wachten op je geld - FSO pingpong

Laat me toe u te schetsen hoe men anno 2013 een dossier van een faillissement afhandelt naar de werkloze/ex-werknemer toe.

Wanneer een onderneming faalt en een put met schulden achter laat (of leeggezogen werd door de bestuurders van de NV) laat men ook meestal enkele werknemers achter die nog loon enz. te goed hebben.

Ik heb al vaker de details hieromtrend in de verf gezet op deze blog, maar laat me u even vertellen wie er met wie "praat" en hoe traag het allemaal gaat.

(dit is een onoficieel overzicht,...  waarschijnlijk moet het officiëel allemaal anders lopen, maar dit is hoe het bij mij liep)

--Welkom in de jaren '70 ---

Ex-werknemer gaat naar vakbond en gooit daar alle papieren binnen.

Vakbond vertelt ex-werknemer dat hij een C4 nodig heeft (deze heeft hij niet).

De C4 moet afgeleverd worden door de curator van het failliette bedrijf.

De vakbond laat een berg papieren ondertekenen door de ex-werknemer, waarna men de nodige documenten opvraagt.

Zonder C4 krijgt u geen stempelgeld, dus u hebt effectief geen inkomen meer, waarne de vakbond voor u een voorschot wil voorschieten.  Dit laatste kan alleen na een positief advies van de RVA.

Vakbond stuurt per klassieke post alles door naar de RVA.

Tussentijds wordt er een berekening gemaakt vd schuldvordering , en weer met de post opgestuurd, ondertekend door de werkloze en teruggestuurd.

Waarna de vakbond deze overmaakt aan de rechtbank (in het geval dat er nog gelden in de onderneming zouden zitten -fat chance-)

RVA laat enkele weken later iets weten, hopelijk hebt u tegen dan ook uw documenten van de curator toegestuurd gekregen.

Intussen krijgt de ex-werknemer een voorschot via de vakbond (als ook de C4 aan dossier is toegevoegd)

Dan is het wachten tot het faillissement is afgehandeld door de curator (dit kan maanden duren, reken op een 5 tot 7 maanden).

Wanneer de curator het document F3 heeft afgegeven bij de rechtbank kan het faillissement worden afgesloten.

Hierna krijgt de RVA (FSO) het bericht en gaan ze (om de twee weken) vergaderen over al dan niet uitbetalingen doen.

We zijn inmiddels 10 maanden verder na de officiële sluiting van het bedrijf. 

Wanneer het FSO een positieve beslissing neemt, kan men een aanvraag tot tegemoedkoming doen.

Dit gaat via het document F1.

Dit document krijgt u (voor ingevuld wanneer u geluk hebt) enkele weken later in de bus - jawel met de klassieke brievenpost...

Dit ondertekent u en vult u in met uw gegevens (adres, rek.nr....) en stuurt u met de brievenpost weer terug naar de vakbond.  

De vakbond stuurt de F1 ter ondertekening naar de curator.

De curator stuurt dit met de post naar een sociaal secretariaat.

Deze zetten er ook een handtekening onder ("als zaakvoerder") en sturen dit terug naar de vakbond... jawel, via de post.

Gesteld dat de post het briefje niet verloren legt, krijgt de vakbond dit aan en gaan ze er hun dossier mee vervolledigen, waarna het hele ding naar het FSO wordt gezonden.

Deze hebben een achterstand van ongeveer een maand inzake verwerking van dossiers.

Na deze tijd wordt het dossier F1 ingegeven en krijgt u bericht van het FSO inzake eventuele uitbetalingen.

- Heel dit traject kost ongeveer een jaar tijd... en kost ook een 12-tal over-en-weer sturen van papieren via de post...

het zwarte gat

Ik heb momenteel zelfs niet meer de fut om deze blog bij te houden, ik doe het op momenten als deze, waarop ik net naar de Aldi ben geweest.  Momenten waarop ik enkele niet-nederlandstalige mensen heb moeten wegduwen om in mijn buurtsupermarkt nog enige groenten te hebben mogen kopen.

Het bedrijf waar ik werkte is dus officiëel failliet verklaard.  De bedrijfsleider heeft zich, zoals het een beunhaas als hem betaamd, meteen verstopt achter zijn advocaat.  Maar verder is er dan ook niets in orde.  Geen papieren, geen C4, geen tegemoedkoming... nul.

Eerste stop was de vakbond;  waar ik tussen enekele tientallen werklozen mee mocht aanschuiven, om dan te horen dat ze niet echt veel meer konden doen dan een klacht openen bij de arbeidsrechtbank.  Je krijgt dan een heleboel papieren (waarvan enkele blanco) om te handtekenen, zodat ze volmacht hebben om voor jou alles in orde te brengen.
Intussen kan je wel een stempelkaart invullen en inleveren, maar je krijgt geen cent.
Tot men bij de curator (en dat kan heeeeel lang duren) de nodige documenten voorzien heeft, verwerkt heeft en het nodig heeft gedaan.

Waarvan je inmiddels moet leven is een raadsel.  Je krijgt geen uitkering, nog hulp... je wordt gewoon wandelen gestuurd met de smoes dat je 'moet wachten op de C4'.
Dat papiertje ligt dan bij een of ander tuttebel van een sociaal secretariaat die op verlengd weekend is met haar kroost.

De bedrijfsleider (die in dit geval waarschijnlijk door puur wanbeleid de zaak op de fles liet gaan), wordt in heel deze periode niet aangesproken.  En hier zit ik dan.  Een deze dagen komt mijn dochter ter wereld.  Haar papa is werkloos en heeft niet eens het geld om haar het eerste levensjaar door te helpen.
En ja, ik had beter moeten weten... in België heb je het recht niet je voort te planten blijkbaar wanneer je een low-life bent als ik.  Tenzij je van een andere cultuur komt, of geen Nederlands kunt. Dan krijg je voldoende hulp bij allerlei instanties... maar niet voor white trash als ik.

Het ergste is dat je zelfs niet ergens anders binnen geraakt, werkgevers halen hun neus op voor iemand die dopt, en bovendien niet eens zijn vakantie-attesten noch C4 van een vorige firma kan tonen.  Dan is't makkelijker om iemand die wel in orde is aan te werven.

Je zou voor minder voor de deur van je ex-baas gaan kamperen onder een groot spandoek; 'Hier pleegt men roofbouw op onze economie!'  - jammer genoeg heb ik geen tent, en ook niet de vechtlust om me nog tegen dit soort kloothommels te laten opjagen.

Twee open jobs, één vakbondsman

Af en toe hoor ik van die verhalen uit de ambtenarij waar mijn tenen van gaan krullen. 
Een voorbeeld hiervan (maar er zijn er vele) is het verhaal van de vakbondsafgevaardigde op een stadsdienst die twee jobs 'bezet' houdt terwijl hij er eigenlijk geen enkele fatsoenlijk uitvoert en er intussen enkele mensen echt wel naar een job op zoek zijn.

Tot mijn verbazing is dit soort techniek (die nèt legaal blijkt te zijn volgens de genoemde vakbondsman zelf) wijd verspreid.
Het gaat zo.
Een persoon (laat ons hem Soske noemen) werkt op Dienst A.  Hij is enorm geïnteresseerd in het werken bij Dienst B.  Soske vraagt daarom een loopbaanonderbreking aan bij Dienst A. Wanneer deze goedgekeurd wordt gaat hij naar Dienst B, waar hij enkel wat studie doet om deze functie "uit te proberen". Op zich al iets waar ik me vragen bij stel, maar ok, werken in de privé is iets helemaal anders. 
Dienst A heeft normaal 2 personeelsleden.  Soske is op loopbaanonderbreking en daarbij komt de teller op dienst A op 1 man personeel te staan.  Maar die andere werknemer gaat in zwangerschapsverlof, waarna ze op Dienst A zonder personeel zitten fysiek gezien.
Dienst A kan geen extra mensen in dienst nemen omdat de teller officieel nog op 2 staat. Dus andere mensen in de buurt van deze dienst (Dienst C) moeten dan het gat maar opvullen en eventuele eigen taken verminderen.
Soske mag dus niet vervangen worden en wanneer hij op dienst B het toch "niet zo leuk" vindt, komt hij gewoon lekker terug op Dienst A zitten, alwaar men zijn mooie stek warm voor hem houdt..Dit alles zonder enig verlies van anciënniteit. 
Intussen zijn er hele horden werkzoekenden die letterlijk en figuurlijk staan te smeken om op Dienst A deze twee lege plekken in te vullen (want er zit fysiek NIEMAND). Dit kan echter niet,... 
intussen zit op Dienst B iemand een nieuwe job 'te proberen' en zijn er mensen werkloos.

Indien het toch wetteljk mogelijk is in tijde van crisis, dan roep ik hierbij op om hier luidt, hard en vaak tegen te protesteren, want het kàn gewoon niet zijn dat uitgerekend vakbondsmensen die in theorie een voorbeeldsfunctie vervullen binnen de maatschappij, net de oorzaak zijn van de onderbezetting van bepaalde diensten en tegelijk ook oorzaak van een bepaald percentage werkloosheid (en taxverkwisting).

Vakbondmensen (althans de overgrote meerderheid van hen) zijn volgens mij dus vooral begaan met hun eigen rechten, snoepjes, voordelen en rommel,... zonder naar de gevolgen te zien voor de mense die ze eigenlijk zouden moeten verdedigen.

November is te laat

Het was deze maand weer zover. De uitbetalingsinstelling, in mijn geval de vakbond genaamd ACV, had het opnieuw klaargespeeld om de verwerking van mijn dopkaart en de resulterende uitbetaling er langer dan normaal over te laten doen. Niet toevallig viel de eerste van de maand op een feestdag deze keer met daarbovenop nog een week herfstvakantie (of hoe noemt die verlof begin november ook al weer waar men naar ondingen als de boekenbeurs loopt met snotterige kinderen in pousettes terwijl ze op jacht gaan naar handtekeningen van ex-journalisten die hun graantje willen meepikken in het shnabbel-circuit, ook wel 'de literaire wereld in Vlaanderen' genoemd).

Het is ook vrij lastig om als dopper te weten te komen of je geld gestort is of niet. Je doet eerst je ingevulde C3A controlekaart binnen zoals elke brave werkloze, waarna je in een soort zwart gat valt, zonder nieuws, zonder enige manier van kennisname over de te storten gelden. Je moet dus gewoon afwachten, iets waar werklozen goed in zijn. Intussen loopt er potentieel vanalles mis met dat administratieve vod.
Zo drop ik mijn dopkaart meestal in de brievenbus bij het ACV, een brievenbus die net tussen twee drankgelegenheden in ligt en dus vrij vaak als openbaar toilet wordt gebruikt. Ik heb echter weinig keuze. De reden dat ik het daar in de bus schuif heeft vooral te maken met de bekrompen openingsuren van de vakbondskantoren, dat, gecombineerd met de stank en de onhygiënische wachtzaal waar je normaal zou moeten wachten, geeft de doorslag om de vrij riskante weg te kiezen.
Je kan ze ook afgeven aan een vakbondmedewerker, al kost dit enorm veel tijd en frustratie. Je kan ze ook in een bakje leggen dat hiervoor klaarstaat achter in hun kantoor. Wanneer het kantoor open is, is dat ook de beste oplossing, helaas zijn de openingsuren vrij minimaal.

Anno 2009 is het nog altijd zo dat je met een kartonnen kaartje en een stempel moet bewijzen dat je werkloos bent, en daar zit nu net het probleem. Dat kartonnen kaartje kan dus veel rare dingen meemaken tussen het moment dat je het binnengooit en het ogenblik dat je je centen ontvangt. Zo kan je de pech hebben dat er net een stagiaire of niet-zo-snuggere medewerker van de vakbond een slechte dag had en je kaart, samen met die van een stuk of vijftig lotgenoten, in een schuif laat liggen. Je kan ook meemaken dat de vakantie die je aanduidde op de kaart (met een V van 'Vuile dopper') nog moet verwerkt worden door een aparte dienst, deze dienst, zo zal je zien, is dan meestal zèlf met verlof, waardoor je nog langer naar je geld kan fluiten.

Wat ik niet begrijp is dat de RVA niet gewoon zèlf deze gelden stort op de rekeningnummers van de opgegeven werklozen. Laat ons zeggen dat de administratieve kant nog kan behandeld worden, indien gewenst, door de vakbonden maar dat de eigenlijke uitbetaling gewoon rechtstreeks gebeurd.
Met terug te krijgen belastinggelden gebeurd dit toch ook rechtsreeks niet? Op deze manier kan de RVA beter contorolleren wie er wat wanneer ontvangt, en kan de vakbond zich op de taken richten waar ze voor in het leven geroepen zijn. Namelijk het redden van arbeiders uit de klauwen van boosaardige weverijen, het in brand steken van autobanden onder het luid bespelen van groene of rode fluitjes en het rechtzaken aanspannen tegen bazen die secretaresses lastig vallen tijdens de koffiepauze.
Het uitbetalen van dopgeld is volgens mij een taak van de staat en haar sociaal vangnet, niet van een boel verzuilde administratie die nauwelijks bereikbaar is en ondertussen verzuipt in het papierwerk.

stempels en papieren

Weerom ben ik gekloot door de ouderwetse (zeg maar gerust middeleeuwse) manier van gegevensverwerking van een administratie. Dit keer is het de ACV instelling die opnieuw een stel controlekaarten heeft verloren gedaan. Iets dat ze ongeveer in de helft van de tijd doen.

Hoet gaat dat in z'n werk? Wel: Eerst en vooral is het al belachelijk dat een werkloze een kartonnen soort invulkaart moet binnenbrengen met daarop zijn gewerkte en niet-gewerkte dagen, er zijn betere sluitende oplossingen hiervoor. Maar daar heb ik al over geschreven enkele dagen terug. Deze kaarten worden dan verzameld in een bakje waar de werkloze ze kan ingooien. Ze worden tegelijk verzameld door de vakbondsmensen die ze ook krijgen van de mesnen die aan hun bureau komen (na een uur of langer te hebben staan aanschuiven en wachten in een Soviet-wachtzaal).
Gewoonlijk neemt men de kaarten die ze zelf in handen hebben gekregen aan het bureau allemaal samen om deze dan naar het hoofdhuis te sturen ter verwerking.
De kaarten in het bakje blijven meestal liggen tot het de eerste van de maand is, om dan verwerkt te worden.
Dit verwerken gaat ook vrij raar eigenlijk, want wanneer je belt dat je bijvoorbeeld op de 7de van de maand nog geen geld hebt gezien, kunnen ze het meteen in orde brengen via de computer. Vrij raar, zeker omdat je dan altijd een paar excuses te horen krijgt in de aard van : 'De RVA is er nog mee bezig, uw dossier was niet volledig'...
Elk excuus is goed genoeg om gewoon niet te hoeven zeggen dat er één of anderen vakbonds-chick haar spullen niet heeft verwerkt omdat ze bijvoorbeeld haar kleine van 't school wilde gaan halen ofzo.
Reken daar nog bij dat de banken en de vakbond in de weekends (en de vrijdagen) niet echt werken, met daarbij de ongeloofelijke stomme overdracht tusseen de banken onderling, en je hebt al gauw 4 tot 5 dagen te wachten tot je je geld op de rekening ziet.

Het probleem is ook dat je nooit weet of het er nu door komt of niet. Je zou in principe na 2 dagen al kunnen bellen om te vragen of er iets met de verwerking scheelt, maar misschien is het de derde dag dan wel gewoon op je rekening verschenen?
Ook hier is de informatisering nog ver weg. Men zet nog stempels, controlleert nog handtekeningen en namen, men moet in ouderwets opgestelde databanken dingen manueel gaan opzoeken.

Misschien zou het beter zijn om al die papieren-rommel af te schaffen en wie werkloos is (ECHT werkloos is) gewoon betalen wat ze hem/haar moeten betalen. Rechtstreek van de staat uit, zonder al die betalingskassen, hulpkassen en vakbonden. Deze laatsten creëren enkel maar meer wachtrijen, langere uitbetalingstijden en vooral meer ouderwetse administratie.
Al dit personeel zou beter ingezet worden om controle uit te oefenen op de werklozen en de vdab werking. Op deze manier krijgt iedereen zijn geld, tenzij men er geen recht op heeft.
Momenteel krijgt iedereen zijn geld, ook de profiteurs, zij het alleen meestal te laat of willekeurig.
Is dit dezelfde staat die wilde besparen? De staat die op de centen moet letten? Ik dacht van wel.

De Gouden dopkaart

Eind september was het weer zover. Ik moest bij de zogenaamde uitbetalingsinstelling een C3A controlekaart halen om in oktober mijn dagen van werkloosheid te kunnen aanduiden.

Soms heb ik de indruk dat deze controlekaarten (dopkaarten) van puur goud zijn gemaakt, want je moet verrekt veel moeite doen om ze te pakken te krijgen.
Desalniettemin is het maar een vodje papier waar je op't einde van de maand een handtekening op plaatst samen met je gegevens.

Je moet deze kaart altijd bij je hebben als werkloze, ten behoeve van de controle. Vooral mensen die af en toe een paar interemjobs nemen moeten dit zorgvuldig bijhouden en invullen om niet in de problemen te komen als zogenaamde zwartwerker.

Het probleem is niet zozeer het invullen van die papieren maar vooral het bekomen van de kaarten zelf zo blijkt.
Vandaag stond er in het kleine warme ACV kantoor een stuk of 20 man in een Soviet-tijdperk rij te wachten om via het onthaal een kaart op te halen voor de maand oktober.
Vlak voor me stond een jongedame die net een job als lerares had bemachtigd en haar papieren snel in orde kwam maken (ze werd afgesnauwd door de trut aan het onthaal omdat ze haar dagen niet correct had ingevuld, hoewel de juffrouw haar net had uitgelegd dat ze hulp nodig had bij het invullen omdat ze ook enkele dagen interim had gewerkt).
Achter mij stond een jonge kerel die continu kloeg over het feit dat het zo lang duurde. Achter hem stond van kop tot teen opgemaakte vrouw die op haar gsm stond te typen (waarschijnlijk aan het twitteren of weet ik veel waar ze zich zoal mee bezighouden).

Helemaal vooraan war er oponthoud. Een Oosterse migrant had een probleem met zijn papieren en de spelling van zijn naam; in plaats van hem door te sturen naar een van de 5 bureaus verderop, werd hij prompt aan de info-balie geholpen. (Problemen als dit zijn schering en inslag omdat men alles op papier doet, wat fouten veroorzaakt. Vooral Oosterse namen blijken een grote uitdaging te zijn voor het 'informatica'-systeem van de staat,... indien men iedereen gewoon via een streepjescode en nummer zou bedienen zou er al veel ellende verdwijnen, het gaat ten slotte om steun te krijgen en niet over het feit of je nu zus of zo heet).
Je kan ook niet verwachten dat een systeem dat in de jaren tachtig werd bedacht door een paar ambtenaren anno 2010 tegen Cyrillisch alfabet bestand is.

Het duurde vijf volle minuten om een kopij te maken van de papieren van deze man (een stuk of drie in totaal) en dan nog eens twintig minuten om hem in een kruising tussen Antwerps / Frans / OCMW-engels uit te leggen dat hij naar het gemeentehuis moest gaan, waar er ongetwijfeld nog meer van dit soort ambtenaarstypes aan de infobalies 'werken'.
Ik had medelijden met deze man, die zelfs een mooi kaftje had gekocht om zijn administratie in op orde te houden. Hij zou deze week niet meer geholpen worden vrees ik, want het naderde vier uur. Het uur waarop ons land stilvalt en de hulpbehoevenden de straatstenen moeten opzoeken.

Na exact 42 minuten in de rij staan was het mijn beurt. Ik knikte vriendelijk goeiedag (fake) en vroeg om nieuwe dopkaarten. Ik kreeg er twee en wat gebrom van de hopelijk zo snel mogelijk door computers vervangen vakbondstrut.
Ik vroeg of ik er niet meer kreeg, want anders moest ik volgende maand opnieuw aanschuiven wanneer deze binnen moest. Ze knikte "nee" en snauwde dat ze er maar twee mocht geven.
Ik ging weg en mompelde iets lelijks dat ze net niet kon verstaan.

Ik begrijp totaal niet waarom men werklozen het leven zuur maakt.
Je kan toch tegelijk een stevig, activerend en correct beleid voeren, zonder de mensen te kloten?

Je kan bijvoorbeeld jagen op profiteurs, zwartwerkers en mensen die het systeem misbruiken door te werken en te doppen tegelijk. Maar waarom zit men continue de echte gewone werklozen te pesten? Waarom mag je bijvoorbeeld geen vijf dopkaarten meenemen?
Ik zie er enkel positieve kanten aan... je hebt minder lange wachtrijen aan de vakbond wanneer je er meer dan twee geeft. Je hebt ook minder gefrustreerde mensen in diezelfde wachtrij staan, je hebt dan ook meer tijd om je bezig te houden met de werklozen die iets van hun administratie in orde willen brengen , of godbetert: om hulp te bieden aan deze mensen.
Neen, in de plaats verspeelt men belastings-, en lidgeld aan het twee-dopkaarten-per-persoon te geven. Gewoon om hun winkeltje, hun vaste job, lekker veilig te stellen. Ik stem voortaan op politici die dit soort flagrante kloterij en verspilling te lijf gaan.

Dit is een gedrag dat je bij al deze diensten ziet: zowel OCMW, RVA, Gemeente, VdaB en zeker bij vakbonden en hulpkassen: men gaat efficiëntie uit de weg, men houdt vooruitgang en vlotte bediening tegen om alles "zijn gangetje te laten gaan". Om er voor te zorgen dat men vier, in plaats van één, iemand nodig heeft om een stempel op een papier te plaatsten en een kopij te nemen op een machine die te groot, oud en duur is.

Want men kan met dit soort volk niets anders aanvangen dan ze achter een bureau een repetitieve taak te laten uitvoeren en ze tegen elkaar laten staan lullen over hun kindjes en het verlof; want deze mensen kunnen niet beter.

Deze mensen zijn eigenlijk veredelde werklozen, die in plaats van in de werklozenstatistiek zijn opgenomen in het ambtenarenkorps. Een vaste benoeming die hen van de straat houdt en meteen ook voor zorgt dat al die brave gediplomeerde mensjes die eigenlijk altijd braaf 'hun puntjes' haalden op school toch èrgens terecht kunnen. Het is hun versie van een win-for-life ticket. Levenslang 1000 of 2000 euro, al naargelang wie je kent.

In een normaal open systeem zouden deze mensen liggen creperen in een goot van een grote boulevard die gebouwd werd als toegang tot een grote moderne stad; deze mensen zouden de schurftige honden zijn die wegens te incompetent gewoon bedelen om te kunnen eten.
In ons land krijgen deze mensen geld, een beetje macht, verlof en vooral veel koffie.

Ze leren niet bij, motiveren niet, hebben geen werklust en zijn ronduit laks. Ze zijn onwetend, dom, zwartgallig en werken echte vooruitgang tegen omdat ze er niets van snappen en nooit willen bijscholen. Ze zijn een blok aan het been van de vooruitgang.

Men zou net zoals bij een bankinstelling een apparaat moeten hebben dat deze kaarten verdeelt. Of nog beter: zorg ervoor dat al deze info gewoon elektronisch wordt bijgehouden.
Wanneer je dan werkt voor een interimjob en je 'tikt' 's ochtend's in, dan haalt deze werkgever (verplicht) een soort kastje boven (zoals een bankcontact terminal) en daar bevestig je dan in dat je die dag werkt.

Geen kaarten, geen fraude en een mooie controle is dan mogelijk vanuit een centraal punt. Maar misschien wil men dat niet. Men houdt hier van papiertjes en stempeltjes en lange wachtrijen voor bureaus die bemand worden door vier-vijfde-werkende-koeien zonder hersenen.

Ik stak mijn schamele twee dopkaarten weg en besloot volgende week een reeks vakbondskantoren af te schuimen om meer dopkaarten te bemachtigen. Want ik heb tijd genoeg. Ik ga wel van kantoor tot kantoor.
Ik wil er op z'n minst tien bij elkaar krijgen zodat ik niet meer voor zoiets belachelijks moet aanschuiven. We zijn in 2009 en nog staan we in een rij aan te schuiven als een bende onnozelaars.

Bij de vakbond (deel 2) - Volk

Dit zou geen dagboek zijn moest ik geen anekdotes beginnen te vertellen van mijn avonturen als werkloze.

Ik ging vandaag dus mijn dossier een tweede keer in orde laten maken.
Met de toevloed aan werklozen (zie cijfers hierover) kon het dan ook niet verbazen dat de keet goed vol zat.

De taferelen zijn vrij jaren '40 te noemen: een koude wachtzaal die kleiner is dan de wachtkamer bij een beginnende huisarts, mensen die hun honden, kinderen en zwakzinnige huisgenoten meenemen, hoestende zieke mensen, mensen die zenuwachtig zijn en niet kunnen stoppen met praten, 'madammekes' die heel de tijd in hun dure merkkleding en te dure gsm zitten te babbelen, mensen zonder deftig gebit, arbeiders die na tientalle jaren trouwe dienst buiten zijn gegooid in volle crisis en nu depri op een stoeltje voor zich uitstaren gehuld in goedkope traininspakken van de Makro.

Het hele allegaartje lijkt me bijna met opzet ouderwets gemaakt. Anno 2009 kan je echt wel wat beters bedenken dan mensen te laten aanschuiven en papiertjes afstempelen. Maar goed, de vakbond kan hier niet veel aan verhelpen gezien de overheidsdiensten waar ze van afhankelijk zijn zelf nog in de 19de eeuw zitten qua administratie. Tenslotte draait iedereen lekker mee in de stempel-en-kantooruren politiek, brengt op voor een bepaalde klasse ambtenaren hé.

Wat me vooral opviel vandaag is dat je hier vooral mensen tegenkomt die geen flauw benul hebben hoe het systeem in elkaar zit. Het is ook niet makkelijk, maar hoe jonger de mensen, hoe minder ze er van af weten. Zou men in de scholen niet beter (in plaats van gekleurde geschiedenislessen) hun best doen om de mensen wegwijs te maken in het kluwen van administratieve diensten?
Of zijn de jongeren hier ook niet echt in geïnteresseerd aangezien ze toch alles beter kunnnen en weten omdat ze kunnen googlen? 't Is maar een vraag.
Dat het achteruit gaat met de elementaire beleefdheid is duidelijk in ieder geval.
Tegen mensen in een winkel of bij een dienst een goeiedag zeggen of een kleine voorstelling van wat je komt doen, is er niet meer bij. Iedereen moet maar ruiken waar Mijnheer of Mevrouw het over heeft, ze zijn tenslotte alleen op deze wereld, en iedereen is er enkel maar om HEN ter wille te zijn; of zo doen ze zich toch voor.
Ook al hebben ze dan voor 15 euro kleding aan hun lijf en spreken ze geen woord correct Nederlands.

Ter illustratie:
Vandaag bij het ACV hoorde ik de volgende conversatie.

Twee allochtone jongeren, ik schat ze 20 jaar oud ongeveer, gaan naar die buro van een ACV medewerker na een uur aanschuiven en zenuwachtig in de wachtzaal te hebben rondgeschuifeld. Ze spraken een soort Nederlands waarbij slecht heel af en toe een woord te verstaan viel. Om het politiek correct te houdenik moet er bij zeggen dat ook autochtone wachtenden in die zaal niet echt hun taal machtig waren.
De conversatie ging als volgt (letterlijk):

"Is da ier dop?"
"Hangt er vanaf meneer, bent u lid?"
"Veetebeee"
"VDAB bedoeld u?"
"Ja, dan krijg ik dop!"
"Nee, u bent bij het ACV hé, u moet eerst lid worden, en daarna kijken we of u rechthebbende bent"
"En dan dop?"

(even later verlieten ze allebei de zaal waarbij ze de deuren gewoon achter zich openlieten en met hun walk-mans op, nog wat in de buurt rond hingen)

-

Het is duidelijk dat niet alle allochtonen of doppers op deze onbeleefde, onwetende manier omgaan met de diensten die hen geboden worden door de vakbonden. Veel van hen doen het correct, hebben de nodige kennis van hun rechten en plichten, maar in het algemeen blijf ik me verbazen dat men in dit oudbollige systeem van papieren, copies en stempels (anno 2009) geen grotere tegenstand te verwerken krijgt dan deze 'onbeleefde' reacties.
Mensen hebben geen werk en willen een minimaal inkomen, dit wordt zo moeilijk gemaakt dat negatieve reacties natuurlijk niet uitblijven. Een en ander ligt uiteraard ook aan de opvoeding en beleefdheidsnormen van alle mensen (binnen- én buitenlanders).

Alvorens je zomaar binnenstormt bij een vakbond en geld gaat eisen zoals deze persoon in het voorbeeld, is het belangrijk dat je VOORAF enkele dingen in orde maakt:

- Inschrijvingsbewijs als werkzoekende bij de VDAB
Indien je problemen hebt met deze stap, vraag hen dan telefonisch om hulp. In tegenstelling tot hun imago, zijn ze echt behulpzaam.

- Kijk eerst en vooral naar je lidmaatschap van de vakbond. Indien je van geen enkele lid bent, kies er dan eentje:
* ABVV - Algemeen Belgisch Vakverbond (Socialisten)
* ACLVB - Algemene Centrale Der Liberale Vakbonden Van België (Liberalen)
* ACV - Algemeen Christelijk Vakverbond

- En uiteraard je volledige papierwerk van het vorige of laatste werk dat je deed (voor alle veiligheid kan je best ook van de afgelopen jaren alle C4's en ontslagbrieven meenemen.

Wat men vooral doet bij de vakbond om je dossier in orde te maken is de tijdlijn samenstellen van wanneer je wel werkte en wanneer niet. Op deze manier kan men berekenen hoeveel uitkering je krijgt. Deze wordt berekend op een maximaal bruttoloon van 1900 euro (dan krijg je bruto een 1100 euro dopgeld, waar nog belastingen af moet gehouden worden).

Meer info hierover moet je bij je vakbond of uitkeringsinstelling vragen.

Bij de vakbond (deel 1)

Wanneer je in België werkloos bent en bijgevolg ook graag een inkomen zou hebben in de vorm van een uitkering (dop), dan heb je een aantal mogelijkheden.
De onafhankelijke uitkeringskas (ik zou de officiële benaming niet weten) en de vakbonden, deze twee instanties krijgen van de RVA een bepaalde som per uitkeringsgerechtigde, die ze dan uitkeren naar deze personen.

De meest voor de hand liggende methode om dit geld mooi op je rekening te krijgen is de vakbond. Aangezien de onafhankelijke kas een totaal inefficiënt iets is, waar je best een overlevingspakket kan meenemen moest je daar je geld moeten gaan halen.

De vakbonden hebben hun succes en groot aantal leden met name te danken aan het feit dat ze bij werklozen ervoor zorgen dat ze hun dopgeld op hun rekening krijgen.
Ze zijn dus van de staat uit aangeduid als de officiële verdeler van het dopgeld.

Vandaag ging ik mijn dossier in orde maken bij de vakbond waarbij ik ben aangesloten.
(In de praktijk zijn de Christelijke, Socialistische en Liberale vakbond alle drie even slecht of even goed)
Ikzelf ben destijds omdat deze het dichts bij gelegen was bij het ACV gegaan. Verder denk ik dat niet veel verschil zit in deze organisaties, wanneer ik op mijn laatste bedrijf werkte deed de ACV en Socialistische vakbondsdelegatie evenveel voor de werknemers; namelijk niets. Je kan dus alle dingen die ik schrijf over 'de vakbond' beschouwen als geldig voor Socialistische als Christelijke en Liberale vakbonden, ik ben er zeker van dat bij alle drie de praktijk ongeveer hetzelfde is.