Voorlopig geen al te groot nieuws.
Wat doen mensen zoal heel de dag (over liever gezegd nacht) wanneer de bedrijven waar je bij solliciteert enkel bestaan aan jaren 90 marketing eikels die in Boechout of Hove wonen en als een volleerde soldaat zonder verder na te denken orders ontvangen van bovenaf. Deze orders gaan meestal over het niet aanwerven van mensen.
Dus wat doe ik?
Vandaag heb ik naar filmpjes van spelende Japanse katten gezien, een paar blogs gelezen, paar leuke websites bezocht en vooral C&C gespeeld en af en toe wat familie geholpen met boodschappen en andere dingen waar ze me blijkbaar bij nodig hebben.
Ik heb nut, hoera!
België is het land waar de mensen in goedkope trainingsvesten op straat naar 'de koers' gaan kijken terwijl ze door hun passieve gedrag de wereld om zeep helpen.
Een paar URLs die misschien nuttig kunnen zijn om de algehele verveling kunnen doden / of niet. No one cares anyway.
http://www.kadokado.com
http://www.reddit.com/
http://www.motivatedphotos.com/
http://www.liveleak.com/
http://www.overheardinnewyork.com
http://www.myspace.com/trashyourself
maandag 30 maart 2009
donderdag 26 maart 2009
Pijn
Alles doet pijn vandaag, ik dacht dat het vrijdag was, maar het is donderdag. Het regent en mijn linkerbeen en rechterschouder doen enorm pijn. Waarschijnlijk heb ik in een rare houding liggen slapen op mijn IKEA bed.
Koop nooit, hoe goedkoop ook, een bed bij deze fabrikant. Het is te klein, de matras trekt op niks en de vering of wat daarvoor moet doorgaan is zelfs al kapot na 5 weken er gewoon op te hebben geslapen, laat staan wanneer je er al te wilde bewegingen op zou maken of het als trampoline wil gebruiken (ja doppers vervelen zich soms wel eens en dan ga je op je bed staan op en neer springen).
Ik maak koffie, kijk het nieuws na op internet en zie dat we weerom het duurste land zijn op een bepaald gebied. Dit keer in de branche 'breedband internet' neen maar, wat een verbazing *not*.
Vandaag stuur ik nog twee CV's uit waar ik waarschijnlijk toch weer geen antwoord op ga krijgen en dan stop ik ermee.
In een oude schoendoos in mijn kleerkast heb ik tussen allerlei prullaria nog 4 dopkaarten gevonden. Ze zijn ruim 9 jaar oud maar ik denk dat ze nog kunnen dienen, bespaart me weeral een aanschuifbeurt bij de vakbond uit van een paar uur. Jihaa.
Ik mail met mijn vriendin, die op haar werk zit en me steunt, of ik nu werk, stressed ben of lui in mijn zetel naar Family Guy afleveringen op DVD staar, het maakt haar niet echt veel uit want ze is altijd vrolijk. Ik hou van haar en stuur haar mailtjes rond te middag.
Koop nooit, hoe goedkoop ook, een bed bij deze fabrikant. Het is te klein, de matras trekt op niks en de vering of wat daarvoor moet doorgaan is zelfs al kapot na 5 weken er gewoon op te hebben geslapen, laat staan wanneer je er al te wilde bewegingen op zou maken of het als trampoline wil gebruiken (ja doppers vervelen zich soms wel eens en dan ga je op je bed staan op en neer springen).
Ik maak koffie, kijk het nieuws na op internet en zie dat we weerom het duurste land zijn op een bepaald gebied. Dit keer in de branche 'breedband internet' neen maar, wat een verbazing *not*.
Vandaag stuur ik nog twee CV's uit waar ik waarschijnlijk toch weer geen antwoord op ga krijgen en dan stop ik ermee.
In een oude schoendoos in mijn kleerkast heb ik tussen allerlei prullaria nog 4 dopkaarten gevonden. Ze zijn ruim 9 jaar oud maar ik denk dat ze nog kunnen dienen, bespaart me weeral een aanschuifbeurt bij de vakbond uit van een paar uur. Jihaa.
Ik mail met mijn vriendin, die op haar werk zit en me steunt, of ik nu werk, stressed ben of lui in mijn zetel naar Family Guy afleveringen op DVD staar, het maakt haar niet echt veel uit want ze is altijd vrolijk. Ik hou van haar en stuur haar mailtjes rond te middag.
België is een statistiek
Volhouden
Een activeringsbeleid, zoals dat gevoerd wordt in tal van Europese landen, is een houding tegenover de werkzoekende aannemen die hem/haar verplicht actief naar werk te zoeken.
Dit bewijs je zogenaamd door een map met allerlei documenten af te geven aan de RVA wanneer men je oproept.
Deze map moet een soort log zijn van je verstuurde sollicitatie brieven en bezoeken aan jobbeurzen en dies meer.
Het spijtige is dat dit soort activeringsbeleid de mensen die op zoek zijn naar een job op de lange duur verplicht jobs aan te nemen puur om "in orde" te zijn. Jobs die vaak onder het niveau liggen van wat men kan, waar men gedemotiveerd geraakt of waar men iets doet dat niet op de CV kan gezet worden aangezien het niet in de lijn ligt van de rest van de functies die daar op staan.
Een voorbeeld: Wanneer je al vier jobs hebt uitgeoefend in de farmaceutische sector en je wordt door plotse werkloosheid uiteindelijk door het systeem (activering) gedwongen om een job aan te nemen als receptioniste, dan heb je een probleem wanneer je bij een farmaceutische firma je CV voorlegt.
De werkgevers zijn niet afgestemd om dit activeringsbeleid en halen als snel hun neus op voor mensen van wie de CV geen mooi opwaartse curve vertoont van een vlotte carrière. Meer nog, men gaat systematische mensen met 'rare' Cv's weigeren, waardoor deze andermaal met minder voor hen geschikte jobs gaan kiezen.
Eens je dus als dopper zulke job aanvaard EN je ze eerlijk op je CV zet ben je er meestal aan voor de moeite.
Wat je dus als rasechte Belg voor de keuze laat:
Je gaat ofwel zoals de rest, liegen op je CV of je gaat conform het beleid via-via aan de juiste job geraken op papier.
Het systeem zelf nodigt dus uit om ofwel eerlijk te zijn en op die manier jezelf te kloten. Of gewoon oneerlijk te zijn.
Ik tracht voorlopig het correct te doen, maar gezien de huidige economische realiteit is dit niet makkelijk.
De voorbije twee dagen heb ik gesolliciteerd en CV's rondgestuurd zonder enige positieve reactie.
Ik hou vol, maar het is me wat veel aan het worden. Na ongeveer 1 maand heb ik nog steeds geen euro dopgeld gezien (logisch, ik krijg dit pas begin april vermoedelijk).
Geen inkomsten, geen hulp en vooral geen zin meer.
Vergeet niet dat ik dit dagboek ben begonnen omdat ik een bore-out had op mijn vorige job. Deze gemoedstoestand is sindsdien niet echt verbeterd, aangezien je je als werklozen ook stierlijk kan vervelen.
Activering
Wil men een ècht activeringsbeleid voeren, dan zou men volgens mijn al eerst de werkgevers moeten aanspreken om hen zacht te dwingen CV's anders te bekijken (in plaats van op zoek te gaan naar de uberkandidaat, de witte raaf die alles kan en graag komt werken zonder al te veel te verdienen).
Men zou ook kunnen activeren door werklozen in groep een soort 'firma' te laten opzetten die iets moet presteren of draaiende krijgen (ook al zijn het dan simpele dingen). Een soort scholing, maar dan met het initiatief aan de kant van de werkwillige werkloze.
Wat men doet is bestraffen,... gewoon om economisch mensen te kunnen schrappen en zo de begroting te laten kloppen. Een werkloze is niets meer dan een statistiek, een nummertje dat om het even hoe, zo snel mogelijk uit die statistiek uit moet. Of het nu goed of slecht loopt daarna met die persoon speelt totaal geen rol.
Conclusie: België is een grote statistiek, waar dan nog stevig mee geknoeid wordt ook.
Een activeringsbeleid, zoals dat gevoerd wordt in tal van Europese landen, is een houding tegenover de werkzoekende aannemen die hem/haar verplicht actief naar werk te zoeken.
Dit bewijs je zogenaamd door een map met allerlei documenten af te geven aan de RVA wanneer men je oproept.
Deze map moet een soort log zijn van je verstuurde sollicitatie brieven en bezoeken aan jobbeurzen en dies meer.
Het spijtige is dat dit soort activeringsbeleid de mensen die op zoek zijn naar een job op de lange duur verplicht jobs aan te nemen puur om "in orde" te zijn. Jobs die vaak onder het niveau liggen van wat men kan, waar men gedemotiveerd geraakt of waar men iets doet dat niet op de CV kan gezet worden aangezien het niet in de lijn ligt van de rest van de functies die daar op staan.
Een voorbeeld: Wanneer je al vier jobs hebt uitgeoefend in de farmaceutische sector en je wordt door plotse werkloosheid uiteindelijk door het systeem (activering) gedwongen om een job aan te nemen als receptioniste, dan heb je een probleem wanneer je bij een farmaceutische firma je CV voorlegt.
De werkgevers zijn niet afgestemd om dit activeringsbeleid en halen als snel hun neus op voor mensen van wie de CV geen mooi opwaartse curve vertoont van een vlotte carrière. Meer nog, men gaat systematische mensen met 'rare' Cv's weigeren, waardoor deze andermaal met minder voor hen geschikte jobs gaan kiezen.
Eens je dus als dopper zulke job aanvaard EN je ze eerlijk op je CV zet ben je er meestal aan voor de moeite.
Wat je dus als rasechte Belg voor de keuze laat:
Je gaat ofwel zoals de rest, liegen op je CV of je gaat conform het beleid via-via aan de juiste job geraken op papier.
Het systeem zelf nodigt dus uit om ofwel eerlijk te zijn en op die manier jezelf te kloten. Of gewoon oneerlijk te zijn.
Ik tracht voorlopig het correct te doen, maar gezien de huidige economische realiteit is dit niet makkelijk.
De voorbije twee dagen heb ik gesolliciteerd en CV's rondgestuurd zonder enige positieve reactie.
Ik hou vol, maar het is me wat veel aan het worden. Na ongeveer 1 maand heb ik nog steeds geen euro dopgeld gezien (logisch, ik krijg dit pas begin april vermoedelijk).
Geen inkomsten, geen hulp en vooral geen zin meer.
Vergeet niet dat ik dit dagboek ben begonnen omdat ik een bore-out had op mijn vorige job. Deze gemoedstoestand is sindsdien niet echt verbeterd, aangezien je je als werklozen ook stierlijk kan vervelen.
Activering
Wil men een ècht activeringsbeleid voeren, dan zou men volgens mijn al eerst de werkgevers moeten aanspreken om hen zacht te dwingen CV's anders te bekijken (in plaats van op zoek te gaan naar de uberkandidaat, de witte raaf die alles kan en graag komt werken zonder al te veel te verdienen).
Men zou ook kunnen activeren door werklozen in groep een soort 'firma' te laten opzetten die iets moet presteren of draaiende krijgen (ook al zijn het dan simpele dingen). Een soort scholing, maar dan met het initiatief aan de kant van de werkwillige werkloze.
Wat men doet is bestraffen,... gewoon om economisch mensen te kunnen schrappen en zo de begroting te laten kloppen. Een werkloze is niets meer dan een statistiek, een nummertje dat om het even hoe, zo snel mogelijk uit die statistiek uit moet. Of het nu goed of slecht loopt daarna met die persoon speelt totaal geen rol.
Conclusie: België is een grote statistiek, waar dan nog stevig mee geknoeid wordt ook.
woensdag 25 maart 2009
Blah
Vandaag een complete off-day.
Laat opgestaan, her regende en ik had koffie gemaakt (de dag ervoor op een timer gezet als een soort wekker).
Verder niet buiten geweest en me gewoon laten gaan, een beetje zitten lezen en vooral geen geld op gedaan.
Ik consumeer zo goed als niets meer. Ik drink goedkope koffie, heb geen TV en lees boeken uit die al lang uit hadden moeten zijn.
Sorry, maar ik ben vandaag geen fuck waard geweest. Gewoon omdat de nasleep van mijn bore-out zich nog laat voelen. Niets lijkt echt zin te hebben wanneer je dopt. Opeens ben je niet meer die office-rat die mee 's middags mag gaan eten en naar vakantie verhalen luisterd, opeens moet je niet meer op meetings zitten luisteren naar incompetent gelul, opeens heb je geen laptop en gsm meer nodig. Alles wat je daarvoor deed wordt meteen in zijn echte vorm in de juiste context geplaatst. Het was allemaal nutteloos, een langgerekte aanloop naar je ontslag.
Net zoals vele bedrijven is ook dit lang een wankele constructie. Waar zelfs een beetje ruggengraat ontbreekt en plaatsmaakt voor een eindeloos overlegmodel.
Ik wilde vandaag gewoon op de zetel liggen lezen, ik heb wat mensen opgebeld maar ik ben uiteindelijk maar gewoon wat spelletjes beginnen spelen op de computer. Ik heb geen nut. Er is maar één ding veranderd nu, ik word daar nu niet meer voor betaald door een bedrijf dat slecht draait, maar door een land dat slecht draait.
Morgen beter dan maar zeker, ik ben er van overtuigd dat ik niet de enige ben in deze tijden.
Laat opgestaan, her regende en ik had koffie gemaakt (de dag ervoor op een timer gezet als een soort wekker).
Verder niet buiten geweest en me gewoon laten gaan, een beetje zitten lezen en vooral geen geld op gedaan.
Ik consumeer zo goed als niets meer. Ik drink goedkope koffie, heb geen TV en lees boeken uit die al lang uit hadden moeten zijn.
Sorry, maar ik ben vandaag geen fuck waard geweest. Gewoon omdat de nasleep van mijn bore-out zich nog laat voelen. Niets lijkt echt zin te hebben wanneer je dopt. Opeens ben je niet meer die office-rat die mee 's middags mag gaan eten en naar vakantie verhalen luisterd, opeens moet je niet meer op meetings zitten luisteren naar incompetent gelul, opeens heb je geen laptop en gsm meer nodig. Alles wat je daarvoor deed wordt meteen in zijn echte vorm in de juiste context geplaatst. Het was allemaal nutteloos, een langgerekte aanloop naar je ontslag.
Net zoals vele bedrijven is ook dit lang een wankele constructie. Waar zelfs een beetje ruggengraat ontbreekt en plaatsmaakt voor een eindeloos overlegmodel.
Ik wilde vandaag gewoon op de zetel liggen lezen, ik heb wat mensen opgebeld maar ik ben uiteindelijk maar gewoon wat spelletjes beginnen spelen op de computer. Ik heb geen nut. Er is maar één ding veranderd nu, ik word daar nu niet meer voor betaald door een bedrijf dat slecht draait, maar door een land dat slecht draait.
Morgen beter dan maar zeker, ik ben er van overtuigd dat ik niet de enige ben in deze tijden.
maandag 23 maart 2009
Besparen (deel 10) - Frisdrank
Veel mensen drinken thuis vaak sloten Coca-Cola of andere frisdrank.
Deze zijn meestal vrij duur (1.56 EUR per fles Cola).
Ik zelf ben de jongste jaren een beetje afgestapt van het drinken van drankjes met bubbels (behalve champagne natuurlijk:) maar af en toe heb je toch zin in een frisse cola of limonade.
Zeker met de zomer in het vooruitzicht gaat de consumptie van deze drankjes zeker de hoogte in. Ik heb alleen, zoals vele werklozen, geen zin om al te veel geld uit te geven aan die flessen, en vooral die supermarkten waar ze je allerlei zaken opdringen onder de tonen van hun speciaal daartoe gefabriceerde muzak.
Soda-club is een goede oplossing hiervoor. Het laat me toe om snel een fles frisdrank te voorschijn te halen wanneer er bezoek is, zonder naar de winkel te moeten. Tegen een gemiddelde prijs van 0.45 Euro per 1,5 liter, met minder afval en minder vervoerskosten.
Een eenmalige uitgave van een 65 euro geeft je een starter-box met de basis soda-club machine, een fles gas en enkele stroopflesjes.
Het concept is eenvoudig; zonder elektriciteit (de machine werkt puur mechanisch) kan je de plastic herbruikbare flessen kraantjeswater voorzien van prik, en een stroop om er limonade, cola of zelfs energiedrank van te maken.
De kostprijs van een fles frisdrank gaat op deze manier fors naar beneden, bovendien is het basismateriaal kraantjeswater, wat uiteraard zeer goedkoop is.
Ik gebruik het Soda Club systeem al een paar maanden en het enige nadeel dat ik kan bedenken is het ruilsysteem voor de flessen gas. Wanneer deze leeg is moet je naar een winkel deze gaan omruilen (je geeft hiervoor een 20 EUR pand).
Maar zelfs dit kleine nadeel weegt niet op tegen het continu aanvoeren van flessen cola, cola light of red bull, al naargelang de voorkeur van je bezoekers. Gewoon een hoop stroopflesjes in huis halen en je bent er vanaf voor een paar weken tot maanden.
De smaak valt nauwelijks te onderscheiden de echte frisdranken. Mijn favoriete mixen zijn bloedappelsien-limonade en de Redbull versie (zomaar even 5 keer goedkoper dan het echte, maar even lekker).
Het mooiste is ook dat je geen plastic flessen meer moet weggooien (bespaart ook weer kosten op de vuilniszakken uiteraard).
Alles over deze groen, goedkope manier van besparen kan je vinden op de internationale Soda-Club website, of op de Belgische Sodaclub website.
Deze zijn meestal vrij duur (1.56 EUR per fles Cola).
Ik zelf ben de jongste jaren een beetje afgestapt van het drinken van drankjes met bubbels (behalve champagne natuurlijk:) maar af en toe heb je toch zin in een frisse cola of limonade.
Zeker met de zomer in het vooruitzicht gaat de consumptie van deze drankjes zeker de hoogte in. Ik heb alleen, zoals vele werklozen, geen zin om al te veel geld uit te geven aan die flessen, en vooral die supermarkten waar ze je allerlei zaken opdringen onder de tonen van hun speciaal daartoe gefabriceerde muzak.
Soda-club is een goede oplossing hiervoor. Het laat me toe om snel een fles frisdrank te voorschijn te halen wanneer er bezoek is, zonder naar de winkel te moeten. Tegen een gemiddelde prijs van 0.45 Euro per 1,5 liter, met minder afval en minder vervoerskosten.
Een eenmalige uitgave van een 65 euro geeft je een starter-box met de basis soda-club machine, een fles gas en enkele stroopflesjes.
Het concept is eenvoudig; zonder elektriciteit (de machine werkt puur mechanisch) kan je de plastic herbruikbare flessen kraantjeswater voorzien van prik, en een stroop om er limonade, cola of zelfs energiedrank van te maken.
De kostprijs van een fles frisdrank gaat op deze manier fors naar beneden, bovendien is het basismateriaal kraantjeswater, wat uiteraard zeer goedkoop is.
Ik gebruik het Soda Club systeem al een paar maanden en het enige nadeel dat ik kan bedenken is het ruilsysteem voor de flessen gas. Wanneer deze leeg is moet je naar een winkel deze gaan omruilen (je geeft hiervoor een 20 EUR pand).
Maar zelfs dit kleine nadeel weegt niet op tegen het continu aanvoeren van flessen cola, cola light of red bull, al naargelang de voorkeur van je bezoekers. Gewoon een hoop stroopflesjes in huis halen en je bent er vanaf voor een paar weken tot maanden.
De smaak valt nauwelijks te onderscheiden de echte frisdranken. Mijn favoriete mixen zijn bloedappelsien-limonade en de Redbull versie (zomaar even 5 keer goedkoper dan het echte, maar even lekker).
Het mooiste is ook dat je geen plastic flessen meer moet weggooien (bespaart ook weer kosten op de vuilniszakken uiteraard).
Alles over deze groen, goedkope manier van besparen kan je vinden op de internationale Soda-Club website, of op de Belgische Sodaclub website.