De 4 soorten vacatures die ik haat. Deel 3: De onderaanneming.
Ik heb sowieso al iets tegen het principe van een onderaanneming, maar ik heb al helemààl iets tegen de vacatures die er vaak voor worden uitgeschreven.
Het werk in onderaanneming is meestal gebaseerd op het afschuiven van enige verantwoordelijkheid van de initiële werkgever, in combinatie met het niet volledig moeten tegemoedkomen aan de geldende normen in een branche.
De vacatures voor zulke jobs of nep-jobs zijn dan ook navenant. Ze worden meestal opgesteld door een interimkantoor die als vangnet moet dienen om zoveel mogelijk kandidaten aan te leveren, die dan in een onderaannemings-val terecht komen. De originele opdrachtgever blijft liefst buiten beeld, of is in het slechtste geval niet eens op de hoogte van wat er ver weg van het hoofdkantoor gebeurt om de taken zo goedkoop mogelijk af te werken.
Vooral in technische sectoren en de schoonmaak is deze praktijk ronduit belachelijk aan't worden, met vaak 3 tot 4 "afschuim-lagen" van bedrijfjes tussen het echte werk en de echte uitvoerder van het werk. Ik heb het me in deze blog al vaak afgevraagd, maar vooral in deze sectoren wil ik echt wel eens weten wat nu de effectieve meerwaarde is van al die recruiters en "trezebezen" die je profieltje van A naar B naar C e-mailen... misschien mis ik iets significants. Al kan ik aan de vragen die deze mensen me stellen en manier van omgaan met kandidaten soms wel een beeld vormen van hoe hun professionalisme tot stand is gekomen (iets met tokkelen op een telefoon en heen en weer lopen met papiertjes).
Vanuit de kandidaat gezien gaat het meestal zo: de kandidaat leest de vacature, stuurt CV + motiviatiebrief, en dan krijgt hij of zij één op de tien keer tijdig een antwoord. Daarna gaat de kandidaat naar de sollicitatie en komt bij een interimkantoor terecht. Deze verdienen centen door het profiel aan te leveren (vandaar dat je meteen een invulformulier op papier of computer moet invullen).
Vraagje voor de juridische specialisten inzake arbeidsrecht onder ons: Ben je op dat moment trouwens niet aan het zwartwerken? Je bent immers als werkloze toch persoonsgegevens aan het invoegen in een databank van een interimkantoor, wat het werk is van de interim-bediende, niet van de werkloze zelf... maar ok, da's maar een bedenking. Wanneer je bijvoorbeeld zou staan afwassen in een horecazaak, ben je overduidelijk wel aan't zwartwerken,... 't is maar een bedenking.
Om verder te gaan: na dat interimkantoor, sta je meestal even stand-by, waarna men overlegt met de opdrachtgever, meestal is dit een bedrijf dat in die specifieke sector een boel onderaannemingen uitvoert.
Wanneer deze je dan goedkeuren, op papier, kan je ook daar langt het HR-departement passeren. Waarna je eventueel kan beginnen werken, of NOG een ander bedrijf je moet keuren.
Nog verder wordt je dan op het eigenlijke bedrijf ontvangen waar je effectief je werk zal uitvoeren, meetal hangt ook hier een check aan vast (al is men daar soms ook te laks voor geworden, indien er iets fout loopt is het toch maar een onderaannemer die makkelijk kan verwisseld worden voor een andere).
Als kandidaat en werknemer ben je op deze manier ook administratief met een hele rompslomp bezig. Niet alleen zijn er de regeld van het eigenlijke bedrijf waar je werkt (inzake ziektemeldingen enzo) maar ook de regels van de onderaannemer en de interim. Deze laatste blijven je werkgever, maar zingen meestel de toon van de eigenlijke opdrachtever... waardoor het vaak moeilijk wordt iedereen tevreden te stellen.
Onthou vooral dat je als kandidaat bij zulke vacatures na een tijd een grens moet trekken, ... mijn persoonlijke regel is, dat wanneer men werk aanbiedt ik altijd rechtstreeks zal proberen naar de echte werkgever te solliciteren. Willen deze me niet aanwerven, dan wil ik eventueel wel via interim (afhankelijk welke), maar meer dan die ene laag tussen mij en de werkgever aanvaard ik niet. Temeer omdat je dan nog minder bent dan een nummertje op een lijst. Je kan dit soort vacatures in't algemeen beter als allerlaatste optie houden, want wanneer een werkgever werk op dit soort manier uitbesteed wil dit meestal zeggen dat een carrière of aangename eerlijk betaalde job niet echt een prioriteit is.
Naar mijn mening zouden onderaannemingen en interims moeten afgeschaft worden, op enkele zeer uitzonderlijke gevallen na. Ik zie niet in waarom een bedrijf dat werk aanbiedt daar allerlei tussenverdiepen en constructies voor nodig heeft. Aan de andere kant zou de staat het voor bedrijven administratief eenvoudiger moeten maken om zelf mensen aan te werven zonder te verzuipen in bergen regelgeving en papier (wat denk ik, ook meespeelt in de keuze om voor interims enzo te kiezen).
Naar mijn menig zit er enorm veel volk dat normaal werkloos zou zijn, te doen alsof ze andere mensen werk verschaffen op zulke kantoren... niet dat ze niets doen hé, maar het gaat meestal om werk dat overbodig zou moeten zijn in een correcte arbeidsmarkt.
Ik vind het in ieder geval hatelijke vacatures, omdat je ergens een gaatje opvult, en zelden of nooit via die weg aan een goede job geraakt (enkele uitzonderingen niet te nagesproken).
Wanneer je zulke vacature ziet, denk je als werkloze meteen: "Weer in onderaanneming, ..." *zuch*
Posts tonen met het label werkloos. Alle posts tonen
Posts tonen met het label werkloos. Alle posts tonen
woensdag 14 januari 2015
vrijdag 12 september 2014
de wederopstanding
Hier ben ik dan weer.
Na mijn ietwat hoogdravende afscheid van deze blog, met het voornemen om een soort ondergrondse guerrilla te voeren binnen bij bedrijven in de laagste regionen. Na een paar maanden had ik door dat zelfs dat me geen voldoening gaf. Je bereikt er buiten het verzieken van de maatschappij niets mee, en het kortstondige goede gevoel om bepaalde schuldige mensen even te treiteren (bijvoorbeeld klanten van een grote multinational die beter zouden moeten weten), is ook snel oud.
Opnieuw ben ik in een depressie gesukkeld, al mag ik dat dan weer geen depressie noemen van bepaalde mensen, omdat èchte depressieve mensen geen blogs bij kunnen houden wegens geen energie.
Wel, laat ik me dan een dopperdepressie op nahouden.
Vanmorregend kreeg ik een mail binnen van een bedrijf waar ik ooit eens mijn CV had achtergelaten.
Ik was blij, maar wist meteen ook dat wanneer men je na zo'n lange periode toch mailt, er iets scheelt. De gewoonlijke kanalen (vrienden, familie, bekende vd firma, consultancy partners...) zijn dan al allemaal aangesproken geweest en uitgeput. Dus dan mailt men naar de afdankertjes, de mensen die al te lang in de databank zitten en verder niet bewegen... ik dus onder andere.
De mail stelde me een ogenschijnlijk toffe job voor, 90% in lijn met wat ik in mijn gloriedagen deed.
Maar het addertje was me snel duidelijk: de plek van tewerkstelling werd angstvallig verborgen gehouden, alsook het bedrijf waar ik eigenlijk voor zou werken... de nadruk op "zeer goed Frans" kunnen lag er zo dik op, dat ik er de donder op durf zeggen dat het weer ergens in Wallonië of Zuiden van Brussel zal zijn (plekken waar ik resoluut weiger te werken, wegens onbereikbaar en onleefbaar in mijn omstandigheden).
Toch ga ik zodadelijk een brief en mijn upgedate CV naar deze mensen sturen, wie weet schat ik het verkeerd in, maar ik zit er zelden (eigenlijk nooit) naast met mijn reële inschattingen van vacatures.
Misschien is dat nog een carrière die weggelegd is voor mij; men stuurt een vacature naar me toe in e-mail, ik analyseer ze, en stuur daarna de èchte vertaalde, onstleutelde vacature terug. (proberen maar zou ik zeggen, mijn mail adres is dendopr *at* gmail punt com
Na mijn ietwat hoogdravende afscheid van deze blog, met het voornemen om een soort ondergrondse guerrilla te voeren binnen bij bedrijven in de laagste regionen. Na een paar maanden had ik door dat zelfs dat me geen voldoening gaf. Je bereikt er buiten het verzieken van de maatschappij niets mee, en het kortstondige goede gevoel om bepaalde schuldige mensen even te treiteren (bijvoorbeeld klanten van een grote multinational die beter zouden moeten weten), is ook snel oud.
Opnieuw ben ik in een depressie gesukkeld, al mag ik dat dan weer geen depressie noemen van bepaalde mensen, omdat èchte depressieve mensen geen blogs bij kunnen houden wegens geen energie.
Wel, laat ik me dan een dopperdepressie op nahouden.
Vanmorregend kreeg ik een mail binnen van een bedrijf waar ik ooit eens mijn CV had achtergelaten.
Ik was blij, maar wist meteen ook dat wanneer men je na zo'n lange periode toch mailt, er iets scheelt. De gewoonlijke kanalen (vrienden, familie, bekende vd firma, consultancy partners...) zijn dan al allemaal aangesproken geweest en uitgeput. Dus dan mailt men naar de afdankertjes, de mensen die al te lang in de databank zitten en verder niet bewegen... ik dus onder andere.
De mail stelde me een ogenschijnlijk toffe job voor, 90% in lijn met wat ik in mijn gloriedagen deed.
Maar het addertje was me snel duidelijk: de plek van tewerkstelling werd angstvallig verborgen gehouden, alsook het bedrijf waar ik eigenlijk voor zou werken... de nadruk op "zeer goed Frans" kunnen lag er zo dik op, dat ik er de donder op durf zeggen dat het weer ergens in Wallonië of Zuiden van Brussel zal zijn (plekken waar ik resoluut weiger te werken, wegens onbereikbaar en onleefbaar in mijn omstandigheden).
Toch ga ik zodadelijk een brief en mijn upgedate CV naar deze mensen sturen, wie weet schat ik het verkeerd in, maar ik zit er zelden (eigenlijk nooit) naast met mijn reële inschattingen van vacatures.
Misschien is dat nog een carrière die weggelegd is voor mij; men stuurt een vacature naar me toe in e-mail, ik analyseer ze, en stuur daarna de èchte vertaalde, onstleutelde vacature terug. (proberen maar zou ik zeggen, mijn mail adres is dendopr *at* gmail punt com
dinsdag 30 oktober 2012
De huurdersbond - hulp op papier (een review)
Als werkloze heb je niet veel geld, en dan betekent ook dat je veelal moet afhangen van een huurwoning. Nu wil het toeval dat ik niet veel geld heb en tegelijk in een huurwoning zit waar een en ander fout loopt. Ik ga hier niet dieper op in, aangezien woningen, huizen en alle zever die daar mee te maken heeft, compleet oninteressant vindt. Het is nu eenmaal zo dat je ergens moet wonen, en hoe je het ook draait of keert: er gaat altijd iemand die rijk is, rijker van worden (bank, verhuurder, huisjesmelker of een of andere investeringsmaatschappij). Dat men rijker wordt op mijn kap is dan maar zo,... maar het interesseert me verder geen hol. Tot de dag dat er natuurlijk iets grondig fout loopt.
Ik liet vandaag eerst een en ander nakijken bij de federale overheidsdienst financiën (de onvriendelijkheid die men daar aan de dag legt is legendarisch). Waar men 6 euro vroeg om een kopie te maken van een huurcontract en een opzoeking te verrichten. Ik vroeg me af waarom ik belastingen betaal van 56% wanneer je dan ook nog eens elke overheidsdienst apart moet betalen om taakjes uit te voeren voor de belastingbetaler in kwestie. Ik betaal een brood bij de bakker toch ook geen twee keer?
Daarna verwees men me door naar de huurdersbond. Een organisatie waar ik tot nu toe enkel negatieve dingen over had gehoord.
Deze organisatie is in het leven geroepen om huurders te helpen om hun rechten te verdedigen.
Anno 2012 kan ik u meedelen dat dit een papieren klucht is. Huurders krijgen geen hulp van hen. Punt uit.
Laat me hier dieper op in gaan:
Allereers trachtte ik de huurdersbond te bereiken via telefoon. Dit faalde, aangezien er enkel een bezettoon te horen was, urenlang, dagenlang. Ik wiet niet of men daar mensen helpt via de telefoon, maar het leek me makkelijker om er dan gewoon langst te gaan.
Een afspraak maken kon niet, aangezien dit telefonisch moest gebeuren.
Dan maar naar het "vrije spreekuur" bij de genoemde huurdersbond.
Het pand terugvinden op zich was al een hele klus, ... het was al avond, donker en het is gelegen in een buurt die vooral bekend staat om haar hangjongeren en zwerfkattenvoedselplekken (no shit).
Eens binnengekomen liep ik tegen een hoop wegwijzers van allerlei socio-culturele organisaties aan (zulke hulpverlendende diensten schijnen zich nooit op te houden in een goed georganiseerd kantoorgebouw, maar moeten het eerder hebben van plekken waar een hoop Disneyfiguren op de grond staan geschilderd en waar het vol hangt met slechte bond zonder naam spreuken).
De binnenplaats stond vol mensen die naar de ingang zochten, of naar het toilet, of naar een plek om hun sigaret op te roken,... de bureau's van de huurdersbond zelf waren afgesloten van het kleurrijke publiek. Daar zaten enkele jurist-achtige dames te keuvelen en koffietjes te drinken, en af en toe iemand te helpen.
De wachtzaal, zo zei men, was aan de overkant, in een grote refter. Het soort plekken waar er altijd een stuk decor van een kindertoneelstuk in het rond slingert, samen met een schoolbord op wieltjes). Er zaten ongeveer 70 mensen aan tafeltjes, het leek wel een meeting van een extreem-linkse partij ergens in een Afrikaans land. Maar niets was minder waar, je moest naar voor kruipen om uit een mandje op de toog bij "de vrijwilliger" een nummertje te trekken. Deze volgnummers waren klaarblijkelijk door het personeels zelf in elkaar geknutseld.
Ik had nummer 39, van de 40 die die dag gingen geholpen worden.
De man na mij gaf het al op na een paar minuten (hij was de slimste die avond, zou later blijken).
Da's al 1 van de 40 die niet ging gehopen worden, telt u mee?
Daarna bleek dat de vrijwilliger (een man die zijn voortanden mist en iets weg had van Sjaakie, een figuur uit de film Flodder) een voor een de mensen naar voor riep op nummer. Daarna werden deze mensen gevraagd of ze al dan niet lid waren. Je moest 15 euro ophoesten, want uiteraard was niemand lid. Daarna kregen ze een papieren lidkaartje met hun eigen naam op en mochten ze terug in de ijskoude zaal plaatsnemen, tussen joelende kinderen, mensen met rotte tanden en andere huurders die aan de foute kant van de maatschappij leven.
Af en toe rinkelde de man zijn telefoon en mocht de volgende "klant", naar het selecte hokje komen waar de juffrouwen aan de verwarmde bureau's konden bezig zijn met hun dossier. (Zelfs in dit soort organisaties is men blijkbaar elitarisme gewoon geworden,...)
Na een twee uur wachten was het aan mijn nummer 39. Ik betaalde 15 euro, kreeg het vodje papier dat als lidkaart dienstdoet en mocht ik terug gaan zitten.
De zaal zat inmiddels al veel minder vol, maar de mensen die overbleven waren des te schrijnender. Mensen met zeer kleine kinderen, mensen die geen taal spraken buiten die van hun thuisland en armoede...
Ik had er rond 22u schoon genoeg van en vroeg of het nog lang ging duren, "toch nog zeker een uur of twee".
Men vertelde me dat de toestand en het aantal klanten steeds schrijnender werd, en dat ik de eerste weken zeker geen afspraak kon maken. Ik vertelde hem dat de telefoon altijd bezet was en dat je na 3 uur wachten ook niet geholpen werd. Hierop had hij geen verhaal meer... klaarblijkelijk raadde hij me aan om te e-mailen en eventueel toch nog eens terug te komen wachten en vechten om als eerste binnen te geraken.
Conclusie:
Wanneer een organisatie zoals de huurdersbond zo ineffciiënt, zwak, slecht georganiseerd is geworden dat er nauwelijks nog 5% van de mensen die op het spreekuur verschijnen, geholpen worden, dan schiet men zijn doel voorbij.
Men zou mijn inziens veel meer de belangen van de huurder verdedigen door meteen de boeken neer te leggen en openlijk in de media te verklaren dat men geen minimale werking meer kan bieden.
Da's in ieder geval veel eerlijker dan twee buitenlandse meisjes met een pasgeboren kind 3 uur te laten aanschuiven in de kou, om hen dan 15 euro te vragen en ze verder zonder hulp of bescherming tegen hun huisjesmelker, terug huiswaards te sturen.
Maar men dweilt blijkbaar liever met de kraan open, dan gewoon toe te geven en een bulldozer op het probleem af te sturen... waarvan akte. De huurdersbond is niet alleen een inefficiënt werkende organisatie, men wekt de indruk van te helpen, maar geeft eigenlijk enkel meer wapens in handen van de verhuurders, die maar al te goed weten dat diegenen die geen eigen advocaat kunnen betalen, een vogel voor de kat zijn.
Geeft dit dan ook toe, en sla er geen extra 15 euro uit bij die mensen!
Ik liet vandaag eerst een en ander nakijken bij de federale overheidsdienst financiën (de onvriendelijkheid die men daar aan de dag legt is legendarisch). Waar men 6 euro vroeg om een kopie te maken van een huurcontract en een opzoeking te verrichten. Ik vroeg me af waarom ik belastingen betaal van 56% wanneer je dan ook nog eens elke overheidsdienst apart moet betalen om taakjes uit te voeren voor de belastingbetaler in kwestie. Ik betaal een brood bij de bakker toch ook geen twee keer?
Daarna verwees men me door naar de huurdersbond. Een organisatie waar ik tot nu toe enkel negatieve dingen over had gehoord.
Deze organisatie is in het leven geroepen om huurders te helpen om hun rechten te verdedigen.
Anno 2012 kan ik u meedelen dat dit een papieren klucht is. Huurders krijgen geen hulp van hen. Punt uit.
Laat me hier dieper op in gaan:
Allereers trachtte ik de huurdersbond te bereiken via telefoon. Dit faalde, aangezien er enkel een bezettoon te horen was, urenlang, dagenlang. Ik wiet niet of men daar mensen helpt via de telefoon, maar het leek me makkelijker om er dan gewoon langst te gaan.
Een afspraak maken kon niet, aangezien dit telefonisch moest gebeuren.
Dan maar naar het "vrije spreekuur" bij de genoemde huurdersbond.
Het pand terugvinden op zich was al een hele klus, ... het was al avond, donker en het is gelegen in een buurt die vooral bekend staat om haar hangjongeren en zwerfkattenvoedselplekken (no shit).
Eens binnengekomen liep ik tegen een hoop wegwijzers van allerlei socio-culturele organisaties aan (zulke hulpverlendende diensten schijnen zich nooit op te houden in een goed georganiseerd kantoorgebouw, maar moeten het eerder hebben van plekken waar een hoop Disneyfiguren op de grond staan geschilderd en waar het vol hangt met slechte bond zonder naam spreuken).
De binnenplaats stond vol mensen die naar de ingang zochten, of naar het toilet, of naar een plek om hun sigaret op te roken,... de bureau's van de huurdersbond zelf waren afgesloten van het kleurrijke publiek. Daar zaten enkele jurist-achtige dames te keuvelen en koffietjes te drinken, en af en toe iemand te helpen.
De wachtzaal, zo zei men, was aan de overkant, in een grote refter. Het soort plekken waar er altijd een stuk decor van een kindertoneelstuk in het rond slingert, samen met een schoolbord op wieltjes). Er zaten ongeveer 70 mensen aan tafeltjes, het leek wel een meeting van een extreem-linkse partij ergens in een Afrikaans land. Maar niets was minder waar, je moest naar voor kruipen om uit een mandje op de toog bij "de vrijwilliger" een nummertje te trekken. Deze volgnummers waren klaarblijkelijk door het personeels zelf in elkaar geknutseld.
Ik had nummer 39, van de 40 die die dag gingen geholpen worden.
De man na mij gaf het al op na een paar minuten (hij was de slimste die avond, zou later blijken).
Da's al 1 van de 40 die niet ging gehopen worden, telt u mee?
Daarna bleek dat de vrijwilliger (een man die zijn voortanden mist en iets weg had van Sjaakie, een figuur uit de film Flodder) een voor een de mensen naar voor riep op nummer. Daarna werden deze mensen gevraagd of ze al dan niet lid waren. Je moest 15 euro ophoesten, want uiteraard was niemand lid. Daarna kregen ze een papieren lidkaartje met hun eigen naam op en mochten ze terug in de ijskoude zaal plaatsnemen, tussen joelende kinderen, mensen met rotte tanden en andere huurders die aan de foute kant van de maatschappij leven.
Af en toe rinkelde de man zijn telefoon en mocht de volgende "klant", naar het selecte hokje komen waar de juffrouwen aan de verwarmde bureau's konden bezig zijn met hun dossier. (Zelfs in dit soort organisaties is men blijkbaar elitarisme gewoon geworden,...)
Na een twee uur wachten was het aan mijn nummer 39. Ik betaalde 15 euro, kreeg het vodje papier dat als lidkaart dienstdoet en mocht ik terug gaan zitten.
De zaal zat inmiddels al veel minder vol, maar de mensen die overbleven waren des te schrijnender. Mensen met zeer kleine kinderen, mensen die geen taal spraken buiten die van hun thuisland en armoede...
Ik had er rond 22u schoon genoeg van en vroeg of het nog lang ging duren, "toch nog zeker een uur of twee".
Men vertelde me dat de toestand en het aantal klanten steeds schrijnender werd, en dat ik de eerste weken zeker geen afspraak kon maken. Ik vertelde hem dat de telefoon altijd bezet was en dat je na 3 uur wachten ook niet geholpen werd. Hierop had hij geen verhaal meer... klaarblijkelijk raadde hij me aan om te e-mailen en eventueel toch nog eens terug te komen wachten en vechten om als eerste binnen te geraken.
Conclusie:
Wanneer een organisatie zoals de huurdersbond zo ineffciiënt, zwak, slecht georganiseerd is geworden dat er nauwelijks nog 5% van de mensen die op het spreekuur verschijnen, geholpen worden, dan schiet men zijn doel voorbij.
Men zou mijn inziens veel meer de belangen van de huurder verdedigen door meteen de boeken neer te leggen en openlijk in de media te verklaren dat men geen minimale werking meer kan bieden.
Da's in ieder geval veel eerlijker dan twee buitenlandse meisjes met een pasgeboren kind 3 uur te laten aanschuiven in de kou, om hen dan 15 euro te vragen en ze verder zonder hulp of bescherming tegen hun huisjesmelker, terug huiswaards te sturen.
Maar men dweilt blijkbaar liever met de kraan open, dan gewoon toe te geven en een bulldozer op het probleem af te sturen... waarvan akte. De huurdersbond is niet alleen een inefficiënt werkende organisatie, men wekt de indruk van te helpen, maar geeft eigenlijk enkel meer wapens in handen van de verhuurders, die maar al te goed weten dat diegenen die geen eigen advocaat kunnen betalen, een vogel voor de kat zijn.
Geeft dit dan ook toe, en sla er geen extra 15 euro uit bij die mensen!
woensdag 29 september 2010
eerste keer tussen de learning society
Omdat ik spreekwoordelijke geen hout heb om pijlen van te maken (gelukkig wel een nagel om aan ..) dacht ik er aan om opnieuw iets te gaan studeren.
Na de opleiding die ik volgde bij de vdab vorig jaar (en die uiteindelijk op de arbeidsmarkt minder opbracht dan hetgeen het me gekost heeft, om maar te zwijgen over de verloren tijd en de opgeleverde frustraties) ben ik niet echt veel meer waard geworden op de arbeidsmarkt.
Je mag dan al geslaagd zijn voor een vrij hoogstaande technische opleiding, wanneer men je voor een job laat komen solliciteren telt er meestal maar één ding: "ah u hebt via de vdab iets geleerd? Dan kan ik u zeker wel bijna gratis in dienst nemen, niet?".
Dat, of je komt bij complete krabbers terecht zoals bij punknet, waar je eigenwaarde en motivatie totaal naar de vaantjes gaat.
Studeren is nooit slecht zegt men me dan, deze "learning society" geeft je immers alle kansen.
Het moet gezegd, er zijn ook echt meer kansen, zelfs voor mensen uit een verdoemde generatie waar je eigenlijk geen kant op kon eens het begon fout te lopen.
Deze week ben ik daarom gaan rondneuzen bij verschillende onderwijsinstellingen. Kijken en leren, en vooral info opdoen over wat er zoal mogelijk is als werkloze.
De allereerste regel is uiteraard dat je beschikbaar bent voor de arbeidsmarkt. Nu, reken maar, ik ben beschikbaar,... graag zelfs.
Ten tweede moet je blijkbaar in studiepunten gerekende onder de 27 blijven (iets waardoor je dus al gauw 6+ jaren doet over een bachelor).
Verder zijn er nog een paar voorwaarden,... niet evident altijd, maar te doen.
Ik belde wat in het rond, keek op websites en vandaag zat ik voor ik het goed en wel wist in een aula met zo'n dikke driehonderd studenten, te luisteren naar een eerste les over iets dat me interesseerde.
Ik ben intussen (wees gerust beste werkgevers) nog steeds beschikbaar voor de arbeidsmarkt. Mijn goedkope GSM zit op trilstand in mijn broekzak, klaar voor al die werkgevers die kunnen bellen. Ook voor diegenen die beloofden om terug te bellen, iets te laten weten, zèker rekening te houden met de kandidaat en 'begaan te zijn met iedereen op de hoogte te houden'. Ook voor die kwibussen staat mijn GSM steeds aan, klaar om "beschikbaar te zijn voor de arbeidsmarkt".
Intussen kijk ik rond, naar al die freaky kapsels en die mooie laptops van die studenten, en denk aan hoe ik ooit op de middelbare school zat en bij de directeur moest komen omdat er gaten in mijn schoenen zaten en dat ik er niet esthetisch bij liep. Ik woonde dan ook alleen en had geen geld voor schoenen.
De volgende dag heb ik ze met een beetje lijm vooraan dichtgekleefd om toch de week nog door te komen zonder weggestuurd te worden.
Mijn vriendin van toen zat op kot in Gent en op de lange duur voelde ik dat het allemaal niet voor mij weggelegd was.
Ik denk aan al die kansen die ik gemist heb zelf, door mijn eigen stomme fout, of door de maatschappij die toen nog volop aan het bekomen was van de vette jaren.
Maar in de tweede plaats denk ik aan hoe het verder moet. Alleen wonen is makkelijk uiteraard in zulke situatie. Je doet wat je wil, wat je kan, en als't niet zo goed loopt dan zit je er zelf mee. Dat is verandert en ik wil zeker verder, voor mezelf is het beter, maar ik voel me ook meer gemotiveerd nu er iemand me af en toe een schop onder mijn kont geeft.
Misschien is het dat wel dat ik al zo veel jaren mis. Iemand die me opvolgt en het mes op de keel zet.
Ik kwam de aula uit na een paar uur en bedacht me dat ik dit misschien te rooskleurig in zag. Studeren is hard, zeker wanneer je de studentenleeftijd al gepasseerd bent en eigenlijk volop je carrière zou moeten uitbouwen zijn.
Maar niet getreurd, ik kom er wel door. Even goed uitkijken, rekenen en dan iets kiezen (of niet, maar dan met een goede reden).
Hopelijk vind ik snel werk, goed werk, en kan ik na de uren nog iets doen dat de moeite loont om te leren.
Intussen zijn er nog altijd boeken, cursussen en een snel meegenomen les.
Na de opleiding die ik volgde bij de vdab vorig jaar (en die uiteindelijk op de arbeidsmarkt minder opbracht dan hetgeen het me gekost heeft, om maar te zwijgen over de verloren tijd en de opgeleverde frustraties) ben ik niet echt veel meer waard geworden op de arbeidsmarkt.
Je mag dan al geslaagd zijn voor een vrij hoogstaande technische opleiding, wanneer men je voor een job laat komen solliciteren telt er meestal maar één ding: "ah u hebt via de vdab iets geleerd? Dan kan ik u zeker wel bijna gratis in dienst nemen, niet?".
Dat, of je komt bij complete krabbers terecht zoals bij punknet, waar je eigenwaarde en motivatie totaal naar de vaantjes gaat.
Studeren is nooit slecht zegt men me dan, deze "learning society" geeft je immers alle kansen.
Het moet gezegd, er zijn ook echt meer kansen, zelfs voor mensen uit een verdoemde generatie waar je eigenlijk geen kant op kon eens het begon fout te lopen.
Deze week ben ik daarom gaan rondneuzen bij verschillende onderwijsinstellingen. Kijken en leren, en vooral info opdoen over wat er zoal mogelijk is als werkloze.
De allereerste regel is uiteraard dat je beschikbaar bent voor de arbeidsmarkt. Nu, reken maar, ik ben beschikbaar,... graag zelfs.
Ten tweede moet je blijkbaar in studiepunten gerekende onder de 27 blijven (iets waardoor je dus al gauw 6+ jaren doet over een bachelor).
Verder zijn er nog een paar voorwaarden,... niet evident altijd, maar te doen.
Ik belde wat in het rond, keek op websites en vandaag zat ik voor ik het goed en wel wist in een aula met zo'n dikke driehonderd studenten, te luisteren naar een eerste les over iets dat me interesseerde.
Ik ben intussen (wees gerust beste werkgevers) nog steeds beschikbaar voor de arbeidsmarkt. Mijn goedkope GSM zit op trilstand in mijn broekzak, klaar voor al die werkgevers die kunnen bellen. Ook voor diegenen die beloofden om terug te bellen, iets te laten weten, zèker rekening te houden met de kandidaat en 'begaan te zijn met iedereen op de hoogte te houden'. Ook voor die kwibussen staat mijn GSM steeds aan, klaar om "beschikbaar te zijn voor de arbeidsmarkt".
Intussen kijk ik rond, naar al die freaky kapsels en die mooie laptops van die studenten, en denk aan hoe ik ooit op de middelbare school zat en bij de directeur moest komen omdat er gaten in mijn schoenen zaten en dat ik er niet esthetisch bij liep. Ik woonde dan ook alleen en had geen geld voor schoenen.
De volgende dag heb ik ze met een beetje lijm vooraan dichtgekleefd om toch de week nog door te komen zonder weggestuurd te worden.
Mijn vriendin van toen zat op kot in Gent en op de lange duur voelde ik dat het allemaal niet voor mij weggelegd was.
Ik denk aan al die kansen die ik gemist heb zelf, door mijn eigen stomme fout, of door de maatschappij die toen nog volop aan het bekomen was van de vette jaren.
Maar in de tweede plaats denk ik aan hoe het verder moet. Alleen wonen is makkelijk uiteraard in zulke situatie. Je doet wat je wil, wat je kan, en als't niet zo goed loopt dan zit je er zelf mee. Dat is verandert en ik wil zeker verder, voor mezelf is het beter, maar ik voel me ook meer gemotiveerd nu er iemand me af en toe een schop onder mijn kont geeft.
Misschien is het dat wel dat ik al zo veel jaren mis. Iemand die me opvolgt en het mes op de keel zet.
Ik kwam de aula uit na een paar uur en bedacht me dat ik dit misschien te rooskleurig in zag. Studeren is hard, zeker wanneer je de studentenleeftijd al gepasseerd bent en eigenlijk volop je carrière zou moeten uitbouwen zijn.
Maar niet getreurd, ik kom er wel door. Even goed uitkijken, rekenen en dan iets kiezen (of niet, maar dan met een goede reden).
Hopelijk vind ik snel werk, goed werk, en kan ik na de uren nog iets doen dat de moeite loont om te leren.
Intussen zijn er nog altijd boeken, cursussen en een snel meegenomen les.
vrijdag 24 september 2010
thuis met een werkloze
Terwijl je vaak lang zit te wachten op een antwoord van bedrijven waar je bent gaan solliciteren, bekruipt je vaak het gevoel van nutteloosheid. Je weet van niks, je bent een outsider en daar zit je dan.
Een gevoel waarbij je eigenlijk jezelf niets te verwijten hebt -en dat ook weet- terwijl je je toch afvraagt of het niet anders had gelopen moest je iets anders hebben gedaan.
Je zit dan thuis, in de eerste plaats om online werk te zoeken en in tweede instatie om niet al te veel geld uit te geven (want buitenkomen kost mogenlijk geld). Je kijkt op de muren, de schildpad in haar bakje water, de koffiezet, de lege zetel en bedenkt opeens dat je een statistiek bent die alleen maar bewijst dat er bepaalde generaties mensen (tussen twee onderwijshervormingen door) zijn die geen kant op kunnen.
Zo'n persoon die wat hij of zij ook doet altijd wel ergens een probleem heeft waardoor het doel dat deze persoon voor ogen houdt (werk vinden in dit geval) nooit bereikt wordt (kortom een "loser").
Het probleem met dat soort denken is dat je als werkloze op den duur niet meer weet wat je er mee aan moet vangen. Je had ooit eigenwaarde, maar die wordt bij elk slecht sollicitatiegesprek minder, je had ook geld, iets dat elke maand slinkt. Daarenboven had je ook een beetje aanzien, iets dat compleet in de grond wordt gehakt wanneer je voor het eerst met eender welke vdab-mensen praat (het verschil tussen een robot uit de boeken van Isaac Asimov en een VDAB'er is dat een robot meer met mensen in zit).
Oplossing zijn er genoeg wanneer je zomaar met mensen praat die zelf een lekkere job hebben. Ze stellen allerlei dingen voor die uiteindelijk toch niet realistisch zijn. Liefst van al is men er snel vanaf van je gezeur. Want er is immers werk genoeg niet?
Even opsommen: het eerste het beste lokale zaakje binnenstappen waar men werknemers zoekt (desnoods om tussen de middag broodjes smos te maken voor toeristen) met alle gevolgen voor de "logica van je CV" vandien, je aanmelden bij een vrijwilligerswerk, terug studeren (duur) of een cursus volgen van de vdab?
Het blijft echter moeilijk, want het liefst van al wil je gewoon terug een job vinden in de branche waar je weet goed in te zijn, geld verdienen om van te leven om je van daar uit verder te ontplooien. Daarna kan je rustig terug je hobby's uitvoeren, want dan is het ook effectief terug een manier van vrijetijdsbesteding.
Wanneer je echter thuis zit is het al gauw kommer en kwel op gebied van hobby's versus werk.
Komt daarbij dat je dan wanneer je samen woont met iemand je dan geconfronteerd wordt met een heleboel neveneffecten. Opeens ben je de zonderling, de eenzaat, de stinkende dopper die thuis aanwezig is op uren waarop de ander moet werken. Wat doet die heel de dag?
Je lijkt ook opeens een zee van tijd te hebben (eerder een klein meertje) waardoor het lijkt dat je hele dagen zit te niksen. Ikzelf heb het hier de laatste dagen enorm moeilijk mee.
Er doen dan mensen je de suggestie om gewoon eventjes er op uit te trekken, maar dat is eigenlijk geen optie (geld, administratie, tijd... ), da's eerder iets voor mensen die net zijn ontslagen en een paar weken willen ontstressen. Niet voor mensen zoals ik, die echt wel op zoek zijn naar een job.
Je zit aan de tafel te lezen of iets na te kijken op je laptop, en ze komt binnen. Ze heeft een harde dag werken achter de rug met de nodige frustraties en verhalen die bij een echte job horen in een echte omgeving, voor mensen die echt van hun werk houden.
Ik hoor ook graag hoe het er aan toe gaat overal waar ze komt. Af en toe geef ik ook mijn visie op iets wat ze vertelt, ik werkte tenslotte ook lang genoeg om het klappen van de zweep te kennen en hier en daar een beetje te kunnen helpen met raad en daad. Maar het is anders.
Wanneer je bijvoorbeeld iets vergeet (een boodschap, klusje of wat dan ook) krijg je vaak een opmerking hierover (goed bedoeld ik weet het), maar het doet telkens weer pijn. Je wordt telkens weer geconfronteerd met je gezakte status, "ik kan zelfs geen simpele taak goed volbrengen" denk ik dan vaak.
Terwijl ik bij wijze van spreken eigenlijk een vrolijk klein hondje ben dat blij is dat het baasje terug thuis komt. Het is uiteraard niemands schuld, het is nu eenmaal frustrerend om thuis te komen en een werkloze in huis te hebben.
Het is even frustrerend om de mentaliteit tegenover jezelf te zien veranderen, afhankelijk van de gevolgen van werkloosheid. Het is belangrijk om in zulke mindere momenten te kunnen praten met iemand. Gelukkig is er bij mij thuis zo iemand. Ik hoop dat vele werklozen die in zulke situaties zitten iemand hebben om mee te praten, want het is nodig.
Sorry voor de melige blogpost vandaag. Maar het zit niet altijd mee.
Een gevoel waarbij je eigenlijk jezelf niets te verwijten hebt -en dat ook weet- terwijl je je toch afvraagt of het niet anders had gelopen moest je iets anders hebben gedaan.
Je zit dan thuis, in de eerste plaats om online werk te zoeken en in tweede instatie om niet al te veel geld uit te geven (want buitenkomen kost mogenlijk geld). Je kijkt op de muren, de schildpad in haar bakje water, de koffiezet, de lege zetel en bedenkt opeens dat je een statistiek bent die alleen maar bewijst dat er bepaalde generaties mensen (tussen twee onderwijshervormingen door) zijn die geen kant op kunnen.
Zo'n persoon die wat hij of zij ook doet altijd wel ergens een probleem heeft waardoor het doel dat deze persoon voor ogen houdt (werk vinden in dit geval) nooit bereikt wordt (kortom een "loser").
Het probleem met dat soort denken is dat je als werkloze op den duur niet meer weet wat je er mee aan moet vangen. Je had ooit eigenwaarde, maar die wordt bij elk slecht sollicitatiegesprek minder, je had ook geld, iets dat elke maand slinkt. Daarenboven had je ook een beetje aanzien, iets dat compleet in de grond wordt gehakt wanneer je voor het eerst met eender welke vdab-mensen praat (het verschil tussen een robot uit de boeken van Isaac Asimov en een VDAB'er is dat een robot meer met mensen in zit).
Oplossing zijn er genoeg wanneer je zomaar met mensen praat die zelf een lekkere job hebben. Ze stellen allerlei dingen voor die uiteindelijk toch niet realistisch zijn. Liefst van al is men er snel vanaf van je gezeur. Want er is immers werk genoeg niet?
Even opsommen: het eerste het beste lokale zaakje binnenstappen waar men werknemers zoekt (desnoods om tussen de middag broodjes smos te maken voor toeristen) met alle gevolgen voor de "logica van je CV" vandien, je aanmelden bij een vrijwilligerswerk, terug studeren (duur) of een cursus volgen van de vdab?
Het blijft echter moeilijk, want het liefst van al wil je gewoon terug een job vinden in de branche waar je weet goed in te zijn, geld verdienen om van te leven om je van daar uit verder te ontplooien. Daarna kan je rustig terug je hobby's uitvoeren, want dan is het ook effectief terug een manier van vrijetijdsbesteding.
Wanneer je echter thuis zit is het al gauw kommer en kwel op gebied van hobby's versus werk.
Komt daarbij dat je dan wanneer je samen woont met iemand je dan geconfronteerd wordt met een heleboel neveneffecten. Opeens ben je de zonderling, de eenzaat, de stinkende dopper die thuis aanwezig is op uren waarop de ander moet werken. Wat doet die heel de dag?
Je lijkt ook opeens een zee van tijd te hebben (eerder een klein meertje) waardoor het lijkt dat je hele dagen zit te niksen. Ikzelf heb het hier de laatste dagen enorm moeilijk mee.
Er doen dan mensen je de suggestie om gewoon eventjes er op uit te trekken, maar dat is eigenlijk geen optie (geld, administratie, tijd... ), da's eerder iets voor mensen die net zijn ontslagen en een paar weken willen ontstressen. Niet voor mensen zoals ik, die echt wel op zoek zijn naar een job.
Je zit aan de tafel te lezen of iets na te kijken op je laptop, en ze komt binnen. Ze heeft een harde dag werken achter de rug met de nodige frustraties en verhalen die bij een echte job horen in een echte omgeving, voor mensen die echt van hun werk houden.
Ik hoor ook graag hoe het er aan toe gaat overal waar ze komt. Af en toe geef ik ook mijn visie op iets wat ze vertelt, ik werkte tenslotte ook lang genoeg om het klappen van de zweep te kennen en hier en daar een beetje te kunnen helpen met raad en daad. Maar het is anders.
Wanneer je bijvoorbeeld iets vergeet (een boodschap, klusje of wat dan ook) krijg je vaak een opmerking hierover (goed bedoeld ik weet het), maar het doet telkens weer pijn. Je wordt telkens weer geconfronteerd met je gezakte status, "ik kan zelfs geen simpele taak goed volbrengen" denk ik dan vaak.
Terwijl ik bij wijze van spreken eigenlijk een vrolijk klein hondje ben dat blij is dat het baasje terug thuis komt. Het is uiteraard niemands schuld, het is nu eenmaal frustrerend om thuis te komen en een werkloze in huis te hebben.
Het is even frustrerend om de mentaliteit tegenover jezelf te zien veranderen, afhankelijk van de gevolgen van werkloosheid. Het is belangrijk om in zulke mindere momenten te kunnen praten met iemand. Gelukkig is er bij mij thuis zo iemand. Ik hoop dat vele werklozen die in zulke situaties zitten iemand hebben om mee te praten, want het is nodig.
Sorry voor de melige blogpost vandaag. Maar het zit niet altijd mee.
vrijdag 16 oktober 2009
marginaal worden
Wanneer je werkloos bent is het dagelijkse bestaan al snel een gevecht tegen je eigen demonen. Gemakzucht, armoede en een gebrek aan discipline zorgen er al snel voor dat je door je omgeving als marginaal beschouwd wordt.
Het is echter moeilijk om elke dag opnieuw op tijd uit je bed te komen, de rekeningen door te nemen om vervolgens met een glimlach de rest van de dag tegemoed te zien.
Wanneer je vriendin je niet meer ziet staan, je naar verlopen DVDs kijkt die je al jaren in je collectie hebt staan, je de afwas ziet aangroeien zonder de moed te hebben er aan te beginnen, dan kom je in het vaarwater van de marginaliteit.
Marginaal als in: geen deo meer gebruiken, de winterjas van drie jaar geleden nog dragen ook al zitten er scheuren in, geen verwarming aansteken uit financiële overwegingen, eten uit blik kopen omdat het in promotie staat in een onbetrouwbare discountsupermarkt, ... u kent het wel.
Ik voel me de laatste dagen wat beter in die strijd, gewoon een kwestie van geld zeer goed te gebruiken - als is het maar om af en toe iets kleins te kopen dat je gelukkig kan maken - bovenop een soort van pose te behouden die op zijn minst mee kan met de mensen met een job en een leven.
Alleszins vecht ik liever tegen de marginaliteit dan op een nine-to-five job tussen gediplomeerde egocentrische mensen hele dagen te moeten luisteren naar hoe geweldig ze wel niet zijn en hoeveel hun auto wel niet kost per maand. Daar krijg je dan een bore-out of een burn-out, afhankelijk van hoe je in het leven staat. Ik lag vandaag tot twaalf uur in mijn bed omdat ik moe was. Het zachte geruis van mijn computer was alles dat me begroette. Voorlopig lijkt me dat ook meer dan voldoende.
Het is echter moeilijk om elke dag opnieuw op tijd uit je bed te komen, de rekeningen door te nemen om vervolgens met een glimlach de rest van de dag tegemoed te zien.
Wanneer je vriendin je niet meer ziet staan, je naar verlopen DVDs kijkt die je al jaren in je collectie hebt staan, je de afwas ziet aangroeien zonder de moed te hebben er aan te beginnen, dan kom je in het vaarwater van de marginaliteit.
Marginaal als in: geen deo meer gebruiken, de winterjas van drie jaar geleden nog dragen ook al zitten er scheuren in, geen verwarming aansteken uit financiële overwegingen, eten uit blik kopen omdat het in promotie staat in een onbetrouwbare discountsupermarkt, ... u kent het wel.
Ik voel me de laatste dagen wat beter in die strijd, gewoon een kwestie van geld zeer goed te gebruiken - als is het maar om af en toe iets kleins te kopen dat je gelukkig kan maken - bovenop een soort van pose te behouden die op zijn minst mee kan met de mensen met een job en een leven.
Alleszins vecht ik liever tegen de marginaliteit dan op een nine-to-five job tussen gediplomeerde egocentrische mensen hele dagen te moeten luisteren naar hoe geweldig ze wel niet zijn en hoeveel hun auto wel niet kost per maand. Daar krijg je dan een bore-out of een burn-out, afhankelijk van hoe je in het leven staat. Ik lag vandaag tot twaalf uur in mijn bed omdat ik moe was. Het zachte geruis van mijn computer was alles dat me begroette. Voorlopig lijkt me dat ook meer dan voldoende.
vrijdag 5 juni 2009
Ik leef nog
Voor diegenen die dachten dat deze dopper van de aardbodem verdwenen was; ik ben nog steeds werkloos, ik ben nog steeds hier, en ik ben ook nog steeds aan het bloggen.
De lange pauze die ik heb ingelast was nodig. Ik zat een beetje door m'n repertoire heen, komt daarbij dat de sollicitaties die ik stuur worden zelfs niet beantwoord met een afpoeierbriefje (blijkbaar hebben al die mooie HR-dames op al die mooie bedrijven).
Daarbij is het ook niet echt bemoedigend te benoemen dat de vakbond mijn dopkaart verloren deed (iets waarbij je machteloos toekijkt terwijl enkele mensen die enkel 20u per week schijnen te werken uw kaart gaan zoeken).
De depressie werd kompleet toen één van mijn ex-collega's (een nitwit eerste klasse) me een mail stuurde om hulp te vragen bij een van de taken die ik normaal deed daar op't werk. Deze job ben ik mede dankzij zijn eigen slechte rapportering kwijtgeraakt trouwens, en dan het gore lef hebben om MIJ om hulp te vragen was bijna te naïef om echt te zijn (na dubbel-check bleek het om pure domheid te gaan).
In ieder geval pak ik de draag hier opnieuw op.
Er zijn namelijk nieuwe ontwikkelingen.
De VDAB is me (al dan niet gewild) ter hulp gekomen. Ik zag een opleiding voor een onderwerp dat me wel interesseerde en heb me ingeschreven voor een opleiding.
Deze opleiding kon om één of andere reden niet gegeven worden in een dichtbevolkt gebied waar veel werklozen wonen, maar in een gebied dat we gerust kunnen omschrijven als "de pampa's"
De precieze opleiding en plaats geef ik hier liever niet vrij, aangezien ik deze mensen niet wil bekladden, ze doen tenslotte hun werk goed en trachten mensen aan een job te helpen (en ondertussen die van henzelf veilig te stellen).
Ik kan dus met trots zeggen dat ik momenteel in 'Tuinslagem' een opleiding Groentensoep-maken volg.
Eerst even vertellen over hoe ik precies in 'Tuinsla' terecht ben gekomen:
- Je bent als werkloze op zoek naar enige zin in je leven (want tot 's middags in je bed liggen of sollicitatiebrieven versturen waar je weet dat men ze als toiletpapier gebruikt) is niet echt motiverend.
- Je kijkt rond op de opleigingswebsite van de vdab en zoekt iets waar men veel volk van nodig heeft (een knelpuntberoep, of iets waar je af en toe een echte vacature voor ziet staan).
- Wanneer je uitgenodigd wordt door de vdab ga je in op de uitnodiging, je komt op tijd, en je doet de bijbehorende infosessie (inclusief demotiverende filmfragmenten van ex-cursisten) en/of test mee. In mijn geval had ik deze test evengoed met mijn ogen dicht kunnen invullen en nog 100% halen, maar ok, de migrant die naast me zat dacht daar helemaal anders over, de man had wel een hele mooie gsm bij, veel mooier dan de mijne van 42 Euro.
- Daarna ga je op de wachtlijst staan en ben je op geluk aangewezen.
Zo doe je dat dus, je bent actief, je wordt ook op deze manier gedwongen om in een werk-routine te leven.
Het is zoiets waarbij je je soms afvraagt waarom je het doet, maar het einddoel is duidelijk: de crisis doorkomen met een opleiding, actief blijven en vooral met een diploma "Groentensoep-maker" naar een volgende werkgever kunnen stappen.
Het probleem is het volhouden uiteraard.
Ik ga proberen de energie op te brengen om hierover te rapporteren en te bloggen. Het houdt me momenteel recht.
Voor de politici die momenteel van hun verkiezingen een beloftefestijn maken: Neen ik geraak niet op mijn opleiding omdat deze niet in een stad voorhande is voor de VELE werklozen daar,... en omdat het openbaar vervoer kompleet zuigt, en neen, ik ben niet echt happy dat deze cursus niet online kan gevolgd worden zoals je in een moderne staat anno 2009 zou kunnen verwachten, ik ben nog minder te spreken over de dwang die er achter schuilgaat om bij te leren om daarna als goedkope werkkracht te kunnen dienen voor bedrijven die geleid worden door Open VLD'ers en ander gespuis.
Maar ik kan niet anders, ik ben nu eenmaal werkloos en hou me vast aan elke strohalm, ook al is die strohalm dan afkomstig van een regering die hun banken eerst redt en daarna met vakantie gaat.
Ik zat heel diep, dieper dan ik ooit heb gezeten,... zo diep zelfs dat ik de kennis en de gedrevenheid die ik ooit bezat tot ongeveer nul heb zien herleid worden.
De lange pauze die ik heb ingelast was nodig. Ik zat een beetje door m'n repertoire heen, komt daarbij dat de sollicitaties die ik stuur worden zelfs niet beantwoord met een afpoeierbriefje (blijkbaar hebben al die mooie HR-dames op al die mooie bedrijven).
Daarbij is het ook niet echt bemoedigend te benoemen dat de vakbond mijn dopkaart verloren deed (iets waarbij je machteloos toekijkt terwijl enkele mensen die enkel 20u per week schijnen te werken uw kaart gaan zoeken).
De depressie werd kompleet toen één van mijn ex-collega's (een nitwit eerste klasse) me een mail stuurde om hulp te vragen bij een van de taken die ik normaal deed daar op't werk. Deze job ben ik mede dankzij zijn eigen slechte rapportering kwijtgeraakt trouwens, en dan het gore lef hebben om MIJ om hulp te vragen was bijna te naïef om echt te zijn (na dubbel-check bleek het om pure domheid te gaan).
In ieder geval pak ik de draag hier opnieuw op.
Er zijn namelijk nieuwe ontwikkelingen.
De VDAB is me (al dan niet gewild) ter hulp gekomen. Ik zag een opleiding voor een onderwerp dat me wel interesseerde en heb me ingeschreven voor een opleiding.
Deze opleiding kon om één of andere reden niet gegeven worden in een dichtbevolkt gebied waar veel werklozen wonen, maar in een gebied dat we gerust kunnen omschrijven als "de pampa's"
De precieze opleiding en plaats geef ik hier liever niet vrij, aangezien ik deze mensen niet wil bekladden, ze doen tenslotte hun werk goed en trachten mensen aan een job te helpen (en ondertussen die van henzelf veilig te stellen).
Ik kan dus met trots zeggen dat ik momenteel in 'Tuinslagem' een opleiding Groentensoep-maken volg.
Eerst even vertellen over hoe ik precies in 'Tuinsla' terecht ben gekomen:
- Je bent als werkloze op zoek naar enige zin in je leven (want tot 's middags in je bed liggen of sollicitatiebrieven versturen waar je weet dat men ze als toiletpapier gebruikt) is niet echt motiverend.
- Je kijkt rond op de opleigingswebsite van de vdab en zoekt iets waar men veel volk van nodig heeft (een knelpuntberoep, of iets waar je af en toe een echte vacature voor ziet staan).
- Wanneer je uitgenodigd wordt door de vdab ga je in op de uitnodiging, je komt op tijd, en je doet de bijbehorende infosessie (inclusief demotiverende filmfragmenten van ex-cursisten) en/of test mee. In mijn geval had ik deze test evengoed met mijn ogen dicht kunnen invullen en nog 100% halen, maar ok, de migrant die naast me zat dacht daar helemaal anders over, de man had wel een hele mooie gsm bij, veel mooier dan de mijne van 42 Euro.
- Daarna ga je op de wachtlijst staan en ben je op geluk aangewezen.
Zo doe je dat dus, je bent actief, je wordt ook op deze manier gedwongen om in een werk-routine te leven.
Het is zoiets waarbij je je soms afvraagt waarom je het doet, maar het einddoel is duidelijk: de crisis doorkomen met een opleiding, actief blijven en vooral met een diploma "Groentensoep-maker" naar een volgende werkgever kunnen stappen.
Het probleem is het volhouden uiteraard.
Ik ga proberen de energie op te brengen om hierover te rapporteren en te bloggen. Het houdt me momenteel recht.
Voor de politici die momenteel van hun verkiezingen een beloftefestijn maken: Neen ik geraak niet op mijn opleiding omdat deze niet in een stad voorhande is voor de VELE werklozen daar,... en omdat het openbaar vervoer kompleet zuigt, en neen, ik ben niet echt happy dat deze cursus niet online kan gevolgd worden zoals je in een moderne staat anno 2009 zou kunnen verwachten, ik ben nog minder te spreken over de dwang die er achter schuilgaat om bij te leren om daarna als goedkope werkkracht te kunnen dienen voor bedrijven die geleid worden door Open VLD'ers en ander gespuis.
Maar ik kan niet anders, ik ben nu eenmaal werkloos en hou me vast aan elke strohalm, ook al is die strohalm dan afkomstig van een regering die hun banken eerst redt en daarna met vakantie gaat.
Ik zat heel diep, dieper dan ik ooit heb gezeten,... zo diep zelfs dat ik de kennis en de gedrevenheid die ik ooit bezat tot ongeveer nul heb zien herleid worden.
donderdag 30 april 2009
Sociaal zijn
Sociaal contact is, wanneer je stempelt, een zekere vorm van luxe geworden.
Ik kan me nog goed herinneren ten tijde van mijn werkzaamheden op firma x, ik vaak geen tijd had om 's avonds nog een café te bezoeken of gewoon bij mensen langst te gaan. Ik was meestal te stressy van heel de dag in dat Smurfendorp vol brilsmurfen te zitten, zodat ik eigenlijk gewoon liever binnen bleef.
Wanneer je geen werk hebt is het echter snel duidelijk dat er in eerste fase een overaanbod is aan vertier. Waarna er een beetje minder en minder te doen is, ook vanwege het gebrek aan geld.
Vandaag heb ik bijvoorbeeld eerst iemands' PC in orde gemaakt voor iemand die daar zelf geen tijd voor had, daarna ben ik even in de Lidl gaan winkelen (diepvrieskebab, thee, melk en de goedkoopste soort koffie die een arm land kan produceren zonder dat de mensen die het in zakjes doen een schaamtegevoel krijgen).
Ik was in het gezelschap van enkele in trainingspakken uitgedoste zomerse mensen. Deze klederdracht is blijkbaar aan een remonte bezig na het jarenlang te zijn geasoccieerd geweest met voetbalhooligans en de familie Bakeljauw.
Waarschijnlijk kan het weer terug om met een fluo oranje trainingsvest en een grijze katoenen broek pizza's te kopen in een inferieure supermarkt.
Zodoende was mijn dag snel gevuld. Nu iedereen met het zonnige weer stilaan de terrasjes en frivole feestjes begint op te zoeken begon ik na te denken over wat ik deze zomer zoal ga doen.
Een tochtje naar een vergelegen pretpark of een vakantie zit er dit jaar niet in.
Maar een vakantie in eigen land moet kunnen. Zeker als dat eigen land beperkt wordt tot mijn huiskamer. Al mag ik er niet aan denken dat er straks meer doe-het-zelvers de hele buurt zullen al snerpend, borend en schavend verpesten om hun zomer 'nuttig' door te brengen.
Misschien is het een oplossing om gewoon te lezen in het park. Het is gratis, dichtbij, de zon schijnt er, schaduw is er ook genoeg en wanneer je oplet hang je zelfs niet volledig vol stront van honden. Bijna een Spaanse Costa dus.
Bijbehorend een grafiek van het sociale leven van een werkloze:
Ik kan me nog goed herinneren ten tijde van mijn werkzaamheden op firma x, ik vaak geen tijd had om 's avonds nog een café te bezoeken of gewoon bij mensen langst te gaan. Ik was meestal te stressy van heel de dag in dat Smurfendorp vol brilsmurfen te zitten, zodat ik eigenlijk gewoon liever binnen bleef.
Wanneer je geen werk hebt is het echter snel duidelijk dat er in eerste fase een overaanbod is aan vertier. Waarna er een beetje minder en minder te doen is, ook vanwege het gebrek aan geld.
Vandaag heb ik bijvoorbeeld eerst iemands' PC in orde gemaakt voor iemand die daar zelf geen tijd voor had, daarna ben ik even in de Lidl gaan winkelen (diepvrieskebab, thee, melk en de goedkoopste soort koffie die een arm land kan produceren zonder dat de mensen die het in zakjes doen een schaamtegevoel krijgen).
Ik was in het gezelschap van enkele in trainingspakken uitgedoste zomerse mensen. Deze klederdracht is blijkbaar aan een remonte bezig na het jarenlang te zijn geasoccieerd geweest met voetbalhooligans en de familie Bakeljauw.
Waarschijnlijk kan het weer terug om met een fluo oranje trainingsvest en een grijze katoenen broek pizza's te kopen in een inferieure supermarkt.
Zodoende was mijn dag snel gevuld. Nu iedereen met het zonnige weer stilaan de terrasjes en frivole feestjes begint op te zoeken begon ik na te denken over wat ik deze zomer zoal ga doen.
Een tochtje naar een vergelegen pretpark of een vakantie zit er dit jaar niet in.Maar een vakantie in eigen land moet kunnen. Zeker als dat eigen land beperkt wordt tot mijn huiskamer. Al mag ik er niet aan denken dat er straks meer doe-het-zelvers de hele buurt zullen al snerpend, borend en schavend verpesten om hun zomer 'nuttig' door te brengen.
Misschien is het een oplossing om gewoon te lezen in het park. Het is gratis, dichtbij, de zon schijnt er, schaduw is er ook genoeg en wanneer je oplet hang je zelfs niet volledig vol stront van honden. Bijna een Spaanse Costa dus.
Bijbehorend een grafiek van het sociale leven van een werkloze:
woensdag 25 maart 2009
Blah
Vandaag een complete off-day.
Laat opgestaan, her regende en ik had koffie gemaakt (de dag ervoor op een timer gezet als een soort wekker).
Verder niet buiten geweest en me gewoon laten gaan, een beetje zitten lezen en vooral geen geld op gedaan.
Ik consumeer zo goed als niets meer. Ik drink goedkope koffie, heb geen TV en lees boeken uit die al lang uit hadden moeten zijn.
Sorry, maar ik ben vandaag geen fuck waard geweest. Gewoon omdat de nasleep van mijn bore-out zich nog laat voelen. Niets lijkt echt zin te hebben wanneer je dopt. Opeens ben je niet meer die office-rat die mee 's middags mag gaan eten en naar vakantie verhalen luisterd, opeens moet je niet meer op meetings zitten luisteren naar incompetent gelul, opeens heb je geen laptop en gsm meer nodig. Alles wat je daarvoor deed wordt meteen in zijn echte vorm in de juiste context geplaatst. Het was allemaal nutteloos, een langgerekte aanloop naar je ontslag.
Net zoals vele bedrijven is ook dit lang een wankele constructie. Waar zelfs een beetje ruggengraat ontbreekt en plaatsmaakt voor een eindeloos overlegmodel.
Ik wilde vandaag gewoon op de zetel liggen lezen, ik heb wat mensen opgebeld maar ik ben uiteindelijk maar gewoon wat spelletjes beginnen spelen op de computer. Ik heb geen nut. Er is maar één ding veranderd nu, ik word daar nu niet meer voor betaald door een bedrijf dat slecht draait, maar door een land dat slecht draait.
Morgen beter dan maar zeker, ik ben er van overtuigd dat ik niet de enige ben in deze tijden.
Laat opgestaan, her regende en ik had koffie gemaakt (de dag ervoor op een timer gezet als een soort wekker).
Verder niet buiten geweest en me gewoon laten gaan, een beetje zitten lezen en vooral geen geld op gedaan.
Ik consumeer zo goed als niets meer. Ik drink goedkope koffie, heb geen TV en lees boeken uit die al lang uit hadden moeten zijn.
Sorry, maar ik ben vandaag geen fuck waard geweest. Gewoon omdat de nasleep van mijn bore-out zich nog laat voelen. Niets lijkt echt zin te hebben wanneer je dopt. Opeens ben je niet meer die office-rat die mee 's middags mag gaan eten en naar vakantie verhalen luisterd, opeens moet je niet meer op meetings zitten luisteren naar incompetent gelul, opeens heb je geen laptop en gsm meer nodig. Alles wat je daarvoor deed wordt meteen in zijn echte vorm in de juiste context geplaatst. Het was allemaal nutteloos, een langgerekte aanloop naar je ontslag.
Net zoals vele bedrijven is ook dit lang een wankele constructie. Waar zelfs een beetje ruggengraat ontbreekt en plaatsmaakt voor een eindeloos overlegmodel.
Ik wilde vandaag gewoon op de zetel liggen lezen, ik heb wat mensen opgebeld maar ik ben uiteindelijk maar gewoon wat spelletjes beginnen spelen op de computer. Ik heb geen nut. Er is maar één ding veranderd nu, ik word daar nu niet meer voor betaald door een bedrijf dat slecht draait, maar door een land dat slecht draait.
Morgen beter dan maar zeker, ik ben er van overtuigd dat ik niet de enige ben in deze tijden.
zondag 15 februari 2009
Weekend zonder werk
Het weekend was vrij rustig. Op vrijdag beetje gaan biljarten en daarna een pint gaan drinken. Bij het uitgaan is het tegenwoordig zo dat ik tracht van de duurdere dranken af te blijven, dit is een besparingsmaatregel waar je verder niet veel last van hebt.
Je hoeft niet per sé sterke drank of cocktails te drinken, laat dat maar over aan de mensen die nog veel geld hebben (en werk).
De andere maatregel is er een om geen taxi te nemen. Ik tracht dus af te wisselen met vrienden om om beurten te rijden, of het openbaar vervoer of fiets in te schakelen.
Dit laatste is eerder van tel bij goed weer, en wanneer ik de fiets ergens binnen kan plaatsten, want op straat schoppen z'm toch maar kapot.
Maandag ga ik me inschrijven voor een cursus bij de VDAB. Daarna zien we wel verder.
Moren meer nieuws, want vandaag is het zondag en slaap ik het grootste deel van de dag.
Je hoeft niet per sé sterke drank of cocktails te drinken, laat dat maar over aan de mensen die nog veel geld hebben (en werk).
De andere maatregel is er een om geen taxi te nemen. Ik tracht dus af te wisselen met vrienden om om beurten te rijden, of het openbaar vervoer of fiets in te schakelen.
Dit laatste is eerder van tel bij goed weer, en wanneer ik de fiets ergens binnen kan plaatsten, want op straat schoppen z'm toch maar kapot.
Maandag ga ik me inschrijven voor een cursus bij de VDAB. Daarna zien we wel verder.
Moren meer nieuws, want vandaag is het zondag en slaap ik het grootste deel van de dag.
dinsdag 10 februari 2009
Slecht nieuws
In één of ander matig managementboek moet er een mini-cursus staan over hoe je het best vertelt tegen een van je werknemers dat je hem zal ontslaan. Ik durf er ook een spreekwoordelijke bak bier op verwedden dat deze cursus begint met de woorden die ik hier nu uit de mond van deze halfbakken consultant hoorde: "Ik vrees dat we slecht nieuws hebben voor u".
Die koninklijke meervouden op misplaatste momenten gebruiken was er al over, maar dat zinnetje was zo fake, zo ingestudeerd en dom dat ik de rest van het gesprek eigenlijk gewoon maar heb nagedacht over mijn laatste woorden daar.
Het bedrijf waar ik zovele jaren heb gewerkt (met de nodige frustraties van dien) gooide me nu als een hond buiten.
Op zich werden er allerlei redenen aangehaald (de bekende excuses waar iedereen normaal zijn laars aan lapt maar die enkel bovengehaald worden als stok achter de deur wanneer men je kwijt wil, iedereen in deze firma nam 'te lange pauzes' wil de ironie nu net dat ik diegene was die daar ooit tegen hen over kloeg), maar de echte reden was gewoon dat er iemand in het hoofdhuis kosten wilde besparen en dat men gewoon lokaal, hier in België de 3 mensen er uit nam die ze het minst konden uitstaan.
Over de inhoud van mijn werk, mijn collega's en de manier waarop ik leefde te midden van deze waanzin op bedrijf X zou ik een aparte blog of boek kunnen volschrijven, maar het leven is te kort om je over zulke zaken druk te maken.
Er zijn nu eenmaal bedrijven die alleen maar willen horen dat iemand hard werkt, maar nooit de moeite doen om dat even te toetsen aan de waarheid.
Even later stond ik op straat, een van de kwallen die me naar buiten moest begeleiden was nog met me aan het praten over hoe erg hij het wel niet vond dat net HIJ me moest buitenzetten. Over mijn ontslag zelf had hij blijkbaar geen mening. Wat meteen ook de sfeer van bedrijf X typeert.
Ik stapte in mijn oude rammelkar van een auto en reed naar huis. Ik had een opgelucht gevoel, het gevoel van een zware last die van mijn schouders viel vermengd met een heel raar vrijheidsbesef. Iets dat ik al jaren niet meer kende.
Ik was inderdaad vrij.
Die avond ben ik met een goede vriendin gaan drinken, ook lang geleden.
Ergens was ik blij, want diegenen die achterbleven op dat bedrijf zaten in volle besef op een zinkend schip.
Dat was enkele weken geleden.
Vanaf morgen zal ik hier dagelijks bloggen over mijn avonturen als dopper.
Wat volgt is mijn dagboek, een dagboek van een Belg die werkloos is anno 2009.
Die koninklijke meervouden op misplaatste momenten gebruiken was er al over, maar dat zinnetje was zo fake, zo ingestudeerd en dom dat ik de rest van het gesprek eigenlijk gewoon maar heb nagedacht over mijn laatste woorden daar.
Het bedrijf waar ik zovele jaren heb gewerkt (met de nodige frustraties van dien) gooide me nu als een hond buiten.
Op zich werden er allerlei redenen aangehaald (de bekende excuses waar iedereen normaal zijn laars aan lapt maar die enkel bovengehaald worden als stok achter de deur wanneer men je kwijt wil, iedereen in deze firma nam 'te lange pauzes' wil de ironie nu net dat ik diegene was die daar ooit tegen hen over kloeg), maar de echte reden was gewoon dat er iemand in het hoofdhuis kosten wilde besparen en dat men gewoon lokaal, hier in België de 3 mensen er uit nam die ze het minst konden uitstaan.
Over de inhoud van mijn werk, mijn collega's en de manier waarop ik leefde te midden van deze waanzin op bedrijf X zou ik een aparte blog of boek kunnen volschrijven, maar het leven is te kort om je over zulke zaken druk te maken.
Er zijn nu eenmaal bedrijven die alleen maar willen horen dat iemand hard werkt, maar nooit de moeite doen om dat even te toetsen aan de waarheid.
Even later stond ik op straat, een van de kwallen die me naar buiten moest begeleiden was nog met me aan het praten over hoe erg hij het wel niet vond dat net HIJ me moest buitenzetten. Over mijn ontslag zelf had hij blijkbaar geen mening. Wat meteen ook de sfeer van bedrijf X typeert.
Ik stapte in mijn oude rammelkar van een auto en reed naar huis. Ik had een opgelucht gevoel, het gevoel van een zware last die van mijn schouders viel vermengd met een heel raar vrijheidsbesef. Iets dat ik al jaren niet meer kende.
Ik was inderdaad vrij.
Die avond ben ik met een goede vriendin gaan drinken, ook lang geleden.
Ergens was ik blij, want diegenen die achterbleven op dat bedrijf zaten in volle besef op een zinkend schip.
Dat was enkele weken geleden.
Vanaf morgen zal ik hier dagelijks bloggen over mijn avonturen als dopper.
Wat volgt is mijn dagboek, een dagboek van een Belg die werkloos is anno 2009.