Vorige week heb ik absoluut werk gezocht, en daarmee bedoel ik binnen in de firma zelf. Na het nakijken van allerlei hopeloos verouderd materiaal en dito 'business-processes' (ehem, ehem, als je een excel lijst met enkele namen en klanten zo kan noemen), bleek dat ik eigenlijk opnieuw in circels aan het rennen was.
Mijn collega Repelsteeltje tracht dan wel een en ander technisch in orde te maken (zoals het vervangen van een lamp op het toilet), maar echt veel arbeidsvreugde lijkt ook hij hier niet uit te putten.
Het rottige is dat je er zelfs niet op een deftige manier kan over bloggen, want wanneer je een echte naam of referentie maakt is de kans nog groot dat je wordt buiten getrapt of een rechtzaak aan je been hebt. In feite een schande, je zou gewoon moeten kunnen schrijven dat bedrijf X klote is georganiseerd, of dat bedrijf Y zijn medewerkers op deze of gene manier de duvel aan doet.
Crymeariver is een vriendelijke firma, daar niet van. Nogmaals, ze zijn heel lief, tof en zelfs sympathiek. Alleen jammer dat het tot nu toe ontbreekt aan enig echt wèrk. Een en ander kan verweten worden aan een gebrek aan organisatie, maar ook aan verkoop.
Wanneer je een fabriek wil opstarten die koekjes maakt, en je hebt machines, inpakkers en vrachtwagens dan kom je nergens zonder dat een verkoper daadwerkelijk duizenden koekjes heeft verkocht.
Men heeft me duidelijk aangeworven 'op de groei'. Wat me alleen maar meer hopeloos maakt.
Ik vul mijn dagen met rondklikken, excelsheets maken en stiekem online jobsites af te schuimen naar betere oorden. Men geeft dan wel een mooi loon, en allerlei voordelen, maar tenslotte zit je er maar bij voor Jan lul.
Na een tiental jaren een bore-out te hebben verzameld op een ander bedrijf kan ik dit echt wel missen. Ik wil niet per sé veel betaald worden, meer gemotiveerd en voldoende verdienen.
Voordeeltjes krijgen zonder daar de middelen om je taak uit te oefenen bij te krijgen, is nogal een domme investering. Je kan dan wel gelukkig zijn als werknemer, met het geld op je rekening elke maand, maar dat was ik met mijn werkloosheidsuitkering ook (5 min gemiddeld).
Nu ja, ... ik zou veel kunnen schrijven over de precieze omstandigheden, maar dat gaat nu eenmaal niet, daarvoor is deze wereld niet eerlijk genoeg. Enkele uren per dag doen alsof je werkt, achter een computer zitten en je afvragen of het dit nu is...
Ik vraag me af hoeveel mensen er in de IT, ICT, programming, consultancy en telecom werken die zich hetzelfde afvragen. (stuur maar je verhalen door... of blog mee...)
Morgen is het maandag, en vertrek ik opnieuw naar die andere stad, naar dat werk, en het enige waar ik aan kan denken is het aantal euro's dat er op mijn rekening zal komen. Da's letterlijk de enige reden dat ik morgenvroeg uit mijn nest zal komen.
Posts tonen met het label verveling. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verveling. Alle posts tonen
zondag 12 december 2010
maandag 8 maart 2010
Een lege dag
Het viel me op dat ik de laatste week nogal laat ging slapen en zeer laat opstond.
Wanneer het vooruitzicht van een dag niet meer bevat dan koffie maken en eventueel een computerspel spelen is het natuurlijk niet te verwonderen dat je tot half drie 's namiddags in bed ligt.
Ik sta op, douche me met naar appelsienen ruikende goedkope gel (dank u Lidl), waarna ik wat koffie maak.
De rest van de dag vul ik met het speuren naar geschikte vacatures, al is er in de afvalbak van de jobs (vdab, jobat, stepstone,...) nooit echt veel te vinden. De meeste van de vacatures die daar terecht komen zijn plekken die niet door de "inner circle" zijn ingevuld geraakt op bepaald bedrijven en zodoende op dat soort websites te vinden zijn. Nu ja, geld is geld...
Na wat CV's te hebben opgestuurd eet ik een boke. Meestal bruin brood met kaas, of gewoon geen belef. Toespijs is een beetje een luxeproduct naar mijn mening, ik begrijp ook niet hoe mensen in een slagerij of supermarkt zo veel dingen kunnen bestellen. "Honder gram gerookte ham" "Hondervijftiggram ardeense ham" "Honderd gram huispaté"... en vele vele items later sta je daar nog altijd achter van die mensen die schijnbaar puur op beleg bestaan. Ik kots van toespijs,... het smaakt allemaal hetzelfde, vandaar dat ik meestal ofwel suiker of wel kaas met mosterd tussen de boterham doe.
Daarna is het een beetje gamen, lezen of op bezoek gaan bij mensen. Uit pure verveling ga je dan op de lange duur gewoon rondtjokken in het Shopping Center (wijnegem yep) waar je dan tussen soortgenoten lekker warm en knus op een bank kan gaan zitten kijken hoe de mensen mèt geld hun centen opdoen aan merkkledij of te duur geprijzde cadeau-artikelen.
Het strafste is dat ik net van een vorige sollicitatie ''niet ben weerhouden" omwille van het te duur zijn.
Ik ben dus blijkbaar te duur wanneer ik 2000 euro brutto vraag voor een job die nachtshiften bevat, waar ik meer dan 10 jaar ervaring in heb en waar ik met EIGEN wagen moet rondrijden. Blijkbaar vond men een lul die het voor nog minder wilde doen (hij mag het hebben in ieder geval).
Op zulke moment voel ik me uitgekotst door een maatschappij waar alleen de prijs telt, en waar je op je dertigste te oud bent voor de arbeidsmarkt. In een land waar mensen vooral in kudde bewegen, te bang zijn om initiatief te nemen en vooral veilig in hun duur verbouwde kotjes naar TV willen staren.
Maar ver daarbuiten kookt de wereld over, langzaam maar zeker komen de mensen die niks hebben naar ons toe.
Ik zit hier maar weer, ik schrijf wat, ik lees en denk vooral aan mijn volgende sollicitatiegesprek. Misschien moet ik meteen maar vragen hoe laag ze willen dat ik mijn broek laat zakken. Misschien moet ik gewoon maar toegeven dat ik naast he hebben van een job geen ander nut heb, wat op zich niet waar is. Hobbies heb ik wel, en mensen om leuke dingen mee te gaan doen zijn er ook genoeg. Maar na een jaar werkloosheid merk je dat je wel wat meer wil dan om vier uur 's namiddags te zitten denken aan het voor of na het spitsuur naar de supermarkt gaan.
Ergens is er nu een kerel een zware job aan't doen, met zijn eigen wagen, tegen 1500 brutto,... dit soort economie is gewoon belachelijk.
Wanneer het vooruitzicht van een dag niet meer bevat dan koffie maken en eventueel een computerspel spelen is het natuurlijk niet te verwonderen dat je tot half drie 's namiddags in bed ligt.
Ik sta op, douche me met naar appelsienen ruikende goedkope gel (dank u Lidl), waarna ik wat koffie maak.
De rest van de dag vul ik met het speuren naar geschikte vacatures, al is er in de afvalbak van de jobs (vdab, jobat, stepstone,...) nooit echt veel te vinden. De meeste van de vacatures die daar terecht komen zijn plekken die niet door de "inner circle" zijn ingevuld geraakt op bepaald bedrijven en zodoende op dat soort websites te vinden zijn. Nu ja, geld is geld...
Na wat CV's te hebben opgestuurd eet ik een boke. Meestal bruin brood met kaas, of gewoon geen belef. Toespijs is een beetje een luxeproduct naar mijn mening, ik begrijp ook niet hoe mensen in een slagerij of supermarkt zo veel dingen kunnen bestellen. "Honder gram gerookte ham" "Hondervijftiggram ardeense ham" "Honderd gram huispaté"... en vele vele items later sta je daar nog altijd achter van die mensen die schijnbaar puur op beleg bestaan. Ik kots van toespijs,... het smaakt allemaal hetzelfde, vandaar dat ik meestal ofwel suiker of wel kaas met mosterd tussen de boterham doe.
Daarna is het een beetje gamen, lezen of op bezoek gaan bij mensen. Uit pure verveling ga je dan op de lange duur gewoon rondtjokken in het Shopping Center (wijnegem yep) waar je dan tussen soortgenoten lekker warm en knus op een bank kan gaan zitten kijken hoe de mensen mèt geld hun centen opdoen aan merkkledij of te duur geprijzde cadeau-artikelen.
Het strafste is dat ik net van een vorige sollicitatie ''niet ben weerhouden" omwille van het te duur zijn.
Ik ben dus blijkbaar te duur wanneer ik 2000 euro brutto vraag voor een job die nachtshiften bevat, waar ik meer dan 10 jaar ervaring in heb en waar ik met EIGEN wagen moet rondrijden. Blijkbaar vond men een lul die het voor nog minder wilde doen (hij mag het hebben in ieder geval).
Op zulke moment voel ik me uitgekotst door een maatschappij waar alleen de prijs telt, en waar je op je dertigste te oud bent voor de arbeidsmarkt. In een land waar mensen vooral in kudde bewegen, te bang zijn om initiatief te nemen en vooral veilig in hun duur verbouwde kotjes naar TV willen staren.
Maar ver daarbuiten kookt de wereld over, langzaam maar zeker komen de mensen die niks hebben naar ons toe.
Ik zit hier maar weer, ik schrijf wat, ik lees en denk vooral aan mijn volgende sollicitatiegesprek. Misschien moet ik meteen maar vragen hoe laag ze willen dat ik mijn broek laat zakken. Misschien moet ik gewoon maar toegeven dat ik naast he hebben van een job geen ander nut heb, wat op zich niet waar is. Hobbies heb ik wel, en mensen om leuke dingen mee te gaan doen zijn er ook genoeg. Maar na een jaar werkloosheid merk je dat je wel wat meer wil dan om vier uur 's namiddags te zitten denken aan het voor of na het spitsuur naar de supermarkt gaan.
Ergens is er nu een kerel een zware job aan't doen, met zijn eigen wagen, tegen 1500 brutto,... dit soort economie is gewoon belachelijk.
donderdag 24 september 2009
werkritme?
Vandaag was het weer zover. We moesten onze versgemaakte wortelsoep van vorige week, in receptvorm (dus op papier) afgeven aan de docent. Heel mooi allemaal, sommige mensen van onze klas konden speciaal daarvoor naar Tuinslagem rijden. Een rit die voor iedereen toch makkelijk een half uur tot een uur duurt ('s morregends.)
En ja hoor, de docent zette zich neer. Keek even rond en mompelde dan iets van dat we geen spelletjes mochten spelen of ons met al te vrolijke dingen mochten bezighouden. Geen wedstrijd radijsjes eten dus. Al had ik daar wel zin in. Van al dat belastingsgeld mag er toch wel iets gebeuren, zeker wanneer er van lesgeven niets in huis komt.
Opnieuw kregen we dus een dag lang 'op de stoel zitten' te verwerken. Een taak die in vele lagere scholen als straf werd toegepast nog niet zo lang geleden. Je werd dan op een stoel neergezet en moest je maar bezighouden met rondgapen en gek worden van verveling. Zo voelt een dagje 'cursus' dus ook aan in Tuinslagem.
Ik overdrijf niet, dit was foltering, niets meer of minder dan door de staat bekostigde psychologische foltering waarbij er maar één iemand geldelijk gewin aan overhield (en nee, het waren niet wij, de cursisten).
De docent, zat dus heel de tijd zijn mails te checken, of een beetje in boeken te neuzen die op't eerte zicht niets met de groentenverwerking of keukengerij te maken had. Eerder met doe-het-zelven of andere bezigheden die zijn door de staat bekostigde huis moeten opfleuren.
Nu snap ik al die 'luie' doppers beter.
U kent ze wel; die mensen die niet naar een cursus komen, die hun kat sturen naar infosessies van de vdab en verder gewoon hun zin doen. Deze menen liggen waarschijnlijk in een deuk wanneer ze horen dat er sukkels als ik daadwerkelijk acht opeenvolgende lange uren in een lokaal semi gevangen worden gehouden om hun dop te krijgen.
Terwijl de andere doppers gewoon lekker gaan zwartwerken uiteraard. Speel het maar correct in België, dan wordt je in je spreekwoordelijke kont genaaid terwijl je ondertussen vriendelijk moet zijn tegen hun personeel.
Mijn respect voor deze instelling en de personeelsleden is ondertussen onder nul gedaald, iets wat in't begin echt niet het geval was.
Wat is er in hemelsnaam didactisch verantwoord aan mensen gewoon te laten zitten op een stoel in een lokaal zonder materiaal?
Wat is er ook in oge van tewerkstelling verantwoord aan?
Wat is het enige nut? Inderdaad: de wedde van de ambtenaar die ons tot 17u moet 'binnen' houden.
Dit heeft niets meer te maken met arbeidsplaatsen opvullen. NUL KOMMA NUL.
Volgende keer dat u dus 55% belasting ophoest, ... wees u er dus van bewust dat ook de vdab afdeling in Tuinslagem een lekker vette pot krijgt om mensen te betalen die dit soort praktijken toepassen om hun 'centjes' te verdienen.
Maar wacht maar :) ik heb een snood plan. Een plan dat binnen twee drie werken kan in werking treden. Ik blijf me niet laten 'kloten' op deze manier; no fucking way.
En ja hoor, de docent zette zich neer. Keek even rond en mompelde dan iets van dat we geen spelletjes mochten spelen of ons met al te vrolijke dingen mochten bezighouden. Geen wedstrijd radijsjes eten dus. Al had ik daar wel zin in. Van al dat belastingsgeld mag er toch wel iets gebeuren, zeker wanneer er van lesgeven niets in huis komt.
Opnieuw kregen we dus een dag lang 'op de stoel zitten' te verwerken. Een taak die in vele lagere scholen als straf werd toegepast nog niet zo lang geleden. Je werd dan op een stoel neergezet en moest je maar bezighouden met rondgapen en gek worden van verveling. Zo voelt een dagje 'cursus' dus ook aan in Tuinslagem.
Ik overdrijf niet, dit was foltering, niets meer of minder dan door de staat bekostigde psychologische foltering waarbij er maar één iemand geldelijk gewin aan overhield (en nee, het waren niet wij, de cursisten).
De docent, zat dus heel de tijd zijn mails te checken, of een beetje in boeken te neuzen die op't eerte zicht niets met de groentenverwerking of keukengerij te maken had. Eerder met doe-het-zelven of andere bezigheden die zijn door de staat bekostigde huis moeten opfleuren.
Nu snap ik al die 'luie' doppers beter.
U kent ze wel; die mensen die niet naar een cursus komen, die hun kat sturen naar infosessies van de vdab en verder gewoon hun zin doen. Deze menen liggen waarschijnlijk in een deuk wanneer ze horen dat er sukkels als ik daadwerkelijk acht opeenvolgende lange uren in een lokaal semi gevangen worden gehouden om hun dop te krijgen.
Terwijl de andere doppers gewoon lekker gaan zwartwerken uiteraard. Speel het maar correct in België, dan wordt je in je spreekwoordelijke kont genaaid terwijl je ondertussen vriendelijk moet zijn tegen hun personeel.
Mijn respect voor deze instelling en de personeelsleden is ondertussen onder nul gedaald, iets wat in't begin echt niet het geval was.
Wat is er in hemelsnaam didactisch verantwoord aan mensen gewoon te laten zitten op een stoel in een lokaal zonder materiaal?
Wat is er ook in oge van tewerkstelling verantwoord aan?
Wat is het enige nut? Inderdaad: de wedde van de ambtenaar die ons tot 17u moet 'binnen' houden.
Dit heeft niets meer te maken met arbeidsplaatsen opvullen. NUL KOMMA NUL.
Volgende keer dat u dus 55% belasting ophoest, ... wees u er dus van bewust dat ook de vdab afdeling in Tuinslagem een lekker vette pot krijgt om mensen te betalen die dit soort praktijken toepassen om hun 'centjes' te verdienen.
Maar wacht maar :) ik heb een snood plan. Een plan dat binnen twee drie werken kan in werking treden. Ik blijf me niet laten 'kloten' op deze manier; no fucking way.
donderdag 17 september 2009
Zeven uur plafondstaren
Ik heb al even niets meer geschreven in dit dagboek.
Zo zijn doppers nu eenmaal, een stelletje luieriken tot en met.
Laat me u vertellen dat het in dit geval niet de pure gemakzucht is dan wel de tomeloze depressie die me een tijdje heeft doen stoppen met updaten.
Reken daar bij ook nog de schrik die er in zit wanneer je als Belg enige kritiek uit online op een overheidsinstelling.
Dat laatste is gegrond. Ik ken een meisje dat een blog bijhield over haar avonturen als buitenlandse studente en ze heeft onder zware druk van 'bepaalde instanties' de blog moeten stopzetten, maar dat is een ander verhaal.
Ik update dus minder, maar laat me u vertellen dat de VDAB me minder en minder genegen is. Het Vlaamse Duivelsverbond voor Alles Besteden zoals ik het noem is niet echt eerlijk in vele opzichten.
Men houdt heel mooi de schijn op, vooral in de media, dat men allerlei "initiatieven" opstart om werklozen aan werk te helpen.
Dit om de meer liberale en budget-gerichte politici, geheel terecht trouwens, ter wille te zijn. Men wil op deze manier de indruk geven dat 'doppers' zeker door 'het systeem' aangepord worden om werk te vinden. Men wil vooral duidelijk maken dat men deze mensen kansen biedt en indien nodig zelfs een volledig kosteloze opleiding.
Allemaal waar, allemaal nèt niet gelogen, maar het moet vooral in beeld komen, in het nieuws en vooral veel budget opleveren. Of er daadwerkelijk mensen gelukkiger worden, langdurig aan het werk zijn of in de maatschappij kunnen functioneren is allemaal van minder belang.
Marketing, bedacht in hoge kantoorgebouwen en prefab-vergaderzalen met drassige koffie, meer is het niet.
De waarheid is echter dat men deze LDD en VLD achtige politici een rad voor de ogen draait, zoals men ook een luchtspiegeling van hulp en begrip voorhoudt aan de werklozen in kwestie. Om nog maar te zwijgen over het fabeltje dat men het grote publiek vertelt.
Een illustratie: Vandaag moesten we een foto nemen in onze keuken,... we moesten als het ware poseren met onze zelfgemaakte soep.
De soepgroenten waren al gesneden dus al bij al hadden we een uurtje werk. Waarna we zeven volle uren mochten 'studeren'.
Deze studie werd niet bijgezeten door een begeleider want deze was elders in de lokalen bezig met zijn eigen kookgerei (ps: zijn email of krant lezen dus).
Het smerige is dat we als 'werklozen' niet veel keuze hebben dan deze willekeur te aanvaarden. Iets wat op zich wordt toegejuicht door de ietwat rechtse politici... werklozen zijn volgens hen toch maar een soort onwillig vee dat vooral gedrild moeten worden.
Zelfs de meest rechtse politici zullen moeten toegeven dat je in dat geval wel IETS moet DOEN met die hoop werklozen, niet?
Er is echter niets opvoedkundigs of 'verheven' aan mensen voor niets laten opdraven.
Men laat ons verplicht naar een les komen, of naar een lokaal waar we kunnen ons beroep-in-wording uitoefenen; deze verplaatsingen en de dag zelf worden door de vdab betaald. Die dag verdient een werkloze dus: zijn dop voor die dag, plus een onkostenvergoeding voor de verplaatsing, plus een kleine vergoeding omdat je bent komen opdagen, dit laatste als extra motivatie. Dit alles komt met de nodige administratie (verzorgd door meestal vrouwelijke werknemers van de vdab die meer op verlof zijn dan wat anders, maar dat zal wel mijn verbeelding zijn).
Op zich prima, niemand komt graag op eigen kosten een opleiding volgen wanneer je zonder inkomen zit. Maar for God's sake: DOE DAN IETS met die mensen!!!
Ze zomaar laten 'studeren' in een nagenoeg leeg lokaal waar je eigenlijk niets kan doen levert hooguit een uur studie op. Langer blijf je niet werken aan iets dat geen einde kent of nut heeft op zich. Plus dat het handen vol gemeenschapsgeld kost.
Dat geld komt op zijn beurt van de RVA, die het mits de nodige verantwoording moeten ontvangen uit het budget dat de staat daarvoor voorziet. De exacte cijfers voor 2008 kan u hier vinden.
Deze laatste krijgen het uit uw portefeuille (en ook de mijne trouwens).
Elk rechtgeaarde liberaal of weldenkend mens in het algemeen zou hierbij vragen stellen.
Je laat toch geen klassen van x-aantal man naar een plek komen waar ze niets moeten doen heel de dag en waar je ze dan betaalt om eigenlijk inactief te zijn.
Dit is het volledig tegenovergestelde van wat men 'activeringsbeleid' noemt. Iets waar ik in principe voorstander van ben.
Ik ben misschien wel een dopper, maar men mag me gerust opvolgen, opleiden en activeren,... geen probleem mee.
Alles is beter dan zeven uur op je luie krent te zitten naar het plafond staren terwijl je niets bijleert, niets moet doen en gewoon zelfs geen sollicitatiebrieven kan/mag versturen (ja, zelfs daar heb je op zulke dag dan geen 'tijd' voor gezien het lokaal geen toegang geeft tot de buitenwereld of internet).
Gelukkig is niet elke dag zoals die van vandaag, soms geeft men les of doet men daadwerkelijk iets. Maar ongeveer één derde van de tijd vervelen we ons. Een ander derde mogen we thuisblijven, en wat er over blijft is de echte nuttig bestede tijd waar de belastingen voor dienen.
Er zijn dus een paar mensen daar bij de vdab die letterlijk en figuurlijk slapend hun geld verdienen... en nee het zijn niet de werklozen.
Zo zijn doppers nu eenmaal, een stelletje luieriken tot en met.
Laat me u vertellen dat het in dit geval niet de pure gemakzucht is dan wel de tomeloze depressie die me een tijdje heeft doen stoppen met updaten.
Reken daar bij ook nog de schrik die er in zit wanneer je als Belg enige kritiek uit online op een overheidsinstelling.
Dat laatste is gegrond. Ik ken een meisje dat een blog bijhield over haar avonturen als buitenlandse studente en ze heeft onder zware druk van 'bepaalde instanties' de blog moeten stopzetten, maar dat is een ander verhaal.
Ik update dus minder, maar laat me u vertellen dat de VDAB me minder en minder genegen is. Het Vlaamse Duivelsverbond voor Alles Besteden zoals ik het noem is niet echt eerlijk in vele opzichten.
Men houdt heel mooi de schijn op, vooral in de media, dat men allerlei "initiatieven" opstart om werklozen aan werk te helpen.
Dit om de meer liberale en budget-gerichte politici, geheel terecht trouwens, ter wille te zijn. Men wil op deze manier de indruk geven dat 'doppers' zeker door 'het systeem' aangepord worden om werk te vinden. Men wil vooral duidelijk maken dat men deze mensen kansen biedt en indien nodig zelfs een volledig kosteloze opleiding.
Allemaal waar, allemaal nèt niet gelogen, maar het moet vooral in beeld komen, in het nieuws en vooral veel budget opleveren. Of er daadwerkelijk mensen gelukkiger worden, langdurig aan het werk zijn of in de maatschappij kunnen functioneren is allemaal van minder belang.
Marketing, bedacht in hoge kantoorgebouwen en prefab-vergaderzalen met drassige koffie, meer is het niet.
De waarheid is echter dat men deze LDD en VLD achtige politici een rad voor de ogen draait, zoals men ook een luchtspiegeling van hulp en begrip voorhoudt aan de werklozen in kwestie. Om nog maar te zwijgen over het fabeltje dat men het grote publiek vertelt.
Een illustratie: Vandaag moesten we een foto nemen in onze keuken,... we moesten als het ware poseren met onze zelfgemaakte soep.
De soepgroenten waren al gesneden dus al bij al hadden we een uurtje werk. Waarna we zeven volle uren mochten 'studeren'.
Deze studie werd niet bijgezeten door een begeleider want deze was elders in de lokalen bezig met zijn eigen kookgerei (ps: zijn email of krant lezen dus).
Het smerige is dat we als 'werklozen' niet veel keuze hebben dan deze willekeur te aanvaarden. Iets wat op zich wordt toegejuicht door de ietwat rechtse politici... werklozen zijn volgens hen toch maar een soort onwillig vee dat vooral gedrild moeten worden.
Zelfs de meest rechtse politici zullen moeten toegeven dat je in dat geval wel IETS moet DOEN met die hoop werklozen, niet?
Er is echter niets opvoedkundigs of 'verheven' aan mensen voor niets laten opdraven.
Men laat ons verplicht naar een les komen, of naar een lokaal waar we kunnen ons beroep-in-wording uitoefenen; deze verplaatsingen en de dag zelf worden door de vdab betaald. Die dag verdient een werkloze dus: zijn dop voor die dag, plus een onkostenvergoeding voor de verplaatsing, plus een kleine vergoeding omdat je bent komen opdagen, dit laatste als extra motivatie. Dit alles komt met de nodige administratie (verzorgd door meestal vrouwelijke werknemers van de vdab die meer op verlof zijn dan wat anders, maar dat zal wel mijn verbeelding zijn).
Op zich prima, niemand komt graag op eigen kosten een opleiding volgen wanneer je zonder inkomen zit. Maar for God's sake: DOE DAN IETS met die mensen!!!
Ze zomaar laten 'studeren' in een nagenoeg leeg lokaal waar je eigenlijk niets kan doen levert hooguit een uur studie op. Langer blijf je niet werken aan iets dat geen einde kent of nut heeft op zich. Plus dat het handen vol gemeenschapsgeld kost.
Dat geld komt op zijn beurt van de RVA, die het mits de nodige verantwoording moeten ontvangen uit het budget dat de staat daarvoor voorziet. De exacte cijfers voor 2008 kan u hier vinden.
Deze laatste krijgen het uit uw portefeuille (en ook de mijne trouwens).
Elk rechtgeaarde liberaal of weldenkend mens in het algemeen zou hierbij vragen stellen.
Je laat toch geen klassen van x-aantal man naar een plek komen waar ze niets moeten doen heel de dag en waar je ze dan betaalt om eigenlijk inactief te zijn.
Dit is het volledig tegenovergestelde van wat men 'activeringsbeleid' noemt. Iets waar ik in principe voorstander van ben.
Ik ben misschien wel een dopper, maar men mag me gerust opvolgen, opleiden en activeren,... geen probleem mee.
Alles is beter dan zeven uur op je luie krent te zitten naar het plafond staren terwijl je niets bijleert, niets moet doen en gewoon zelfs geen sollicitatiebrieven kan/mag versturen (ja, zelfs daar heb je op zulke dag dan geen 'tijd' voor gezien het lokaal geen toegang geeft tot de buitenwereld of internet).
Gelukkig is niet elke dag zoals die van vandaag, soms geeft men les of doet men daadwerkelijk iets. Maar ongeveer één derde van de tijd vervelen we ons. Een ander derde mogen we thuisblijven, en wat er over blijft is de echte nuttig bestede tijd waar de belastingen voor dienen.
Er zijn dus een paar mensen daar bij de vdab die letterlijk en figuurlijk slapend hun geld verdienen... en nee het zijn niet de werklozen.
woensdag 25 maart 2009
Blah
Vandaag een complete off-day.
Laat opgestaan, her regende en ik had koffie gemaakt (de dag ervoor op een timer gezet als een soort wekker).
Verder niet buiten geweest en me gewoon laten gaan, een beetje zitten lezen en vooral geen geld op gedaan.
Ik consumeer zo goed als niets meer. Ik drink goedkope koffie, heb geen TV en lees boeken uit die al lang uit hadden moeten zijn.
Sorry, maar ik ben vandaag geen fuck waard geweest. Gewoon omdat de nasleep van mijn bore-out zich nog laat voelen. Niets lijkt echt zin te hebben wanneer je dopt. Opeens ben je niet meer die office-rat die mee 's middags mag gaan eten en naar vakantie verhalen luisterd, opeens moet je niet meer op meetings zitten luisteren naar incompetent gelul, opeens heb je geen laptop en gsm meer nodig. Alles wat je daarvoor deed wordt meteen in zijn echte vorm in de juiste context geplaatst. Het was allemaal nutteloos, een langgerekte aanloop naar je ontslag.
Net zoals vele bedrijven is ook dit lang een wankele constructie. Waar zelfs een beetje ruggengraat ontbreekt en plaatsmaakt voor een eindeloos overlegmodel.
Ik wilde vandaag gewoon op de zetel liggen lezen, ik heb wat mensen opgebeld maar ik ben uiteindelijk maar gewoon wat spelletjes beginnen spelen op de computer. Ik heb geen nut. Er is maar één ding veranderd nu, ik word daar nu niet meer voor betaald door een bedrijf dat slecht draait, maar door een land dat slecht draait.
Morgen beter dan maar zeker, ik ben er van overtuigd dat ik niet de enige ben in deze tijden.
Laat opgestaan, her regende en ik had koffie gemaakt (de dag ervoor op een timer gezet als een soort wekker).
Verder niet buiten geweest en me gewoon laten gaan, een beetje zitten lezen en vooral geen geld op gedaan.
Ik consumeer zo goed als niets meer. Ik drink goedkope koffie, heb geen TV en lees boeken uit die al lang uit hadden moeten zijn.
Sorry, maar ik ben vandaag geen fuck waard geweest. Gewoon omdat de nasleep van mijn bore-out zich nog laat voelen. Niets lijkt echt zin te hebben wanneer je dopt. Opeens ben je niet meer die office-rat die mee 's middags mag gaan eten en naar vakantie verhalen luisterd, opeens moet je niet meer op meetings zitten luisteren naar incompetent gelul, opeens heb je geen laptop en gsm meer nodig. Alles wat je daarvoor deed wordt meteen in zijn echte vorm in de juiste context geplaatst. Het was allemaal nutteloos, een langgerekte aanloop naar je ontslag.
Net zoals vele bedrijven is ook dit lang een wankele constructie. Waar zelfs een beetje ruggengraat ontbreekt en plaatsmaakt voor een eindeloos overlegmodel.
Ik wilde vandaag gewoon op de zetel liggen lezen, ik heb wat mensen opgebeld maar ik ben uiteindelijk maar gewoon wat spelletjes beginnen spelen op de computer. Ik heb geen nut. Er is maar één ding veranderd nu, ik word daar nu niet meer voor betaald door een bedrijf dat slecht draait, maar door een land dat slecht draait.
Morgen beter dan maar zeker, ik ben er van overtuigd dat ik niet de enige ben in deze tijden.
zondag 22 maart 2009
Besparen (deel 9) - Amusement, lezen
Lezen is nog een vorm van amusement die voor werklozen uiterst geschikt is.
Je kan bijvoorbeeld naar de bibliotheek gaan om daar wat interessante boeken uit te lenen of naar tweedehandswinkels wat boeken uitzoeken die goedkoop zijn.
Een goed boek daar doe je, afhankelijk van je leestempo, toch al gauw een tweetal dagen over tot een week. Wanneer je een paar boeken uit de bib meeneemt kan je gerust de week doorkomen tot je weer naar de bib gaat. Kies een vaste dag uit in de week om de bibliotheek te bezoeken, zodat je een routine krijgt in het lezen en ook nog eens buitenkomt.
De openingstijden kan je hier vinden voor de steden Antwerpen en Gent:
Bibliotheken Antwerpen + openingstijden
Bibliotheken Gent + openingstijden
Je kan bijvoorbeeld naar de bibliotheek gaan om daar wat interessante boeken uit te lenen of naar tweedehandswinkels wat boeken uitzoeken die goedkoop zijn.
Een goed boek daar doe je, afhankelijk van je leestempo, toch al gauw een tweetal dagen over tot een week. Wanneer je een paar boeken uit de bib meeneemt kan je gerust de week doorkomen tot je weer naar de bib gaat. Kies een vaste dag uit in de week om de bibliotheek te bezoeken, zodat je een routine krijgt in het lezen en ook nog eens buitenkomt.
De openingstijden kan je hier vinden voor de steden Antwerpen en Gent:
Bibliotheken Antwerpen + openingstijden
Bibliotheken Gent + openingstijden
zaterdag 21 februari 2009
Bore-out
Vandaag was ik blij om een stukje te zien verschijnen in de pers (VRT - Terzake van 20 feb 2009) over het fenomeen 'bore-out'.
Een bore-out is een soort omgekeerde burn-out, waarbij je te weinig te doen hebt op het werk, er niet kan over praten om een of andere reden en waar je verder niet aan kan ontsnappen.
Zelf heb ik 8 jaar gewerkt op een vrij groot bedrijf waar zowat iedereen aan een bore-out leed.
Het resultaat is dat je aan jezelf begint te twijfelen aangezien je omgeving allemaal werk 'faked'. In meetings wordt er dan gewichtig gedaan over niemendalletjes, zolang de meetings maar lang duren (en er mail kan gechecked worden op de laptops) is het allemaal in orde.
Daarbij komt nog dat je dan toch werk begint te doen op een manier die de tijd sneller vooruit doet gaan, met de nodige koffie(klets) er tussendoor.
Het ergste is dat ik heel veel mensen tegenkom die in deze situatie zitten of gezeten hebben, en steeds komt hetzelfde verhaal terug: men houdt op management niveau een soort van stijl op die totaal niet strookt met het bedrijf.
Men wil veel doen (vooral met cijfers en grafieken op hoog niveau) maar op de werkvloer zijn er mensen die zich doodvervelen.
Er is heel veel mis met bedrijven waar dit gebeurd, ook misschien met de mensen die er werken.
Zelf heb ik twee keer geprobeerd een manager hierover aan te spreken, maar eentje is er afgevoerd met een depressie en de andere was al na enkele weken andere oorden gaan opzoeken.
De rest van de mensen daar waren vooral bezig met politieke commentaren te geven, kaarten, surfen, lezen en nutteloze meetings plannen waar dan uren werd gelult over niets. De paar mensen die wèl hard werkten waren op de lange duur alles zo beu en gaven het overwerkt op.
Heel veel bedrijven werken gewoon verkeerd, ze verdelen budgetten al naargelang de hardst roepende manager. Men verdeelt de "koppen" al naargelang de theoretische indeling van de taken. Maar niemand kijkt on-the-floor naar wat er moet gebeuren.
In mijn geval was het zelfs zo erg dat de managers die over onze afdeling moesten beslissen in een ander land zaten, en we deze mensen gedurende 8 jaar nooit gezien hebben. Naar het schijnt zijn ze wel eens op bezoek geweest, maar toen heeft men met de leiding eens goed gaan eten en enkele bars gedaan in onze hoofdstad.
Ik ben uiteindelijk uit mijn bore-out ontsnapt door totaal niks meer te doen gedurende 2 maanden. Niet meer op tijd komen, niet meer werken, niet meer naar meetings gaan, zelfs niet meer meedoen met het fritten halen en koffie drinken... gewoon er zitten en voor mij uit staren deed ik. Ik was de inzinking nabij.
Een mooie job met uitdaging van in de beginjaren werd al snel een totaal holle lege taak waarbij je nooit iets goeds kon doen.
Wanneer je hard werkte werd hetgeen je deed uit je handen getrokken door mensen die het zogenaamd beter konden. Wanneer je hard werkte en bijvoorbeeld verbeteringen in de producten voorstelde werd je op het matje geroepen. Wanneer je te weinig deed werd je beschimpt.
Dus: op de duur doe je net genoeg om niet ontslagen te worden, net genoeg om niet op te vallen en staar je voor je uit; tot je de verlossende telefoon krijgt dat men je diensten niet meer nodig heeft. (En daarna beginnen de problemen pas, wanneer je daarna in een firma terecht komt waar ze WEL werken en samen iets opbouwen).
De reportage is hier te zien:
http://cli.gs/8uSnT4
Een bore-out is een soort omgekeerde burn-out, waarbij je te weinig te doen hebt op het werk, er niet kan over praten om een of andere reden en waar je verder niet aan kan ontsnappen.
Zelf heb ik 8 jaar gewerkt op een vrij groot bedrijf waar zowat iedereen aan een bore-out leed.
Het resultaat is dat je aan jezelf begint te twijfelen aangezien je omgeving allemaal werk 'faked'. In meetings wordt er dan gewichtig gedaan over niemendalletjes, zolang de meetings maar lang duren (en er mail kan gechecked worden op de laptops) is het allemaal in orde.
Daarbij komt nog dat je dan toch werk begint te doen op een manier die de tijd sneller vooruit doet gaan, met de nodige koffie(klets) er tussendoor.
Het ergste is dat ik heel veel mensen tegenkom die in deze situatie zitten of gezeten hebben, en steeds komt hetzelfde verhaal terug: men houdt op management niveau een soort van stijl op die totaal niet strookt met het bedrijf.
Men wil veel doen (vooral met cijfers en grafieken op hoog niveau) maar op de werkvloer zijn er mensen die zich doodvervelen.
Er is heel veel mis met bedrijven waar dit gebeurd, ook misschien met de mensen die er werken.
Zelf heb ik twee keer geprobeerd een manager hierover aan te spreken, maar eentje is er afgevoerd met een depressie en de andere was al na enkele weken andere oorden gaan opzoeken.
De rest van de mensen daar waren vooral bezig met politieke commentaren te geven, kaarten, surfen, lezen en nutteloze meetings plannen waar dan uren werd gelult over niets. De paar mensen die wèl hard werkten waren op de lange duur alles zo beu en gaven het overwerkt op.
Heel veel bedrijven werken gewoon verkeerd, ze verdelen budgetten al naargelang de hardst roepende manager. Men verdeelt de "koppen" al naargelang de theoretische indeling van de taken. Maar niemand kijkt on-the-floor naar wat er moet gebeuren.
In mijn geval was het zelfs zo erg dat de managers die over onze afdeling moesten beslissen in een ander land zaten, en we deze mensen gedurende 8 jaar nooit gezien hebben. Naar het schijnt zijn ze wel eens op bezoek geweest, maar toen heeft men met de leiding eens goed gaan eten en enkele bars gedaan in onze hoofdstad.
Ik ben uiteindelijk uit mijn bore-out ontsnapt door totaal niks meer te doen gedurende 2 maanden. Niet meer op tijd komen, niet meer werken, niet meer naar meetings gaan, zelfs niet meer meedoen met het fritten halen en koffie drinken... gewoon er zitten en voor mij uit staren deed ik. Ik was de inzinking nabij.
Een mooie job met uitdaging van in de beginjaren werd al snel een totaal holle lege taak waarbij je nooit iets goeds kon doen.
Wanneer je hard werkte werd hetgeen je deed uit je handen getrokken door mensen die het zogenaamd beter konden. Wanneer je hard werkte en bijvoorbeeld verbeteringen in de producten voorstelde werd je op het matje geroepen. Wanneer je te weinig deed werd je beschimpt.
Dus: op de duur doe je net genoeg om niet ontslagen te worden, net genoeg om niet op te vallen en staar je voor je uit; tot je de verlossende telefoon krijgt dat men je diensten niet meer nodig heeft. (En daarna beginnen de problemen pas, wanneer je daarna in een firma terecht komt waar ze WEL werken en samen iets opbouwen).
De reportage is hier te zien:
http://cli.gs/8uSnT4