Vandaag ben ik, dankzij een vrije dag bij het centrum van Tuinslagem, nog eens kunnen gaan solliciteren.
Laat ons het bedrijf "Tomato-Aiaiai" noemen, om dingen een beetje amusant te houden. Het bedrijf is een van de vele firma's met een redelijk goede naam, een mooi logo en een standvastige stroom van producten.
Het bedrijf zocht iemand die dagelijks (ook op de heilige zaterdagen waarop ik normaal in mijn bedje lig tot dik na de middag) klanten wilde te woord staan over het wel en wee van hun productgamma. Deze taak moest uitgevoerd worden in een filiaal dat op enkele minuten van mij thuis gelegen was, een unieke kans om aan de dagelijkse stroom Audisten, knipperlicht-gehandicapten en file-neuspeuteraars te ontkomen dacht ik.
Met dat 'te woord staan' van mensen (en klanten zijn ook mensen) valt het bij mij nogal mee. Ik heb tijdens de begindagen van mijn loopbaan telefonische ondersteuning gegeven voor allerlei firma's. Het probleem was dat het te woord staan in dit filiaal ook face-to-face moest gebeuren.
Dat betekend dat je klanten ook kan zien en vooral ruiken.
Nu ja, het is slechte tijd, en het filiaal van Tomato-Aiaiai lag spreekwoordelijk naast mijn bed dus het leek me interessant om eens te gaan praten met die mensen.
Ze waren bij de hand, vriendelijk en stonden me qua stijl meteen aan. Omgekeerd leken ze ook de nodig interesse te hebben in mijn zogenaamde 'skills'.
Ik deed wat water bij de wijn hier en daar, verwoordde mijn interesse op zulke manier dat ik kon verbergen dat ik klanten tot in de diepste krochten van mijn ziel haat en zodoende kwamen we bij de finish van het gesprek.
Ze vonden me een stevige kandidaat en wilden me zeker terugzien moesten ze in de twee andere kandidaten geen betere vinden. Gezien de smile op het gezicht van de ondervrager zag ik dat het wel snor zat. Ik was één pennentrek verwijderd van mijn nieuwe job.
En toen kwam het loon.
Ik vroeg haar wat een 'haat-je-klant-maar-sla-er-vooral-niet-op' job bij Tomato-Aiaiai zoals schuift. Tot mijn grote verbazing kreeg ik een prijs te horen die ik destijds als schoolverlater kreeg en die onder mijn huidige werkloosheidsuitkering lag.
Een prijs die te vergelijken is met wat iemand verdient in een beschutte werkplaats waar men speelgoedjes in plastieken eitjes draait, een loon waarbij ik normalerwijs zelfs zou twijfelen om uit mijn bed te komen om te gaan pissen.
Ik ben geen 18 jaar meer,... eerder het dubbele,... ik had meer verwacht voor een job waarbij je elke dag meermaals je diepste moordlust moet onderdrukken en 's middags een sponsachtig broodje naar binnen moet spelen bij gebrek aan kantine.
Het stelde me teleur , temmeer omdat een vriend van me met een job als afwasser (plongeur) meer verdiende op de maand. Niet dat ik neerkijk op plongeurs, da's een zwaar onderschat beroep waarbij je niet alleen kennis moet hebben, maar ook doorzicht en wilskracht om elke dag je klanten van een frisse hoop glazen en borden te voorzien om dit gerij dan vuil en smerig te zien terugkomen uit de degusteerzaal.
Elke restauranthouder is trots op een goede afwasser of afwasster. Maar ik wijk af.
Dit was dus de zogenaamde "werklozenval": het voorval waarbij je als dopper met je uitkering meer krijgt dan de jobs waarvoor je gaat solliciteren.
Er is maar één schuldige voor dit soort gedoe: de mensen die zulke jobs überhaupt aanvaarden en door deze bedrijven zich laten rollen.
Vaak hebben ze geen andere keuze, of hebben ze graag meer vrije tijd (de job bij Tomato-Aiaiai was 35u/week).
De bedrijven vragen maar raak uiteraard: 3 talen, hygiëne (moeilijk), werklust (nog moeilijker) en vlot met klanten kunnen omgaan, gecombineerd met een aan bovennatuurlijke krachten grenzende flexibiliteit (vooral op bedrijfsfeestjes wanneer je als vrouw een kort rokje zou durven aantrekken) en een grenzeloos vertrouwen in doorgroeimogelijkheden.
Maar er staat meestal geen loon naar werken tegenover.
Ze wijzen hiervoor ogenblikkelijk door naar de hoge loonkost van dit land, maar goed, daar valt wat aan te doen wanneer we met z'n allen stoppen om 55% belastingen op arbeid een normaal iets te vinden en te blijven stemmen om mensen die diezelfde bende van 20 corrupte ministers en bedrijfsleiders als legitieme machthebbers in het zadel blijven hijsen.
In ieder geval bedankte ik de mevrouw van Tomato-Aiaia vriendelijk en zei haar dat het loon het enige breekpunt was om de job niet te aanvaarden.
Ook dat deed geen belletje rinkelen bij haar. De lonen waren heel handig vastgelegd door enkele bazen ver weg in een ander land, waar men 15% belastingen betaalt en roze hemden draagt met witte 'kollekes'.
Nu ja, ik treur niet. Een job dicht bij huis had mooi geweest, maar je thuis verhuizen naar waar je werkt is ook nog altijd een optie natuurlijk.
Ik heb de rest van de dag gevuld met strips te lezen en preisoep op te warmen in een microgolf. Ik ben tenslotte werkloos en doe graag mijn bijdrage aan deze economie.
maandag 21 september 2009
donderdag 17 september 2009
Zeven uur plafondstaren
Ik heb al even niets meer geschreven in dit dagboek.
Zo zijn doppers nu eenmaal, een stelletje luieriken tot en met.
Laat me u vertellen dat het in dit geval niet de pure gemakzucht is dan wel de tomeloze depressie die me een tijdje heeft doen stoppen met updaten.
Reken daar bij ook nog de schrik die er in zit wanneer je als Belg enige kritiek uit online op een overheidsinstelling.
Dat laatste is gegrond. Ik ken een meisje dat een blog bijhield over haar avonturen als buitenlandse studente en ze heeft onder zware druk van 'bepaalde instanties' de blog moeten stopzetten, maar dat is een ander verhaal.
Ik update dus minder, maar laat me u vertellen dat de VDAB me minder en minder genegen is. Het Vlaamse Duivelsverbond voor Alles Besteden zoals ik het noem is niet echt eerlijk in vele opzichten.
Men houdt heel mooi de schijn op, vooral in de media, dat men allerlei "initiatieven" opstart om werklozen aan werk te helpen.
Dit om de meer liberale en budget-gerichte politici, geheel terecht trouwens, ter wille te zijn. Men wil op deze manier de indruk geven dat 'doppers' zeker door 'het systeem' aangepord worden om werk te vinden. Men wil vooral duidelijk maken dat men deze mensen kansen biedt en indien nodig zelfs een volledig kosteloze opleiding.
Allemaal waar, allemaal nèt niet gelogen, maar het moet vooral in beeld komen, in het nieuws en vooral veel budget opleveren. Of er daadwerkelijk mensen gelukkiger worden, langdurig aan het werk zijn of in de maatschappij kunnen functioneren is allemaal van minder belang.
Marketing, bedacht in hoge kantoorgebouwen en prefab-vergaderzalen met drassige koffie, meer is het niet.
De waarheid is echter dat men deze LDD en VLD achtige politici een rad voor de ogen draait, zoals men ook een luchtspiegeling van hulp en begrip voorhoudt aan de werklozen in kwestie. Om nog maar te zwijgen over het fabeltje dat men het grote publiek vertelt.
Een illustratie: Vandaag moesten we een foto nemen in onze keuken,... we moesten als het ware poseren met onze zelfgemaakte soep.
De soepgroenten waren al gesneden dus al bij al hadden we een uurtje werk. Waarna we zeven volle uren mochten 'studeren'.
Deze studie werd niet bijgezeten door een begeleider want deze was elders in de lokalen bezig met zijn eigen kookgerei (ps: zijn email of krant lezen dus).
Het smerige is dat we als 'werklozen' niet veel keuze hebben dan deze willekeur te aanvaarden. Iets wat op zich wordt toegejuicht door de ietwat rechtse politici... werklozen zijn volgens hen toch maar een soort onwillig vee dat vooral gedrild moeten worden.
Zelfs de meest rechtse politici zullen moeten toegeven dat je in dat geval wel IETS moet DOEN met die hoop werklozen, niet?
Er is echter niets opvoedkundigs of 'verheven' aan mensen voor niets laten opdraven.
Men laat ons verplicht naar een les komen, of naar een lokaal waar we kunnen ons beroep-in-wording uitoefenen; deze verplaatsingen en de dag zelf worden door de vdab betaald. Die dag verdient een werkloze dus: zijn dop voor die dag, plus een onkostenvergoeding voor de verplaatsing, plus een kleine vergoeding omdat je bent komen opdagen, dit laatste als extra motivatie. Dit alles komt met de nodige administratie (verzorgd door meestal vrouwelijke werknemers van de vdab die meer op verlof zijn dan wat anders, maar dat zal wel mijn verbeelding zijn).
Op zich prima, niemand komt graag op eigen kosten een opleiding volgen wanneer je zonder inkomen zit. Maar for God's sake: DOE DAN IETS met die mensen!!!
Ze zomaar laten 'studeren' in een nagenoeg leeg lokaal waar je eigenlijk niets kan doen levert hooguit een uur studie op. Langer blijf je niet werken aan iets dat geen einde kent of nut heeft op zich. Plus dat het handen vol gemeenschapsgeld kost.
Dat geld komt op zijn beurt van de RVA, die het mits de nodige verantwoording moeten ontvangen uit het budget dat de staat daarvoor voorziet. De exacte cijfers voor 2008 kan u hier vinden.
Deze laatste krijgen het uit uw portefeuille (en ook de mijne trouwens).
Elk rechtgeaarde liberaal of weldenkend mens in het algemeen zou hierbij vragen stellen.
Je laat toch geen klassen van x-aantal man naar een plek komen waar ze niets moeten doen heel de dag en waar je ze dan betaalt om eigenlijk inactief te zijn.
Dit is het volledig tegenovergestelde van wat men 'activeringsbeleid' noemt. Iets waar ik in principe voorstander van ben.
Ik ben misschien wel een dopper, maar men mag me gerust opvolgen, opleiden en activeren,... geen probleem mee.
Alles is beter dan zeven uur op je luie krent te zitten naar het plafond staren terwijl je niets bijleert, niets moet doen en gewoon zelfs geen sollicitatiebrieven kan/mag versturen (ja, zelfs daar heb je op zulke dag dan geen 'tijd' voor gezien het lokaal geen toegang geeft tot de buitenwereld of internet).
Gelukkig is niet elke dag zoals die van vandaag, soms geeft men les of doet men daadwerkelijk iets. Maar ongeveer één derde van de tijd vervelen we ons. Een ander derde mogen we thuisblijven, en wat er over blijft is de echte nuttig bestede tijd waar de belastingen voor dienen.
Er zijn dus een paar mensen daar bij de vdab die letterlijk en figuurlijk slapend hun geld verdienen... en nee het zijn niet de werklozen.
Zo zijn doppers nu eenmaal, een stelletje luieriken tot en met.
Laat me u vertellen dat het in dit geval niet de pure gemakzucht is dan wel de tomeloze depressie die me een tijdje heeft doen stoppen met updaten.
Reken daar bij ook nog de schrik die er in zit wanneer je als Belg enige kritiek uit online op een overheidsinstelling.
Dat laatste is gegrond. Ik ken een meisje dat een blog bijhield over haar avonturen als buitenlandse studente en ze heeft onder zware druk van 'bepaalde instanties' de blog moeten stopzetten, maar dat is een ander verhaal.
Ik update dus minder, maar laat me u vertellen dat de VDAB me minder en minder genegen is. Het Vlaamse Duivelsverbond voor Alles Besteden zoals ik het noem is niet echt eerlijk in vele opzichten.
Men houdt heel mooi de schijn op, vooral in de media, dat men allerlei "initiatieven" opstart om werklozen aan werk te helpen.
Dit om de meer liberale en budget-gerichte politici, geheel terecht trouwens, ter wille te zijn. Men wil op deze manier de indruk geven dat 'doppers' zeker door 'het systeem' aangepord worden om werk te vinden. Men wil vooral duidelijk maken dat men deze mensen kansen biedt en indien nodig zelfs een volledig kosteloze opleiding.
Allemaal waar, allemaal nèt niet gelogen, maar het moet vooral in beeld komen, in het nieuws en vooral veel budget opleveren. Of er daadwerkelijk mensen gelukkiger worden, langdurig aan het werk zijn of in de maatschappij kunnen functioneren is allemaal van minder belang.
Marketing, bedacht in hoge kantoorgebouwen en prefab-vergaderzalen met drassige koffie, meer is het niet.
De waarheid is echter dat men deze LDD en VLD achtige politici een rad voor de ogen draait, zoals men ook een luchtspiegeling van hulp en begrip voorhoudt aan de werklozen in kwestie. Om nog maar te zwijgen over het fabeltje dat men het grote publiek vertelt.
Een illustratie: Vandaag moesten we een foto nemen in onze keuken,... we moesten als het ware poseren met onze zelfgemaakte soep.
De soepgroenten waren al gesneden dus al bij al hadden we een uurtje werk. Waarna we zeven volle uren mochten 'studeren'.
Deze studie werd niet bijgezeten door een begeleider want deze was elders in de lokalen bezig met zijn eigen kookgerei (ps: zijn email of krant lezen dus).
Het smerige is dat we als 'werklozen' niet veel keuze hebben dan deze willekeur te aanvaarden. Iets wat op zich wordt toegejuicht door de ietwat rechtse politici... werklozen zijn volgens hen toch maar een soort onwillig vee dat vooral gedrild moeten worden.
Zelfs de meest rechtse politici zullen moeten toegeven dat je in dat geval wel IETS moet DOEN met die hoop werklozen, niet?
Er is echter niets opvoedkundigs of 'verheven' aan mensen voor niets laten opdraven.
Men laat ons verplicht naar een les komen, of naar een lokaal waar we kunnen ons beroep-in-wording uitoefenen; deze verplaatsingen en de dag zelf worden door de vdab betaald. Die dag verdient een werkloze dus: zijn dop voor die dag, plus een onkostenvergoeding voor de verplaatsing, plus een kleine vergoeding omdat je bent komen opdagen, dit laatste als extra motivatie. Dit alles komt met de nodige administratie (verzorgd door meestal vrouwelijke werknemers van de vdab die meer op verlof zijn dan wat anders, maar dat zal wel mijn verbeelding zijn).
Op zich prima, niemand komt graag op eigen kosten een opleiding volgen wanneer je zonder inkomen zit. Maar for God's sake: DOE DAN IETS met die mensen!!!
Ze zomaar laten 'studeren' in een nagenoeg leeg lokaal waar je eigenlijk niets kan doen levert hooguit een uur studie op. Langer blijf je niet werken aan iets dat geen einde kent of nut heeft op zich. Plus dat het handen vol gemeenschapsgeld kost.
Dat geld komt op zijn beurt van de RVA, die het mits de nodige verantwoording moeten ontvangen uit het budget dat de staat daarvoor voorziet. De exacte cijfers voor 2008 kan u hier vinden.
Deze laatste krijgen het uit uw portefeuille (en ook de mijne trouwens).
Elk rechtgeaarde liberaal of weldenkend mens in het algemeen zou hierbij vragen stellen.
Je laat toch geen klassen van x-aantal man naar een plek komen waar ze niets moeten doen heel de dag en waar je ze dan betaalt om eigenlijk inactief te zijn.
Dit is het volledig tegenovergestelde van wat men 'activeringsbeleid' noemt. Iets waar ik in principe voorstander van ben.
Ik ben misschien wel een dopper, maar men mag me gerust opvolgen, opleiden en activeren,... geen probleem mee.
Alles is beter dan zeven uur op je luie krent te zitten naar het plafond staren terwijl je niets bijleert, niets moet doen en gewoon zelfs geen sollicitatiebrieven kan/mag versturen (ja, zelfs daar heb je op zulke dag dan geen 'tijd' voor gezien het lokaal geen toegang geeft tot de buitenwereld of internet).
Gelukkig is niet elke dag zoals die van vandaag, soms geeft men les of doet men daadwerkelijk iets. Maar ongeveer één derde van de tijd vervelen we ons. Een ander derde mogen we thuisblijven, en wat er over blijft is de echte nuttig bestede tijd waar de belastingen voor dienen.
Er zijn dus een paar mensen daar bij de vdab die letterlijk en figuurlijk slapend hun geld verdienen... en nee het zijn niet de werklozen.
donderdag 20 augustus 2009
Heen en weer
Twee uur 'les' krijgen en vier uur in de file staan is niet meer menselijk eigenlijk.
Het is te gek om los te lopen,... de klas verveelt zich terwijl de docenten de tijd opvullen met compleet niet-ter-zake doende korte trainingen die we er tussendoor moeten nemen.
Dat ondertussen alle toegangswegen naar Tuinslagem zijn opgebroken, dat het een hittegolf is en dat we vooruit willen met de opleiding... doet er allemaal niet toe blijkbaar.
Zolang de ambtenaren hun centjes maar hebben waarschijnlijk. Vandaag hebben er dus weer twee 4 uur les gegeven officieel. Ik weet wel beter.
Ik tel af tot de dag dat ik deze idiotie kan verlaten (hopelijk mèt dat stomme papiertje dat je nodig hebt om aan een deftige job te geraken). Daarna ga ik mijn burgerplicht doen en een en ander melden aan de bevoegde instanties.
Ik mag dan wel een werkloze zijn, maar ik heb een hekel aan profitariaat. En vergis u niet, de grootste profiteurs zijn de staat zelf.
Het is te gek om los te lopen,... de klas verveelt zich terwijl de docenten de tijd opvullen met compleet niet-ter-zake doende korte trainingen die we er tussendoor moeten nemen.
Dat ondertussen alle toegangswegen naar Tuinslagem zijn opgebroken, dat het een hittegolf is en dat we vooruit willen met de opleiding... doet er allemaal niet toe blijkbaar.
Zolang de ambtenaren hun centjes maar hebben waarschijnlijk. Vandaag hebben er dus weer twee 4 uur les gegeven officieel. Ik weet wel beter.
Ik tel af tot de dag dat ik deze idiotie kan verlaten (hopelijk mèt dat stomme papiertje dat je nodig hebt om aan een deftige job te geraken). Daarna ga ik mijn burgerplicht doen en een en ander melden aan de bevoegde instanties.
Ik mag dan wel een werkloze zijn, maar ik heb een hekel aan profitariaat. En vergis u niet, de grootste profiteurs zijn de staat zelf.
dinsdag 11 augustus 2009
Frustraties
Eindelijk begon de cursus terug. Na een paar weken gedwongen verlof (je hebt als werkloze niet veel keuze wanneer men het opleidingscentrum sluit) was ik terug op de plek waar we onderricht zouden krijgen.
Meteen kreeg ik een koude douche: de hele planning van ons soep-leren-koken avontuur (dat initiëel een 5-6 maanden zou duren) werd zomaar even tot januari 'gerokken'.
De planning werd kompleet omgegooid en opeens moesten we zelfs twee nieuwe cursussen er tussen door bij krijgen, namelijk moestuintjes-aanleggen en alles-over-asperges.
Ik vroeg waarom men ons zo lang aan het lijntje hield. Tenslotten is het de bedoeling van de vdab om mensen aan het werk te helpen niet? Men heeft er dus in mijn ogen alle baat bij om: door te werken, efficiënt te zijn en de planning te respecteren.
Blijkbaar hebben nu vier leerkrachten besloten onze klas om de beurt les te geven, ongeacht dat er twee van de vier het vak "soep koken" eigenlijk niet geven, maar da's allemaal niet erg voor de vdab in Tuinslagem, men gooit er dan wel twee andere vakken bij die er eigenlijk weinig toe doen. Dit alles onder het mom van 'de werkgevers vragen dit'. Wat in mijn opinie larie en apekool is.
Met andere woorden. De cursus die ik vol goede moed in mei startte, zal niet to november maar dik in januari doorlopen. En dan nog is men niet helemaal zeker.
Wat met het meeste stoort aan heel dit verhaal is dat ik niets anders hoor en zie dan 'studiedagen', 'thuisstudie' of 'verlof'.
Elke dag dat deze mensen verlof nemen of ons thuis laten studeren, is een gemiste dag om iets bij te leren, een gemiste dag ook om ons diploma te halen en ergens te gaan werken (het einddoel van deze cursus uiteraard).
Dit alles sterkt me nog meer in het gevoel dat men hier enkel zit om vdab leerkrachten aan het werk te houden, ipv werklozen aan werk te helpen. Ik blijf voorlopig volhouden en de cursus volgen, maar het is allemaal nogal zwaar aan het worden. Ik heb een hekel aan verloren tijd, om maar te zwijgen van het verloren geld.
Daarbij komt nog dat het op een CV voor een nieuwe werkgever zeker niet positief over komt om dat 8 maanden cursus op te geven voor iets waarvan iedereen in de sector weet dat het maar 4 weken duurt normaal...
Men gooit in België heel wat opportuniteiten weg, door subsidiëring en onzorgvuldig omspringen met uren kloppers. Moesten deze mensen in de privé werken, ze zouden gek worden denk ik. Nu ok, ik heb wel door dat ze met de beste bedoelingen lesgeven, ze zijn zeker niet boosaardig of slechtgezind op ons.
Het gaat me gewoon niet snel genoeg, het contrast met de echte werkwereld is gigantisch.
Meteen kreeg ik een koude douche: de hele planning van ons soep-leren-koken avontuur (dat initiëel een 5-6 maanden zou duren) werd zomaar even tot januari 'gerokken'.
De planning werd kompleet omgegooid en opeens moesten we zelfs twee nieuwe cursussen er tussen door bij krijgen, namelijk moestuintjes-aanleggen en alles-over-asperges.
Ik vroeg waarom men ons zo lang aan het lijntje hield. Tenslotten is het de bedoeling van de vdab om mensen aan het werk te helpen niet? Men heeft er dus in mijn ogen alle baat bij om: door te werken, efficiënt te zijn en de planning te respecteren.
Blijkbaar hebben nu vier leerkrachten besloten onze klas om de beurt les te geven, ongeacht dat er twee van de vier het vak "soep koken" eigenlijk niet geven, maar da's allemaal niet erg voor de vdab in Tuinslagem, men gooit er dan wel twee andere vakken bij die er eigenlijk weinig toe doen. Dit alles onder het mom van 'de werkgevers vragen dit'. Wat in mijn opinie larie en apekool is.
Met andere woorden. De cursus die ik vol goede moed in mei startte, zal niet to november maar dik in januari doorlopen. En dan nog is men niet helemaal zeker.
Wat met het meeste stoort aan heel dit verhaal is dat ik niets anders hoor en zie dan 'studiedagen', 'thuisstudie' of 'verlof'.
Elke dag dat deze mensen verlof nemen of ons thuis laten studeren, is een gemiste dag om iets bij te leren, een gemiste dag ook om ons diploma te halen en ergens te gaan werken (het einddoel van deze cursus uiteraard).
Dit alles sterkt me nog meer in het gevoel dat men hier enkel zit om vdab leerkrachten aan het werk te houden, ipv werklozen aan werk te helpen. Ik blijf voorlopig volhouden en de cursus volgen, maar het is allemaal nogal zwaar aan het worden. Ik heb een hekel aan verloren tijd, om maar te zwijgen van het verloren geld.
Daarbij komt nog dat het op een CV voor een nieuwe werkgever zeker niet positief over komt om dat 8 maanden cursus op te geven voor iets waarvan iedereen in de sector weet dat het maar 4 weken duurt normaal...
Men gooit in België heel wat opportuniteiten weg, door subsidiëring en onzorgvuldig omspringen met uren kloppers. Moesten deze mensen in de privé werken, ze zouden gek worden denk ik. Nu ok, ik heb wel door dat ze met de beste bedoelingen lesgeven, ze zijn zeker niet boosaardig of slechtgezind op ons.
Het gaat me gewoon niet snel genoeg, het contrast met de echte werkwereld is gigantisch.
maandag 13 juli 2009
Vakantie
Ook werklozen (en hun assistenten, instructeurs, onderwijzers, begeleiders) zijn met vakantie in juli. Dus alles ligt weer stil in Tuinslagem.
De laatste dagen van de opleiding was een beetje gehaast verlopen. Minder dagen aanwezig zijn, maar wel veel leerstof. Blijkbaar gaat men het tempo nu een beetje opkrikken zo net voor de vakantie.
HEt is een beetje een rare situatie. Aan de ene kant wil je verder met je leven, en werk vinden. Aan de andere kant wil je ook wel die opleiding voltooien om daarna beter werk te proberen vinden.
Je bent dus deze 'vakantie' periode aangewezen op een soort 'limbo-toestand' waarbij je de keuze hebt tussen niets doen terwijl je wacht op de hervatting van de opleiding, en aan de andere kant het naarstig verder solliciteren voor jobs die net onder je kwalificatie liggen en waar je daarna spijt van hebt dat je ze hebt aangenomen ipv. verder te doen met de opleiding.
Het eindresultaat van deze gedwongen inactiviteit is dus dat de mensen uit mijn klas allemaal een vakantie in gaan zonder geld en zonder enige activiteit.
Er was er zelfs eentje bij die nu niet wist wat hij zou moeten aanvangen deze periode (geen geld en veel tijd).
Het is een beetje vreemd, dat werklozen gedwongen worden vakantie te nemen, zelfs wanneer ze een opleiding volgen om zo snel mogelijk terug aan werk te geraken.
Het is toch niet zo moeilijk om deze opleiding gewoon te laten doorlopen niet?
In ieder geval ga ik van deze rust profiteren om alvast zelf wat soep te leren maken en wat boeken te lezen over koken met exotische groenten, so to speak.
Er kan waarschijnlijk ook wel een dagje pretpark af uiteraard. Al zal de verre vakantiebestemming voor mij niet echt weggelegd zijn dit jaar. Dat laat ik aan mensen over die veel centjes verdienen op bedrijven waar men nog riante lonen uitbetaald aan belgen die eigenlijk niet zo heel hard werken.
De laatste dagen van de opleiding was een beetje gehaast verlopen. Minder dagen aanwezig zijn, maar wel veel leerstof. Blijkbaar gaat men het tempo nu een beetje opkrikken zo net voor de vakantie.
HEt is een beetje een rare situatie. Aan de ene kant wil je verder met je leven, en werk vinden. Aan de andere kant wil je ook wel die opleiding voltooien om daarna beter werk te proberen vinden.
Je bent dus deze 'vakantie' periode aangewezen op een soort 'limbo-toestand' waarbij je de keuze hebt tussen niets doen terwijl je wacht op de hervatting van de opleiding, en aan de andere kant het naarstig verder solliciteren voor jobs die net onder je kwalificatie liggen en waar je daarna spijt van hebt dat je ze hebt aangenomen ipv. verder te doen met de opleiding.
Het eindresultaat van deze gedwongen inactiviteit is dus dat de mensen uit mijn klas allemaal een vakantie in gaan zonder geld en zonder enige activiteit.
Er was er zelfs eentje bij die nu niet wist wat hij zou moeten aanvangen deze periode (geen geld en veel tijd).
Het is een beetje vreemd, dat werklozen gedwongen worden vakantie te nemen, zelfs wanneer ze een opleiding volgen om zo snel mogelijk terug aan werk te geraken.
Het is toch niet zo moeilijk om deze opleiding gewoon te laten doorlopen niet?
In ieder geval ga ik van deze rust profiteren om alvast zelf wat soep te leren maken en wat boeken te lezen over koken met exotische groenten, so to speak.
Er kan waarschijnlijk ook wel een dagje pretpark af uiteraard. Al zal de verre vakantiebestemming voor mij niet echt weggelegd zijn dit jaar. Dat laat ik aan mensen over die veel centjes verdienen op bedrijven waar men nog riante lonen uitbetaald aan belgen die eigenlijk niet zo heel hard werken.