts tonen
maandag 27 april 2015
maandag 1 april 2013
solliciteren tussen de pintjes
Solliciteren bij "Red view tech" was een snel tussendoortje. Aangezien recruiters in mijn opinie de arbeidsmarkt vergiftigen, solliciteer ik voortaan rechtstreeks bij potentiële werkgevers.
De KMO'ers die zelf de gesprekken en tests afnemen van hun kandidaten zijn een ruig allegaartje. Zo ook bij "Red view Tech". Ik moest op komen draven op een zaterdag (iets waar ik op zich niets op tegen heb, solliciteren kan voor mijn part eender wanneer, ik heb in principe altijd tijd als werkloze nietwaar?)
De KMO'ers die zelf de gesprekken en tests afnemen van hun kandidaten zijn een ruig allegaartje. Zo ook bij "Red view Tech". Ik moest op komen draven op een zaterdag (iets waar ik op zich niets op tegen heb, solliciteren kan voor mijn part eender wanneer, ik heb in principe altijd tijd als werkloze nietwaar?)
De man die de sollicitatie ging afnemen kwam iets te laat aan, en opende haastig de deur naar het ijskoude kantoor. Waarna er wat lege pintjes en flessen werden verwijderd van een tafel en ik kon gaan zitten.
Er werd me een testje voorgeschoven dat duidelijk ook in der haast was gemaakt ooit door iemand van het IT-departement.
Ik begon met de ijskoude handen met een balpen die nauwelijks schreef, op de oneven ondergrond van de tafel waaraan ik zat, de test in te vullen.
Even later werd er ongeduldig overlopen wat ik had neergekriebeld. (Men had ook mijn CV kunnen lezen en vanzelf geweten hebben dat de aangeleverde vragen eigenlijk ver onder mijn niveau waren, maar ok, blijkbaar liegt iedereen zo erg in een CV, dat ook een basis-check nodig is op lezen en schrijven).
Er werd me een testje voorgeschoven dat duidelijk ook in der haast was gemaakt ooit door iemand van het IT-departement.
Ik begon met de ijskoude handen met een balpen die nauwelijks schreef, op de oneven ondergrond van de tafel waaraan ik zat, de test in te vullen.
Even later werd er ongeduldig overlopen wat ik had neergekriebeld. (Men had ook mijn CV kunnen lezen en vanzelf geweten hebben dat de aangeleverde vragen eigenlijk ver onder mijn niveau waren, maar ok, blijkbaar liegt iedereen zo erg in een CV, dat ook een basis-check nodig is op lezen en schrijven).
Daarna wilde hij nog enkele details weten uit mijn loopbaan, hij keek me geen enkele keer aan... was vooral tussendoor aan het pochen over hoe veel omzet ze elk jaar niet maakte, en dat ze "vooral zich niet bezig hielden met kleine bedrijfjes met een paar PC'kes in hun netwerk". Nuja, is het nodig om als KMO'er jezelf op te blazen alsof je de baas van een mega-corporation bent?
Ik denk het niet, zeker niet wanneer je net een leeg flesje bier van je bureau hebt gegrist en er zich een onangename desem-adem verspreidt in de vergaderzaal waar je met je sollicitant zit.
Toen, na een hoop nodeloze vragen en gepraat over waar de firma zoal in uitblinkt, kwam de aap uit de mouw: "We maken onze selectie tussen de x-aantal kandidaten op basis van prijs en technische kennis".
Bàm: een kmo'er die het eens voor een keer gewoon toegaf: men gaat voor de kandidaat die het loon het laagst legt, niet zozeer voor de kwaliteiten en skills.
De "prijs" (alsof we allemaal in de Colruyt speculaasjes staan te kiezen), daar bedoelt deze ondernemer mee, dat hij de kandidaten tegen elkaar wil laten uitspelen voor een een zo laag mogelijke loonkost.
De KMO anno 2013 is gefixeerd op lage lonen, maar zit aan de andere kant wel te smeken om werkvolk en allerhande witte raven,... het is me nog steeds een raadsel waarom men niet in mensen wil investeren en pakweg op papier een laag loon in't begin en een hoger na enkele maanden wil voorstellen.
Na nog een paar minuten zijn stinkende adem te hebben doorstaan vertrok ik. Met de zekerheid dat ik te oud en te duur zal zijn ... 'we gaan u volgende week iets laten horen'. Ademde hij me nog na.
Jaja, da's tegenwoordig hetzelfde dan: "Salut en de kost!"
Ik denk het niet, zeker niet wanneer je net een leeg flesje bier van je bureau hebt gegrist en er zich een onangename desem-adem verspreidt in de vergaderzaal waar je met je sollicitant zit.
Toen, na een hoop nodeloze vragen en gepraat over waar de firma zoal in uitblinkt, kwam de aap uit de mouw: "We maken onze selectie tussen de x-aantal kandidaten op basis van prijs en technische kennis".
Bàm: een kmo'er die het eens voor een keer gewoon toegaf: men gaat voor de kandidaat die het loon het laagst legt, niet zozeer voor de kwaliteiten en skills.
De "prijs" (alsof we allemaal in de Colruyt speculaasjes staan te kiezen), daar bedoelt deze ondernemer mee, dat hij de kandidaten tegen elkaar wil laten uitspelen voor een een zo laag mogelijke loonkost.
De KMO anno 2013 is gefixeerd op lage lonen, maar zit aan de andere kant wel te smeken om werkvolk en allerhande witte raven,... het is me nog steeds een raadsel waarom men niet in mensen wil investeren en pakweg op papier een laag loon in't begin en een hoger na enkele maanden wil voorstellen.
Na nog een paar minuten zijn stinkende adem te hebben doorstaan vertrok ik. Met de zekerheid dat ik te oud en te duur zal zijn ... 'we gaan u volgende week iets laten horen'. Ademde hij me nog na.
Jaja, da's tegenwoordig hetzelfde dan: "Salut en de kost!"
woensdag 6 februari 2013
Na de witte raaf: het perfecte CV
Bedrijven zijn vaak in vacatures op zoek naar "de witte raaf". Liefst iemand die al een zelfde functie heeft gedaan bij een concurrent, niet te veel loon vraagt, jong is, veel ervaring en diploma's heeft en vooral 4 talen kan, in combinatie met computervaardigheden en een toffe persoonlijkheid (en liefst zonder gezin).
De lat ligt soms zo hoog, dat de recruiters die voor deze bedrijven kandidaten moeten zoeken me tussen pot en pint zèlf vertellen hoe onmogelijk hun opdracht wel is.
Daarnaast zijn bedrijven ook steeds vaker op zoek naar "de perfecte CV".
Laats vertelde een recruiter me dat hij vond dat mijn CV niet echt geschikt was aangezien het ding niet erg opvalt.
Mijn CV is niet één document uiteraard... als werkzoekende heb ik er in het Engels en Nederlands telkens zes. Da's 12 CV's... die vaak dan nog lichte nuances vertonen per functie waar ik voor ga. (Voor sommige functies moet je bepaalde vaardigheden andere in de verf zetten).
De man in kwesite lachte even en vertelde me een ware openbaring: HR-mensen willen vooral geëntertained worden, zo blijkt!!!
Blijkbaar moet je tegenwoordig geen motivatiebrief meer schrijven (is passé, en "moderne" HR-meisjes (want dat zijn het veelal) hebben daar zelf ook niet echt de aandachts-spanne voor om helemàààl door een A4'tje te lezen. Lezen is vermoeiend, en vraagt enige empathie met de werkzoekende... daar doet men niet meer aan mee.
Nee, men wil kleurrijke, vindingrijke, grappige CV's, met daarbij een lacherig iets... het equivalent van hun facebook meme's of een grappige youtube video.
De perfecte CV echter, is iets waar HR-mensen wel in theorie naar op zoek zijn, maar in feite komt het er op neer om jezelf op een bijna groteske manier te verkopen, liefst zonder al te veel inhoud of "dingen om te lezen".
Dat mijn met veel moeite en zorg in elkaar gestoken motivatiebrieven niet eens worden geopend was ook een openbaring. Veelal snàppen de mensen op een HR dienst niet eens hoe ze een attachment moeten openen blijkbaar, en moesten z't weten hebben ze daar geen tijd voor. (Wel heeft men tijd, zoals op de HR dienst van AGFA, om vakantiefoto's te bekijken, koffie te halen voor elkaar en éclairs in hun mond te stoppen dat ik er degoutant van werd...) - Ik noem ze hier bij naam, omdat de HR dienst van deze firma tot een van de meest onproductieve, luie en degoutante behoort die ik ooit aan het werk heb gezien van binnenuit. Werken is daar gemiddeld een activiteit van 1 uur per dag (als't geen verlof is uiteraard). De kandidaten zijn niet meer dan bezigheidstherapie, waar vooral eens mee gelachen moet worden zonder meer.
De perfecte CV is dus vooral entertainment anno 2013, hier en daar wat main-skills in de verf zetten en verder vooral "een toffe" lijken is de boodschap.
Ik doe daar dus niet aan mee. Mijn CV is een droge, duidelijke, korte opsomming van mijn werkverleden, opleidingen en skills, begeleid door een motivatiebrief die uitlegt waarom ik de geknipte man ben voor een functie.
Meer zou het ook niet hoeven mogen zijn... (op enkele sectoren na uiteraard... een grafisch ontwerper of marketing manager wil uiteraard geen droge witte CV afgeven,... alle begrip voor).
De lat ligt soms zo hoog, dat de recruiters die voor deze bedrijven kandidaten moeten zoeken me tussen pot en pint zèlf vertellen hoe onmogelijk hun opdracht wel is.
Daarnaast zijn bedrijven ook steeds vaker op zoek naar "de perfecte CV".
Laats vertelde een recruiter me dat hij vond dat mijn CV niet echt geschikt was aangezien het ding niet erg opvalt.
Mijn CV is niet één document uiteraard... als werkzoekende heb ik er in het Engels en Nederlands telkens zes. Da's 12 CV's... die vaak dan nog lichte nuances vertonen per functie waar ik voor ga. (Voor sommige functies moet je bepaalde vaardigheden andere in de verf zetten).
De man in kwesite lachte even en vertelde me een ware openbaring: HR-mensen willen vooral geëntertained worden, zo blijkt!!!
Blijkbaar moet je tegenwoordig geen motivatiebrief meer schrijven (is passé, en "moderne" HR-meisjes (want dat zijn het veelal) hebben daar zelf ook niet echt de aandachts-spanne voor om helemàààl door een A4'tje te lezen. Lezen is vermoeiend, en vraagt enige empathie met de werkzoekende... daar doet men niet meer aan mee.
Nee, men wil kleurrijke, vindingrijke, grappige CV's, met daarbij een lacherig iets... het equivalent van hun facebook meme's of een grappige youtube video.
De perfecte CV echter, is iets waar HR-mensen wel in theorie naar op zoek zijn, maar in feite komt het er op neer om jezelf op een bijna groteske manier te verkopen, liefst zonder al te veel inhoud of "dingen om te lezen".
Dat mijn met veel moeite en zorg in elkaar gestoken motivatiebrieven niet eens worden geopend was ook een openbaring. Veelal snàppen de mensen op een HR dienst niet eens hoe ze een attachment moeten openen blijkbaar, en moesten z't weten hebben ze daar geen tijd voor. (Wel heeft men tijd, zoals op de HR dienst van AGFA, om vakantiefoto's te bekijken, koffie te halen voor elkaar en éclairs in hun mond te stoppen dat ik er degoutant van werd...) - Ik noem ze hier bij naam, omdat de HR dienst van deze firma tot een van de meest onproductieve, luie en degoutante behoort die ik ooit aan het werk heb gezien van binnenuit. Werken is daar gemiddeld een activiteit van 1 uur per dag (als't geen verlof is uiteraard). De kandidaten zijn niet meer dan bezigheidstherapie, waar vooral eens mee gelachen moet worden zonder meer.
De perfecte CV is dus vooral entertainment anno 2013, hier en daar wat main-skills in de verf zetten en verder vooral "een toffe" lijken is de boodschap.
Ik doe daar dus niet aan mee. Mijn CV is een droge, duidelijke, korte opsomming van mijn werkverleden, opleidingen en skills, begeleid door een motivatiebrief die uitlegt waarom ik de geknipte man ben voor een functie.
Meer zou het ook niet hoeven mogen zijn... (op enkele sectoren na uiteraard... een grafisch ontwerper of marketing manager wil uiteraard geen droge witte CV afgeven,... alle begrip voor).
vrijdag 4 mei 2012
Solliciteren bij... -1-
...
Schizo-export inc. is een firma die vooral met export bezig is, en me vandaag liet aandraven voor een functie bij de interne IT. Niet alleen werd de afspraak vijf keer of wat verplaatst, maar toen ik uiteindelijk toe kwam bij de firma in kwestie bleken ze lichtjes schizofreen te zijn.
Bij de beveiligde deur bellen had enkel als resultaat dat er opeens een deur openging, waarna ik gescheld hoorde komen uit een van de kleine kantoortjes. Iemand kreeg allerlei verwijten naar z'n kop geslingerd, met daarbij enkele krachttermen die eerder thuishoren in een cafégevecht.
Er kwam een mevrouw me tegemoet die ook net van haar middagpauze terug bleek te komen, en deze keek me boos aan: "Wat moet gij hiere? Wie zijde goa?"
Ik stelde me voor, en vermeldde er bij dat ik voor een sollicitatiegesprek kwam.
Ze rommelde even haar tas neer en ging dan in een andere ruimte binnen, waar ik dan wat gegiechel hoorde uitkomen.
Even later stonden er twee kerels voor mij die er uit zagen alsof ze de Charlston wilde gaan dansen. Ze hadden een duur net pak aan, met grote epauletten en een flashy das. De ene had een soort haarstijl die je enkel bij Nederlandse charmezangers ziet, de andere had een soort pladijs op z'n hoofd liggen, hetgeen met gel in een eeuwige 'good look' vast zat gespijkerd op z'n te dikke hoofd. Zijn boordje was zo strak aangespannen dat zijn nek nauwelijks lucht kreeg, zijn das was vergroeid met zijn persoonlijkheid.
Ze waren super vriendelijk, dat wel, maar het was het soort professionele vriendelijkheid die me vooral deed denken aan een ter dood veroordeelde die zijn laatste avondmaal besteld bij de gevangenisdirecteur. We gingen een vergaderzaaltje binnen.
We praattten en praatten, meer nergens werd er naar mijn skills gevraagd, wat me altijd nogal vreemd lijkt. Wanneer iemand beweert een goede timmerman te zijn, kan je op z'n minst vragen of hij iets van houtsoorten kent. Wanneer je een IT'er zoekt, vraag dan iets technisch. Maar nee, men ramde maar door over hoe goed het bedrijf het wel niet deed, wat voor een discipline men had, en dat alles in het teken stond van professioneel omgaan met klanten. Nuja,... diezelfde discipline en algemene ommegangsvormen zijn bij
Schizo-export inc. niet aanwezig wanneer het aankomt om met elkaar om te gaan. Ik stelde me voor dat iemand mij als IT'er hier zo zou staan uitschelden...
Daarna begon men met de kleding... je kon volgens hen geen IT'er zijn zonder een net pak aan te trekken en diezelfde 'professionaliteit' uit te stralen. Wat je uitstraalt is misschien wel de look'n feel van een pro-it team, maar daarmee is nog niets gezegd over je skills.
Men vond dat ik vooral in een pak moest rondlopen dus. Ik vroeg hen of ik dan een server in elkaar moest puzzelen en in een rack plaatsten terwijl ik een H&M-kostuum met bijpassende das aan had. Men vond dit vanzelfsprekend... want er moest maar eens een klant langstkomen (moest ik zelf die klant zijn zou ik niet meer bijkomen van het lachen).
Even later verliet ik deze vreselijke plek, waar mensen foute pakken dragen, elkaar voor 'onnozele kloot' uitschelden en vervolgens het hebben over professionaliteit.
Ik was letterlijk blij dat ik het gebouw verliet, en ik denk dat de kerel die er bij zat voor spek en bonen tijdens het hele gesprek, maar de zaak ging verlaten, daar niet anders over zal denken. Men was namelijk op zoek naar zijn vervanger.
"Mejalle Chineze, mor ni me dendeze"
donderdag 21 oktober 2010
Solliciteren
Hoe langer je werkloos bent, hoe minder kans er is dat je nog enigszins overkomt als iemand die wil werken voor een mogelijke werkgever. Aan de andere kant is ook een feit dat je als jobhopper wordt bestempeld wanneer je de eerste de beste job aanneemt (die vaak dan tegenslaat) om daarna weer verder te hoppen.
Wanneer je gaat solliciteren is het dus belangrijk om een stabiele werkomgeving te vinden, maar tegelijk de zoektocht niet te lang te laten aanslepen. Een drietal maanden is een goed richtcijfer, maar vanaf dan wordt het 'tricky'.
De laatste dagen heb vooral veel gebeld, met mensen van interimkantoren, selectiebureau's en verschillende bedrijven. Inmiddels zijn er een paar kandidaten opgedoken waar ik het gevoel bij krijg dat het kan lukken.
Er zijn ook bedrijven die volledig de mist in gaan. Bij een grote overkoepelende organisatie van interimkantoren zocht men een IT'er, maar men is daar zelfs te laf om op een e-mail of telefoon te antwoorden. Hoewel ze me 'zeker iets gingen laten weten deze week', een maand geleden, is het zo dat ze zich wegstoppen en zelfs niet willen zeggen waarom ik eventueel niet in aanmerking kom.
Vandaag een zeer goed gesprek gehad met een kleinere lokale firma die goed aan het groeien is, morgen zou ik meer weten... eens benieuwd of deze mensen wel hun woord houden.
Wanneer je gaat solliciteren is het dus belangrijk om een stabiele werkomgeving te vinden, maar tegelijk de zoektocht niet te lang te laten aanslepen. Een drietal maanden is een goed richtcijfer, maar vanaf dan wordt het 'tricky'.
De laatste dagen heb vooral veel gebeld, met mensen van interimkantoren, selectiebureau's en verschillende bedrijven. Inmiddels zijn er een paar kandidaten opgedoken waar ik het gevoel bij krijg dat het kan lukken.
Er zijn ook bedrijven die volledig de mist in gaan. Bij een grote overkoepelende organisatie van interimkantoren zocht men een IT'er, maar men is daar zelfs te laf om op een e-mail of telefoon te antwoorden. Hoewel ze me 'zeker iets gingen laten weten deze week', een maand geleden, is het zo dat ze zich wegstoppen en zelfs niet willen zeggen waarom ik eventueel niet in aanmerking kom.
Vandaag een zeer goed gesprek gehad met een kleinere lokale firma die goed aan het groeien is, morgen zou ik meer weten... eens benieuwd of deze mensen wel hun woord houden.
dinsdag 7 september 2010
Half werk
(vervolg op gisteren)
Het tweede bedrijf waar ik ging solliciteren was "Koepelvzw". Een soort van softe-sector cultuur-achtig iets waar mensen in blitse t-shirts rondlopen, dromenvangers op hun binnenplaats hangen en politiek correct zijn tot een kunstvorm hebben verheven. Nu ja, ik wil wel bij zulke mensen werken, het was tenslotte dicht bij huis en het leek me best te combineren met nuttige zaken in mijn vrije tijd.
Koepelvzw vroeg in de advertentie om stipt op tijd te zijn, want ze deden deze sollicitatieronde maar één maal. Ik was dus tot op de seconde op tijd.
Zulke strikte manier van werken (vooral het éénmalig examen is onbegrijpelijk wanneer je op zoek bent naar een profiel waarbij je zo veel flexibiliteit en veelzijdigheid eist, maar het kon erger). Ieder hun manier van aan volk geraken zeker? Ik moest dus een heus examen afleggen, ...iets wat ik altijd fijn vind wanneer het goed is opgesteld.
Ik zette me neer in een zaaltje dat vooral diende om aftandse laptops aan een projector te hangen om vervolgens de zaal te vervelen met powerpoint slides en weeë theegeur.
De kandidaten, zes in totaal, drie vrouwen -waarvan er ééntje duidelijk een slechte champignon had gegeten ofwel een zware zenuwaandoening had - en drie jongens waarvan twee death-metal types en ikzelf.
We kregen een paar stencils voor onze neus met daarbij een balpen. We moesten een reeks vragen beantwoorden, iets wat voor een technische job nogal ongebruikelijk is om op papier te doen, techies en mooi leesbaar handschrift gaan nu eenmaal niet samen, zeker niet wanneer je ruim twee uur zou moeten zitten pennen!
De vragen hadden ook een tweede praktische luik, waarbij er vooral voorbeelden werden aangehaald en men ging peilen naar je kennis op dat vakgebied. Ook web-building en beheer van servers kwam aan bod.
De eerste helf waren netwerk-gerelateerde vragen. Waarna de rest vooral over programmatie en database onderhoud ging. Het probleem is dat ik geen programmeur ben,... ik haat programmeren aangezien dat een bepaalde robot-achtige manier van sequentiëel denken vergt die mij kompleet vreemd is. Met de beste wil van de wereld, verder dan een .bat file kom ik niet. Programmeren is voor mensen die daar aanleg voor hebben en met lijnen code hun geluk bij elkaar schrijven.
Het netwerk-gedeelte ligt me meer (zeker) en werd danook vlotjes ingevuld, met daarbij ook een reeks voorbeelden en wat extra uitleg, daarna bij de praktische vragen deed ik hetzelfde.
Ik gaf even later het stapeltje bladen af en vertelde hen dat ik eigenlijk een netwerkbeheer-achtige job in hun vacature had gezien, met een minimaal stuk programmeerwerk erbij, en niet omgekeerd gezien het aantal vragen uit het tweede gedeelte.
De vrouw keek me aan met domme vragende ogen en vertelde me dat ze niks wist van "computers enzo".
Ze had dus enkel de blaadjes op tafel gelegd en de IT'er in kwestie die het had opgesteld "was er niet".
Lees: ze hadden enkel vragen bij elkaar geGoogle'ed om vervolgens voor een magere halftijdse job een administrator van hun netwerk te hebben, die EN kan programmeren, web-builden en netwerk-oplossingen kon aanbieden. Ik stak de balpen die bij het examen hoorde in mijn zak, bij wijze van vergoeding voor de verloren tijd.
Ik keek even opnieuw in het zaaltje waar de twee death-metal gasten over een papier gebogen zaten nee te knikken en de vrouwen ijverig de programmatievragen waren aan het invullen. Nu ja, MySQl-queries schrijven met balpen op een blad papier is op zich al een bezigheid, laat ons zeggen dat het niet echt voor mij is weggelegd.
Ik wenste hen veel geluk en success met het vinden van deze witte raaf, die dus voor een halftijdse job (en verloning + bijpassing van de dop) ging programmeren, web-builden en netwerkshit oplossen (inclusief het configureren van een boel firewalls overal te lande).
Je kan er zeker van zijn dat ze deze zulke persoon niet vinden... mensen die al deze taken goed kunnen, komen niet voor een halftijdse job werken in de culturele sector, ikzelf inkluis. Er zijn er ook niet veel die überhaupt die combinatie van kennis in zich hebben... programmeren of netwerken opbouwen is een andere wereld.
Jammer dat men er geen twee jobs van maakt,... een netwerk kant en een programming kant, maar daar was dan weer geen budget voor vrees ik.
Ik ging de deur uit en zag een van de medewerkers op een terrasje zitten aan de overkant. Vriendelijk als altijd knikte ik een goeiedag en wandelde naar huis.
Men ging me nog iets laten weten.
Waarschijnlijk een mededeling dat ze toch voor iemand met meer 'database ervaring' hebben gekozen.
Zo binnen een maand ofzo voorspel ik dat er ofwel database problemen zijn bij Koeplvzw, ofwel netwerkshit. Laat ons hopen dat overuren betaald worden voor diegene die deze job krijgt.
Het tweede bedrijf waar ik ging solliciteren was "Koepelvzw". Een soort van softe-sector cultuur-achtig iets waar mensen in blitse t-shirts rondlopen, dromenvangers op hun binnenplaats hangen en politiek correct zijn tot een kunstvorm hebben verheven. Nu ja, ik wil wel bij zulke mensen werken, het was tenslotte dicht bij huis en het leek me best te combineren met nuttige zaken in mijn vrije tijd.
Koepelvzw vroeg in de advertentie om stipt op tijd te zijn, want ze deden deze sollicitatieronde maar één maal. Ik was dus tot op de seconde op tijd.
Zulke strikte manier van werken (vooral het éénmalig examen is onbegrijpelijk wanneer je op zoek bent naar een profiel waarbij je zo veel flexibiliteit en veelzijdigheid eist, maar het kon erger). Ieder hun manier van aan volk geraken zeker? Ik moest dus een heus examen afleggen, ...iets wat ik altijd fijn vind wanneer het goed is opgesteld.
Ik zette me neer in een zaaltje dat vooral diende om aftandse laptops aan een projector te hangen om vervolgens de zaal te vervelen met powerpoint slides en weeë theegeur.
De kandidaten, zes in totaal, drie vrouwen -waarvan er ééntje duidelijk een slechte champignon had gegeten ofwel een zware zenuwaandoening had - en drie jongens waarvan twee death-metal types en ikzelf.
We kregen een paar stencils voor onze neus met daarbij een balpen. We moesten een reeks vragen beantwoorden, iets wat voor een technische job nogal ongebruikelijk is om op papier te doen, techies en mooi leesbaar handschrift gaan nu eenmaal niet samen, zeker niet wanneer je ruim twee uur zou moeten zitten pennen!
De vragen hadden ook een tweede praktische luik, waarbij er vooral voorbeelden werden aangehaald en men ging peilen naar je kennis op dat vakgebied. Ook web-building en beheer van servers kwam aan bod.
De eerste helf waren netwerk-gerelateerde vragen. Waarna de rest vooral over programmatie en database onderhoud ging. Het probleem is dat ik geen programmeur ben,... ik haat programmeren aangezien dat een bepaalde robot-achtige manier van sequentiëel denken vergt die mij kompleet vreemd is. Met de beste wil van de wereld, verder dan een .bat file kom ik niet. Programmeren is voor mensen die daar aanleg voor hebben en met lijnen code hun geluk bij elkaar schrijven.
Het netwerk-gedeelte ligt me meer (zeker) en werd danook vlotjes ingevuld, met daarbij ook een reeks voorbeelden en wat extra uitleg, daarna bij de praktische vragen deed ik hetzelfde.
Ik gaf even later het stapeltje bladen af en vertelde hen dat ik eigenlijk een netwerkbeheer-achtige job in hun vacature had gezien, met een minimaal stuk programmeerwerk erbij, en niet omgekeerd gezien het aantal vragen uit het tweede gedeelte.
De vrouw keek me aan met domme vragende ogen en vertelde me dat ze niks wist van "computers enzo".
Ze had dus enkel de blaadjes op tafel gelegd en de IT'er in kwestie die het had opgesteld "was er niet".
Lees: ze hadden enkel vragen bij elkaar geGoogle'ed om vervolgens voor een magere halftijdse job een administrator van hun netwerk te hebben, die EN kan programmeren, web-builden en netwerk-oplossingen kon aanbieden. Ik stak de balpen die bij het examen hoorde in mijn zak, bij wijze van vergoeding voor de verloren tijd.
Ik keek even opnieuw in het zaaltje waar de twee death-metal gasten over een papier gebogen zaten nee te knikken en de vrouwen ijverig de programmatievragen waren aan het invullen. Nu ja, MySQl-queries schrijven met balpen op een blad papier is op zich al een bezigheid, laat ons zeggen dat het niet echt voor mij is weggelegd.
Ik wenste hen veel geluk en success met het vinden van deze witte raaf, die dus voor een halftijdse job (en verloning + bijpassing van de dop) ging programmeren, web-builden en netwerkshit oplossen (inclusief het configureren van een boel firewalls overal te lande).
Je kan er zeker van zijn dat ze deze zulke persoon niet vinden... mensen die al deze taken goed kunnen, komen niet voor een halftijdse job werken in de culturele sector, ikzelf inkluis. Er zijn er ook niet veel die überhaupt die combinatie van kennis in zich hebben... programmeren of netwerken opbouwen is een andere wereld.
Jammer dat men er geen twee jobs van maakt,... een netwerk kant en een programming kant, maar daar was dan weer geen budget voor vrees ik.
Ik ging de deur uit en zag een van de medewerkers op een terrasje zitten aan de overkant. Vriendelijk als altijd knikte ik een goeiedag en wandelde naar huis.
Men ging me nog iets laten weten.
Waarschijnlijk een mededeling dat ze toch voor iemand met meer 'database ervaring' hebben gekozen.
Zo binnen een maand ofzo voorspel ik dat er ofwel database problemen zijn bij Koeplvzw, ofwel netwerkshit. Laat ons hopen dat overuren betaald worden voor diegene die deze job krijgt.
woensdag 18 augustus 2010
goed gesprek
Het mag al eens meevallen ook. Vandaag had ik een vrij cool gesprek met een werkgever.
De man had niet onmiddellijk werk voor me, maar had een goed gesprek over mijn kunnen, manier van werken en visies. Dit bedrijf nam duidelijk de tijd om de mensen te leren kennen en ik denk dat ik hier misschien nog wel van ga horen.
Tegen september aan schatte hij me te kunnen presenteren voor een bepaalde functie binnen het bedrijf, of bij een van hun partners. Nu ja, ik heb er niets mee in de hand, maar een goed gesprek is al zeldzaam tegenwoordig.
Ik ben al blij wanneer ik kan praten met mensen van de firma zelf, waarbij ze ook een beetje snappen wat je verteld en je branche en vorige werkgevers kennen. Een enorme zeldzaamheid jammer genoeg.
De man had niet onmiddellijk werk voor me, maar had een goed gesprek over mijn kunnen, manier van werken en visies. Dit bedrijf nam duidelijk de tijd om de mensen te leren kennen en ik denk dat ik hier misschien nog wel van ga horen.
Tegen september aan schatte hij me te kunnen presenteren voor een bepaalde functie binnen het bedrijf, of bij een van hun partners. Nu ja, ik heb er niets mee in de hand, maar een goed gesprek is al zeldzaam tegenwoordig.
Ik ben al blij wanneer ik kan praten met mensen van de firma zelf, waarbij ze ook een beetje snappen wat je verteld en je branche en vorige werkgevers kennen. Een enorme zeldzaamheid jammer genoeg.
dinsdag 17 augustus 2010
niet aanweeezeg
Aah zo mooi, beetje koffie erbij, en stipt om 9u. 's ochtends beginnen vacatures doornemen, zoals dat elke steuntrekker betaamd.
Vandaag was het niet anders, ik verzond enkele mails naar bedrijven die interessante jobs open hadden staan. Ik doe dat niet snel-snel, oh nee, ik ga echt voor de afwerking: een pdf maken van je CV, een mooie motivatiebrief schrijven en ditalles opsturen met een mail address dat duidelijk je naam weergeeft (voor je't weet ben je anders aan het solliciteren onder de naam tipsyteletubbie@hotmail.com ofzoiets.
De reden dat ik alles in pdf formaat zet is gewoon om 'merde' te vermijden bij de mensen die meestal op HR afdelingen zitten en al jaren zich zitten af te vragen waarom ze de helft van de toegestuurde documenten niet open krijgen. Veelal hebben ze ook weinig kaas gegeten van het zoeken op allerlei zoekmachines om dit euvel te verhelpen, vandaar dat ik heb voor wil zijn en dus alles in het Portable Document Format zet, iets dat ze meestal wel openkrijgen omdat ze allemaal wel een bloaty acrobat reader op hun bak hebben steken.
Een docx bestand doe ik al lang niet meer, aangezien vele mensen nog met een oude office werken en te stom zijn om de plug-in van microsoft te downloaden die hen gratis toelaat om deze bestanden gemaakt in nieuwere versies te kunnen openen.
Maar ik dwaal af. Ik steek er dus werk in, gemiddeld ben ik een half uur bezig om een gerichte sollicitatie te vinden tot en met het versturen. Alles dat daartussen in ligt is eigenlijk het hardere werk. Meer dan steeds dezelfde attachments aan een mail hangen, want daar kom je nergens mee.
Het is echter jammer dat van alle drie de vacatures die ik verstuurde ik prompt een auto-reply kreeg dat het mail address ofwel niet bestond, of dat de persoon in kwestie met vakantie was.
Blijkbaar is het dus echt te veel moeite om een mailinglist aan te maken intern, of een gezamenlijke mailbox aan te maken (er bestaat zoiets als IMAP mensen) om er voor te zorgen dat sollicitaties terecht komen waar ze moeten terecht komen, en niet in de slapende mailbox van een trien die met haar blote kont in de zon licht op een stand in Ghana.
Het frustrerende is dat al die auto replies daarna nooit terecht komen.
Men plaatst dus advertenties en vacatures online... met daarbij de melding om je Cv naar een bepaalde mailbox te sturen, en dan is er geen kàt mee bezig daar aan de andere kant.
Wanneer je dan als vakantie-trien terugkomt, en eerst heel je verlof aan je collega vertelt hebt (na 2 dagen dus) en je opent dan je mailbox, dan is er toch een lawine aan mails waar je je door moet worstelen?
Ik begrijp het niet. Maar ok,... waarschijnlijk is dat de nieuwe manier van 'mensen zoeken'. Laat ze maar mailen en als we eens zin en tijd hebben klikken we er eentje open wiens naam ons Vlaams genoeg lijkt.
Vandaag was het niet anders, ik verzond enkele mails naar bedrijven die interessante jobs open hadden staan. Ik doe dat niet snel-snel, oh nee, ik ga echt voor de afwerking: een pdf maken van je CV, een mooie motivatiebrief schrijven en ditalles opsturen met een mail address dat duidelijk je naam weergeeft (voor je't weet ben je anders aan het solliciteren onder de naam tipsyteletubbie@hotmail.com ofzoiets.
De reden dat ik alles in pdf formaat zet is gewoon om 'merde' te vermijden bij de mensen die meestal op HR afdelingen zitten en al jaren zich zitten af te vragen waarom ze de helft van de toegestuurde documenten niet open krijgen. Veelal hebben ze ook weinig kaas gegeten van het zoeken op allerlei zoekmachines om dit euvel te verhelpen, vandaar dat ik heb voor wil zijn en dus alles in het Portable Document Format zet, iets dat ze meestal wel openkrijgen omdat ze allemaal wel een bloaty acrobat reader op hun bak hebben steken.
Een docx bestand doe ik al lang niet meer, aangezien vele mensen nog met een oude office werken en te stom zijn om de plug-in van microsoft te downloaden die hen gratis toelaat om deze bestanden gemaakt in nieuwere versies te kunnen openen.
Maar ik dwaal af. Ik steek er dus werk in, gemiddeld ben ik een half uur bezig om een gerichte sollicitatie te vinden tot en met het versturen. Alles dat daartussen in ligt is eigenlijk het hardere werk. Meer dan steeds dezelfde attachments aan een mail hangen, want daar kom je nergens mee.
Het is echter jammer dat van alle drie de vacatures die ik verstuurde ik prompt een auto-reply kreeg dat het mail address ofwel niet bestond, of dat de persoon in kwestie met vakantie was.
Blijkbaar is het dus echt te veel moeite om een mailinglist aan te maken intern, of een gezamenlijke mailbox aan te maken (er bestaat zoiets als IMAP mensen) om er voor te zorgen dat sollicitaties terecht komen waar ze moeten terecht komen, en niet in de slapende mailbox van een trien die met haar blote kont in de zon licht op een stand in Ghana.
Het frustrerende is dat al die auto replies daarna nooit terecht komen.
Men plaatst dus advertenties en vacatures online... met daarbij de melding om je Cv naar een bepaalde mailbox te sturen, en dan is er geen kàt mee bezig daar aan de andere kant.
Wanneer je dan als vakantie-trien terugkomt, en eerst heel je verlof aan je collega vertelt hebt (na 2 dagen dus) en je opent dan je mailbox, dan is er toch een lawine aan mails waar je je door moet worstelen?
Ik begrijp het niet. Maar ok,... waarschijnlijk is dat de nieuwe manier van 'mensen zoeken'. Laat ze maar mailen en als we eens zin en tijd hebben klikken we er eentje open wiens naam ons Vlaams genoeg lijkt.
vrijdag 18 december 2009
Frans spreken met de VdaB
Ik ben een van die mensen die ooit in een onderwijssysteem is terecht gekomen waar het huilen was met de pet op inzake lessen Frans. Het ging van fin-de-carrière leraressen die naar Cognac (hoe toepasselijk) stonken, over lessenroosters die niet werden uitgevoerd, om uiteindelijk uit te monden in de niet-opelkaar inspelende interpretatie van de eindtermen tussen de verschillende onderwijsnetten. Vele mensen van mijn leeftijd hebben hetzelfde probleem gekend.
Eindresultaat is dat mensen met het schoolfrans geen al te hoge toppen scheren in deze maatschappij.
Ikzelf heb enige jaren tussen franstaligen gewerkt en ken dus nog hier een daar een woordje of standaardzin om me te behelpen, maar voor de meeste werklozen die deze cursus volgen is Frans even vreemd als Fries of Portugees.
De Vdab heeft ook hier een oplossing voor gevonden, op het eerste zicht dan toch. Het gaat als volgt.
Men gaat eerst in de klassen rond om met de leerlingen één voor één een gesprek te hebben van om en bij de twee minuten (genoeg blijkbaar om iemand's kennis van een taal in kaar te brengen). Dit gebeurd om half negen 's ochtens, een uur waarop zelfs Fransen niet echt Frans praten, laat staan werkloze Vlamingen. Daarna krijg je de beoordeling dat je de komende lessen moet volgen.
De lessen zelf worden vol overgave gegeven door een zowaar gemotiveerde persoonlijkheid uit de Walen, waar men "Nonante" zegt tegen "Quatre-vingt-dix". Men heeft maar enkele dagen de tijd om deze vormloze groep doppers iets bij te brengen, daarom kiest men voor de papegaai-methodiek waarbij iemand een zin leest of zegt, en de andere het napraat. Dat napraten wordt net zo lang herhaalt tot je het zinnetje echt wel erin gestampt hebt. De mensen kunnen deze zin dus in de juiste omstandigheden nabootsen en naklanken, maar weten niet hoe het geschreven wordt en hebben ook gee idee van de precieze betekenis.
Eindresultaat is dat men enkele standaard-zinnetjes die nuttig zijn bij een sollicitatiegesprek van buiten laat leren door werklozen, om zodoende een iets grotere kans te hebben om door de gespreksronde te geraken bij vooral kleinere firma's waar men niet de tijd heeft om diep in te gaan op de sollicitant's kennis van het Frans.
In feite bedot de Vdab de werkgevers (en ook de werklozen) een beetje. Ze laten mensen van wie ze weten dat ze de taal Frans niet machtig zijn, met een truukje nèt genoeg van buiten leren en na-papegaaien om zich te kunnen handhaven in een sollicitatiegesprek.
Eens aangeworven zijn ze natuurlijk even waardeloos dan daarvoor. Waarna ze binnen de kortste keren door de mand vallen en opnieuw aan de dop staan.
Op die manier blijft de winkel van de VDAB weer draaien uiteraard, want telkens er iemand aan werk wordt geholpen door hen krijgen ze waarschijnlijk subsidies, waarna ze opnieuw de schuld aan 'de economie' kunnen geven en meer middelen vragen.
Uiteraard is het tof dat er op z'n minst ièts gebeurd met mensen die onvoldoende Frans kennen, maar het zou beter zijn dat dit probleem op twee fronten wordt aangepakt (en met minder geldverspilling). Nochtans kan dat makkelijk: zorg voor betere onderwijsmethodes (en lesplannen, eindtermen) terwijl je tegelijkertijd de mensen voor wie het te laat is, die al slecht onderwijs hebben gekregen, extra middelen worden vrijgemaakt samen met de bedrijven die Franstaligen nodig hebben.
Op die manier moet je niemand bedotten om subsidies los te weken en uiteindelijk de problemen alleen maar te laten aanslepen.
Eindresultaat is dat mensen met het schoolfrans geen al te hoge toppen scheren in deze maatschappij.
Ikzelf heb enige jaren tussen franstaligen gewerkt en ken dus nog hier een daar een woordje of standaardzin om me te behelpen, maar voor de meeste werklozen die deze cursus volgen is Frans even vreemd als Fries of Portugees.
De Vdab heeft ook hier een oplossing voor gevonden, op het eerste zicht dan toch. Het gaat als volgt.
Men gaat eerst in de klassen rond om met de leerlingen één voor één een gesprek te hebben van om en bij de twee minuten (genoeg blijkbaar om iemand's kennis van een taal in kaar te brengen). Dit gebeurd om half negen 's ochtens, een uur waarop zelfs Fransen niet echt Frans praten, laat staan werkloze Vlamingen. Daarna krijg je de beoordeling dat je de komende lessen moet volgen.
De lessen zelf worden vol overgave gegeven door een zowaar gemotiveerde persoonlijkheid uit de Walen, waar men "Nonante" zegt tegen "Quatre-vingt-dix". Men heeft maar enkele dagen de tijd om deze vormloze groep doppers iets bij te brengen, daarom kiest men voor de papegaai-methodiek waarbij iemand een zin leest of zegt, en de andere het napraat. Dat napraten wordt net zo lang herhaalt tot je het zinnetje echt wel erin gestampt hebt. De mensen kunnen deze zin dus in de juiste omstandigheden nabootsen en naklanken, maar weten niet hoe het geschreven wordt en hebben ook gee idee van de precieze betekenis.
Eindresultaat is dat men enkele standaard-zinnetjes die nuttig zijn bij een sollicitatiegesprek van buiten laat leren door werklozen, om zodoende een iets grotere kans te hebben om door de gespreksronde te geraken bij vooral kleinere firma's waar men niet de tijd heeft om diep in te gaan op de sollicitant's kennis van het Frans.
In feite bedot de Vdab de werkgevers (en ook de werklozen) een beetje. Ze laten mensen van wie ze weten dat ze de taal Frans niet machtig zijn, met een truukje nèt genoeg van buiten leren en na-papegaaien om zich te kunnen handhaven in een sollicitatiegesprek.
Eens aangeworven zijn ze natuurlijk even waardeloos dan daarvoor. Waarna ze binnen de kortste keren door de mand vallen en opnieuw aan de dop staan.
Op die manier blijft de winkel van de VDAB weer draaien uiteraard, want telkens er iemand aan werk wordt geholpen door hen krijgen ze waarschijnlijk subsidies, waarna ze opnieuw de schuld aan 'de economie' kunnen geven en meer middelen vragen.
Uiteraard is het tof dat er op z'n minst ièts gebeurd met mensen die onvoldoende Frans kennen, maar het zou beter zijn dat dit probleem op twee fronten wordt aangepakt (en met minder geldverspilling). Nochtans kan dat makkelijk: zorg voor betere onderwijsmethodes (en lesplannen, eindtermen) terwijl je tegelijkertijd de mensen voor wie het te laat is, die al slecht onderwijs hebben gekregen, extra middelen worden vrijgemaakt samen met de bedrijven die Franstaligen nodig hebben.
Op die manier moet je niemand bedotten om subsidies los te weken en uiteindelijk de problemen alleen maar te laten aanslepen.
maandag 21 september 2009
Solliciteren in crisistijd
Vandaag ben ik, dankzij een vrije dag bij het centrum van Tuinslagem, nog eens kunnen gaan solliciteren.
Laat ons het bedrijf "Tomato-Aiaiai" noemen, om dingen een beetje amusant te houden. Het bedrijf is een van de vele firma's met een redelijk goede naam, een mooi logo en een standvastige stroom van producten.
Het bedrijf zocht iemand die dagelijks (ook op de heilige zaterdagen waarop ik normaal in mijn bedje lig tot dik na de middag) klanten wilde te woord staan over het wel en wee van hun productgamma. Deze taak moest uitgevoerd worden in een filiaal dat op enkele minuten van mij thuis gelegen was, een unieke kans om aan de dagelijkse stroom Audisten, knipperlicht-gehandicapten en file-neuspeuteraars te ontkomen dacht ik.
Met dat 'te woord staan' van mensen (en klanten zijn ook mensen) valt het bij mij nogal mee. Ik heb tijdens de begindagen van mijn loopbaan telefonische ondersteuning gegeven voor allerlei firma's. Het probleem was dat het te woord staan in dit filiaal ook face-to-face moest gebeuren.
Dat betekend dat je klanten ook kan zien en vooral ruiken.
Nu ja, het is slechte tijd, en het filiaal van Tomato-Aiaiai lag spreekwoordelijk naast mijn bed dus het leek me interessant om eens te gaan praten met die mensen.
Ze waren bij de hand, vriendelijk en stonden me qua stijl meteen aan. Omgekeerd leken ze ook de nodig interesse te hebben in mijn zogenaamde 'skills'.
Ik deed wat water bij de wijn hier en daar, verwoordde mijn interesse op zulke manier dat ik kon verbergen dat ik klanten tot in de diepste krochten van mijn ziel haat en zodoende kwamen we bij de finish van het gesprek.
Ze vonden me een stevige kandidaat en wilden me zeker terugzien moesten ze in de twee andere kandidaten geen betere vinden. Gezien de smile op het gezicht van de ondervrager zag ik dat het wel snor zat. Ik was één pennentrek verwijderd van mijn nieuwe job.
En toen kwam het loon.
Ik vroeg haar wat een 'haat-je-klant-maar-sla-er-vooral-niet-op' job bij Tomato-Aiaiai zoals schuift. Tot mijn grote verbazing kreeg ik een prijs te horen die ik destijds als schoolverlater kreeg en die onder mijn huidige werkloosheidsuitkering lag.
Een prijs die te vergelijken is met wat iemand verdient in een beschutte werkplaats waar men speelgoedjes in plastieken eitjes draait, een loon waarbij ik normalerwijs zelfs zou twijfelen om uit mijn bed te komen om te gaan pissen.
Ik ben geen 18 jaar meer,... eerder het dubbele,... ik had meer verwacht voor een job waarbij je elke dag meermaals je diepste moordlust moet onderdrukken en 's middags een sponsachtig broodje naar binnen moet spelen bij gebrek aan kantine.
Het stelde me teleur , temmeer omdat een vriend van me met een job als afwasser (plongeur) meer verdiende op de maand. Niet dat ik neerkijk op plongeurs, da's een zwaar onderschat beroep waarbij je niet alleen kennis moet hebben, maar ook doorzicht en wilskracht om elke dag je klanten van een frisse hoop glazen en borden te voorzien om dit gerij dan vuil en smerig te zien terugkomen uit de degusteerzaal.
Elke restauranthouder is trots op een goede afwasser of afwasster. Maar ik wijk af.
Dit was dus de zogenaamde "werklozenval": het voorval waarbij je als dopper met je uitkering meer krijgt dan de jobs waarvoor je gaat solliciteren.
Er is maar één schuldige voor dit soort gedoe: de mensen die zulke jobs überhaupt aanvaarden en door deze bedrijven zich laten rollen.
Vaak hebben ze geen andere keuze, of hebben ze graag meer vrije tijd (de job bij Tomato-Aiaiai was 35u/week).
De bedrijven vragen maar raak uiteraard: 3 talen, hygiëne (moeilijk), werklust (nog moeilijker) en vlot met klanten kunnen omgaan, gecombineerd met een aan bovennatuurlijke krachten grenzende flexibiliteit (vooral op bedrijfsfeestjes wanneer je als vrouw een kort rokje zou durven aantrekken) en een grenzeloos vertrouwen in doorgroeimogelijkheden.
Maar er staat meestal geen loon naar werken tegenover.
Ze wijzen hiervoor ogenblikkelijk door naar de hoge loonkost van dit land, maar goed, daar valt wat aan te doen wanneer we met z'n allen stoppen om 55% belastingen op arbeid een normaal iets te vinden en te blijven stemmen om mensen die diezelfde bende van 20 corrupte ministers en bedrijfsleiders als legitieme machthebbers in het zadel blijven hijsen.
In ieder geval bedankte ik de mevrouw van Tomato-Aiaia vriendelijk en zei haar dat het loon het enige breekpunt was om de job niet te aanvaarden.
Ook dat deed geen belletje rinkelen bij haar. De lonen waren heel handig vastgelegd door enkele bazen ver weg in een ander land, waar men 15% belastingen betaalt en roze hemden draagt met witte 'kollekes'.
Nu ja, ik treur niet. Een job dicht bij huis had mooi geweest, maar je thuis verhuizen naar waar je werkt is ook nog altijd een optie natuurlijk.
Ik heb de rest van de dag gevuld met strips te lezen en preisoep op te warmen in een microgolf. Ik ben tenslotte werkloos en doe graag mijn bijdrage aan deze economie.
Laat ons het bedrijf "Tomato-Aiaiai" noemen, om dingen een beetje amusant te houden. Het bedrijf is een van de vele firma's met een redelijk goede naam, een mooi logo en een standvastige stroom van producten.
Het bedrijf zocht iemand die dagelijks (ook op de heilige zaterdagen waarop ik normaal in mijn bedje lig tot dik na de middag) klanten wilde te woord staan over het wel en wee van hun productgamma. Deze taak moest uitgevoerd worden in een filiaal dat op enkele minuten van mij thuis gelegen was, een unieke kans om aan de dagelijkse stroom Audisten, knipperlicht-gehandicapten en file-neuspeuteraars te ontkomen dacht ik.
Met dat 'te woord staan' van mensen (en klanten zijn ook mensen) valt het bij mij nogal mee. Ik heb tijdens de begindagen van mijn loopbaan telefonische ondersteuning gegeven voor allerlei firma's. Het probleem was dat het te woord staan in dit filiaal ook face-to-face moest gebeuren.
Dat betekend dat je klanten ook kan zien en vooral ruiken.
Nu ja, het is slechte tijd, en het filiaal van Tomato-Aiaiai lag spreekwoordelijk naast mijn bed dus het leek me interessant om eens te gaan praten met die mensen.
Ze waren bij de hand, vriendelijk en stonden me qua stijl meteen aan. Omgekeerd leken ze ook de nodig interesse te hebben in mijn zogenaamde 'skills'.
Ik deed wat water bij de wijn hier en daar, verwoordde mijn interesse op zulke manier dat ik kon verbergen dat ik klanten tot in de diepste krochten van mijn ziel haat en zodoende kwamen we bij de finish van het gesprek.
Ze vonden me een stevige kandidaat en wilden me zeker terugzien moesten ze in de twee andere kandidaten geen betere vinden. Gezien de smile op het gezicht van de ondervrager zag ik dat het wel snor zat. Ik was één pennentrek verwijderd van mijn nieuwe job.
En toen kwam het loon.
Ik vroeg haar wat een 'haat-je-klant-maar-sla-er-vooral-niet-op' job bij Tomato-Aiaiai zoals schuift. Tot mijn grote verbazing kreeg ik een prijs te horen die ik destijds als schoolverlater kreeg en die onder mijn huidige werkloosheidsuitkering lag.
Een prijs die te vergelijken is met wat iemand verdient in een beschutte werkplaats waar men speelgoedjes in plastieken eitjes draait, een loon waarbij ik normalerwijs zelfs zou twijfelen om uit mijn bed te komen om te gaan pissen.
Ik ben geen 18 jaar meer,... eerder het dubbele,... ik had meer verwacht voor een job waarbij je elke dag meermaals je diepste moordlust moet onderdrukken en 's middags een sponsachtig broodje naar binnen moet spelen bij gebrek aan kantine.
Het stelde me teleur , temmeer omdat een vriend van me met een job als afwasser (plongeur) meer verdiende op de maand. Niet dat ik neerkijk op plongeurs, da's een zwaar onderschat beroep waarbij je niet alleen kennis moet hebben, maar ook doorzicht en wilskracht om elke dag je klanten van een frisse hoop glazen en borden te voorzien om dit gerij dan vuil en smerig te zien terugkomen uit de degusteerzaal.
Elke restauranthouder is trots op een goede afwasser of afwasster. Maar ik wijk af.
Dit was dus de zogenaamde "werklozenval": het voorval waarbij je als dopper met je uitkering meer krijgt dan de jobs waarvoor je gaat solliciteren.
Er is maar één schuldige voor dit soort gedoe: de mensen die zulke jobs überhaupt aanvaarden en door deze bedrijven zich laten rollen.
Vaak hebben ze geen andere keuze, of hebben ze graag meer vrije tijd (de job bij Tomato-Aiaiai was 35u/week).
De bedrijven vragen maar raak uiteraard: 3 talen, hygiëne (moeilijk), werklust (nog moeilijker) en vlot met klanten kunnen omgaan, gecombineerd met een aan bovennatuurlijke krachten grenzende flexibiliteit (vooral op bedrijfsfeestjes wanneer je als vrouw een kort rokje zou durven aantrekken) en een grenzeloos vertrouwen in doorgroeimogelijkheden.
Maar er staat meestal geen loon naar werken tegenover.
Ze wijzen hiervoor ogenblikkelijk door naar de hoge loonkost van dit land, maar goed, daar valt wat aan te doen wanneer we met z'n allen stoppen om 55% belastingen op arbeid een normaal iets te vinden en te blijven stemmen om mensen die diezelfde bende van 20 corrupte ministers en bedrijfsleiders als legitieme machthebbers in het zadel blijven hijsen.
In ieder geval bedankte ik de mevrouw van Tomato-Aiaia vriendelijk en zei haar dat het loon het enige breekpunt was om de job niet te aanvaarden.
Ook dat deed geen belletje rinkelen bij haar. De lonen waren heel handig vastgelegd door enkele bazen ver weg in een ander land, waar men 15% belastingen betaalt en roze hemden draagt met witte 'kollekes'.
Nu ja, ik treur niet. Een job dicht bij huis had mooi geweest, maar je thuis verhuizen naar waar je werkt is ook nog altijd een optie natuurlijk.
Ik heb de rest van de dag gevuld met strips te lezen en preisoep op te warmen in een microgolf. Ik ben tenslotte werkloos en doe graag mijn bijdrage aan deze economie.
woensdag 8 april 2009
Nep-vacatures
Iets waar elke sollicitant instant het vliegende schijt van krijgt is een nep-vacature.
U weet wel, zo'n bedrijf dat in ware jaren-90 stijl enige reclame wil maken voor zichzelf en dan maar continue op alle mogelijke websites en jobblaadjes advertenties plaatst.
Wanneer je op zulke job aanbiedingen in gaat ben je 100% zeker je tijd aan het verdoen.
Je kan nog beter gewoon stripverhalen zitten lezen terwijl je thuis op de zetel ligt, want van zulke aanbiedingen komt er niets in huis.
Deze bedrijven zijn specialist om zich "in the picture" te houden, voor het geval ze toch ooit eens ècht kandidaten nodig hebben. De bedoeling is dus om zichzelf een imago te geven van een leader in hun sector, een bedrijf dat innovatief is en groeit en dus continu volk nodig lijkt te hebben.
In werkelijkheid hebben ze niet eens een werkbaar budget om een interim-job in te lossen.
Na vier zulke "sollicitaties" merk je het wel, deze bedrijven schuiven van hun afdankertjes (koffie in de hand) naar voren om een kwartier of ietsje langer de sollicitant aan de praat te houden.
Waarna er meestal een afwijzend iets wordt gezegd.
Laatste keer dat ik dit meemaakte heb ik ook op de man af gevraagd wat er precies aan de hand was.
Ik kwam op een job aanbieding af, maar kreeg prompt te horen dat deze job niet bestond, maar ze hadden wel zogezegd iemand nodig voor een 'licht andere omschrijving'. Het bleek danook over iets totaal anders te gaan. De man die ik voor me kreeg (een suf uit zijn ogen kijkende hippie die te hippe kleren droeg in opdracht van zijn vrouw) gaf uiteindelijk toe dat hij in zijn deperatement geen budget had.
Op de vraag waarom hij me dan een half uur uit aan het horen was geweest, antwoordde hij dat dat moest van zijn baas. Waarna de figuur me naar de deur bracht en verder slofte.
Een goede raad aan iedereen die solliciteert: wanneer je merkt dat je niet EXACT over de job waar je op af kwam praat, maar over iets anders, corrigeer dan de sollicitatie-afnemer meteen.
Wanneer men hier negatief op reageert, sta dan op en wandel weg (en ga thuis oude stripboeken lezen).
Het is niet de moeite, en moest het toch zo zijn dat je zou een job krijgen daar, stel jezelf dan de vraag of je gelukkig zou zijn op een bedrijf waar men zelfs met sollicitaties nogal losjes opgaat.
Ervaring leerde me dat zulke bedrijven hun eigen personeel ook graag en makkelijk in de zak zetten op allerlei manieren.
Vooral in de IT en ICT sector is het schering en inslag om bijvoorbeeld een "blabla specialist" te vragen en dan uiteindelijke wannee je je aanbiedt te vragen of de man een printe zou kunnen in het stopcontact steken.
Zulke firma's zijn geen minuut van je tijd waard.
U weet wel, zo'n bedrijf dat in ware jaren-90 stijl enige reclame wil maken voor zichzelf en dan maar continue op alle mogelijke websites en jobblaadjes advertenties plaatst.
Wanneer je op zulke job aanbiedingen in gaat ben je 100% zeker je tijd aan het verdoen.
Je kan nog beter gewoon stripverhalen zitten lezen terwijl je thuis op de zetel ligt, want van zulke aanbiedingen komt er niets in huis.
Deze bedrijven zijn specialist om zich "in the picture" te houden, voor het geval ze toch ooit eens ècht kandidaten nodig hebben. De bedoeling is dus om zichzelf een imago te geven van een leader in hun sector, een bedrijf dat innovatief is en groeit en dus continu volk nodig lijkt te hebben.
In werkelijkheid hebben ze niet eens een werkbaar budget om een interim-job in te lossen.
Na vier zulke "sollicitaties" merk je het wel, deze bedrijven schuiven van hun afdankertjes (koffie in de hand) naar voren om een kwartier of ietsje langer de sollicitant aan de praat te houden.
Waarna er meestal een afwijzend iets wordt gezegd.
Laatste keer dat ik dit meemaakte heb ik ook op de man af gevraagd wat er precies aan de hand was.
Ik kwam op een job aanbieding af, maar kreeg prompt te horen dat deze job niet bestond, maar ze hadden wel zogezegd iemand nodig voor een 'licht andere omschrijving'. Het bleek danook over iets totaal anders te gaan. De man die ik voor me kreeg (een suf uit zijn ogen kijkende hippie die te hippe kleren droeg in opdracht van zijn vrouw) gaf uiteindelijk toe dat hij in zijn deperatement geen budget had.
Op de vraag waarom hij me dan een half uur uit aan het horen was geweest, antwoordde hij dat dat moest van zijn baas. Waarna de figuur me naar de deur bracht en verder slofte.
Een goede raad aan iedereen die solliciteert: wanneer je merkt dat je niet EXACT over de job waar je op af kwam praat, maar over iets anders, corrigeer dan de sollicitatie-afnemer meteen.
Wanneer men hier negatief op reageert, sta dan op en wandel weg (en ga thuis oude stripboeken lezen).
Het is niet de moeite, en moest het toch zo zijn dat je zou een job krijgen daar, stel jezelf dan de vraag of je gelukkig zou zijn op een bedrijf waar men zelfs met sollicitaties nogal losjes opgaat.
Ervaring leerde me dat zulke bedrijven hun eigen personeel ook graag en makkelijk in de zak zetten op allerlei manieren.
Vooral in de IT en ICT sector is het schering en inslag om bijvoorbeeld een "blabla specialist" te vragen en dan uiteindelijke wannee je je aanbiedt te vragen of de man een printe zou kunnen in het stopcontact steken.
Zulke firma's zijn geen minuut van je tijd waard.