Soms ontbreekt het me kompleet aan enige fut om nog te solliciteren. Tegen beter weten in trachtte ik de voorbije maand naar een 'sociale' job te hengelen.
Een vzw (laat ik het ding de 'Brieventuin' noemen) zocht naar een begeleider met IT/ICt kennis.
Komt er in het kort op neer dat ik moest solliciteren om enkele web-plus statuut mensen aan te sturen en technisch te begeleiden. De vzw in kwestie had dus een technisch en sociaal persoon nodig.
Na 2 telefoongesprekken en 3 keer een rollenspel (vermomd als sollicitatiegesprek) ben ik uit de boot gevallen wegens 'te efficiënt' en 'niet naïef genoeg'.
Blijkt dat men in deze sector vooral mensen schouderklopjes wil geven en van de straat af houden, in plaats van sociaal en geïnteresseerd hen vaardigheden bij te brengen die van pas komen in het èchte bedrijfsleven. Zoals op tijd komen, iets laten weten wanneer je er niet zal zijn of basis beleefdheid. Al deze vaardigheden gaan blijkbaar op de tweede plaats in de Brieventuin; men heeft graag alles technisch in orde, maar als iemand een fout maakt of wanneer er fundamentele dingen foutlopen (zoals intake van cursisten - hun broodwinning en reden van bestaan!) dan gaat men daar nogal licht over, excuseert men zich ten opzichte van VDAB en gaat men op dezelfde weg door, zonder de oorzaak aan te pakken.
Zo blijf je natuurlijk zitten met een bende mensen die wel komen werken, om daarna in de werkloosheid terug te vallen, zichzelf beklagend en schouderklopjes-vissend.
Niets voor mij dus, ik heb graag toch een minimum van realiteit in mijn job, zeker wanneer er problemen dienen te worden aangepakt. Maar in de sociale vzw's is men blijkbaar alleen bezig met de werking te laten varen als het iemand goed uitkomt....
Voor een job van nog geen 2000 brutto per maand, heeft men dus de pretentie gehad om 4 gesprekken te houden, verspreid over een maand en half. Een degoutante manier van werken vind ik. Zeker omdat ze geen echte reden hadden om mijn kandidatuur te herleiden tot een stom rollenspel waarbij ik zo goed als geen info kreeg.
Anyway, ... een laag betaalde job is dus blijkbaar ook niet aan mij besteed.
Net zoals de 1st line helpdesk bij een technisch bedrijf die ik wel wilde aannemen tegen een 'junior' loon. Maar ook daar haalt men dan hun neus voor me op.
Ik weet het niet meer. Ik ben te dom, te slim, te sociaal, te asociaal, te neutraal, te uitgesproken en te oud, te duur... heb al alles gehoord.
Het erge is dat deze regering me straft om goed naar werk te zoeken door mijn uitkering te verlagen en op die manier me de kans te ontnemen meer te solliciteren (benzine of openbaar vervoer kost veel geld).
Vandaag ga ik nog naar een technisch bedrijf die me ook lieten komen voor een helpdesk functie. En als dat mislukt weet ik het oprecht niet meer. Ik ben in enkele maanden tijd een paria geworden.
En dan te weten dat men bij de Brieventuin zo sterk de nadruk legt op het behoud van het zelfbeeld van de werknemers en te begeleiden mensen... jaja, maar de kandidaten voor een job, die hun zelfbeeld doet er niet toe.
Posts tonen met het label doppen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label doppen. Alle posts tonen
dinsdag 16 oktober 2012
zondag 27 juni 2010
De wraak van de dorstige dopper
Mijn idool en naamgenoot Dennis Hopper is niet meer, mensen stemmen op Vlaams-nationalisten en de Golf van Mexico ligt vol smurrie van BP.
Na een drietal maanden van (hard) werken is het blijkbaar voor de nieuwe werkgever genoeg geweest en ben ik opnieuw uitgekotst in de vale emmer der werkloosheidsstatistieken.
Niet dat de heerschappen bij die nieuwe werkgever er meer over te zeggen hadden dan hetgeen ze tegen de acht (!) mensen die voorheen die functie hadden opgevuld, hadden gezegd.
Inderdaad, ik was terecht gekomen bij een bedrijf (laat het me gemakshalve dropNet noemen) die er in gespecialiseerd zijn om het proefcontract te gebruiken of misbruiken. Over de avonturen bij dropNet kan ik hele lange, grappige en vaak schrijnende situaties vertellen, maar ik ga dat enkele doen op hele dode momenten of dagen. In't kort kan ik de voorbije maanden samenvatten als een glijbaan, waarbij de eerste week er dol enthousiasme was, gevolgd door routine en twijfel, om dan te eindigen helemaal beneden bij die grote modderplas die je niet gezien had bij het bestijgen van de ladder naar boven.
Wanneer je dag na dag wordt behandeld als een stuk vuil, geen erkenning krijgt houdt het voor mij snel op om interessant te wezen. Van dat soort 'jobs' heb ik sinds mijn dagen bij Cheaptronic -waar ik vijf jaar in zulke omstandigheden moest werken- mijn buik vol.
Ik was danook niet van plan hier langer dan mijn proefperiode te blijven werken. Bazen die een technische vereiste stellen bij een sollicitatie, om deze mensen daarna klusjes te laten opknappen die hier in geen velde of wegen mee te maken hebben, hebben in mijn ogen dan ook geen respect nodig van mij als loonsworm.
Ik zocht, net zoals half werkend België, intussentijd naar een andere job. Naar ik zo kon horen deden de andere mensen bij dropNet hetzelfde.
Op een nieuw werk tracht ik toch een beetje sociaal te zijn, zonder de 'Joske Populair' te proberen zijn. Ik houd het discreet en fijn voor iedereen. Ik praatte dus met meerdere mensen daar op dropNet en al na enkele dagen was ik nog niemand tegengekomen die gelukkig was of niet meteen begon de vuile was buiten te hangen over dropNet.
Mijn naaste collega, een ongelukkige slome jongen die hier was verzeild geraakt op een ongelukkig moment, raadde me meteen aan om ander werk te zoeken omdat het "nen hoop afzetters en dieven waren". Ik geloofde de man niet meteen, aangezien ik zelf nog geen negatief iets had ondervonden. Na enkele weken werd deze collega ontslaan, blijkbaar omdat hij ziek was geweest en overuren had durven aanrekenen.
Nu ja, wanneer je nog een mentaliteit hebt van in de tijd van priester Daens, moet je ook niet verbaasd zijn dat mensen je bedrijf met de regelmaat van de klok ontvluchten. In mijn geval was het al snel duidelijk dat men zeer moeizaam verlof toekende (ook al was het dan voorn dringende zaken waar ik niet omheen kon), om nog maar te zwijgen over de overuren, die men gewoon negeerde. Men verwachtte bij dropNet dat je gratis en voor niks tot 's avonds overwerkte, happy werd van het mogen voor hen taken uitvoeren zonder materiaal, zonder begeleiding en vooral zonder enige informatie.
Ik kan wel zeggen dat ik me bekocht voel door de vdab, die moeten geweten hebben (gezien het via eenzelfde consulent ging steeds) dat dit bedrijf mensen opgebruikt als ware het toiletpapier. Maar ja, zolang hun statistiekjes over 'mensen die we aan werk hielpen' maar groeien nietwaar?
Ondertussen stemmen al deze ambtenaren/saboteurs lekker n-va in de hoop nog meer centjes te krijgen. Ik heb echter al meer profitariaat gezien aan Vlaamse kant dan aan Waalse in dit opzicht zie ik de toekomst zeer somber in. Zeker nu ik werkloos ben in een wereld die meer en meer eist dat je gratis en voor niks komt werken, liefst tot je 70ste -of tot je neervalt- en intussen lekker een huis bouwt en banken rijk maakt.
Tijd om te emigreren, maar eerst wil ik eens kijken hoe ver men me gaat 'begeleiden' in deze fantastische structuur van opvang- en sociale vangnetten.
Na een drietal maanden van (hard) werken is het blijkbaar voor de nieuwe werkgever genoeg geweest en ben ik opnieuw uitgekotst in de vale emmer der werkloosheidsstatistieken.
Niet dat de heerschappen bij die nieuwe werkgever er meer over te zeggen hadden dan hetgeen ze tegen de acht (!) mensen die voorheen die functie hadden opgevuld, hadden gezegd.
Inderdaad, ik was terecht gekomen bij een bedrijf (laat het me gemakshalve dropNet noemen) die er in gespecialiseerd zijn om het proefcontract te gebruiken of misbruiken. Over de avonturen bij dropNet kan ik hele lange, grappige en vaak schrijnende situaties vertellen, maar ik ga dat enkele doen op hele dode momenten of dagen. In't kort kan ik de voorbije maanden samenvatten als een glijbaan, waarbij de eerste week er dol enthousiasme was, gevolgd door routine en twijfel, om dan te eindigen helemaal beneden bij die grote modderplas die je niet gezien had bij het bestijgen van de ladder naar boven.
Wanneer je dag na dag wordt behandeld als een stuk vuil, geen erkenning krijgt houdt het voor mij snel op om interessant te wezen. Van dat soort 'jobs' heb ik sinds mijn dagen bij Cheaptronic -waar ik vijf jaar in zulke omstandigheden moest werken- mijn buik vol.
Ik was danook niet van plan hier langer dan mijn proefperiode te blijven werken. Bazen die een technische vereiste stellen bij een sollicitatie, om deze mensen daarna klusjes te laten opknappen die hier in geen velde of wegen mee te maken hebben, hebben in mijn ogen dan ook geen respect nodig van mij als loonsworm.
Ik zocht, net zoals half werkend België, intussentijd naar een andere job. Naar ik zo kon horen deden de andere mensen bij dropNet hetzelfde.
Op een nieuw werk tracht ik toch een beetje sociaal te zijn, zonder de 'Joske Populair' te proberen zijn. Ik houd het discreet en fijn voor iedereen. Ik praatte dus met meerdere mensen daar op dropNet en al na enkele dagen was ik nog niemand tegengekomen die gelukkig was of niet meteen begon de vuile was buiten te hangen over dropNet.
Mijn naaste collega, een ongelukkige slome jongen die hier was verzeild geraakt op een ongelukkig moment, raadde me meteen aan om ander werk te zoeken omdat het "nen hoop afzetters en dieven waren". Ik geloofde de man niet meteen, aangezien ik zelf nog geen negatief iets had ondervonden. Na enkele weken werd deze collega ontslaan, blijkbaar omdat hij ziek was geweest en overuren had durven aanrekenen.
Nu ja, wanneer je nog een mentaliteit hebt van in de tijd van priester Daens, moet je ook niet verbaasd zijn dat mensen je bedrijf met de regelmaat van de klok ontvluchten. In mijn geval was het al snel duidelijk dat men zeer moeizaam verlof toekende (ook al was het dan voorn dringende zaken waar ik niet omheen kon), om nog maar te zwijgen over de overuren, die men gewoon negeerde. Men verwachtte bij dropNet dat je gratis en voor niks tot 's avonds overwerkte, happy werd van het mogen voor hen taken uitvoeren zonder materiaal, zonder begeleiding en vooral zonder enige informatie.
Ik kan wel zeggen dat ik me bekocht voel door de vdab, die moeten geweten hebben (gezien het via eenzelfde consulent ging steeds) dat dit bedrijf mensen opgebruikt als ware het toiletpapier. Maar ja, zolang hun statistiekjes over 'mensen die we aan werk hielpen' maar groeien nietwaar?
Ondertussen stemmen al deze ambtenaren/saboteurs lekker n-va in de hoop nog meer centjes te krijgen. Ik heb echter al meer profitariaat gezien aan Vlaamse kant dan aan Waalse in dit opzicht zie ik de toekomst zeer somber in. Zeker nu ik werkloos ben in een wereld die meer en meer eist dat je gratis en voor niks komt werken, liefst tot je 70ste -of tot je neervalt- en intussen lekker een huis bouwt en banken rijk maakt.
Tijd om te emigreren, maar eerst wil ik eens kijken hoe ver men me gaat 'begeleiden' in deze fantastische structuur van opvang- en sociale vangnetten.
donderdag 17 september 2009
Zeven uur plafondstaren
Ik heb al even niets meer geschreven in dit dagboek.
Zo zijn doppers nu eenmaal, een stelletje luieriken tot en met.
Laat me u vertellen dat het in dit geval niet de pure gemakzucht is dan wel de tomeloze depressie die me een tijdje heeft doen stoppen met updaten.
Reken daar bij ook nog de schrik die er in zit wanneer je als Belg enige kritiek uit online op een overheidsinstelling.
Dat laatste is gegrond. Ik ken een meisje dat een blog bijhield over haar avonturen als buitenlandse studente en ze heeft onder zware druk van 'bepaalde instanties' de blog moeten stopzetten, maar dat is een ander verhaal.
Ik update dus minder, maar laat me u vertellen dat de VDAB me minder en minder genegen is. Het Vlaamse Duivelsverbond voor Alles Besteden zoals ik het noem is niet echt eerlijk in vele opzichten.
Men houdt heel mooi de schijn op, vooral in de media, dat men allerlei "initiatieven" opstart om werklozen aan werk te helpen.
Dit om de meer liberale en budget-gerichte politici, geheel terecht trouwens, ter wille te zijn. Men wil op deze manier de indruk geven dat 'doppers' zeker door 'het systeem' aangepord worden om werk te vinden. Men wil vooral duidelijk maken dat men deze mensen kansen biedt en indien nodig zelfs een volledig kosteloze opleiding.
Allemaal waar, allemaal nèt niet gelogen, maar het moet vooral in beeld komen, in het nieuws en vooral veel budget opleveren. Of er daadwerkelijk mensen gelukkiger worden, langdurig aan het werk zijn of in de maatschappij kunnen functioneren is allemaal van minder belang.
Marketing, bedacht in hoge kantoorgebouwen en prefab-vergaderzalen met drassige koffie, meer is het niet.
De waarheid is echter dat men deze LDD en VLD achtige politici een rad voor de ogen draait, zoals men ook een luchtspiegeling van hulp en begrip voorhoudt aan de werklozen in kwestie. Om nog maar te zwijgen over het fabeltje dat men het grote publiek vertelt.
Een illustratie: Vandaag moesten we een foto nemen in onze keuken,... we moesten als het ware poseren met onze zelfgemaakte soep.
De soepgroenten waren al gesneden dus al bij al hadden we een uurtje werk. Waarna we zeven volle uren mochten 'studeren'.
Deze studie werd niet bijgezeten door een begeleider want deze was elders in de lokalen bezig met zijn eigen kookgerei (ps: zijn email of krant lezen dus).
Het smerige is dat we als 'werklozen' niet veel keuze hebben dan deze willekeur te aanvaarden. Iets wat op zich wordt toegejuicht door de ietwat rechtse politici... werklozen zijn volgens hen toch maar een soort onwillig vee dat vooral gedrild moeten worden.
Zelfs de meest rechtse politici zullen moeten toegeven dat je in dat geval wel IETS moet DOEN met die hoop werklozen, niet?
Er is echter niets opvoedkundigs of 'verheven' aan mensen voor niets laten opdraven.
Men laat ons verplicht naar een les komen, of naar een lokaal waar we kunnen ons beroep-in-wording uitoefenen; deze verplaatsingen en de dag zelf worden door de vdab betaald. Die dag verdient een werkloze dus: zijn dop voor die dag, plus een onkostenvergoeding voor de verplaatsing, plus een kleine vergoeding omdat je bent komen opdagen, dit laatste als extra motivatie. Dit alles komt met de nodige administratie (verzorgd door meestal vrouwelijke werknemers van de vdab die meer op verlof zijn dan wat anders, maar dat zal wel mijn verbeelding zijn).
Op zich prima, niemand komt graag op eigen kosten een opleiding volgen wanneer je zonder inkomen zit. Maar for God's sake: DOE DAN IETS met die mensen!!!
Ze zomaar laten 'studeren' in een nagenoeg leeg lokaal waar je eigenlijk niets kan doen levert hooguit een uur studie op. Langer blijf je niet werken aan iets dat geen einde kent of nut heeft op zich. Plus dat het handen vol gemeenschapsgeld kost.
Dat geld komt op zijn beurt van de RVA, die het mits de nodige verantwoording moeten ontvangen uit het budget dat de staat daarvoor voorziet. De exacte cijfers voor 2008 kan u hier vinden.
Deze laatste krijgen het uit uw portefeuille (en ook de mijne trouwens).
Elk rechtgeaarde liberaal of weldenkend mens in het algemeen zou hierbij vragen stellen.
Je laat toch geen klassen van x-aantal man naar een plek komen waar ze niets moeten doen heel de dag en waar je ze dan betaalt om eigenlijk inactief te zijn.
Dit is het volledig tegenovergestelde van wat men 'activeringsbeleid' noemt. Iets waar ik in principe voorstander van ben.
Ik ben misschien wel een dopper, maar men mag me gerust opvolgen, opleiden en activeren,... geen probleem mee.
Alles is beter dan zeven uur op je luie krent te zitten naar het plafond staren terwijl je niets bijleert, niets moet doen en gewoon zelfs geen sollicitatiebrieven kan/mag versturen (ja, zelfs daar heb je op zulke dag dan geen 'tijd' voor gezien het lokaal geen toegang geeft tot de buitenwereld of internet).
Gelukkig is niet elke dag zoals die van vandaag, soms geeft men les of doet men daadwerkelijk iets. Maar ongeveer één derde van de tijd vervelen we ons. Een ander derde mogen we thuisblijven, en wat er over blijft is de echte nuttig bestede tijd waar de belastingen voor dienen.
Er zijn dus een paar mensen daar bij de vdab die letterlijk en figuurlijk slapend hun geld verdienen... en nee het zijn niet de werklozen.
Zo zijn doppers nu eenmaal, een stelletje luieriken tot en met.
Laat me u vertellen dat het in dit geval niet de pure gemakzucht is dan wel de tomeloze depressie die me een tijdje heeft doen stoppen met updaten.
Reken daar bij ook nog de schrik die er in zit wanneer je als Belg enige kritiek uit online op een overheidsinstelling.
Dat laatste is gegrond. Ik ken een meisje dat een blog bijhield over haar avonturen als buitenlandse studente en ze heeft onder zware druk van 'bepaalde instanties' de blog moeten stopzetten, maar dat is een ander verhaal.
Ik update dus minder, maar laat me u vertellen dat de VDAB me minder en minder genegen is. Het Vlaamse Duivelsverbond voor Alles Besteden zoals ik het noem is niet echt eerlijk in vele opzichten.
Men houdt heel mooi de schijn op, vooral in de media, dat men allerlei "initiatieven" opstart om werklozen aan werk te helpen.
Dit om de meer liberale en budget-gerichte politici, geheel terecht trouwens, ter wille te zijn. Men wil op deze manier de indruk geven dat 'doppers' zeker door 'het systeem' aangepord worden om werk te vinden. Men wil vooral duidelijk maken dat men deze mensen kansen biedt en indien nodig zelfs een volledig kosteloze opleiding.
Allemaal waar, allemaal nèt niet gelogen, maar het moet vooral in beeld komen, in het nieuws en vooral veel budget opleveren. Of er daadwerkelijk mensen gelukkiger worden, langdurig aan het werk zijn of in de maatschappij kunnen functioneren is allemaal van minder belang.
Marketing, bedacht in hoge kantoorgebouwen en prefab-vergaderzalen met drassige koffie, meer is het niet.
De waarheid is echter dat men deze LDD en VLD achtige politici een rad voor de ogen draait, zoals men ook een luchtspiegeling van hulp en begrip voorhoudt aan de werklozen in kwestie. Om nog maar te zwijgen over het fabeltje dat men het grote publiek vertelt.
Een illustratie: Vandaag moesten we een foto nemen in onze keuken,... we moesten als het ware poseren met onze zelfgemaakte soep.
De soepgroenten waren al gesneden dus al bij al hadden we een uurtje werk. Waarna we zeven volle uren mochten 'studeren'.
Deze studie werd niet bijgezeten door een begeleider want deze was elders in de lokalen bezig met zijn eigen kookgerei (ps: zijn email of krant lezen dus).
Het smerige is dat we als 'werklozen' niet veel keuze hebben dan deze willekeur te aanvaarden. Iets wat op zich wordt toegejuicht door de ietwat rechtse politici... werklozen zijn volgens hen toch maar een soort onwillig vee dat vooral gedrild moeten worden.
Zelfs de meest rechtse politici zullen moeten toegeven dat je in dat geval wel IETS moet DOEN met die hoop werklozen, niet?
Er is echter niets opvoedkundigs of 'verheven' aan mensen voor niets laten opdraven.
Men laat ons verplicht naar een les komen, of naar een lokaal waar we kunnen ons beroep-in-wording uitoefenen; deze verplaatsingen en de dag zelf worden door de vdab betaald. Die dag verdient een werkloze dus: zijn dop voor die dag, plus een onkostenvergoeding voor de verplaatsing, plus een kleine vergoeding omdat je bent komen opdagen, dit laatste als extra motivatie. Dit alles komt met de nodige administratie (verzorgd door meestal vrouwelijke werknemers van de vdab die meer op verlof zijn dan wat anders, maar dat zal wel mijn verbeelding zijn).
Op zich prima, niemand komt graag op eigen kosten een opleiding volgen wanneer je zonder inkomen zit. Maar for God's sake: DOE DAN IETS met die mensen!!!
Ze zomaar laten 'studeren' in een nagenoeg leeg lokaal waar je eigenlijk niets kan doen levert hooguit een uur studie op. Langer blijf je niet werken aan iets dat geen einde kent of nut heeft op zich. Plus dat het handen vol gemeenschapsgeld kost.
Dat geld komt op zijn beurt van de RVA, die het mits de nodige verantwoording moeten ontvangen uit het budget dat de staat daarvoor voorziet. De exacte cijfers voor 2008 kan u hier vinden.
Deze laatste krijgen het uit uw portefeuille (en ook de mijne trouwens).
Elk rechtgeaarde liberaal of weldenkend mens in het algemeen zou hierbij vragen stellen.
Je laat toch geen klassen van x-aantal man naar een plek komen waar ze niets moeten doen heel de dag en waar je ze dan betaalt om eigenlijk inactief te zijn.
Dit is het volledig tegenovergestelde van wat men 'activeringsbeleid' noemt. Iets waar ik in principe voorstander van ben.
Ik ben misschien wel een dopper, maar men mag me gerust opvolgen, opleiden en activeren,... geen probleem mee.
Alles is beter dan zeven uur op je luie krent te zitten naar het plafond staren terwijl je niets bijleert, niets moet doen en gewoon zelfs geen sollicitatiebrieven kan/mag versturen (ja, zelfs daar heb je op zulke dag dan geen 'tijd' voor gezien het lokaal geen toegang geeft tot de buitenwereld of internet).
Gelukkig is niet elke dag zoals die van vandaag, soms geeft men les of doet men daadwerkelijk iets. Maar ongeveer één derde van de tijd vervelen we ons. Een ander derde mogen we thuisblijven, en wat er over blijft is de echte nuttig bestede tijd waar de belastingen voor dienen.
Er zijn dus een paar mensen daar bij de vdab die letterlijk en figuurlijk slapend hun geld verdienen... en nee het zijn niet de werklozen.
donderdag 20 augustus 2009
Heen en weer
Twee uur 'les' krijgen en vier uur in de file staan is niet meer menselijk eigenlijk.
Het is te gek om los te lopen,... de klas verveelt zich terwijl de docenten de tijd opvullen met compleet niet-ter-zake doende korte trainingen die we er tussendoor moeten nemen.
Dat ondertussen alle toegangswegen naar Tuinslagem zijn opgebroken, dat het een hittegolf is en dat we vooruit willen met de opleiding... doet er allemaal niet toe blijkbaar.
Zolang de ambtenaren hun centjes maar hebben waarschijnlijk. Vandaag hebben er dus weer twee 4 uur les gegeven officieel. Ik weet wel beter.
Ik tel af tot de dag dat ik deze idiotie kan verlaten (hopelijk mèt dat stomme papiertje dat je nodig hebt om aan een deftige job te geraken). Daarna ga ik mijn burgerplicht doen en een en ander melden aan de bevoegde instanties.
Ik mag dan wel een werkloze zijn, maar ik heb een hekel aan profitariaat. En vergis u niet, de grootste profiteurs zijn de staat zelf.
Het is te gek om los te lopen,... de klas verveelt zich terwijl de docenten de tijd opvullen met compleet niet-ter-zake doende korte trainingen die we er tussendoor moeten nemen.
Dat ondertussen alle toegangswegen naar Tuinslagem zijn opgebroken, dat het een hittegolf is en dat we vooruit willen met de opleiding... doet er allemaal niet toe blijkbaar.
Zolang de ambtenaren hun centjes maar hebben waarschijnlijk. Vandaag hebben er dus weer twee 4 uur les gegeven officieel. Ik weet wel beter.
Ik tel af tot de dag dat ik deze idiotie kan verlaten (hopelijk mèt dat stomme papiertje dat je nodig hebt om aan een deftige job te geraken). Daarna ga ik mijn burgerplicht doen en een en ander melden aan de bevoegde instanties.
Ik mag dan wel een werkloze zijn, maar ik heb een hekel aan profitariaat. En vergis u niet, de grootste profiteurs zijn de staat zelf.
woensdag 8 april 2009
Nep-vacatures
Iets waar elke sollicitant instant het vliegende schijt van krijgt is een nep-vacature.
U weet wel, zo'n bedrijf dat in ware jaren-90 stijl enige reclame wil maken voor zichzelf en dan maar continue op alle mogelijke websites en jobblaadjes advertenties plaatst.
Wanneer je op zulke job aanbiedingen in gaat ben je 100% zeker je tijd aan het verdoen.
Je kan nog beter gewoon stripverhalen zitten lezen terwijl je thuis op de zetel ligt, want van zulke aanbiedingen komt er niets in huis.
Deze bedrijven zijn specialist om zich "in the picture" te houden, voor het geval ze toch ooit eens ècht kandidaten nodig hebben. De bedoeling is dus om zichzelf een imago te geven van een leader in hun sector, een bedrijf dat innovatief is en groeit en dus continu volk nodig lijkt te hebben.
In werkelijkheid hebben ze niet eens een werkbaar budget om een interim-job in te lossen.
Na vier zulke "sollicitaties" merk je het wel, deze bedrijven schuiven van hun afdankertjes (koffie in de hand) naar voren om een kwartier of ietsje langer de sollicitant aan de praat te houden.
Waarna er meestal een afwijzend iets wordt gezegd.
Laatste keer dat ik dit meemaakte heb ik ook op de man af gevraagd wat er precies aan de hand was.
Ik kwam op een job aanbieding af, maar kreeg prompt te horen dat deze job niet bestond, maar ze hadden wel zogezegd iemand nodig voor een 'licht andere omschrijving'. Het bleek danook over iets totaal anders te gaan. De man die ik voor me kreeg (een suf uit zijn ogen kijkende hippie die te hippe kleren droeg in opdracht van zijn vrouw) gaf uiteindelijk toe dat hij in zijn deperatement geen budget had.
Op de vraag waarom hij me dan een half uur uit aan het horen was geweest, antwoordde hij dat dat moest van zijn baas. Waarna de figuur me naar de deur bracht en verder slofte.
Een goede raad aan iedereen die solliciteert: wanneer je merkt dat je niet EXACT over de job waar je op af kwam praat, maar over iets anders, corrigeer dan de sollicitatie-afnemer meteen.
Wanneer men hier negatief op reageert, sta dan op en wandel weg (en ga thuis oude stripboeken lezen).
Het is niet de moeite, en moest het toch zo zijn dat je zou een job krijgen daar, stel jezelf dan de vraag of je gelukkig zou zijn op een bedrijf waar men zelfs met sollicitaties nogal losjes opgaat.
Ervaring leerde me dat zulke bedrijven hun eigen personeel ook graag en makkelijk in de zak zetten op allerlei manieren.
Vooral in de IT en ICT sector is het schering en inslag om bijvoorbeeld een "blabla specialist" te vragen en dan uiteindelijke wannee je je aanbiedt te vragen of de man een printe zou kunnen in het stopcontact steken.
Zulke firma's zijn geen minuut van je tijd waard.
U weet wel, zo'n bedrijf dat in ware jaren-90 stijl enige reclame wil maken voor zichzelf en dan maar continue op alle mogelijke websites en jobblaadjes advertenties plaatst.
Wanneer je op zulke job aanbiedingen in gaat ben je 100% zeker je tijd aan het verdoen.
Je kan nog beter gewoon stripverhalen zitten lezen terwijl je thuis op de zetel ligt, want van zulke aanbiedingen komt er niets in huis.
Deze bedrijven zijn specialist om zich "in the picture" te houden, voor het geval ze toch ooit eens ècht kandidaten nodig hebben. De bedoeling is dus om zichzelf een imago te geven van een leader in hun sector, een bedrijf dat innovatief is en groeit en dus continu volk nodig lijkt te hebben.
In werkelijkheid hebben ze niet eens een werkbaar budget om een interim-job in te lossen.
Na vier zulke "sollicitaties" merk je het wel, deze bedrijven schuiven van hun afdankertjes (koffie in de hand) naar voren om een kwartier of ietsje langer de sollicitant aan de praat te houden.
Waarna er meestal een afwijzend iets wordt gezegd.
Laatste keer dat ik dit meemaakte heb ik ook op de man af gevraagd wat er precies aan de hand was.
Ik kwam op een job aanbieding af, maar kreeg prompt te horen dat deze job niet bestond, maar ze hadden wel zogezegd iemand nodig voor een 'licht andere omschrijving'. Het bleek danook over iets totaal anders te gaan. De man die ik voor me kreeg (een suf uit zijn ogen kijkende hippie die te hippe kleren droeg in opdracht van zijn vrouw) gaf uiteindelijk toe dat hij in zijn deperatement geen budget had.
Op de vraag waarom hij me dan een half uur uit aan het horen was geweest, antwoordde hij dat dat moest van zijn baas. Waarna de figuur me naar de deur bracht en verder slofte.
Een goede raad aan iedereen die solliciteert: wanneer je merkt dat je niet EXACT over de job waar je op af kwam praat, maar over iets anders, corrigeer dan de sollicitatie-afnemer meteen.
Wanneer men hier negatief op reageert, sta dan op en wandel weg (en ga thuis oude stripboeken lezen).
Het is niet de moeite, en moest het toch zo zijn dat je zou een job krijgen daar, stel jezelf dan de vraag of je gelukkig zou zijn op een bedrijf waar men zelfs met sollicitaties nogal losjes opgaat.
Ervaring leerde me dat zulke bedrijven hun eigen personeel ook graag en makkelijk in de zak zetten op allerlei manieren.
Vooral in de IT en ICT sector is het schering en inslag om bijvoorbeeld een "blabla specialist" te vragen en dan uiteindelijke wannee je je aanbiedt te vragen of de man een printe zou kunnen in het stopcontact steken.
Zulke firma's zijn geen minuut van je tijd waard.
zaterdag 4 april 2009
Koffie en geld
Er zijn maar twee dingen die ik echt nodig heb, koffie en geld. Geld om gewoon rond te komen met de minimale behoeften, en koffie (een van die minimale behoeften) om me recht te houden doorheen de dag.
Gisteren heb ik mijn eerste dopgeld gekregen, gestort op de rekening door de vakbond.
We mogen blij zijn dat we in België zo'n goed systeem hebben, een sociaal vangnet dat mensen zoals mij opvangen wanneer het even minder gaat. Wanneer je als een hond bent buitengesmeten op een bedrijf, of wanneer je niet meer kan rondkomen.
Ik kan weer even voort, en ga proberen de komende week tegelijk een hobby op te pikken om actief te blijven, af en toe te fietsen om mijn zere benen te laten bewegen, en vooral een paar gerichte sollicitaties te proberen doen richting mijn vroegere branche. Al is het misschien tijd dat ik de stap durf zetten naar iets dat ik al lang wil gaan doen, maar misschien veel minder verdient.
Ik zou heel graag uit de IT / ICT branche stappen en richting voeding gaan. Klinkt misschien raar, maar ik denk dat de tijd er rijp voor is om bijvoorbeeld te koken of iets te maken met je handen dat voldoening geeft omdat mensen het opeten en lekker vinden.
Geeft denk ik in ieder geval meer werkvreugde dan te wachten in een meeting tot je baas eindelijk je werk wil erkennen via een powerpoint presentatie.
Gisteren heb ik mijn eerste dopgeld gekregen, gestort op de rekening door de vakbond.
We mogen blij zijn dat we in België zo'n goed systeem hebben, een sociaal vangnet dat mensen zoals mij opvangen wanneer het even minder gaat. Wanneer je als een hond bent buitengesmeten op een bedrijf, of wanneer je niet meer kan rondkomen.
Ik kan weer even voort, en ga proberen de komende week tegelijk een hobby op te pikken om actief te blijven, af en toe te fietsen om mijn zere benen te laten bewegen, en vooral een paar gerichte sollicitaties te proberen doen richting mijn vroegere branche. Al is het misschien tijd dat ik de stap durf zetten naar iets dat ik al lang wil gaan doen, maar misschien veel minder verdient.
Ik zou heel graag uit de IT / ICT branche stappen en richting voeding gaan. Klinkt misschien raar, maar ik denk dat de tijd er rijp voor is om bijvoorbeeld te koken of iets te maken met je handen dat voldoening geeft omdat mensen het opeten en lekker vinden.
Geeft denk ik in ieder geval meer werkvreugde dan te wachten in een meeting tot je baas eindelijk je werk wil erkennen via een powerpoint presentatie.
maandag 9 maart 2009
Laat je haar groeien
Lang haar hebben is een absolute must voor al wie werkloos is.
Man of vrouw, jong of oud, autochtoon of allochtoon: allemaal zouden we ons haar lang moeten laten groeien. Liefst tot over de schouders.
Een haartooi die meteen aantoont dat je hip, trendy en werkloos bent is op zich al "cool", maar er zijn ook tal van voordelen aan verbonden die niet meteen opvallen.
Zo zijn trendy frisuren een vorm van zelfexpressie waarbij je meteen een zeker charisma uitstraalt bij allerlei instanties. Zeg nu eerlijk, niets is zo 'bon ton' en van een speelse sexy nonchalance getuigend, dan lang haar dragen op een info-ochtend bij de VdAB. Het is eens iets anders dan snorren, nektapijten, omgekeerd gedragen petjes en doorlopende wenkbrauwen nietwaar?
Bijkomend voordeel voor werklozen is dat je hiermee al gauw 10 euro of meer uitspaart aan een kappersbezoek (afhankelijk van je huidige coiffure kan dit bedrag flink oplopen, vooral emo-kids doen hiermee een gouden zaak).
Nog een voordeel is dat je je hierbij meteen onderscheid van de kortharige werkloze die niet dezelfde durf, uitstraling en karakter lijkt te bezitten voor potentiële werkgevers. Perceptie is alles op dat punt.
Let echter wel op.
Je moet deze lange haren wel op tijd wassen. Dit kost iets meer shampoo dan bij de kortere haarsnit, maar is zeker de investering waard aangezien je je dan ook meteen boven de langharige werklozen positioneert die hun haren nièt wassen (en hippies, die vanzelfsprekend ook lang haar hebben maar hun persoon, noch hun haren, voldoende aandacht geven qua hygiëne. Bijkomend voordeel is wel dat deze mensen niet vaak als concurrenten opdagen bij sollicitaties omwille van de hun typerende gemakzucht).
Lange haren zijn ook een niet mis te verstaan statussymbool naar de toekomstige werkgever toe.
Tegelijk kan je langharig voorkomen meteen een soort barometer zijn om onverdraagzame en slechte werkgevers op te sporen.
Wanneer er iemand van een selectiebureau of HR afdeling een zure opmerking geeft over het feit dat je haren vooraan in lokken over je gezicht hangen, moet er bij de werkloze meteen een lampje gaan branden dat deze werkgever ook over andere dingen zal zitten mekkeren.
Het is een indicatie van een niet bijdetijds bedrijf waar nog oude normen en waarden heersen. Het soort firma's waar men met een rode balpen in de borstzak rondloopt of mensen gaat berispen over hun kleding, of nog erger bureau-hygiëne.
Niets dan voordelen dus dat lange haar en het mooiste van al is dat je er niets speciaals voor moet kunnen of doen: haar groeit vanzelf en is geheel gratis.
Veel geluk dus met het laten groeien van de haren aan alle werklozen!
Man of vrouw, jong of oud, autochtoon of allochtoon: allemaal zouden we ons haar lang moeten laten groeien. Liefst tot over de schouders.
Een haartooi die meteen aantoont dat je hip, trendy en werkloos bent is op zich al "cool", maar er zijn ook tal van voordelen aan verbonden die niet meteen opvallen.
Zo zijn trendy frisuren een vorm van zelfexpressie waarbij je meteen een zeker charisma uitstraalt bij allerlei instanties. Zeg nu eerlijk, niets is zo 'bon ton' en van een speelse sexy nonchalance getuigend, dan lang haar dragen op een info-ochtend bij de VdAB. Het is eens iets anders dan snorren, nektapijten, omgekeerd gedragen petjes en doorlopende wenkbrauwen nietwaar?
Bijkomend voordeel voor werklozen is dat je hiermee al gauw 10 euro of meer uitspaart aan een kappersbezoek (afhankelijk van je huidige coiffure kan dit bedrag flink oplopen, vooral emo-kids doen hiermee een gouden zaak).
Nog een voordeel is dat je je hierbij meteen onderscheid van de kortharige werkloze die niet dezelfde durf, uitstraling en karakter lijkt te bezitten voor potentiële werkgevers. Perceptie is alles op dat punt.
Let echter wel op.
Je moet deze lange haren wel op tijd wassen. Dit kost iets meer shampoo dan bij de kortere haarsnit, maar is zeker de investering waard aangezien je je dan ook meteen boven de langharige werklozen positioneert die hun haren nièt wassen (en hippies, die vanzelfsprekend ook lang haar hebben maar hun persoon, noch hun haren, voldoende aandacht geven qua hygiëne. Bijkomend voordeel is wel dat deze mensen niet vaak als concurrenten opdagen bij sollicitaties omwille van de hun typerende gemakzucht).
Lange haren zijn ook een niet mis te verstaan statussymbool naar de toekomstige werkgever toe.
Tegelijk kan je langharig voorkomen meteen een soort barometer zijn om onverdraagzame en slechte werkgevers op te sporen.
Wanneer er iemand van een selectiebureau of HR afdeling een zure opmerking geeft over het feit dat je haren vooraan in lokken over je gezicht hangen, moet er bij de werkloze meteen een lampje gaan branden dat deze werkgever ook over andere dingen zal zitten mekkeren.
Het is een indicatie van een niet bijdetijds bedrijf waar nog oude normen en waarden heersen. Het soort firma's waar men met een rode balpen in de borstzak rondloopt of mensen gaat berispen over hun kleding, of nog erger bureau-hygiëne.
Niets dan voordelen dus dat lange haar en het mooiste van al is dat je er niets speciaals voor moet kunnen of doen: haar groeit vanzelf en is geheel gratis.
Veel geluk dus met het laten groeien van de haren aan alle werklozen!
woensdag 4 maart 2009
Crisibeelden
Vandaag op een klein tochtje doorheen de stad:
Iemand in een gescheurd jasje gaat een bijna leeg interimkantoor binnen. De ene vrouw achter haar bureau schrikt op.
Kleuter tegen zijn jonge moeder op de tram die net de supermarkt passeert: "Mama waarom gaan wij nooit nimeer langt de Delhaize?"
Een allochtone inwoner van een randgemeente staat in de opening van zijn garage terwijl een oud koppel rondneust doorheen de geïmproviseerde kledingwinkel die de man van uit zijn garage uitbaat.
Twee oudere dames met een doos van een bakker tikken hun plaatsbewijs af na het opstappen op een redelijk volle tram, alle andere personen hebben niet afgetikt.
In een van de tramhaltes lag een plas braaksel en een leeg plastieken bekertje bier.
(Er was een of ander feestje geweest in deze buurt, waar een sportcafé gevestigd is)
Een tienermeisje met een fijn figuur, maar met een heel dik achterwerk, stak een sigaret op terwijl haar goedkope GSM rinkelde.
Een lege brievenbus vanwege de staking bij De Post.
Mijn ijskast is zo goed als leeg.
Iemand in een gescheurd jasje gaat een bijna leeg interimkantoor binnen. De ene vrouw achter haar bureau schrikt op.
Kleuter tegen zijn jonge moeder op de tram die net de supermarkt passeert: "Mama waarom gaan wij nooit nimeer langt de Delhaize?"
Een allochtone inwoner van een randgemeente staat in de opening van zijn garage terwijl een oud koppel rondneust doorheen de geïmproviseerde kledingwinkel die de man van uit zijn garage uitbaat.
Twee oudere dames met een doos van een bakker tikken hun plaatsbewijs af na het opstappen op een redelijk volle tram, alle andere personen hebben niet afgetikt.
In een van de tramhaltes lag een plas braaksel en een leeg plastieken bekertje bier.
(Er was een of ander feestje geweest in deze buurt, waar een sportcafé gevestigd is)
Een tienermeisje met een fijn figuur, maar met een heel dik achterwerk, stak een sigaret op terwijl haar goedkope GSM rinkelde.
Een lege brievenbus vanwege de staking bij De Post.
Mijn ijskast is zo goed als leeg.
dinsdag 24 februari 2009
Bij de vakbond (deel 2) - Volk
Dit zou geen dagboek zijn moest ik geen anekdotes beginnen te vertellen van mijn avonturen als werkloze.
Ik ging vandaag dus mijn dossier een tweede keer in orde laten maken.
Met de toevloed aan werklozen (zie cijfers hierover) kon het dan ook niet verbazen dat de keet goed vol zat.
De taferelen zijn vrij jaren '40 te noemen: een koude wachtzaal die kleiner is dan de wachtkamer bij een beginnende huisarts, mensen die hun honden, kinderen en zwakzinnige huisgenoten meenemen, hoestende zieke mensen, mensen die zenuwachtig zijn en niet kunnen stoppen met praten, 'madammekes' die heel de tijd in hun dure merkkleding en te dure gsm zitten te babbelen, mensen zonder deftig gebit, arbeiders die na tientalle jaren trouwe dienst buiten zijn gegooid in volle crisis en nu depri op een stoeltje voor zich uitstaren gehuld in goedkope traininspakken van de Makro.
Het hele allegaartje lijkt me bijna met opzet ouderwets gemaakt. Anno 2009 kan je echt wel wat beters bedenken dan mensen te laten aanschuiven en papiertjes afstempelen. Maar goed, de vakbond kan hier niet veel aan verhelpen gezien de overheidsdiensten waar ze van afhankelijk zijn zelf nog in de 19de eeuw zitten qua administratie. Tenslotte draait iedereen lekker mee in de stempel-en-kantooruren politiek, brengt op voor een bepaalde klasse ambtenaren hé.
Wat me vooral opviel vandaag is dat je hier vooral mensen tegenkomt die geen flauw benul hebben hoe het systeem in elkaar zit. Het is ook niet makkelijk, maar hoe jonger de mensen, hoe minder ze er van af weten. Zou men in de scholen niet beter (in plaats van gekleurde geschiedenislessen) hun best doen om de mensen wegwijs te maken in het kluwen van administratieve diensten?
Of zijn de jongeren hier ook niet echt in geïnteresseerd aangezien ze toch alles beter kunnnen en weten omdat ze kunnen googlen? 't Is maar een vraag.
Dat het achteruit gaat met de elementaire beleefdheid is duidelijk in ieder geval.
Tegen mensen in een winkel of bij een dienst een goeiedag zeggen of een kleine voorstelling van wat je komt doen, is er niet meer bij. Iedereen moet maar ruiken waar Mijnheer of Mevrouw het over heeft, ze zijn tenslotte alleen op deze wereld, en iedereen is er enkel maar om HEN ter wille te zijn; of zo doen ze zich toch voor.
Ook al hebben ze dan voor 15 euro kleding aan hun lijf en spreken ze geen woord correct Nederlands.
Ter illustratie:
Vandaag bij het ACV hoorde ik de volgende conversatie.
Twee allochtone jongeren, ik schat ze 20 jaar oud ongeveer, gaan naar die buro van een ACV medewerker na een uur aanschuiven en zenuwachtig in de wachtzaal te hebben rondgeschuifeld. Ze spraken een soort Nederlands waarbij slecht heel af en toe een woord te verstaan viel. Om het politiek correct te houdenik moet er bij zeggen dat ook autochtone wachtenden in die zaal niet echt hun taal machtig waren.
De conversatie ging als volgt (letterlijk):
(even later verlieten ze allebei de zaal waarbij ze de deuren gewoon achter zich openlieten en met hun walk-mans op, nog wat in de buurt rond hingen)
-
Het is duidelijk dat niet alle allochtonen of doppers op deze onbeleefde, onwetende manier omgaan met de diensten die hen geboden worden door de vakbonden. Veel van hen doen het correct, hebben de nodige kennis van hun rechten en plichten, maar in het algemeen blijf ik me verbazen dat men in dit oudbollige systeem van papieren, copies en stempels (anno 2009) geen grotere tegenstand te verwerken krijgt dan deze 'onbeleefde' reacties.
Mensen hebben geen werk en willen een minimaal inkomen, dit wordt zo moeilijk gemaakt dat negatieve reacties natuurlijk niet uitblijven. Een en ander ligt uiteraard ook aan de opvoeding en beleefdheidsnormen van alle mensen (binnen- én buitenlanders).
Alvorens je zomaar binnenstormt bij een vakbond en geld gaat eisen zoals deze persoon in het voorbeeld, is het belangrijk dat je VOORAF enkele dingen in orde maakt:
- Inschrijvingsbewijs als werkzoekende bij de VDAB
Indien je problemen hebt met deze stap, vraag hen dan telefonisch om hulp. In tegenstelling tot hun imago, zijn ze echt behulpzaam.
- Kijk eerst en vooral naar je lidmaatschap van de vakbond. Indien je van geen enkele lid bent, kies er dan eentje:
* ABVV - Algemeen Belgisch Vakverbond (Socialisten)
* ACLVB - Algemene Centrale Der Liberale Vakbonden Van België (Liberalen)
* ACV - Algemeen Christelijk Vakverbond
- En uiteraard je volledige papierwerk van het vorige of laatste werk dat je deed (voor alle veiligheid kan je best ook van de afgelopen jaren alle C4's en ontslagbrieven meenemen.
Wat men vooral doet bij de vakbond om je dossier in orde te maken is de tijdlijn samenstellen van wanneer je wel werkte en wanneer niet. Op deze manier kan men berekenen hoeveel uitkering je krijgt. Deze wordt berekend op een maximaal bruttoloon van 1900 euro (dan krijg je bruto een 1100 euro dopgeld, waar nog belastingen af moet gehouden worden).
Meer info hierover moet je bij je vakbond of uitkeringsinstelling vragen.
Ik ging vandaag dus mijn dossier een tweede keer in orde laten maken.
Met de toevloed aan werklozen (zie cijfers hierover) kon het dan ook niet verbazen dat de keet goed vol zat.
De taferelen zijn vrij jaren '40 te noemen: een koude wachtzaal die kleiner is dan de wachtkamer bij een beginnende huisarts, mensen die hun honden, kinderen en zwakzinnige huisgenoten meenemen, hoestende zieke mensen, mensen die zenuwachtig zijn en niet kunnen stoppen met praten, 'madammekes' die heel de tijd in hun dure merkkleding en te dure gsm zitten te babbelen, mensen zonder deftig gebit, arbeiders die na tientalle jaren trouwe dienst buiten zijn gegooid in volle crisis en nu depri op een stoeltje voor zich uitstaren gehuld in goedkope traininspakken van de Makro.
Het hele allegaartje lijkt me bijna met opzet ouderwets gemaakt. Anno 2009 kan je echt wel wat beters bedenken dan mensen te laten aanschuiven en papiertjes afstempelen. Maar goed, de vakbond kan hier niet veel aan verhelpen gezien de overheidsdiensten waar ze van afhankelijk zijn zelf nog in de 19de eeuw zitten qua administratie. Tenslotte draait iedereen lekker mee in de stempel-en-kantooruren politiek, brengt op voor een bepaalde klasse ambtenaren hé.
Wat me vooral opviel vandaag is dat je hier vooral mensen tegenkomt die geen flauw benul hebben hoe het systeem in elkaar zit. Het is ook niet makkelijk, maar hoe jonger de mensen, hoe minder ze er van af weten. Zou men in de scholen niet beter (in plaats van gekleurde geschiedenislessen) hun best doen om de mensen wegwijs te maken in het kluwen van administratieve diensten?
Of zijn de jongeren hier ook niet echt in geïnteresseerd aangezien ze toch alles beter kunnnen en weten omdat ze kunnen googlen? 't Is maar een vraag.
Dat het achteruit gaat met de elementaire beleefdheid is duidelijk in ieder geval.
Tegen mensen in een winkel of bij een dienst een goeiedag zeggen of een kleine voorstelling van wat je komt doen, is er niet meer bij. Iedereen moet maar ruiken waar Mijnheer of Mevrouw het over heeft, ze zijn tenslotte alleen op deze wereld, en iedereen is er enkel maar om HEN ter wille te zijn; of zo doen ze zich toch voor.
Ook al hebben ze dan voor 15 euro kleding aan hun lijf en spreken ze geen woord correct Nederlands.
Ter illustratie:
Vandaag bij het ACV hoorde ik de volgende conversatie.
Twee allochtone jongeren, ik schat ze 20 jaar oud ongeveer, gaan naar die buro van een ACV medewerker na een uur aanschuiven en zenuwachtig in de wachtzaal te hebben rondgeschuifeld. Ze spraken een soort Nederlands waarbij slecht heel af en toe een woord te verstaan viel. Om het politiek correct te houdenik moet er bij zeggen dat ook autochtone wachtenden in die zaal niet echt hun taal machtig waren.
De conversatie ging als volgt (letterlijk):
"Is da ier dop?"
"Hangt er vanaf meneer, bent u lid?"
"Veetebeee"
"VDAB bedoeld u?"
"Ja, dan krijg ik dop!"
"Nee, u bent bij het ACV hé, u moet eerst lid worden, en daarna kijken we of u rechthebbende bent"
"En dan dop?"
(even later verlieten ze allebei de zaal waarbij ze de deuren gewoon achter zich openlieten en met hun walk-mans op, nog wat in de buurt rond hingen)
-
Het is duidelijk dat niet alle allochtonen of doppers op deze onbeleefde, onwetende manier omgaan met de diensten die hen geboden worden door de vakbonden. Veel van hen doen het correct, hebben de nodige kennis van hun rechten en plichten, maar in het algemeen blijf ik me verbazen dat men in dit oudbollige systeem van papieren, copies en stempels (anno 2009) geen grotere tegenstand te verwerken krijgt dan deze 'onbeleefde' reacties.
Mensen hebben geen werk en willen een minimaal inkomen, dit wordt zo moeilijk gemaakt dat negatieve reacties natuurlijk niet uitblijven. Een en ander ligt uiteraard ook aan de opvoeding en beleefdheidsnormen van alle mensen (binnen- én buitenlanders).
Alvorens je zomaar binnenstormt bij een vakbond en geld gaat eisen zoals deze persoon in het voorbeeld, is het belangrijk dat je VOORAF enkele dingen in orde maakt:
- Inschrijvingsbewijs als werkzoekende bij de VDAB
Indien je problemen hebt met deze stap, vraag hen dan telefonisch om hulp. In tegenstelling tot hun imago, zijn ze echt behulpzaam.
- Kijk eerst en vooral naar je lidmaatschap van de vakbond. Indien je van geen enkele lid bent, kies er dan eentje:
* ABVV - Algemeen Belgisch Vakverbond (Socialisten)
* ACLVB - Algemene Centrale Der Liberale Vakbonden Van België (Liberalen)
* ACV - Algemeen Christelijk Vakverbond
- En uiteraard je volledige papierwerk van het vorige of laatste werk dat je deed (voor alle veiligheid kan je best ook van de afgelopen jaren alle C4's en ontslagbrieven meenemen.
Wat men vooral doet bij de vakbond om je dossier in orde te maken is de tijdlijn samenstellen van wanneer je wel werkte en wanneer niet. Op deze manier kan men berekenen hoeveel uitkering je krijgt. Deze wordt berekend op een maximaal bruttoloon van 1900 euro (dan krijg je bruto een 1100 euro dopgeld, waar nog belastingen af moet gehouden worden).
Meer info hierover moet je bij je vakbond of uitkeringsinstelling vragen.
Bij de vakbond (deel 1)
Wanneer je in België werkloos bent en bijgevolg ook graag een inkomen zou hebben in de vorm van een uitkering (dop), dan heb je een aantal mogelijkheden.
De onafhankelijke uitkeringskas (ik zou de officiële benaming niet weten) en de vakbonden, deze twee instanties krijgen van de RVA een bepaalde som per uitkeringsgerechtigde, die ze dan uitkeren naar deze personen.
De meest voor de hand liggende methode om dit geld mooi op je rekening te krijgen is de vakbond. Aangezien de onafhankelijke kas een totaal inefficiënt iets is, waar je best een overlevingspakket kan meenemen moest je daar je geld moeten gaan halen.
De vakbonden hebben hun succes en groot aantal leden met name te danken aan het feit dat ze bij werklozen ervoor zorgen dat ze hun dopgeld op hun rekening krijgen.
Ze zijn dus van de staat uit aangeduid als de officiële verdeler van het dopgeld.
Vandaag ging ik mijn dossier in orde maken bij de vakbond waarbij ik ben aangesloten.
(In de praktijk zijn de Christelijke, Socialistische en Liberale vakbond alle drie even slecht of even goed)
Ikzelf ben destijds omdat deze het dichts bij gelegen was bij het ACV gegaan. Verder denk ik dat niet veel verschil zit in deze organisaties, wanneer ik op mijn laatste bedrijf werkte deed de ACV en Socialistische vakbondsdelegatie evenveel voor de werknemers; namelijk niets. Je kan dus alle dingen die ik schrijf over 'de vakbond' beschouwen als geldig voor Socialistische als Christelijke en Liberale vakbonden, ik ben er zeker van dat bij alle drie de praktijk ongeveer hetzelfde is.
De onafhankelijke uitkeringskas (ik zou de officiële benaming niet weten) en de vakbonden, deze twee instanties krijgen van de RVA een bepaalde som per uitkeringsgerechtigde, die ze dan uitkeren naar deze personen.
De meest voor de hand liggende methode om dit geld mooi op je rekening te krijgen is de vakbond. Aangezien de onafhankelijke kas een totaal inefficiënt iets is, waar je best een overlevingspakket kan meenemen moest je daar je geld moeten gaan halen.
De vakbonden hebben hun succes en groot aantal leden met name te danken aan het feit dat ze bij werklozen ervoor zorgen dat ze hun dopgeld op hun rekening krijgen.
Ze zijn dus van de staat uit aangeduid als de officiële verdeler van het dopgeld.
Vandaag ging ik mijn dossier in orde maken bij de vakbond waarbij ik ben aangesloten.
(In de praktijk zijn de Christelijke, Socialistische en Liberale vakbond alle drie even slecht of even goed)
Ikzelf ben destijds omdat deze het dichts bij gelegen was bij het ACV gegaan. Verder denk ik dat niet veel verschil zit in deze organisaties, wanneer ik op mijn laatste bedrijf werkte deed de ACV en Socialistische vakbondsdelegatie evenveel voor de werknemers; namelijk niets. Je kan dus alle dingen die ik schrijf over 'de vakbond' beschouwen als geldig voor Socialistische als Christelijke en Liberale vakbonden, ik ben er zeker van dat bij alle drie de praktijk ongeveer hetzelfde is.
dinsdag 10 februari 2009
Slecht nieuws
In één of ander matig managementboek moet er een mini-cursus staan over hoe je het best vertelt tegen een van je werknemers dat je hem zal ontslaan. Ik durf er ook een spreekwoordelijke bak bier op verwedden dat deze cursus begint met de woorden die ik hier nu uit de mond van deze halfbakken consultant hoorde: "Ik vrees dat we slecht nieuws hebben voor u".
Die koninklijke meervouden op misplaatste momenten gebruiken was er al over, maar dat zinnetje was zo fake, zo ingestudeerd en dom dat ik de rest van het gesprek eigenlijk gewoon maar heb nagedacht over mijn laatste woorden daar.
Het bedrijf waar ik zovele jaren heb gewerkt (met de nodige frustraties van dien) gooide me nu als een hond buiten.
Op zich werden er allerlei redenen aangehaald (de bekende excuses waar iedereen normaal zijn laars aan lapt maar die enkel bovengehaald worden als stok achter de deur wanneer men je kwijt wil, iedereen in deze firma nam 'te lange pauzes' wil de ironie nu net dat ik diegene was die daar ooit tegen hen over kloeg), maar de echte reden was gewoon dat er iemand in het hoofdhuis kosten wilde besparen en dat men gewoon lokaal, hier in België de 3 mensen er uit nam die ze het minst konden uitstaan.
Over de inhoud van mijn werk, mijn collega's en de manier waarop ik leefde te midden van deze waanzin op bedrijf X zou ik een aparte blog of boek kunnen volschrijven, maar het leven is te kort om je over zulke zaken druk te maken.
Er zijn nu eenmaal bedrijven die alleen maar willen horen dat iemand hard werkt, maar nooit de moeite doen om dat even te toetsen aan de waarheid.
Even later stond ik op straat, een van de kwallen die me naar buiten moest begeleiden was nog met me aan het praten over hoe erg hij het wel niet vond dat net HIJ me moest buitenzetten. Over mijn ontslag zelf had hij blijkbaar geen mening. Wat meteen ook de sfeer van bedrijf X typeert.
Ik stapte in mijn oude rammelkar van een auto en reed naar huis. Ik had een opgelucht gevoel, het gevoel van een zware last die van mijn schouders viel vermengd met een heel raar vrijheidsbesef. Iets dat ik al jaren niet meer kende.
Ik was inderdaad vrij.
Die avond ben ik met een goede vriendin gaan drinken, ook lang geleden.
Ergens was ik blij, want diegenen die achterbleven op dat bedrijf zaten in volle besef op een zinkend schip.
Dat was enkele weken geleden.
Vanaf morgen zal ik hier dagelijks bloggen over mijn avonturen als dopper.
Wat volgt is mijn dagboek, een dagboek van een Belg die werkloos is anno 2009.
Die koninklijke meervouden op misplaatste momenten gebruiken was er al over, maar dat zinnetje was zo fake, zo ingestudeerd en dom dat ik de rest van het gesprek eigenlijk gewoon maar heb nagedacht over mijn laatste woorden daar.
Het bedrijf waar ik zovele jaren heb gewerkt (met de nodige frustraties van dien) gooide me nu als een hond buiten.
Op zich werden er allerlei redenen aangehaald (de bekende excuses waar iedereen normaal zijn laars aan lapt maar die enkel bovengehaald worden als stok achter de deur wanneer men je kwijt wil, iedereen in deze firma nam 'te lange pauzes' wil de ironie nu net dat ik diegene was die daar ooit tegen hen over kloeg), maar de echte reden was gewoon dat er iemand in het hoofdhuis kosten wilde besparen en dat men gewoon lokaal, hier in België de 3 mensen er uit nam die ze het minst konden uitstaan.
Over de inhoud van mijn werk, mijn collega's en de manier waarop ik leefde te midden van deze waanzin op bedrijf X zou ik een aparte blog of boek kunnen volschrijven, maar het leven is te kort om je over zulke zaken druk te maken.
Er zijn nu eenmaal bedrijven die alleen maar willen horen dat iemand hard werkt, maar nooit de moeite doen om dat even te toetsen aan de waarheid.
Even later stond ik op straat, een van de kwallen die me naar buiten moest begeleiden was nog met me aan het praten over hoe erg hij het wel niet vond dat net HIJ me moest buitenzetten. Over mijn ontslag zelf had hij blijkbaar geen mening. Wat meteen ook de sfeer van bedrijf X typeert.
Ik stapte in mijn oude rammelkar van een auto en reed naar huis. Ik had een opgelucht gevoel, het gevoel van een zware last die van mijn schouders viel vermengd met een heel raar vrijheidsbesef. Iets dat ik al jaren niet meer kende.
Ik was inderdaad vrij.
Die avond ben ik met een goede vriendin gaan drinken, ook lang geleden.
Ergens was ik blij, want diegenen die achterbleven op dat bedrijf zaten in volle besef op een zinkend schip.
Dat was enkele weken geleden.
Vanaf morgen zal ik hier dagelijks bloggen over mijn avonturen als dopper.
Wat volgt is mijn dagboek, een dagboek van een Belg die werkloos is anno 2009.