Gastblog: VDAB en samenwerken met de privé: Alexander Calder

Klein woordje uitleg: een tijd geleden kreeg ik van een lezer van deze blog bijgevoegde getuigenis binnen. Ik zet het hier op mijn blog, gewoon om enig tegengewicht te bieden tegenover de VDAB-goeie-jongens blabla die ze op hun blogs en in de pro-regime media loslaten.
Ik krijg ook meer en meer getuigenissen binnen van mensen binnenin VDAB, maar deze ga ik op'n keer mooi bundelen en er een vervolgverhaal over schrijven.
Met dank aan de anonieme schrijven van dit mooi stukje proza (dat jammer genoeg niet tot de fictie-afdeling behoort), een getuigenis over een privéfirma die zo te zien qua gijzelen-van-werkzoekenden niet moet onderdoen voor VDAB zelf.

Dennis

---

De VDAB en Alexander Calder: een falen om hoogopgeleiden te begeleiden naar een job.

Mijn eerste ervaring met de VDAB en één van haar private partners, Alexander Calder, deed ik vorig jaar op. Om deze ervaring te kunnen begrijpen, moet ik eerst iets kwijt over mijn achtergrond. Ik ben historicus en leerkracht van opleiding en met die twee diploma’s is het helemaal niet eenvoudig om een vaste betrekking te vinden in het onderwijs. En het is zeker en vast geen evidentie om een vaste job te vinden met deze kwalificaties. Daarom hoop ik op een carrière in het onderwijs. De situatie daar is allesbehalve rooskleurig. De meeste leerkrachten geschiedenis hoppen van interim naar interim, van school naar school, in de hoop om na tien jaar te landen in een vaste betrekking. Velen van hen verlaten het onderwijs (1/4 van de startende leerkrachten) ook wegens een gebrek aan werkzekerheid en de mogelijkheid om een leven uit te bouwen. Ik heb de afgelopen twee schooljaren tot mijn grote spijt vaak thuis gezeten. Dat is mijn situatie en een goede vriend raadde mij aan om eens aan te kloppen bij Alexander Calder, een privaat bedrijf dat werkzoekenden intensief begeleidt naar een nieuwe job. Hoe ben ik daar nu terecht gekomen?

Vorig jaar werd ik door de VDAB opgeroepen om mij persoonlijk aan te bieden bij één van hun consulenten. Zij zou mij begeleiden bij mijn zoektocht naar een nieuwe job. Van begeleiding was er bijzonder weinig sprake, maar eerder van een grondige sociale controle. In eerste instantie vroeg zij aan mij om al mijn sollicitaties aan haar voor te leggen. Deze had ik gebundeld in de zogenaamde sollicitatie-werkmap, een map vol met afwijzingen van werkgevers. Blijkbaar wou de consulente eerst en vooral weten of ik wel bereid was om te werken. Pas nadat ze had vastgesteld dat ik geen profiteur was, ging ze over naar de effectieve begeleiding. Ze stelde vast met haar eigen ogen dat ik kon solliciteren. Mijn motivatiebrief was opgesteld in een keurig algemeen Nederlands zonder spellingsfouten en de lay-out was tiptop in orde. Ook mijn curriculum vitae mocht er zijn. Tijdens dit gesprek vermeldde ik het gesprek dat ik had gehad met mijn kameraad over Alexander Calder. Voor ik het wist, had ze de telefoon vast en belde ze lokale vestiging van Alexander Calder op om mij daar in te schrijven. De dag nadien mocht ik bij hen langs gaan om allerlei psychologische testen te ondergaan en rap en onder een grote groepsdruk een contract ondertekenen. Ik hing voor bijna negen maand vast aan Alexander Calder. Dat was het begin van negen maand durende hel die ik hier in enig detail wil bespreken.

Ik zou een essay van dertig bladzijden kunnen schrijven over de wantoestanden bij Alexander Calder. Dat is natuurlijk te lang en daarom lijkt het mij aangewezen om mijn kritieken, mijn misnoegen en mijn frustraties punt per punt te behandelen.

Ten eerste moet er gewezen op de natuur van dit bedrijf. Alexander Calder is een privaat bedrijf dat werkzoekenden (werklozen bestaan niet meer in de hedendaagse actieve welvaartsstaat) begeleidt naar een job. Normaal gezien is het de VDAB, een staatsinstelling, die deze categorie van burgers, moet begeleiden. Tien jaar geleden, onder de paarse regering, heeft men beslist om deze belangrijke staatsactiviteit te privatiseren. Vandaag de dag zijn er tientallen private instellingen actief in Vlaanderen die werkzoekenden begeleiden naar werk. Alexander Calder is daar slechts één van. Ik heb vooral politieke problemen met het feit dat deze bedrijven winst maken op de kap van werkzoekenden. Het gaat hier om een fundamenteel ethisch punt: winst maken op de kap van zwakkeren is een praktijk die niet thuishoort in een moderne beschaafde samenleving. Daarbij wil ik ook nog even vermelden dat de VDAB wel degelijk beschikt over de expertise om werkzoekenden te begeleiden. Deze expertise kunnen ze niet meer aanwenden. Daarover bestaat er binnen de VDAB ook heel wat frustratie over.

Mijn tweede punt sluit nauw aan bij het eerste punt. Private bedrijven zoals Alexander Calder worden gesubsidieerd met het geld van de werkende burger. Dit systeem van subsidies is allesbehalve transparant en kan gemakkelijk misbruikt worden. Er is bijzonder weinig informatie beschikbaar over dit systeem. Maar mijn ervaring leert dat het systeem ongeveer als volgt in elkaar steekt: per werkzoekende die Alexander Calder begeleidt, krijgt ze een subsidie. Er wordt ook een bonus uitgekeerd als ze een werkzoekende begeleiden naar werk. Maar hoe bewijst Alexander Calder dat door hun inspanningen er een werkzoekende minder is? Laat ik dit even illustreren aan de hand van mijn voorbeeld. Mijn traject begon vorig jaar in september. Begin november had ik eindelijk een interim in Brusselse school. Er bestond geen enkel verband tussen de inspanningen van Alexander Calder en het feit dat ik plots voor een korte periode een job had in het onderwijs. Ik had gewoon het juiste profiel en werd opgebeld door de directeur van die school. Toch kan Alexander Calder dit verkopen aan de Vlaamse staat dat zij mij aan job hebben geholpen en kunnen ze dus deze bonus incasseren. Tijdens mijn traject is dit zelfs tweemaal voorgevallen.

Ten derde wil ik het ook even hebben over de geleverde kwaliteit van het werk van Alexander Calder. In mijn geval kan dat alleen maar omschreven worden als zwaar ondermaats. Ook deze klacht is vrij complex en daarom splits ik hem op in de volgende problemen: differentiatie, de sociale controle, de kwaliteit van de workshops en de individuele begeleiding.

Differentiatie: Er werd mij in het begin verteld dat de groepen gedifferentieerd zouden worden op basis van niveau. In de realiteit kwam ik terecht in een groep van mensen die vrij laag opgeleid waren (arbeiders, kapsters, jongeren die hun middelbaar niet hebben afgewerkt) Het meest frappante voorbeeld daarvan is een vrouw met een doctoraat die zat in een groep met vooral arbeiders. Voor alle duidelijkheid: ik heb geen problemen met mensen die laag opgeleid zijn. De meest van hen waren vriendelijke en joviale mensen die bereid waren om te luisteren naar jouw verhaal. 

Maar je kan niet ontkennen dat er een fundamenteel niveauverschil bestaat tussen mensen met een masterdiploma en mensen met een BS0-diploma. Sommige van mijn collega’s hadden nog nooit een computer van dichtbij gezien. Ze wisten niet hoe ze het programma word moesten openen, hoe ze een brief moesten schrijven en hoe ze een e- mailadres moesten aanmaken. En dan begin ik nog niet over de vele spellingsfouten (“afgestudeert” in de plaats van “afgestuurd”, “traituur” in de plaats van “traiteur”.) die ik mocht opsporen. Ik voelde mij vaak gewoon een werknemer van Alexander Calder in de plaats van een werkzoekende die begeleid werd naar werk.

De sociale controle: Een dag bij Alexander Calder vertoonde een vast patroon. We moesten stipt aanwezig zijn om negen uur. Indien we een kwartier te laat waren, werd dit beschouwd als een ernstig overtreding. Dan waren we officieel afwezig en kon dit gemeld worden aan de VDAB die op zijn beurt dit kon overmaken aan de RVA die eventueel sancties kon nemen. Het eerste uur van dag zaten we samen aan een tafel waarbij iedere werkzoekende moest vertellen hoeveel sollicitaties hij of zij had gedaan in de afgelopen week. Mensen die veel hadden gesolliciteerd, werden geprezen en zij die weinig hadden gesolliciteerd in de ogen van de begeleider, kreeg bij wijze van spreken een veeg uit de pan. De werkbereidheid van een werkzoekende werd trouwens herleid tot het aantal sollicitaties die hij of zij had verricht. Dat is natuurlijke klinkklare onzin die gemakkelijk weerlegd kan worden. Bepaalde werkzoekenden zitten in een heel specifieke branche waar er weinig vacatures verschijnen. Als er dan één verschijnt, zijn ze wel als de kippen bij om te solliciteren. Ook zij zijn gemotiveerd om werk te vinden. 

Alle sollicitaties moesten ook genoteerd worden op de befaamde sporenkaart. Indien de RVA een werkzoekende opriep, kon hij aan deze staatsinstelling gemakkelijk bewijzen dat hij weldegelijk vaak genoeg solliciteerde en dus recht had op een uitkering. Dit brengt mij bij het belangrijkste punt: de vernederende sociale controle. Op zich heb ik ook niets tegen sociale controle. Sociale controle zorgt ervoor dat mensen zich beheersen. Het is met andere woorden productief en maakt ons tot wie we zijn. Maar niet alle vormen van sociale controle zijn echter even productief. De sociale controle bij Alexander Calder kwam neer op het bekampen van het stigma van het profitariaat, een mythe die heel sterk leeft onder de bevolking. Verschillende sociologen hebben echter al duidelijk bewezen dat het profitariaat een mythe is. Het merendeel van de werkzoekenden wil weldegelijk werken, maar vaak krijgen ze de kans niet omwille van verschillende factoren: een slechte economische conjunctuur, een gebrek aan werk of een enorme competitie onder werkzoekenden Deze mythe wordt vaak opnieuw gemobiliseerd door rechtse partijen zoals Open-VLD en N-VA om het beleid ten aanzien van werklozen te verstrengen. Maar ik wijk af. Laat ik terugkeren naar het sociaal stigma dat leefde bij Alexander Calder. Er heerste daar een sfeer van wantrouwen ten aanzien van de werkzoekenden. Wij moesten alles bewijzen op papier. Ze geloofden ons niet op ons woord als wij hadden gesolliciteerd voor een bepaald job. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat vele werkzoekenden er niet naar uit keken om opnieuw een dag je broek te verslijten bij Alexander Calder.

De kwaliteit van de workshops: Na het overlopen van de sollicitaties van de afgelopen week kregen we ook workshops. Die gingen over diverse thema’s gaande van het sollicitatiegesprek, de motivatiebrief tot het CV. De meeste daarvan waren voor mij onzinnig. Ik wist hoe ik een CV moest opstellen, hoe ik een motivatiebrief moet schrijven en hoe ik een gesprek moet een werkgever moest voeren. Ja, ik weet dat ik deftige kledij moet aantrekken voor een gesprek en dat ik niet mag stinken. Voor de laaggeschoolden was dit misschien wel af en toe nuttig. Maar ik zat mij daar meestal oneindig te vervelen. De lesgever was wel gemotiveerd en vanuit pedagogisch staken bepaalde zaken wel goed in elkaar. Hij doceerde niet, maar ging openlijk in gesprek met ons. Dit leidde er wel toe dat we heel vaak afweken van het onderwerp. De meeste van die workshops waren gewoon gezellige babbels tussen de lesgever en de werkzoekenden. In de namiddag werden we geleid naar de computerzaal waar we moesten solliciteren. Van begeleiding was geen sprake meer. Dat op zich verantwoordt de volgende boute stellingen: eigenlijk kan Alexander Calder samengevat worden als een dure vorm van kleuterbegeleiding van werkzoekenden die gefinancierd wordt door het belastinggeld van de werkende burger. 

De individuele begeleiding: Alexander Calder gaat er ook prat op dat werkzoekenden bij hen geen nummer zijn. We zijn werkzoekende met een eigen verhaald en dat vergt een individuele begeleiding. Er werd daarom ook individuele begeleiding voorzien. Om de vier weken werd er een persoonlijk gesprek voorzien tussen de werkzoekende en de begeleider. Op dat moment gingen er ook geen workshops door. Dat gesprek was meestal een gezellige klets tussen de werkzoekende en de begeleider. Vaak ging het over ons privéleven en af en toe kregen we een belachelijke tip. (“Je moet breder zoeken.” “Solliciteer niet enkel voor het onderwijs.”) Alsof ik dat soort van zaken niet wist.
Het toppunt van de individuele begeleiding was wel de mail die iedere werkzoekende iedere week kreeg van Alexander Calder. De mail heette de persoonlijke selectie van Alexander Calder. Dat klinkt goed. Op basis van ons persoonlijk profiel werden er vacatures naar ons doorgestuurd. Wat een prachtige wereld! In werkelijkheid was dit een grote farce. In de negen maand die ik vertoefde bij Alexander Calder, heb ik ooit een vacature ontvangen die bij mij paste. Deze kritiek is trouwens ook van toepassing op de VDAB. Ook zij versturen nog geregeld mails met zogenaamde geschikte vacatures. Onlangs werd ik nog door hen gecontacteerd om te solliciteren voor een vacature bij een hogeschool. Het ging om een job als docent in een bepaalde discipline waarvan ik nog nooit had gehoord. Van ons wordt er dan ook verwacht dat we daarvoor solliciteren. Ik dacht het niet. In iedere mail wordt er ook nog eens duidelijk vermeld dat we moeten solliciteren als we onze uitkering willen behouden. 

Ik ben nu eindelijk verlost van Alexander Calder. Na de zoveelste interim in het onderwijs werd het voor hen ook duidelijk dat ik daar weinig te zoeken had. Ze hebben mijn contract afgesloten en hebben mij laten gaan. Daarmee kwam er een einde aan absurd verhaal zoals alleen een Kafka het kan beschrijven. De belangrijkste conclusie lijkt me de volgende te zijn: wetenschappelijk onderzoek in Nederland heeft onomstotelijke aangetoond dat de zware disciplinerende sociale controle via deze programma’s niet werken. Er zijn via deze programma’s niet minder werklozen. Dan lijkt het mij zinloos dat de Vlaamse overheid miljoenen euro’s verspilt aan deze programma’s. Deze miljoenen kunnen evengoed gebruikt worden om minder te besparen en ervoor te zorgen dat burgers hun job niet verliezen.

door: Anoniem  -  Oktober 2015 

Alarmknopjes voor iedereen!

Alarmknopjes voor bange VDAB'ers... denk dat een mooier symbool voor het regime Michel I niet bestaat.
Spijtig dat we de sancties overlaten (en meer macht) aan een lokaal systeem vergeven van de racisten, zakkenwassers, lamzakken en mensen die niemand ècht vooruit willen helpen. Het soort ambtenaren die toegeven enkel voor de vakantie en de vele voordelen daar rond te lopen en werklozen als paria's behandelen,..maar zelf niet eens hun eigen laptop deftig kunnen beheren.

De echte parasieten van onze samenleving zijn diegenen die teren/leven en geld krijgen in de vorm van subsidies om te doen alsof ze mensen aan werk helpen, terwijl ze in realiteit enkel tijdelijke (en zeer lame) oplossingen zoeken die voorgekauwd werden door een al even marketing-gericht lame systeem onder leiding van een bende rechtse kwieten met Fons Leroy aan de top (ja ik heb het gezegd).

En nu gaat men deze bende laksheid-met-profiteurs (want dat zijn ze) dan nog uitrusten met een laf beschermknopje ook.
Want o-wee, er zou eens een "marginale dopper" met zijn vuist op het gezicht van een vdab'er moeten willen kloppen omdat z'n centjes worden afgepakt. (Vrij contradictorisch dat het systeem nog wel geld uitdeelt aan mensen die zonder werk vallen, maar tegelijk een bende ambtenaren in dienst houdt om zoveel mogelijk mensen te schrappen uit ditzelfde systeem... de vraag is wie nu wie aan werk helpt.)

't is een beetje zoals sigaretten verkopen en er tax op heffen en tegelijk subsidies geven om te stoppen met roken... De schizofrenie is kompleet.

Hopelijk komt er bij het indrukken van zo'n alarmknopje eens een keer geen hulp opdagen voor de VDAB'er in kwestie, omwille van de besparingen ofzo (want ironie mag ook)...  "V-for Vendetta"-toestanden zijn niet ver af meer eigenlijk.

RVA die sanctioneerde ook, en deed dat op basis van feiten en regels,... VDAB daarentegen krijgt nu echt tè veel macht, de mensen die daar zitten heb ik al iets te vaak aan "het werk" gezien (ook achter de schermen) om daar ook maar enig vertrouwen in te hebben.
Het volk laat intussen begaan... want 'het is toch maar om u tegen doppers te beschermen'.
Wat is't volgende dat ze gaan criminaliseren?
Mensen die aan't loket van Electrabel komen klagen?
Mensen die hun e-ID komen halen?
Of gewoon iederèèn die niet lid is van 'de partij'?

Ik eis ook een alarmknopje.
Als werkloze wil ik op een knop kunnen drukken wanneer een zuurpruim van VDAB me onterecht dingen voorstelt die totaal irrelevant zijn met mijn skills, of deadlines zet waar ze zich dan zelf niet aan houden, of me op eigen kracht naar de andere kant van't land stuurt om een certificaat op te halen waar je dan achteraf niks mee bent, of wanneer de instructeurs dreigende taal spreken, of niet komen opdagen voor hun werkdag terwijl de werkloze in de opleiding er wel moet zitten en letterlijk gegijzeld wordt door een systeem dat enkel subsidies wil incasseren.
Hopelijk komen ze me dan redden.
Ik wil ook een alarmknop wanneer de vdab'er die voor me zit niet met z'n eigen computer kan werken, of wanneer ik racistische praat hoor tussen twee vdab-medewerkers over een werkloze...

Maar dat zal ook niks worden zekers?

Waarschijnlijk niet...

VDAB kwaliteit nooit gechecked

Enkele jaren terug, zat ik in een soort klassenraad van een vdab cursus-centrum. Van elke opleiding mochten er twee afgevaardigden komen, om dan in't bijzijn van Fons Leroy (de man zelf) en een boel leidinggevende mensen van VDAB hun mening te geven over de cursus in kwestie.
Deze mening was tot stand gekomen na een kleine vergadering met de klas, samenwerken met een stuk of 16 mensen schept immers een zekere band.

Toen het onze beurt was, konden we onze mening vertellen. Het kwam er in het kort op neer dat we de klas die voor ons kwam nog hadden gezien (deze waren enkele eindoefeningen aan't maken toen) en de klas na ons was inmiddels ook al bezig.  We hadden dus met deze drie 'leerjaren' kunnen overleggen en het kwam er op neer dat de cursus zeer traag en vrij matig werd gegeven. Meer nog, er werd eigenlijk op de twee laatste maanden na, niet echt veel gedaan dat nuttig kon genoemd worden.
Daarbij was het beginnersniveau (om iedereen te kunnen laten instappen) zo vreselijk laag (op nul) gezet in't begin, dat je bijna de muren op liep van verveling.

We vroegen ons openlijk af of 10 maanden dopgeld betalen, voor een cursus waar je eigenlijk niet veel mee was, en waar je nauwelijks werk mee vond wel nuttig was (velen van ons waren op dat moment al 3 maanden op zoek naar een stageplaats, waar men ons zo goed als gratis kon in dienst nemen).

De vraag naar Fons Leroy werd toen gesteld, of het niet beter was de lat iets hoger te leggen en meteen ook opvolging te organiseren. Op deze manier zou VDAB kunnen weten of de personen die de opleiding hebben gevolgd, na pakweg 2 jaar, nog werkzaam zijn in die sector.  Dit zou ook helpen om bedrijven op te sporen die systematisch vdab'ers aanwerven en ze te vervangen door de volgende lading goedkope werkkrachten 6 maand later.

Het antwoord was zeer onthutsend: de opleiding korter maken ging praktisch niet omdat er afspraken waren met 'leveranciers' en de docenten. En opvolging ging ook niet omdat "de vakbond" hier tegen was, omdat dàt dan weer tegen de docenten en vdab zou kunnen gebruikt worden.

Ik vroeg toen, welke fabriek er zaken produceert, zonder aan kwaliteitscontrole te doen aan het einde van de lopende band. Want da's wat VDAB doet: ze geven (op uw kosten) een opleiding, om maanden later zelfs niet te kunnen zegeen of:
- bedrijven met de opgeleide mensen iets kunnen aanvangen (buiten ze misbruiken als goedkope tijdelijke werkkrachten)
- werklozen er op langere termijn mee aan een job konden geholpen worden (toch het HOOFDDOEL van VDAB dacht ik)
- er al dan niet enige kwaliteits-check was op de opleidingen zelf.

Ik ging naar huis daarna, beseffende dat VDAB er in dit geval vooral op uit was korststondig cijfers te laten halen vd politieke klasse.

Waarom knelpuntberoepen niet ingevuld worden - deel 2

Ik voelde me genoodzaakt een tweede deel te schrijven over het hoe en waarom in verband met het niet ingevuld geraken van knelpuntberoepen.

Veel hangt uiteraard af van welk soort knelpuntberoep, maar in grote lijnen zijn er gelijkenissen te vinden in de manier waarop nieuwe werknemers naar deze beroepen worden geholpen.

Het is frappant uiteraard, dat men met een werkloosheidsgraad van boven de 10% (op sommige plekken zelfs 15.7% zoals in Antwerpen) toch geen mensen schijnt te vinden voor bepaalde beroepen.

In deel een lichte ik al toe hoezeer de VDAB in de eerste plaats een stevige dam opwerpt naar de kandidaten toe. Zelfs kandidaten die perfect voldoen aan de 'skills' die nodig zijn, worden vaak geweerd omdat ze geen affiniteit met het beroep hebben.  Wat in mijn opinie waanzin is, wanneer een vrachtwagenchauffeur (om hen maar weer als voorbeeld te nemen) een opleiding hulpboekhouder wil gaan volgen (knelpunt), en hij voldoende kan rekenen en talen machtig is, dan zie ik geen reden om hem te weigeren.
De motiviatie moet hier de hoofdreden zijn om iemand al dan niet toe te laten (en die motivatie is snel te meten door de resultaten behaald tijdens de opleiding niet?). Maar zulke mensen gaat men dan weigeren omdat ze blijkbaar 'geen feeling' hebben met de betreffende beroepen.
Tja, zo blijf je natuurlijk met vacatures zitten die nooit ingevuld geraken (en behalve de vdab-medewerkers die de testen afnemen, zijn er geen mensen aan een baan geholpen).

Andere oorzaak:

Maar er is nog een andere oorzaak: de wachrij voor zulke opleiding is vaak erg lang (niet omdat er zo veel kandidaten zijn, maar omdat de opleidingsplaats gewoonweg ontbreekt).
Voor bepaalde beroepen zoals buschauffeur of bediendenopleidingen gaat het van 2 maaanden tot 2 jaar!!!
(Er zijn gevallen bekend van mensen die letterlijk al jaren wachten, en intussen volledige werkloosheidsuitkering krijgen -bedenkelijk in tijden van budgetproblemen- in afwachting van hun opleiding)

Op deze manier zet je mensen die al werkloos zijn natuurlijk voor een dilemma: wachten tot je de opleiding kan beginnen, of een voorlopige baan zoeken die misschien ver onder je niveau ligt (lees: horeca, schoonmaakbedrijven, callcenters....).
Wanneer deze werklozen dan tijdens de wachtrij-tijd dan een andere job aannemen, hebben ze geen recht meer op deze opleiding, en worden ze van de wachtrij geschrapt.

Je kan dus maar beter gewoon werkloos blijven (wat vdab graag heeft en zelfs aanraadt in sommige opleidingen!) zodat je de wachtrij niet in gevaar brengt en uiteindelijk kan starten aan de opleiding.

Misschien hoog tijd dat men wat andere visies gaat hanteren inzake knelpuntberoepen.
Op zich vind ik het goed dat er zo'n lijst bestaat, zodat je weet in welke beroepen je meer kans maakt op open vacatures (al klopt zelfs dat verhaaltje niet, aangezien deze lijst op een rare manier wordt samengesteld).
Maar dan opleidingen voorzien om deze beroepen in te vullen, zou vooral een zaak moeten zijn van het onderwijs.
Op de tweede plaats zou men mijns inziens meer moeten spelen op het samenwerken met bedrijven die echt nood hebben aan deze werknemers, niet met een 'theoretische vraag naar...'.
In concreto; waarom richt men samen met de bedrijven die deze knelpuntwerknemers nodig hebben, geen aparte divisie op waar men specifiek mensen die gemotiveerd zijn gaat opleiden? Waarom blijft alles zich afspelen in trage, duffe, vdab opleidingen die elk jaar minder raakvlak hebben met de echte nodigen van de bedrijven?
En de hamvraag blijft... waarom zeggen een boel bedrijven sàmen niet gewoon de samenwerking met VDAB stop om dan samen één pot bijelkaar te leggen en daar mee eigen ECHTE opleidingen te voorzien? Of is de nood dan toch niet zo hoog dan beweert?

outplacement - end of the line

Vandaag heb ik veel te doen. Ik ben (als werkloze dan nog) om 6u opgestaan, ben begonnen met de huishoudelijke taken, daarna iemand uit de nood geholpen door haar naar het werk te brengen en nu maak ik me klaar om naar mijn outplacemenet te gaan praten.

Ik ga de man in kwestie meteen ook zeggen dat na bijna een jaar praten het echt niet veel zin heeft.  Wanneer men outplacement gebruikt om de eigen werknemers een loon te geven en de werklozen "bezig te houden", is't voor mij duidelijk: hier zit geen vooruitgang in.

Wanneer ik een voorstel doe tot opleiding, is er geen geld voor zogezegd. Wanneer ik een voorstel doe om van branche te veranderen, wordt me dit afgeraden (of laat men me twijfelen). En wanneer ik vraag om het dossier bij de RVA even mee op te volgen omdat ik er zelf geen blijf meer mee weet, gebeurd er totaal niets (zelfs niet na herhaalde vragen van mijn begeleider).

Eindconclusie is duidelijk: bij SBS zitten bepaalde mensen die neerkijken op werkzoekenden (in de wandelgangen heb ik daar trouwens al ronduit oneerlijke gesprekken opgevangen tussen begeleiders). Daarbij komt nog dat de begeleiders die het echt goed menen (want die zijn er zeer zeker) meer bezig zijn met de psyche van de werkzoekenden en met hun eigen pleziertjes, dan met echt mee naar oplossingen zoeken.

Mijn standpunt blijft: een werkloze in Vlaanderen is een rondlopende zak met overheidsgeld en subsidie waar outplacement bedrijven, interims en de vdab om de beurt een duit uit nemen en er nagenoeg niets voor in ruil geven.

Inmiddels zet ik mijn drukke dag verder... ik rijd rond, tracht mijn dossier en administratie op orde te houden en hoop nog met enkele mensen te praten ivm. een open vacature waar men intern me ging voor aanraden - iets waar mensen nogal tuk op zijn tegenwoordig, maar waar meestal niet veel van in huis komt omwille van HR diensten die er meer niet dan wel aanwezig zijn). Maar da's voor een andere blogpost...

Wie geeft er nu wie werk?

Achtereen zijn er meer mensen aan het werk om mensen aan het werk te helpen, dan dat er mensen aan het werk zijn.  - Gerrit Komrij

Verbazend hoe veel waarheid er in dit citaat schuilt.  Anno 2012 zie je dat er een ware industrie is ontstaan rond de illusie van de "ideale job" geven aan mensen.
 
Niets fout uiteraard om andere mensen trachten aan een goede baan te helpen.  Maar er zijn grenzen vind ik. Een van die grenzen, is dat de belastingbetaler (en dus ook de werkloze zelf) niet moet betalen om een ander individu zich te laten begeleiden, terwijl alles wat je hier mee wil bereiken het "in orde" zijn is.
Je kan je als werkloze in België de vraag stellen of je niet een soort wandelende portefeuille bent met staatsgeld in de beugel.  Zo voel ik me momenteel. Ik ben de legitimatie van het van de schatkist naar bankrekening schuiven van belastingsgeld, waarbij de maatschappij en ik zelf niets in ruil krijgen.

Zelf heb ik geen geld, maar mijn profiel als werkloze na een faillisement, is wèl belastingsgeld waard. 
Ik ben dus virtueel (en zo blijkt, ook reëel) geld waard.  Niet als werkende burger, maar als werkloze , consument en "te begeleiden" uitkeringstrekker.

De staat stelt namelijk subsidies ter beschikking aan organisaties die me bijstaan in het zoeken naar 'een nieuwe uitdaging'.  Gezien daar dus geld aan vast hangt, vervult men maar al te graag deze taak, ook al betekend dat om urenlang naar gezeur van werklozen te luisteren.

Ik werd opgeroepen om naar een infosessie van SBS te gaan luisteren (skillbuilders).
Deze organisatie bestaat veelal uit freelancers (en ex-psychologie studenten, ik vroeg me al af waar men in deze maatschappij dit profiel na hun unief jaren bleef dumpen,.. bij bedrijven als SBS dus). 
Ze gaan met je praten, en pakken jouw dossier persoonlijk aan.
Althans, dat is het opzet,... in realiteit wil men je een "persoonlijke coach" aansmeren, die in ruil voor jouw subsidie-tegenwaarde je CV analiseert en de meest opvallende nadelen aan je persoonlijkheid aan gaat pakken, meestal in een door de werkloze af te tekenen gesprek van een uur of zo. Iets wat mijn inziens om het even wie met een minimale mensenkennis en denkvermogen je ook kan bezorgen, ... gratis.

Je bent als werkloze dus aangewezen (verplicht) om dit soort geintjes te volgen; ofwel bij vdab, of bij sbs of andere kantoren die je gaan begeleiden.  Het is officieel allemaal heel vrijblijvend, maar na een tijd merk je dat men al bij een tweede contact de stok achter de deur houdt, namelijk het contacteren van de rva.

Wat me stoort is dat al deze mensen waar ik mee in contact kom: werk hebben dankzij mijn werkloosheid.
Deze mensen zouden dus in theorie volledig met hun duimen zitten draaien moest ik werk hebben niet? Nee dus, ... ze hebben er met andere woorden baat bij dat de arbeidsmarkt zo vloeibaar, onstabiel mogelijk draait, zodat steeds meer mensen om de x-aantal jaren bij hen dienen aan te kloppen (vooral vdab is hier meester in). Ze zorgen wel voor werk voor jou hoor, maar liefst niets waar je tot je 65 jaar vast in dienst bent. 

Ik begin gewoon te tellen, want mijn (al dan niet) gezond boerenverstand zegt me dat er dus naar mijn aanvoelen een waarheid zit in de beroemde quote.
- De SBS begeleider plus de coaches die de trainingen geven
- De Vdab consulent (ik heb er al 2 gezien nu)
- De mensen aan de respectievelijke inkombalies van deze twee instellingen reken ik niet mee, maar daar zitten er ook toch maar mooi.
- Het sociale secretariaat van de curator die mijn papieren (3 maanden te laat) in orde brachten
- De curator, plus assistente
- De vakbondsmedewerkers die mijn dossier in orde brachten (ik heb er 4 in totaal persoonlijk gesproken).
- De mensen van de 4 interimkantoren waar ik bij zit
- Het personeel van de RVA die me mijn statu-update stuurt
- Het personeel van het FSO (ook rva) die mijn specifieke status voor het faillisement opvolgen.
- De Selectieburo's waar ik ingeschreven ben (3 in totaal).
...

Een ruwe schatting geeft me een 22-tal mensen die dankzij het faillisement van een KMO'er met te veel capsones, aan het werk zijn. Tweeëntwintig mensen die waarschijnlijk (en hopelijk) niet allèèn mij als klant hebben, maar wel meerdere mensen verder helpen. Het personeel van de vakbond bijvoorbeeld, ziet heel de dag tientallen klanten, de assistente van een curator (stel ik me zo voor) iets minder.

Je kan er dus met een andere ruwe schatting van op aan dat er voor elke werkloze wel 2 mensen rondlopen die hem terug aan het werk willen helpen.

Moesten al deze subsidies en lonen (om het niet te hebben over hun kosten) aanbesteed worden om bijvoorbeeld extra infrastructuurwerken uit te voeren (allerhande, van bruggen bouwen tot wi-fi installeren in heel de stad....) dan zouden mensen als ik misschen aan het werk zijn in plaats van in een kleffe vergaderruimte voor de vierde keer te moeten uitleggen waarom je je CV in acht versies hebt opgesteld ("Omdat ik dat aan pas aan het soort bedrijf mijnheer, sommige willen het op 1 pagina, andere op meerdere, sommige in't Engels, andere in't Nederlands....")

Deze softe-werksector-mensen hebben allen jobzekerheid onder dit beleid, een beleid dat regering na regering meer intollerant en strenger wordt tegenover de werklozen, maar niet inziet dat de drijvende kracht achter werkgelegenheid niet te vinden is bij uitgerangeerde psychologen en mensen die graag op witte borden schrijven om dan om 16u stipt huiswaards te keren in een door mijn subsidies betaalde auto, maar bij mensen die naar een echte job op zoek zijn in een wereld waar enkel en alleen efficiëntie telt voor de aandeelhouders en het grootkapitaal.  Nuja, wie zit er ook dit beleid te bepalen?  Juist ja....

nogmaals hetzelfde

Zelfs de laatste dagen van deze cursus slaagt men er in om van de VDAB uit me te verbazen inzake dilletantisme.  Educatief verantwoord omgaan met leerlingen is hen totaal vreemd, zo was vandaag nog maar eens te merken.

Het was donderdag, maar de leerkracht was al sinds enkel dagen ziek. Iedereen kan wel eens ziek worden (ook al gebeurt dat dan vrij vaak met deze docent) maar hetgeen me vooral vebaast is dat men nul komma nul idee heeft van wat met de mensen aan te vangen wanneer de leerkracht er niet is. Zelfs op de meest vierkant draaiende jobs is er altijd wel vervanging voorzien, of op zijn minst een bezigheid om de dode momenten toch enigzins nut te geven.  Hier niet.  Iemand was de 'metro' aan't lezen die hij had meegepikt terwijl hij op de bus stond te wachten in de kou en regen.  Iemand zat een beetje in een boek te bladeren dat nog in de klas lag.  Dit, terwijl we thuis allemaal wel beter materiaal hebben staan, betere dingen te doen hebben en ongestoord zouden kunnen leren thuis. 
We vulden de appèl formulieren in, aftekenen dat je aanwezig was: hetgeen waar het om draait hier.

Normaal gezien, om educatief in orde te zijn, verwittig je de mensen op voorhand zodat ze niet in een lege klas komen opdagen. In mijn geval een lege klas vele kilometers en benzine van mij vandaan trouwens.
Ofwel zorg je voor alternatieve bezigheden, aangezien we toch binnen een week een groot eindexamen moeten afleggen lijkt het me niet zo moeilijk om een geschikte bezigheid te vinden: in de eerste plaats on te LATEN STUDEREN.

Maar neen, men verkiest ons acht uur lang in een stinkend lokaal zonder materiaal gevangen te zetten (want dat is het: vrijheidsberoving, men mag blij zijn dat we er geen PV van lieten opmaken door de politie).
De rit heen en terug is ook verloren studietijd trouwens. Weggeooid geld, tijd en milieubelastend rondrijden,... puur omdat men het vertikt leerlingen die een opleiding volgen te verwittigen.
Maar ach, we zijn toch maar üntermenschen nietwaar, werklozen, doppers die nul en geenerlij respect moeten krijgen en evenmin verwittigd moeten worden.  Mensen wiens naam men na enkele maanden nog steeds niet kent omdat ze geen zak interesse hebben om ons terug aan werk te helpen.

Nochtans is men er als de kippen bij om, wanneer je te laat komt 's ochtends, al na een kwartier op een verwijtend nasaal toontje aan je telefoon te hangen, te mailen en te sms'en.
Opeens kan het dan wèl uiteraard.  Een ambtenaar hier schiet pas in gang als hij mensen kan kloten (sorry voor al die ambtenaren die wel hun best doen... ze moeten wel ergens bestaan uiteraard en hun naam wordt besmeurd door dit soort slampampers).

Nog drie dagen te gaan, en men blijft overheidsgeld aanwenden om ons te pesten en tegelijk door middel van de meest inefficiënte constructies en middelen zichzelf aan werk te blijven helpen.
De VDAB is een verdoken vorm van werkloosheid, waar de werknemers zelf het uitschot en de uitvaagsels zijn, mensen die in geen enkel goed draaiend systeem zouden kúnnen werken vanwege te dom of te lui.

Ik kots er op.
Nog drie dagen en dan de relatieve vrijheid terugnemen, terug kunnen plannen, solliciteren,...  niet meer in eideloze files staan om dan een dag met je duimen te zitten draaien.

Loomheid

Patatje had zich vandaag zogenaamd overslapen.  Hij was te laat in de les, maar biechtte al snel op dat hij gewoon te veel 'groene sigaretten' had gerookt (we spreken hier over acht uur 's ochtends aankomsttijd,...).
Ook tussen de middag verdween hij even naar zijn wagen op de parking en zagen we hem 'relaxen' met een vettige rookpluim boven zijn hoofd.
Ik heb er eens smakelijk mee gelachen, aangezien het het zoveelste symptoom was van de demotivatie en de algehele nutteloosheid van deze vdab-cursus.
Het andere overduidelijke signaal dat we kregen vandaag, was dat de nabijgelegen fastfood drive-in ons een klantenkaart gaf 'omdat we zo vaak kwamen eten'.  Op zich een beschamend moment, vooral omdat we eigenlijk puur om onze dag een beetje op te vrolijken gaan eten daar.

Ik kwam thuis en zag ook dat de huisbaas mijn woning te koop had gezet.  (ook oude zakken en hebzuchtige duitenklievers moeten zo te zien iets doen om nog centen binnen te krijgen). 
Deze situatie is dus iets waarbij ik weer de nodige kosten zal moeten maken om te verhuizen en de hele administratieve rompslomp in orde te brengen. 
Nu ja, indien je werkloos bent krijg je uiteraard nergens een lening, hoe lang je daarvoor ook hebt gewerkt.  Dus iets kopen zit er niet in. (Hoewel ik mensen ken die eventjes werk hebben, dan een huis kochten en sindsdien nooit nog een dag iets hebben uitgevreten -die mensen krijgen krediet uiteraard-, geen wonder dat de banken af en toe eens een crisis doormaken waabij ze van de belastingbetaler honderden miljarden moeten krijgen om hen niet zelf in de goot te laten belanden).

Ik trek het me niet aan, ik ga minimalistisch leven, een kleine wraak op de maatschappij die me uit heeft gekotst: eerst in het onderwijssysteem, dan in op de werklvloer en nu in het 'sociale' vangnet. 
Nu ja, een sociaal vangnet is het wel, alleen jammer dat de mensen die het net vasthouden dezelfde zijn dan die je er telkens terug in duwen.

Kebab, waar doppers sterk van worden

Vandaag heb ik kip kebab gegeten van de Lidl.  Met wat half oudbakken brood.  Het was dat, of weer iets eten onderweg.
Mijn dagen beginnen te vroeg, en eindigen te laat om nog tijd te hebben voor een normale maaltijd.  Niet meteen de bereiding, maar vooral het in huis halen van de ingrediënten is een probleem.
Ik slaap niet veel, verdien zo goed als niets (op de schamele vergoeding na om aanwezig te zijn op de demotivatie-fabriek die men vdab noemt).  Verder doen we maar één ding: aftellen tot deze nutteloze hel afgelopen is.
Want nutteloos is het, ... we hebben vandaag op internet en met behulp van een paar 'insiders' uit de vorige klas kunnen achterhalen dat het model van ons leerplan niet echt aansluit bij de nieuwe geupdate versie die men in het onafhankelijk centrum vraagt.  Met andere woorden; er wordt ons geleerd een Groentensoep te koken (met balletjes) maar op het exaam laat men ons waarschijnlijk soep maken en peperkoek bakken.
Iets waar we geen flauw benul van hebben.
Dit is een scam, oplichting, pure goochelarij waar niemand beter van wordt.
Maar nog enkele weken en het zou gedaan zijn.
Wat de uitkomst ook moge zijn, we plannen een protestactie. Iets waar misschien nog enige voldoening uit kan vloeien.

Ik sprak vandaag met Sperzieboon, een van de leerkrachten, en gaf'm een paar redenen waarom ik er zo slechtgezind bij liep.  Hij stelde me die vraag tijdens een pauze.  Toen ik hem beleefd maar kordaat antwoordde dat het te lang duurde en te nutteloos was, dat we halve wrakken waren die gewoon alles kotsbeu waren, wandelde hij weg.  Geen verweer, geen woordenwisseling, zelfs geen discussie.  Gewoon wegwandelen van het probleem met een grimas op zijn gezicht.  Dan weet ik ook meteen dat ze niet recht in de schoenen staan, alsof daar nog bewijs voor nodig was.

Ik dop de korst brood in de restanten van de currysaus en neem een slok van het nep-bruiswater van de goedkope supermarkt.  Mijn keel wordt uitgeschuurd, maar ik hou vol.  Een soort van masochisme in mij vertelt me dat ik nog eventjes door moet gaan, daarna ga ik op oorlogspad tegen deze parasieten.  Een pen kan wonderen doen in organisaties die zich berusten in hun nutteloosheid.  Want er loopt altijd wel iemand rond die de boel wil uitmesten om daar zelf beter van te worden.

Mijn vriendin belde dat ze me niet kon zien deze week.  Ik heb vandaag haar foto ook maar meteen van de muur gehaald, kwestie van die mooie kale muur terug te kunnen zien.  Het inspireerd om op een helblauwe muur te kijken de ganse avond. 
Misschien had mijn vader wel gelijk, toen hij me ooit vertelde om nooit -wat dan ook- te aanvaarden van de staat op gebied van 'hulp'. Maar je kan soms moeilijk anders.  Terugslaan is de boodschap. Maar dan hard, en waar het pijn doet; in hun structuur.

Ik zet mijn wekker op het uur waarop alleen wat kwakelende presentatoren op de radio te horen zullen zijn , ik poets mijn tanden en kijk in de spiegel naar iemand die tien jaar ouder is.

Waarom de VDAB liegt

Ik moet even mijn gal spuwen.  De VDAB heeft me bedrogen, belogen, er in geluisd en ik ben er razend kwaad over.

Voor mensen die een opleiding willen volgen van de vdab, hou er rekening mee dat je vast gezet wordt, als stront behandeld wordt en vooral niet verder geholpen wordt.  Het enige wat ze doen in deze opleidingen is werk voorzien voor hun eigen mensen.  "Onszelf aan het werk houden is onze voornaamste taak", zo zei een van de docenten het in een pauze.  En hij heeft waarschijnlijk nog gelijk ook,...

Leg het maar uit aan je toekomstige werkgever, een vol jaar van de arbeidsmarkt verdwenen zijn door een opleiding, maar tegelijk dus nul werkervaring hebben opgedaan, elke dag moeten opdagen, elke dag moeten leren en werken voor de klas, maar in feite gewoon een aanwezigheidsformulier hebben moeten invullen.
Je wordt er niet alleen gedegouteerd van, maar ook moedeloos.  Je eigenwaarde zakt kompleet naar een dieptepunt omdat men je in deze opleidingen zelfs niet als een mens erkent, maar gewoon als slachtvee dat voor subsidie en statistieken moet zorgen.  Voor centen voor de docenten, meer is je nut niet in een opleiding van de vdab. 
Men gooit tonnen geld weg op deze manier, om gewoon een bende luie ambtenaren (want dat zijn het) aan een job te helpen.  Deze zelfde ambtenaren zijn zelfs te dom een copie te nemen van een blad papier of een koffie te maken in een kantine, daar hebben ze dan externe firma's voor nodig.  Al de rest van de moeite en geld gaat naar sigarettenpauzes en lange dagen die worden opgevuld met 'er bezig uit zien'.

De leerlingen (werklozen dus) die in deze klassen zitten zijn een soort gevangenen, die onder straffe van geen uitkering meer te krijgen verplicht moeten aanwezig zijn, ook al is er niets te doen, de docent afwezig en de klaslokalen niet toegankelijk. 

In mijn geval is het nu zo schreinend aan het worden dat ik van iemand die veertien jaar voltijds heeft gewerkt, ben verworden tot een langdurig werklozen.  Niet omdat ik gewoon een jaar in mijn bed heb gelegen, maar omdat de vdab me een jaar heeft voor de gek gehouden met een opleiding die op niks trekt en vooral geen einddatum schijnt te kennen.
Indien ik geld genoeg zou hebben zou ik de vdab aanklagen, omdat ze structurele armoede en werkloosheid creëren in plaats van oplossen.  Er is geen enkele reden om iemand die vrijwillig een opleiding doet maanden en maanden te lang gevangen te houden in een systeem dat niet vooruit gaat en niet werkt.

Ik ben dus gepakt, gekloot en uitgekotst door een systeem dat me eigenlijk had moeten helpen. 
Geloof niks van wat ze op TV, of naar buiten toe beweren: de VDAB liegt dat ze stinken, ... het ènige dat telt is subsidies opstrijken om ambtenaren lege lessen te laten geven aan mensen die ze liefst zo lang mogelijk in de werkloosheid willen houden.
'Waarom volg je niet nog een opleiding?' is dan hun vraag wanneer je er over klaagt.
'Omdat jullie geen planning, visie, wilskracht, kennis, hulpvaardigheid en plichtsbewustzijn bezitten!' is dan mijn antwoord.

En ik kan het bewijzen: Een opleiding die ik nu heb gevolgd voor 10 maanden moest eigenlijk 7 maanden duren,... en het einde is nog niet in zicht.  Men weet geen datums, geen planning, en wanneer je iets concreets vraagt vliegt men uit of krijg je halfbakken beledigingen in je gezicht geworpen.  Je wordt van alle waardigheid ontdaan, want er zitten werkloze vaders in deze cursus, die dan worden behandeld als een kind van 12.  Er zitten mensen die heel hun leven al hebben gewerkt, en nu door de crisis geraakt werden, en deze mensen worden als ge grootste idioten betutteld en afgesnauwd.
De VdaB is een complete mestberg die dringend aan een finale afbraak toe is,... want dit is contraproductief en kompleet niet te verantwoorden tegenover een maatschappij die efficiëntie vraagt.
De VdaB liegt.  Om hun eigen mensen in een soort van nep-werkloosheid, onder het mom van ambtenarij, centen van de gemeenschap te geven zonder de maatschappij te dienen en zonder gegevens bij te houden die nodig zijn om de boel te verbeteren.

Hoe de VdaB postzegls uitspaart

U stond waarschijnlijk ook in die ellendige langste-file-ooit ergens midden December 2009.
De sneeuw had alle verkeer danig in de war gestuurd en her en der de doorgang onmogelijk gemaakt.

Geen hond die er aan dacht om zonder een goede reden buiten te komen. Vele werkende mensen die toen naar huis moesten rijden met de trein of auto hadden er veel voor over om eventjes werkloos te zijn en deze ellende niet te hoeven trotseren.
Wel, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, lag ik op dat moment niet lekker in mijn warme bedje te dromen over een all-inclusive zwembadvakantie met Megan Fox, maar stond ik ook tussen alle andere lemmingen in de sneeuw vier uur aan te schuiven.
Het domme was dat ik deze tijd niet verloor omdat ik iets nuttigs moest doen, maar gewoon omdat de VdaB een postzegel wilde uitsparen: een idee waar ik dagen voor nodig had om overheen te geraken.

Het gaat zo: men laat doppers die zo dom zijn geweest om zich in te schrijven in een vierkant draaiende opleiding Groentensoep-maken, op eigen kracht naar een ver afgelegen dienstencentrum komen, waar ze de laatste dag van de maand een papier krijgen.
Dit papier is een must-have, duur A4'tje, met een stempel en een heleboel vakjes en handtekeningen (u leest: het jaar 2009).
Het papier is een aanwezigheidslijst die je nèt niet met een in kaarsvet ingedrukte zegel aan je dopkaart moet hangen en binnengooien bij je vakbond om zo je aanwezigheid op de cursus te bevestigen, waar de vakbondsmensen het waarschijnlijk op perkament overschrijven met een in vet en inkt gedopte ganzeveer, bij kaarslicht, terwijl hun varkenspoot aan het spit gaar wordt?

Dat papier kan uiteraard op zo vele andere (efficiënte) manieren bij de werkloze in kwestie terecht komen, zelfs in electronisch formaat. Een electronische handtekening bestaat al wel eventjes, net zoals de enveloppe, de postzegel of de aan elkaar gekoppelde database.
Wat is er mis met meteen, desnoods dag-na-dag, in de vakbondsdatabase (en die van de RVA) je aanwezigheden door te geven,? Er bestaat zoiets als het Internet, servers met veel technische snufjes waarmee men drie simpele lijsten van namen en aanwezigheden kunnen laten synchroniseren met elkaar indien gewenst.

Al deze middelen ten spijt moest de werkloze die dag x-aantal kilometers in de sneeuw afleggen om een aanwezigheidspapier te gaan halen. Op gevaar van eigen leven, met het gevaar dat er een woeste onverlaat tegen je enige middel van vervoer knalt en met de nodige frustraties.

Het secretariaat -ik hoop dat hun terreinwagens zijn vastgevroren in de sneeuw by the way- had er niets beters op gevonden om ons desondanks de afwezigheid van onze leraar-kok, naar Tuinslagem te laten komen "om het papier op te halen" . Een idee dat hen waarschijnlijk ontsproten was tijdens het sigaretten roken op straat of bij het bewonderen van hun inspiratieloze schijtposters aan de muren.

U kan wel denken: 'Net goed, die luie werklozen moeten net als de werkmens door de sneeuw ploeteren, eindelijk gerechtigheid'. Vergeet echter niet dat de onkostenvergoedingen voor deze vele verplaatsingen door ons belastingsgeld wordt bekostigd. Met andere woorden: harder werken, vortzak!
Hebt u liever dat uw belastingsgeld wordt besteed aan een postzegel of aan een kilometervergoeding voor diezelfde -hypothetisch luie- dopper?
Veel hangt af of u in de petrochemische nijverheid tewerkgesteld bent uiteraard.
Ikzelf vind het om te kotsen dat men mensen onnodige verplaatsingen laat maken, of ze nu werknemer, werkloze of ambtenaar zijn. Erg is het verkeer al genoeg zonder deze nutteloze verplaatsingen.

De resulterende rekening wordt blijkbaar met de glimlach betaald door de Vdab. Een papier fysiek komen ophalen spaart immers een postzegel uit, zo wil hun wetmatigheid.
Nu ja, van mensen die hun hele radarwerk hebben opgebouwd met papieren, kartonnen fiches en oudbollige reglementen had ik niet anders verwacht. Ik had die dag gewoon in bed moeten blijven liggen.

Frans spreken met de VdaB

Ik ben een van die mensen die ooit in een onderwijssysteem is terecht gekomen waar het huilen was met de pet op inzake lessen Frans. Het ging van fin-de-carrière leraressen die naar Cognac (hoe toepasselijk) stonken, over lessenroosters die niet werden uitgevoerd, om uiteindelijk uit te monden in de niet-opelkaar inspelende interpretatie van de eindtermen tussen de verschillende onderwijsnetten. Vele mensen van mijn leeftijd hebben hetzelfde probleem gekend.
Eindresultaat is dat mensen met het schoolfrans geen al te hoge toppen scheren in deze maatschappij.
Ikzelf heb enige jaren tussen franstaligen gewerkt en ken dus nog hier een daar een woordje of standaardzin om me te behelpen, maar voor de meeste werklozen die deze cursus volgen is Frans even vreemd als Fries of Portugees.

De Vdab heeft ook hier een oplossing voor gevonden, op het eerste zicht dan toch. Het gaat als volgt.
Men gaat eerst in de klassen rond om met de leerlingen één voor één een gesprek te hebben van om en bij de twee minuten (genoeg blijkbaar om iemand's kennis van een taal in kaar te brengen). Dit gebeurd om half negen 's ochtens, een uur waarop zelfs Fransen niet echt Frans praten, laat staan werkloze Vlamingen. Daarna krijg je de beoordeling dat je de komende lessen moet volgen.
De lessen zelf worden vol overgave gegeven door een zowaar gemotiveerde persoonlijkheid uit de Walen, waar men "Nonante" zegt tegen "Quatre-vingt-dix". Men heeft maar enkele dagen de tijd om deze vormloze groep doppers iets bij te brengen, daarom kiest men voor de papegaai-methodiek waarbij iemand een zin leest of zegt, en de andere het napraat. Dat napraten wordt net zo lang herhaalt tot je het zinnetje echt wel erin gestampt hebt. De mensen kunnen deze zin dus in de juiste omstandigheden nabootsen en naklanken, maar weten niet hoe het geschreven wordt en hebben ook gee idee van de precieze betekenis.

Eindresultaat is dat men enkele standaard-zinnetjes die nuttig zijn bij een sollicitatiegesprek van buiten laat leren door werklozen, om zodoende een iets grotere kans te hebben om door de gespreksronde te geraken bij vooral kleinere firma's waar men niet de tijd heeft om diep in te gaan op de sollicitant's kennis van het Frans.

In feite bedot de Vdab de werkgevers (en ook de werklozen) een beetje. Ze laten mensen van wie ze weten dat ze de taal Frans niet machtig zijn, met een truukje nèt genoeg van buiten leren en na-papegaaien om zich te kunnen handhaven in een sollicitatiegesprek.
Eens aangeworven zijn ze natuurlijk even waardeloos dan daarvoor. Waarna ze binnen de kortste keren door de mand vallen en opnieuw aan de dop staan.

Op die manier blijft de winkel van de VDAB weer draaien uiteraard, want telkens er iemand aan werk wordt geholpen door hen krijgen ze waarschijnlijk subsidies, waarna ze opnieuw de schuld aan 'de economie' kunnen geven en meer middelen vragen.

Uiteraard is het tof dat er op z'n minst ièts gebeurd met mensen die onvoldoende Frans kennen, maar het zou beter zijn dat dit probleem op twee fronten wordt aangepakt (en met minder geldverspilling). Nochtans kan dat makkelijk: zorg voor betere onderwijsmethodes (en lesplannen, eindtermen) terwijl je tegelijkertijd de mensen voor wie het te laat is, die al slecht onderwijs hebben gekregen, extra middelen worden vrijgemaakt samen met de bedrijven die Franstaligen nodig hebben.
Op die manier moet je niemand bedotten om subsidies los te weken en uiteindelijk de problemen alleen maar te laten aanslepen.

de motivatiefabriek

Deze week was slecht op de cursus. Niet alleen was er de totale demotivatie van de leerlingen (gevoed door het feit dat deze cursus drie keer langer duurt dan zou moeten), maar er was ook een soort van onrust voelbaar. Iedereen wordt zenuwachtig nu de eindmeet in zicht is en er niet echt merkbare marktwaarde te bespeuren valt bij ons.
Blijkbaar hebben de docenten opeens ook een soort van hogere versnelling ingezet (uitzonderlijk voor ambtenaren) om zo snel mogelijk, zoveel mogelijk leerstof erdoor te rammen en zodoende de theoretische kennis over de cursus voor de heilige vakantie erdoor te hebben gehaald.
Ik vraag me af waarom. Is er niets mis aan deze manier van werken? Eerst twee à drie maanden zo goed als niets doen, tot slaapverwekkende toestanden toe, om daarna met de vakantie in zicht zo snel als menselijk mogelijk is alles er door te rammen? Ik begrijp ook niet waarom we nu opeens allerlei tussentijdse examens krijgen die op niets slaan, die nauwelijks wat te maken hebben met de technische aspecten van de cursus. Men is de pedalen kwijt, zoveel is duidelijk.

Bij mij persoonlijk resulteerde dit in mijn eerste echte slechte tussentijdse examens (mijn groetensoep smaakte zuur en ik had er te veel zout in gedaan). Op zich lig ik er niet wakker van, het ging toch over onderwerpen die van verre of nabij niks met het onderwerp te maken hebben. Ik vind het alleen jammer dat men nu opeens het tempo heeft gevonden dat men eigenlijk in't begin al had moeten vinden.
Op deze manier hadden we waarschijnlijk al lang klaar kunnen zijn met de cursus, en misschien nog tijd over gehad om enkele mindere punten bij te schaven. Niet dat er veel te veranderen valt aan hun manier van werken. Het minste kritiek dat we geven vanuit de klas naar de docent toe, over de leerstof of over de manier waarop deze wordt ondervraagd, wordt in de kiem gesmoord. Nog meestal met een halve scheldtyrrade erbovenop over hoe blij we wel niet moeten zijn met de geleverde service en leertof.
Uiteraard zijn we tevreden dat er met ons belastingsgeld toch ièts gebeurd, alleen zou het mooi zijn dat dit geld niet alleen wordt aangewend om ambtenaren zo lang mogelijk een cursus te laten uitspuwen, maar om daadwerkelijk mensen aan't werk te helpen.
We moeten leren en werken om het einddoel te bereiken, daar ben ik het mee eens, maar de manier waarop men ons helpt is verre van efficiënt te noemen en staat zo ver af van wat er echt gebeurd in de groentensoep-sector dat ik me ernstige vragen stel bij de graad van tewerkstelbaarheid van deze mensen eens ze deze veel te lange cursus beïndigd hebben.

De vdab lost dit simpel op: men meet niet hoeveel mensen er precies aan't werk geraken, men heeft hier geen cijfers over, zogenaamd om privacy redenen. De vdab is dus een fabriek waar men belastingsgeld omzet in opleidingsdagen voor werklozen, zonder te meten of deze mensen na drie, zes of twaalf maanden al werk hebben, en zo ja, nog aan't werk blijven daarna. Eens de opleiding gedaan is hangt het puur van de individuele opvolging af van de docenten om te weten wat het effect was van de opleiding.
In ieder geval, waar maak ik me druk om, ik ben rustig verder CV's aan't versturen, en vroeg of laat bijt er wel een bedrijf dat enig potentiëel ziet in mij, ik weet wat ik waard ben en ik weet waarom ik bij deze cursus mijn spreekwoordelijke broek zit te verslijten. Oorspronlijk was dat om iets bij te leren, maar momenteel is dat puur om de tijd vol te maken en niet hele dagen in bed te liggen jammeren.
De Vdab geeft misschien wel begeleiding, maar het motiveren van mensen is duidelijk niet hun taak, in tegendeel.

ex-oostblokkers en ons

Nu de val van de Berlijnse muur twintig jaar achter ons ligt, lijkt het me mooi om even een 'down to earth' toestand te schetsen die zich momenteel voordoet. De Oost-Europese landen worden dan wel ex-Sovjetstaten genoemd, de Westerse landen zoals België mogen voor mijn part sindsdien als ex-Westerse landen aangeduidt worden.
We zijn niet zo Westers als dat men ons wil laten geloven, een eenvoudige blik in de klassen waar ik langsloop elke dag bij de vdab groetensoep-cursus leert ons dat er nogal veel van deze ex-Oostblokkers in onze middens zitten.
Op zich vind ik deze mensen vrij sympathiek. Ze hebben een soort onverschilligheid over zich, die gecombineerd wordt met een gecamoufleerde doelvastheid. Bij de lessen zijn ze meestel net genoeg mentaal aanwezig, tussen de rookpauzes door, om voor de nodige punten te zorgen.
Ik hou wel van dit soort mensen, ze zijn meestal vrij hard werkend, wat niet van Belgen kan gezegd worden eens je ze van naderbij bekijkt, en gaan voort op wat ze zelf onderzoeken en uitvinden in plaats van klakkeloos alles over te nemen wat hen aangeleerd wordt.

Waar ik echter wel een probleem mee heb is de verhalen die ze vertellen over het hoe en waarom van hun verblijf hier. Zo is het een gangbaar iets voor Russische jongemannen om te gaan lopen uit hun thuisland uit schrik voor de legerdienst, iets waar ik volledig kan inkomen gezien de gruwelijke verhalen. Het probleem is dat ons land daar, los gezien van de menselijke kant van de zaak, niets mee van doen heeft. Deze kerels komen dus naar hier om het beter te hebben (wat ik ook zou doen in hun plaats uiteraard), ze gaan eender welke opleiding volgen en krijgen vanaf dan twee assistentes, een paar docenten en een handjevol administratieve steun onder hun spreekwordelijke konten. Iets dat veel geld kost, ... en niet meteen iets opbrengt.

Menselijk gezien mogen deze mensen van mijn part gerust hier komen werken en leven om mee te genieten van de voordelen die dit land te bieden heeft. Ik bied deze mensen met plezier een pintje aan zelfs. Ik ben dan ook zelf een dopper, geen politieker die het land moet besturen en van de ondergang vrijwaren. Dat laatste daar wringt'm een serieus schoentje mijn inziens, aangezien het blijkbaar als normaal wordt beschouwd dat twee van de zes leerlingen exact om deze redenen in deze opleidingen zit. Waar ze eerlijk gezegd, heel vaak plek in nemen van mensen die Nederlands kunnen, hier belastingen hebben betaald en gewerkt hebben.

Je zal maar de arbeider van een groot bedrijf zijn dat net op de fles is gegaan, die meteen weer aan de slag wil en zich gaat omscholen bij de vdab. Om dan te horen dat er een wachttijd is van een jaar tot twee jaar voor de opleiding die je zou willen volgen. Terwijl die opleiding spreekwoordelijk vol zit met mensen die hun legerdienst in Rusland ontvluchten!? Iets klopt er niet. Jammer genoeg kan je dit soort observaties niet maken zonder meteen voor ultra-rechtse zak uitgemaakt te worden. Het is en blijft moeilijk uiteraard om een balans te vinden tussen een goed werkend sociaal vangnet en een open invitatie voor iedereen die in zijn of haar land in de miserie zit.
Graag zouden we iedereen voeden, onderwijzen en helpen. De middelen zijn echter beperkt, net dat maakt het zo jammer dat er niet echt 'gekozen' wordt voor die of gene mens, maar men laat de boel maar op z'n beloop. Het is net zo'n laks first-in-first-out systeem waar duchtig misbruik van wordt gemaakt. Spijtig dat traditioneel linkse politici dit onderwerp blijven mijden, het is nochtans sociaal om een systeem dat opgezet is om mensten te helpen niet te laten verloederen of leegzuigen maar om het integendeel te versterken en streng te beheren zodat het kan blijven bestaan.
Misschien is dat meteen wel de grootste vergelijking tussen het oude Oostblok en het Westen, we zijn allebei even laks maar op een verschillend tempo.

er is nog hoop...

De voorbije weken heb ik meermaals mijn beklag gedaan over een aantal wantoestanden bij het centrum van Tuinslagem. Welnu, er is een oplossing. Niemand had ons iets gezegd, maar er bestaan kanalen via dewelke je bepaalde problemen bij cursussen of de werking van de vdab kan melden.
Dankzij een stom toeval ben ik met mijn grieven terecht gekomen bij een persoon (laat ons hem de 'hoofdkok' noemen). De hoofdkok was uiteraard stomverbaasd om te horen dat we met de klas geen einddatum te horen kregen voor onze cursus, de planning te wensen overliet en we vaak gewoon niets zaten te doen in een lokaal waar we niet uit mochten. Praktijken die niet echt passen in de 'snel mensen aan passend werk helpen' politiek van deze instelling.

Ik ben dus promt ook uitgenodigd om mee te doen aan de zogenaamde 'cursistenraad'. Iets waarbij men met de bazen van de vdab, de vakbonden en andere vertegenwoordigers van de klassen kan samenzitten om over problemen en mogelijke oplossingen te praten.
Ik denk dat dat een interessant gesprek wordt. Vooral omdat de hoofdkok me verzekerde dat dit geen nep-democratisch instrument was om ons ook iets te laten zeggen en voorstellen om vervolgens verder te doen zoals ze bezig zijn. De bedoeling is om verandering te brengen in de werking en te luisteren naar de grieven die er zijn op een flexibele manier.
Het zou me positief stemmen moest dit ook echt gebeuren, afwachten dus.
Ook als het goed uitdraait wil ik hier verslag van doen, anders wordt deze blog gewoon een opsomming van waar het zoal foutloopt bij de ambtenarij, iets waar het leven een beetje te kort voor is om me met bezig te houden denk ik.

Verder heb ik vandaag een zogenaamde lees-dag gehouden. Een paar achterstallige boeken hadden eindelijk nog eens wat aandacht nodig.

werkritme?

Vandaag was het weer zover. We moesten onze versgemaakte wortelsoep van vorige week, in receptvorm (dus op papier) afgeven aan de docent. Heel mooi allemaal, sommige mensen van onze klas konden speciaal daarvoor naar Tuinslagem rijden. Een rit die voor iedereen toch makkelijk een half uur tot een uur duurt ('s morregends.)

En ja hoor, de docent zette zich neer. Keek even rond en mompelde dan iets van dat we geen spelletjes mochten spelen of ons met al te vrolijke dingen mochten bezighouden. Geen wedstrijd radijsjes eten dus. Al had ik daar wel zin in. Van al dat belastingsgeld mag er toch wel iets gebeuren, zeker wanneer er van lesgeven niets in huis komt.

Opnieuw kregen we dus een dag lang 'op de stoel zitten' te verwerken. Een taak die in vele lagere scholen als straf werd toegepast nog niet zo lang geleden. Je werd dan op een stoel neergezet en moest je maar bezighouden met rondgapen en gek worden van verveling. Zo voelt een dagje 'cursus' dus ook aan in Tuinslagem.
Ik overdrijf niet, dit was foltering, niets meer of minder dan door de staat bekostigde psychologische foltering waarbij er maar één iemand geldelijk gewin aan overhield (en nee, het waren niet wij, de cursisten).
De docent, zat dus heel de tijd zijn mails te checken, of een beetje in boeken te neuzen die op't eerte zicht niets met de groentenverwerking of keukengerij te maken had. Eerder met doe-het-zelven of andere bezigheden die zijn door de staat bekostigde huis moeten opfleuren.

Nu snap ik al die 'luie' doppers beter.
U kent ze wel; die mensen die niet naar een cursus komen, die hun kat sturen naar infosessies van de vdab en verder gewoon hun zin doen. Deze menen liggen waarschijnlijk in een deuk wanneer ze horen dat er sukkels als ik daadwerkelijk acht opeenvolgende lange uren in een lokaal semi gevangen worden gehouden om hun dop te krijgen.
Terwijl de andere doppers gewoon lekker gaan zwartwerken uiteraard. Speel het maar correct in België, dan wordt je in je spreekwoordelijke kont genaaid terwijl je ondertussen vriendelijk moet zijn tegen hun personeel.
Mijn respect voor deze instelling en de personeelsleden is ondertussen onder nul gedaald, iets wat in't begin echt niet het geval was.

Wat is er in hemelsnaam didactisch verantwoord aan mensen gewoon te laten zitten op een stoel in een lokaal zonder materiaal?
Wat is er ook in oge van tewerkstelling verantwoord aan?
Wat is het enige nut? Inderdaad: de wedde van de ambtenaar die ons tot 17u moet 'binnen' houden.
Dit heeft niets meer te maken met arbeidsplaatsen opvullen. NUL KOMMA NUL.

Volgende keer dat u dus 55% belasting ophoest, ... wees u er dus van bewust dat ook de vdab afdeling in Tuinslagem een lekker vette pot krijgt om mensen te betalen die dit soort praktijken toepassen om hun 'centjes' te verdienen.
Maar wacht maar :) ik heb een snood plan. Een plan dat binnen twee drie werken kan in werking treden. Ik blijf me niet laten 'kloten' op deze manier; no fucking way.

In deze vestiging van de vdab in Tuinslagem, doet men graag testen, examens, overviews en vooral veel tijdrovend gedoe.
Ik zat met 'Prei' 's ochtends buiten op een bankje en keek naar de wolken. Het was nog ruim een kwartier voor de lessen zouden beginnen en hij vertelde me dat hij hier in de eerste plaats zat om "in orde" te zijn.
Dat betekend dus dat er ergens iemand rondloopt die gemotiveerd was voor deze opleiding 'groentensoep-maken', maar deze niet kon volgen aangezien mijnheer Prei hier wil zitten om aan de klauwen van de staat te ontsnappen.
Of hoe een opleiding een toevluchtsoord wordt voor werklozen met i-phones en uitgebouwde auto's zeg maar. Ik zweeg en keek rond.
Meer leerlingen kwamen aan, enkele meisjes waren luid lachend binnengehuppeld in frivole kleding. Het heeft zo zijn voordelen hier.

De les was vandaag vrij saai. Broccoli, onze leerkracht, is iemand die destijds bij een tomatenblik-firma werkte. Daar is hij om een duistere reden niet meer werkzaam, en nu slijt hij zijn vermoedelijk resterende tijd tot aan zijn pensioen in een oord als dit. Hij geeft les met overgave en doet zijn best ons de kneepjes van het groentensoep-maken te leren. De keuken ligt er altijd piekfijn bij onder zijn bewind.
Zoals hij lopen er hier nog wel rond vermoed ik. Maar da's een schatting. De meeste personeelsleden die ik hier zie rondlopen zijn eerder van het softe type. Ze komen binnen rond 8-9 uur, verdwijnen tussen de middag en gaan dan rond 4 u 's namiddags weer weg. De typische uren van ambtenaren waarschijnlijk. Al valt het me op dat er voor elke 4 werklozen wel iemand rondloopt, de titels variëren van instructeur, over assistenten, tot begeleiders en zelfs traject-coördinatoren.
Wat ook de naam is, ze roken allemaal, staan allemaal nogal vaak buiten te keuvelen en hebben waarschijnlijk een zekere routine gekregen in het mensen helpen.
Een routine die je meteen kan herkennen wanneer je ze met een probleem confronteert. Alle antwoorden komen ZO uit een vdab folder. Ik neem deze mensen het niet eens kwalijk, ik zou ook zo worden na een tijd.

Prei zat vandaag naast me in de klas en speelde met zijn draagbaar computerspelletje. Achter in de klas kon ik goed zien hoe twee anderen enkele groenten verkeerd sneden en dan naar elkaar gooiden. Broccoli liet begaan en was verdiept in een kookboek. Daarna was het pauze.

We doen hier wel iets hoor, maar bij momenten vraag ik me af of wij hier zitten om mensen van de vdab aan't werk te HOUDEN, danwel opdat deze mensen ons aan werk HELPEN.
Ik leer wel iets bij , maar het tempo van deze week zegt alles: 2 soepjes en 2 'examens' over het maken van deze twee soepen. Sorry maar ik kan beter. Ik kan sneller, ik kan het eigenlijk alleen... maar dan moet ik een privé kok betalen en zelf alles regelen. Daar heb ik geen geld voor. Vandaar dat ik hier zit, en het trage tempo van de vdab aanneem.

Als voorbeeld voor tewerkstelling kan het in ieder geval tellen.




--
Alle groenten-namen zijn fictief ter bescherming van personen en instanties die ik vermeld.

Hallo, wil u een wegwerpjob?

De VDAB is er om mensen aan een baan te helpen. Op zich doen ze dat ook wel. Al zijn de efficiëntie vaak zoek. Zeker wanneer het werk zoeken overgelaten wordt aan bedrijfjes van allerlei pluimage die de vdab-databank gebruiken voor wegwerp-jobs.

Je wordt dan opgebeld door meestal vrouwelijke medewerkers van een interimkantoor die snel-snel om het even welke sukkel naar een sollicitatiegesprek willen sturen om het kantoor iets te laten invullen op de arbeidsmarkt (op zich een lovenswaardig iets, moest het doordacht gebeuren).

Meestal zijn deze jobs echter openstaande bij teloorgegane winkels, aftandse KMO's en grote ketens waar mensen domme pakjes moeten aandoen en voor net iets meer dan hun dopgeld heel de dag klanten moeten te woord staan (mediamarkt is hier de kampioen; jobs genoeg daar voor wie lage standards heeft, geen produktkennis en 's avonds hondenvoer wil eten uit pure armoede).

Dit zijn geen jobs maar wegwer(k)(p)jobs. Het soort dingen die je nooit op een CV kan zetten en waar niks mee te verdienen valt.

Maar 'men' belt je er continu voor op, vaak zelfs hebben ze niet eens je CV of databank-entry gelezen want zodra men ziet dat je ooit al achter een computer hebt gezeten belt men je op voor om-het-even-wat er van verre of dichtbij met computers te maken heeft (een garagepoort repareren valt daar volgens 'CRAPI-INTERIM' ook onder.

Zo ken ik een grafisch ontwerper die dan de tweede dag dag hij dopte meteen werd opgebeld door een vrolijk interim-bureau dat op zoek was naar een "netwerkbeheerder" (lees: laptop-installateur voor een slecht draaien sales departement).

Op deze manier krijg je de jobs niet ingevuld natuurlijk,... en blijven we met een boel werklozen zitten die wel zoeken en wel willen werken, maar waar geen exacte database-hokjes voor bestaan.
Je stuurt toch ook geen auto mechanicus naar een sollicitatie voor taxichauffeur "omdat het toch met auto's te maken heeft hé meneer".
Belachelijk en ondoordacht geklungel door politici en hun dienaars die te veel en te duur gaan eten.
Wie wil er ook voor een interimkantoor werken, daar verdien je niks, moet je enkel flexibel zijn en kom je qua carrière ook geen stap verder.

Ik heb gelukkig aan de telefoon vaak genoeg overtuigingskracht om zulke interimdames erop attent te maken dat bepaalde jobs ècht niet aan mij besteed zijn.