De vacatures waar ik van hou: deel 1

De vacatures waar ik van hou: De directe vacature

Dit zijn meestal vacatures die open staan bij start-ups of kleinere KMO’s, bedrijven die gewoonweg niet al te veel overbodige tijd en geld willen stoppen in rekrutering, maar wel snel en capabel volk willen zien om een selectie te maken. Men is dan ook niet op zoek naar die ene witte raaf, maar gewoon naar een vlotte invulling van een echte job, door een echte persoon met wie men een connectie kan maken en overlappende visies heeft inzake de uitvoering van de functie.

Deze vacatures zijn naar mijn ervaring meestal vrij eerlijk opgesteld (door de oprichter in de meeste gevallen) en resulteren nogal snel in een ja of een nee voor de kandidaat (een extra pluspunt dus, je weet sneller waar je staat, en hoeft niet door honderd hoepels te springen voor een jobkans). 

Voordeel hierbij is dat je ook een correct beeld krijgt van de functie en het bedrijf.

Dit soort vacatures zijn niet alleen door mij geliefd, maar bij heel veel werkzoekenden die het vacaturesspotting onder de knie beginnen krijgen. Waardoor je dit soort pareltjes niet snel meer tegenkomt.
De reden dat je ze niet veel ziet komt vooral omdat zulke jobs snel van de hand gaan bij interne mensen of hun directe kennissenkring. Wanneer men het via de klassieke weg online plaatst is het ook meteen gedaan met het kleinschalige karakter van de vacature.
Men krijgt dan vaak tientallen tot zelfs honderd(en) kandidaten die zich aanmelden, tot zelfs ver na de rekrutering van de nieuwe medewerker. Waardoor men volgende keer vaak professionele hulp in roept om het in goede banen te leiden, moet men nog iemand nodig hebben, hierdoor worden dit soort directe vacatures almaar schaarser.

Dit soort vacatures zijn mooi, maar erg hard om te laten resulteren in een echte job. Toch elke keer weer voor gaan zou ik zeggen, want ze zijn het meestal waard, al was het maar voor de werkervaring en sfeer alleen! 

Je komt, wanneer je voor zulke vacatures wordt uitgenodigd, vrij snel bij de echte beslisser(s) terecht binnen de firma of organisatie, wat meteen het grootste verschil is met andere vacatures. Er zit namelijk iemand tegenover je die de taak, de firma en het doel goed kent of er zelfs de belichaming van is. In tegenstelling tot een andere vacature, waar je vaak een uren-kloppende rekruteringsmachine voor je krijgt, bij wie de taak in kwestie is herleid tot hetgeen zijn/haar baas op een e-mail er over heeft meegedeeld en de cijfers die men moet voor gaan leggen bij de opdrachtgever. Op zulke plekken (en zeker bij vdab) is men meer met de achterliggende resultaten en statistieken bezig, niet met jobs.
De ‘parameters’ die worden afgecheckt, en de “trefwoorden” die de kandidaat moet gebruiken om toegelaten te worden tot een volgende ronde zijn bij zulke mensen een zielig soort houvast, die belangrijker is geworden dan wie er voor hen zit, en diens kunnen en motivatie om de job echt uit te voeren. 

(op het gebruik van trefwoorden bij selecties, kom ik later terug in een aparte blogpost)

Hoewel ik zelden nog bij zulke sollicitaties terecht kom, zijn ze in het verleden 100% van de tijd succesvol geweest. Ofwel resulteerden ze meteen in een job, ofwel een zeer duidelijke reden waarom dat nièt het geval was.
Da’s nog een extra pluspunt bij zulke vacatures trouwens: men is direct, eerlijk en je krijgt ook zeer vlot feedback. Dat laatste is dan weer belangrijk om een goed gevoel te krijgen en jezelf te kunnen bijsturen in de verdere zoektocht.

Bedrijven die te groot zijn geworden, of aan elkaar hangen met uitbestedingen en het afschermen van verantwoordelijkheden zijn zo goed als onmogelijk in staat deze vacatures op die manier af te handelen, je moet je dus als kandidaat bewust zijn van het verschil in aanpak en de verschillende manieren van handelen om tot een job te kunnen komen.

De vacatures waar ik van hou: intro

Vacatures waar ik van hou 

De voorbije weken heb ik een lijst gegeven van mijn meest gehate vacatures,… een lange lijst, waarbij ik het zelfs vrij moeilijk vond om het op de delen in slechts vier categorieën.

Dit riep natuurlijk ook om een tegenpool, een lijst van geliefde vacatures, aangezien positief blijven tijdens het zoeken naar een job nu eenmaal belangrijk is.

Ik schrijf deze lijst niet als kritiek (al zit die er tussen de regels wel in, ik kan mezelf soms echt niet inhouden) maar eerder als duiding, zowel naar werkzoekenden als werkgevers toe.

Die laatsten beseffen soms maar al te goed dat er wat schort aan de manier dat je als werknemer bij hen terecht kan komen, maar zijn vaak zo “in” hun manier van denken vergroeid geraakt met hun bedrijf en tegelijk zo verstrengeld in het altijd maar op dezelfde manieren rekruteren, dat de efficiëntie die ze daarin hebben verworven stilaan contraproductief werkt.

Ze hebben dan vaak niet door dat helemaal aan’t begin van de keten, namelijk bij het ontstaan van de job-opening, een denkfout werd gemaakt, of nog erger, dat er eigenlijk geen visie zit in wie men nu waarom en tegen welke voorwaarden, nodig heeft.

Het jammere is dat je als werkzoekende nauwelijks iets in de pap te brokken hebt. Je kan columns, blogs, open brieven ja zelfs podcasts volstouwen met je mening en allerlei anekdotes, maar hoog in de ivoren torens van de HR-diensten is men vaak nog meer bezorgd over het al dan niet op tijd geleverd zijn van hun broodje smos-hesp, den met de algemene verrotting in onze arbeidsmarkt waar ze vaak mee aan de basis van liggen. Begrijpelijk ook, mensen die zich enkel maar zorgen hebben te maken over het al dan niet op tijd zijn met de winterbanden op hun bedrijfswagen of de haalbaarheid van een detail in hun cijfers, zijn natuurlijk niet met the big picture bezig. Laat staan dat ze bekommerd zouden zijn over een individuele behandeling van een kandidaat (zelf vaak genoeg gezien bij een HR-team die vlak bij me op kantoor zaten, waar men bijna at random kandidaten uit de modderpoel viste.

Meer nog, ik denk dat men ook bij goed georganiseerde bedrijven heel vaak uit het oog verliest dat men te maken heeft met een wijde interactie van koopkracht, mensen, arbeid, loonkost, effectiviteit, sociale impact en vooral arbeidsvreugde. 
Wanneer men bij eender welke vorm van rekrutering de initiële opstart laat komen vanuit de geld-verdieners in een bedrijf, begint het meestal al fout te lopen, … winst is belangrijk uiteraard, maar de kortste weg tussen twee punten mag dan wel de recht lijn zijn, bij een job is het meestal iets minder simpel te definiëren wat nu de beste weg is. Een job die uitgedacht wordt door mensen die korte termijnwinst zien, is een recept voor een falend beleid.

Ik heb uiteraard de waarheid niet in pacht, en kan me maar moeilijk inleven in de rol van een HR-medewerker of rekruteringsfirma. Maar wanneer je van zowat iedereen van mijn generatie dezelfde verhalen hoort en dezelfde moordende arbeidsmarkt ervaart, schort er iets aan de manier dat men hier mee omgaat denk ik.

Daarom deze lijsten, en daarom ook mijn volgehouden manier van energie stoppen en deze blog, omdat ik vermoed dat er toch hier en daar mensen echt verder willen en onze arbeidsmarkt willen verbeteren.

Komende dagen ga ik deze post dus in vier delen weergeven. Mensen die alvast tips hebben hiervoor kunnen me altijd via twitter hun geliefde soort vacatures melden, kwestie van niets over het hoofd te zien. Tegelijk kan dit dienen om andere werkzoekenden makkelijker het kaf van het koren te doen scheiden wanneer ze een reeks vacatures krijgen aangeboden.

De 4 soorten vacatures die ik haat: 4

Deel 4: De mirage-vacature

In deze reeks sluit ik af met wat ik een  mirage-vacature noem. Op zich is het geen nep-vacature zoals je op het eerste zicht zou kunnen denken, daarvoor zit er net te veel in. Er schuilt wel degelijk in deze vierde in de reeks van meest gehate vacatures, een echte job. Het probleem is, dat je er veel tijd, moeite en research moet instoppen om het te weten te komen, wat het meteen een vrij irritant iets maakt in je zoektocht naar een job.

Die job en de bijpassende echte omschrijving weten te vinden, da's de uitdaging dus.
Zulke vacatures zijn uitgeschreven voor een job die zo vervormd werd weergegeven dat het als kandidaat onmogelijk wordt om te weten waar je nu je eigenlijk kandidaat voor stelt.

De werkuren, de plek van tewerkstelling, organisatie, doel, je oversten, de echte inhoud, zowat alle echte info over deze functies worden meestal vaag of verbloemd voorgesteld.
Vooral in combinatie met nr 3 uit mijn lijst, de onderaanneming, is dit een enorm irritant (maar vaak voorkomende) irritatie.

Het begint meestal zo:

Een bepaalde firma heeft een vacature vrij. Meestal niet omdat er te veel werk is, maar door "onvoorziene omstandigheden" (90 % zeker behelst het hier het vertrek van een werknemer of het deels overhevelen van de goede delen van het takenpakket naar een andere werknemer), waarna er zogenaamd een nieuwe job ontstaat, althans in het organogram.

Soms gaan de "in-crowds" binnen een firma waar het iets minder goed draait met de betere delen van een takenpakket lopen en stopt een of andere halfbakken manager de overgebleven delen in een nieuwe taak, er zeker van zijnde dat ze wel een of andere werkloze zullen vinden die zonder morren inspringt en hen depanneert, zonder aan de oorzaak van een paar problemen te werken.
Dit is voor een organisatie meestal een makkelijkere oplossing dan daadwerkelijk iets doen op langere termijn.

Hogerop ziet men dit dan meestal als een goede aanleiding om de vacature in een bepaalde richting te duwen, een job-inhoud die meer past in waar de leiding naartoe zou willen, maar niet per sé naar waar het op korte termijn naar toe zou moeten met die job.

Meer nog, men gaat de mindere kanten niet belichten om op die manier kandidaten te lokken, naar een theoretische job, ... in realiteit kom je meestal terecht in een scheefgetrokken situatie, waar de werkuren anders zijn ingedeeld, je opdracht eigenlijk anders werd beschreven en je in feite een luchtspiegeling achterna holt tot er misschien ooit eens een organisatorische omwenteling plaatsvindt. Iets waar je, in mijn ervaring, in zulke organisaties ook niks van moet verwachten aangezien men ook daar voor snelle hap kiest of de verantwoordelijkheden afwimpeld op overbetaalde consultants.

De job die je als kandidaat graag wilde doen, wordt stilaan een andere invulling gegeven op de vloer zelf, of door de mensen met wie je moet samenwerken en voor wie die de nieuwe visie van de leiding totaal onbekend is.

Zulke jobs worden op een spreekwoordelijk biervieltje bij elkaar geschreven, om zo tot een vacature te komen. Dit wordt dan rooskleurig voorgesteld door een extern bureau of nog erger: een bevriend interimkantoor die eigenlijk wel andere dingen te doen heeft.

Waarna de opdracht om de vacature langzaam losgekoppeld wordt van het oorspronkelijke idee en de initiële noden van een afdeling.

Vaak zijn de oorzaken hiervan vrij complex, maar het komt er meestal op neer dat er een vacature wordt uitgeschreven door mensen die de echte taak en job niet kennen (of enkel op papier kennen) en naar kandidaten zoeken die door de leiding werden omschreven. Hoe meer tussenpersonen, hoe erger de discrepantie tussen de bescherven vacature en de echte functies. Hier speelt ook vaak een bepaalde politiek mee binnen een bedrijf, waar je verder niet veel van weet als buitenstaander.

Zo heb ik ooit gesolliciteerd voor een bedrijf waar de leiding iemand wilde die vooral technisch was, maar toen ik eenmaal aan't solliciteren was bleek (na 3 weken!) dat de uitvoerders eerder een sociaal profiel met een kleine notie van techniek zochten, ... waarna de job zelf een kruising was tussen IT manager en sociaal werker / boekhouder. Niet alleen was hier het verschil tussen beschrijving en realiteit enorm, je kan je ook afvragen wie ze dan uiteindelijk binnen krijgen wanneer je zelf als kandidaat de selectie maakt... ik wil niet weten hoeveel geschikte sociale profielen er niet op deze vacature wilden ingaan omdat ze niet technisch genoeg waren. Om dan uiteindelijk met een kandidaat over te blijven die na 1 jaar de technische taken op zijn beurt online had gezet in een halftijdse functie via een interim (ja, ik volg zo'n dingen op nadien om er uit te leren).

In zulke organisaties kan je maar één ding doen: je beleefd, maar snel, uit de voeten maken.

Dit soort toestanden komt meestal nooit goed, tenzij er aan de leiding een stevige ommekeer plaats heeft. Maar daar op wachten, daar is het leven iets te kort veer en deze arbeidsmarkt iets te moordend, in mijn opinie:  rennen en laten barsten in hun eigen onkunde. Je bespaart er jezelf een grote stressfactor mee.

Deel 3: De onderaanneming

De 4 soorten vacatures die ik haat.  Deel 3: De onderaanneming.

Ik heb sowieso al iets tegen het principe van een onderaanneming, maar ik heb al helemààl iets tegen de vacatures die er vaak voor worden uitgeschreven.
Het werk in onderaanneming is meestal gebaseerd op het afschuiven van enige verantwoordelijkheid van de initiële werkgever, in combinatie met het niet volledig moeten tegemoedkomen aan de geldende normen in een branche.
De vacatures voor zulke jobs of nep-jobs zijn dan ook navenant. Ze worden meestal opgesteld door een interimkantoor die als vangnet moet dienen om zoveel mogelijk kandidaten aan te leveren, die dan in een onderaannemings-val terecht komen. De originele opdrachtgever blijft liefst buiten beeld, of is in het slechtste geval niet eens op de hoogte van wat er ver weg van het hoofdkantoor gebeurt om de taken zo goedkoop mogelijk af te werken.

Vooral in technische sectoren en de schoonmaak is deze praktijk ronduit belachelijk aan't worden, met vaak 3 tot 4 "afschuim-lagen" van bedrijfjes tussen het echte werk en de echte uitvoerder van het werk. Ik heb het me in deze blog al vaak afgevraagd, maar vooral in deze sectoren wil ik echt wel eens weten wat nu de effectieve meerwaarde is van al die recruiters en "trezebezen" die je profieltje van A naar B naar C e-mailen... misschien mis ik iets significants. Al kan ik aan de vragen die deze mensen me stellen en manier van omgaan met kandidaten soms wel een beeld vormen van hoe hun professionalisme tot stand is gekomen (iets met tokkelen op een telefoon en heen en weer lopen met papiertjes).

Vanuit de kandidaat gezien gaat het meestal zo: de kandidaat leest de vacature, stuurt CV + motiviatiebrief, en dan krijgt hij of zij één op de tien keer tijdig een antwoord. Daarna gaat de kandidaat naar de sollicitatie en komt bij een interimkantoor terecht. Deze verdienen centen door het profiel aan te leveren (vandaar dat je meteen een invulformulier op papier of computer moet invullen).

Vraagje voor de juridische specialisten inzake arbeidsrecht onder ons: Ben je op dat moment trouwens niet aan het zwartwerken? Je bent immers als werkloze toch persoonsgegevens aan het invoegen in een databank van een interimkantoor, wat het werk is van de interim-bediende, niet van de werkloze zelf... maar ok, da's maar een bedenking. Wanneer je bijvoorbeeld zou staan afwassen in een horecazaak, ben je overduidelijk wel aan't zwartwerken,... 't is maar een bedenking.

Om verder te gaan: na dat interimkantoor, sta je meestal even stand-by, waarna men overlegt met de opdrachtgever, meestal is dit een bedrijf dat in die specifieke sector een boel onderaannemingen uitvoert.
Wanneer deze je dan goedkeuren, op papier, kan je ook daar langt het HR-departement passeren. Waarna je eventueel kan beginnen werken, of NOG een ander bedrijf je moet keuren.

Nog verder wordt je dan op het eigenlijke bedrijf ontvangen waar je effectief je werk zal uitvoeren, meetal hangt ook hier een check aan vast (al is men daar soms ook te laks voor geworden, indien er iets fout loopt is het toch maar een onderaannemer die makkelijk kan verwisseld worden voor een andere).

Als kandidaat en werknemer ben je op deze manier ook administratief met een hele rompslomp bezig. Niet alleen zijn er de regeld van het eigenlijke bedrijf waar je werkt (inzake ziektemeldingen enzo) maar ook de regels van de onderaannemer en de interim. Deze laatste blijven je werkgever, maar zingen meestel de toon van de eigenlijke opdrachtever... waardoor het vaak moeilijk wordt iedereen tevreden te stellen.

Onthou vooral dat je als kandidaat bij zulke vacatures na een tijd een grens moet trekken, ... mijn persoonlijke regel is, dat wanneer men werk aanbiedt ik altijd rechtstreeks zal proberen naar de echte werkgever te solliciteren. Willen deze me niet aanwerven, dan wil ik eventueel wel via interim (afhankelijk welke), maar meer dan die ene laag tussen mij en de werkgever aanvaard ik niet. Temeer omdat je dan nog minder bent dan een nummertje op een lijst. Je kan dit soort vacatures in't algemeen beter als allerlaatste optie houden, want wanneer een werkgever werk op dit soort manier uitbesteed wil dit meestal zeggen dat een carrière of aangename eerlijk betaalde job niet echt een prioriteit is.

Naar mijn mening zouden onderaannemingen en interims moeten afgeschaft worden, op enkele zeer uitzonderlijke gevallen na. Ik zie niet in waarom een bedrijf dat werk aanbiedt daar allerlei tussenverdiepen en constructies voor nodig heeft.  Aan de andere kant zou de staat het voor bedrijven administratief eenvoudiger moeten maken om zelf mensen aan te werven zonder te verzuipen in bergen regelgeving en papier (wat denk ik, ook meespeelt in de keuze om voor interims enzo te kiezen).

Naar mijn menig zit er enorm veel volk dat normaal werkloos zou zijn, te doen alsof ze andere mensen werk verschaffen op zulke kantoren... niet dat ze niets doen hé, maar het gaat meestal om werk dat overbodig zou moeten zijn in een correcte arbeidsmarkt.

Ik vind het in ieder geval hatelijke vacatures, omdat je ergens een gaatje opvult, en zelden of nooit via die weg aan een goede job geraakt (enkele uitzonderingen niet te nagesproken).
Wanneer je zulke vacature ziet, denk je als werkloze meteen: "Weer in onderaanneming, ..." *zuch*

De armoedemachine van Michel I

1

Wanneer ik de beduimelde bril van een fascist zou opzetten, het type dat in een maatpak deals sluit met de vrienden uit de golfclub en daar het label 'beleid' op durft kleven, dan zou ik als volgt te werk gaan: zorg er voor dat er genoeg onderklasse mensen (zoals ik die vanuit mijn ivoren toren noem) beschikbaar zijn -desnoods onder dwang- om de arbeid te verrichten die nodig is om mijn vrienden ondernemers winst te laten draaien.

Meer nog, zorg er voor dat deze arbeid zo te voorzien is, dat zelfs met de toenemende technologische middelen het gat kan opgevuld worden, maar evenzeer door technologie kan vervangen worden in een oogwenk om vervolgens het werkvolk terug weg te werpen.

Net alsof ik een handgrasmaaier koop waar ik m'n gazon mee kortwiek, om deze bij de eerste hapering te vervangen door een gemotoriseerd exemplaar. Wat er daarna met die handgrasmaaier gebeurt, maakt niet uit, schroothoop, online verkopen of'm desnoods laten wegroesten in een vergeten hoek in het tuinhuis (als reserve,... moest er op een dag de nood zijn om die gemotoriseerde maaier toch even te vervangen, dan heb ik een kosteloos back-up exemplaar).

Ik heb dan in dat geval politici nodig en uitvoerders die me slaafs volgen en een volk dat op wat spandoeken of de door mijn al lang ingecalculeerde stakingsdag na, nooit ècht tegenstribbelt.
Want zo'n stakingsdagen kosten zogenaamd handenvol geld aan "de economie", maar in feite ligt zo'n topbedrijf daar verre van wakker van (de kost ins berekend en de kost wordt doorgerekend aan de consumenten/koeien die ze daarna met de glimlach bijbetalen zonder het zelf te weten... "jingle all the way"). Zulke dingen doen nooit echt pijn, in tegendeel, op deze manier kan ik als doorwinterde topper, de kaart spelen van verongelijkte en benadeelde economische legitieme betrokken partij, en zelfs hier betaal ik mensen en drukkinggroepen voor om dat in mijn plaats te doen op TV. Terwijl ik in feite gewoon een parasitaire uitwas ben van een scheefgelopen systeem. Voor kleinere bedrijven is de impact iets anders, en zelfs te betreuren, maar da's niet erg... ofwel gaan ze dood en is er meer market-share voor mij, ofwel groeien ze en koop ik ze vroeg of laat over.

2

De tweede stap in mijn visie (nog steeds met de inmiddels wazig geworden fascistoïde bril) zou zijn om dit werkvee en slaafse volgers zo arm mogelijk te maken.

Hun wensen en dromen die ze in het westen bijzonder hoog in het vaandel dragen (playstations kopen, autootje rijden, zonnepaneeltje op het dak, 3 keer op reis per jaar (desnoods op krediet) en een hond die evenveel ecologische voetafdruk heeft dan 70000 km rijden met een terreinwagen, en die af en toe naar het hondenkapsalon moet, restaurantbezoeken, digitale TV met 20 kastjes en allerlei extra's....) moeten blijven in vervulling kunnen gaan, of da's toch wat ze verwachten en naar zullen blijven streven dankzij onze marketing/media mensen. Da's een heel krachtige motivatie, het soort motor die maakt dat ze lasten dragen, aan loopbanden zullen staan, muren schilderen, hun vuilnis zullen sorteren en braaf hun 65% afdragen op alles wat ze zogenaamd verdienen door zich uit te verhuren aan mij. Door de geringe educatie over dit soort onderwerpen, weten ze ook niet beter.

Dat worteltje blijven we voor hun neuzen laten bengelen, terwijl we aan de andere kant iedereen die pech heeft gehad, slachtoffer werd van onze eigen georchestreerde crisis, of gewoon "er niet bij hoort" steeds meer en meer geld afnemen. We besparen intussen op alle soorten dienstverlening naar hen toe, en geven hen de raad mee (als een soort mantra) om de tering naar de nering te zetten, goed beseffende dat dat indruist tegen de veel krachtigere lokroep van het kopen en consumeren -dat laatste doen ze toch-

We noemen dat natuurlijk niet afnemen, dat geld is immers van ons (of in feite van een gemeenschappelijke door ons gefinancierde staat die de rol van ruilhandel heeft omgezet naar de uitgifte van fiat-currency en daarbij zo veel afroomt dat het niet meer mooi is, meestal om een gigantisch aantal onbekwamen, of onbekwaamgemaakten in dienst te houden om de rangen te vergroten en de afhankelijkheid van het systeem uit te breiden, in feite een vorm van werkloosheid dus, waarbij je in ruil voor je openlijke toewijding en trouw aan de staat een vaste benoeming en een "aandeel" krijgt van het belastinggeld van de rest en veilig zit).
Dit laatste systeem zorgt er voor dat deze staat ook door diegenen met veel geld kan naar de hand gezet worden.
De uitkeringen schrappen en verder de koopkracht uithollen is de boodschap. De veer zal ergens breken, en dan staan ze zelfs (in mijn droombeeld) aan te schuiven om te mogen werken voor mijn te lage loon. Mijn winst vergroot en zo kan ik misschien dat extra fabriek bouwen in Beijing of Bangladesh, dat laatste om meer crappy kledij te maken die het plebs komt te dragen volgende zomer, wanneer mijn mode-kneders je warm hebben gemaakt voor de kleurtjes die ik wil dat jij gaat dragen -hier hoort een boosaardige lach bij- uit vrije wil.

Volgende plan is er voor te zorgen dat de mensen gratis of bijna gratis willen werken.
Vermits er nog steeds de droom is om meer te worden... en er ook nog steeds een worteltje voor hun neus heen en weer slingert en ze verder geen geld meer krijgen van de staat zonder tegenprestatie (hoewel geboren worden in zulk systeem al tegenprestatie genoeg zou moeten zijn maar da's een filosofische discussie) komen we bij de patstelling waar we al sinds de val van de Berlijnse muur naar streven: slaafsheid is het antwoord.

Waarna je de sociale zekerheid tot een item maakt dat "ter discussie" staat, zeg kortweg dat het een symptoom is van wat onze tot vijand uitgeroepen (en deels ook door zichzelf uit te hollen tot nullerlij waarde hebben gemaakt) socialisten hebben gecreëerd. Zeg maar dat deze "sossen" de sociale zekerheid hebben opgericht om -eh- moslims en profiteurs (waar we enkele de armen bedoelen want rijke profiteurs zijn er ook, maar die noemen we anders, daar hebben we namen voor als "baron" of "ondernemer van het jaar" enzo.) geld te geven.

UW geld zeg je dan, dat van uw belastingen komt, dat klinkt goed, da's heerlijk als marketing... terwijl het allemaal ONS geld is natuurlijk. Dat we even uitlenen aan de Jan met de Pet om daarna consumtiegewijs hun trouw te laten betuigen en hun tijd te laten uitlenen aan ons, de rijke toppers, de golfclub-mensen, de zeiljachtboys, de 1%'ers... Ze gaan misschien niet meer te communie in de kerk, maar ze komen wel hun centen afgeven aan onze spullen die ze niet nodig hebben. Vooruitgang en groei zijn de toverwoorden hier. Hoewel het enige dat echt groeit, de kloof tussen mij, the big boy, en de armen....

3

Derde tandwiel van de armoede machine is het continu verhogen van de prijzen, onrechtstreeks, zodat mensen sneller in de problemen komen en zich sneller genoopt zien om desnoods gratis te komen werken en zich uit te huren aan ons.
De theorie daarachter is simpel (hoe kan het ook anders uit het brein van neo-liberalen) men hoopt dat mensen zonder geld, sneller werk zullen "vinden", wat neerkomt op: uit armoede geen keuze hebben om eender wat te aanvaarden.

Intussen duwen we de mensen die uit de boot vallen massaal naar de lokale overheden via het OCMW, eens ze daar budgettair in de problemen komen moeten ze ook daar een koehandel met ons beginnen, en zich uithuren aan ons (in ruil eventueel voor wat bouwprojecten, toelatingen of top-locaties door ons te laten inpikken in hun steden).

Deze regering en hun neoliberale visies is gebaseerd op het eeuwenoude principe van schaarste creëren. Wanneer geld en koopkracht en werk schaars wordt, zal er meer macht komen te liggen bij de grote staatsstructuur en de grote bedrijven (een versmolten eenheid dezer dagen, al komt er hier en daar toch een kentering). Liberalen zijn in principe voor individuele vrijheid en minder staat, maar hun kleinere staat is machtiger, liefst zo machtig mogelijk,... waarmee ze eerder naar andere soort regimes doorhellen dan naar vrijheid.

Intussen zitten we met onze fascisto-bril op voor ons uit te kijken, naar "de toekomst" want dat klinkt mooi in slogans, terwijl we niets liever willen dan naar de tijd van toen teruggaan, waar "den werkmensch" van 's ochtend's tot 's avonds hard doorwerkt, zonder vakbond, tegenwerking, stakingen of weerwoord, waar je als baas met de sigaar in de mond door je fabriekshal kan wandelen en vol ontzag kan worden bekeken omdat je macht en geld hebt. Dat waren nog al eens tijden zie... daar willen we terug naar toe... "voor de toekomst". Terwijl de baas nog een vrouwelijke werknemer in haar achterste knijpt.

Het is deze groep die kost wat kost als ondernemer wil gekend staan, vooral in de media, maar in feite roofbouw-plegende parasitaire uitwassen zijn van deze economie. Meer nog, het zijn dit soort ondernemers die het voor èchte zakenmensen en echte durvers bijna onmogelijk maken nog te investeren in dit land.
Ze slokken zelf alle subsidies op, vormen drukkingsgroepen bij de vleet en maken van hun eisen niets meer of minder dan een politiek struikelblok met daarbij het nodige machtsmisbruik en corruptie.

De armoedemachine van deze regering is hetzelfde dan voor dit soort oplichter-ondernemers plat op de buik gaan liggen; hogere consumentenprijzen, hogere belastingen (verdoken) en meer besparingen (behalve op cadeau's naar hun bedrijven toe).

Op deze manier komen gewone gezinnen sneller in de armoede, duiken de lagere inkomens nog lager en komt zowat iedereen die niet hogere middenklasse is sneller in de goedkope-werkkracht sfeer terecht.
En da's nu net waar het in deze crisis om draait: men wil meer, voor minder geld, men wil de werkmieren sneller, langer en harder laten werken, zodat de ondernemers en 1%'ers nog meer winst kunnen scheppen.

Het is normaal aan een regering om dit bodemloze hebzucht van de allerrijksten tegen te gaan, ook in het belang van de gewone ondernemers, maar deze regering doet dat niet.
Hoofdschuldige hier is de CD&V, die meteen de stekker uit de onderhandelingen had moeten trekken van zodra bleek dat men naast de indexsprong niet bereid was om een vorm van belastingen op vermogens (of vermogenwinst) in te voeren. Zelfs de intentie is er niet.

De armoedemachine draain inmiddels door, we zijn 2015 nu, ... en mensen blijven zich onnozel kopen aan allerlei prullen... terwijl hun land, hun verworvenheden, hun collectieve eigendommen worden verkwanseld door de oplichter-ondernemers en de regering (evengoed de vorige regering Di Rupo trouwens, die hier in iets mindere mate, maar toch ook stevig aan mee deed). De vorm en de rethoriek zijn veranderd, maar de uitverkoop achter het doek gaat gewoon door. En U bent het slachtoffer, misschien niet dit jaar, maar zeker tijdens de komende beleidsjaren.

De vraag is nu,... wanneer worden we echt boos?