donderdag 15 oktober 2015

Gastblog: VDAB en samenwerken met de privé: Alexander Calder

Klein woordje uitleg: een tijd geleden kreeg ik van een lezer van deze blog bijgevoegde getuigenis binnen. Ik zet het hier op mijn blog, gewoon om enig tegengewicht te bieden tegenover de VDAB-goeie-jongens blabla die ze op hun blogs en in de pro-regime media loslaten.
Ik krijg ook meer en meer getuigenissen binnen van mensen binnenin VDAB, maar deze ga ik op'n keer mooi bundelen en er een vervolgverhaal over schrijven.
Met dank aan de anonieme schrijven van dit mooi stukje proza (dat jammer genoeg niet tot de fictie-afdeling behoort), een getuigenis over een privéfirma die zo te zien qua gijzelen-van-werkzoekenden niet moet onderdoen voor VDAB zelf.

Dennis

---

De VDAB en Alexander Calder: een falen om hoogopgeleiden te begeleiden naar een job.


Mijn eerste ervaring met de VDAB en één van haar private partners, Alexander Calder, deed ik vorig jaar op. Om deze ervaring te kunnen begrijpen, moet ik eerst iets kwijt over mijn achtergrond. Ik ben historicus en leerkracht van opleiding en met die twee diploma’s is het helemaal niet eenvoudig om een vaste betrekking te vinden in het onderwijs. En het is zeker en vast geen evidentie om een vaste job te vinden met deze kwalificaties. Daarom hoop ik op een carrière in het onderwijs. De situatie daar is allesbehalve rooskleurig. De meeste leerkrachten geschiedenis hoppen van interim naar interim, van school naar school, in de hoop om na tien jaar te landen in een vaste betrekking. Velen van hen verlaten het onderwijs (1/4 van de startende leerkrachten) ook wegens een gebrek aan werkzekerheid en de mogelijkheid om een leven uit te bouwen. Ik heb de afgelopen twee schooljaren tot mijn grote spijt vaak thuis gezeten. Dat is mijn situatie en een goede vriend raadde mij aan om eens aan te kloppen bij Alexander Calder, een privaat bedrijf dat werkzoekenden intensief begeleidt naar een nieuwe job. Hoe ben ik daar nu terecht gekomen?


Vorig jaar werd ik door de VDAB opgeroepen om mij persoonlijk aan te bieden bij één van hun consulenten. Zij zou mij begeleiden bij mijn zoektocht naar een nieuwe job. Van begeleiding was er bijzonder weinig sprake, maar eerder van een grondige sociale controle. In eerste instantie vroeg zij aan mij om al mijn sollicitaties aan haar voor te leggen. Deze had ik gebundeld in de zogenaamde sollicitatie-werkmap, een map vol met afwijzingen van werkgevers. Blijkbaar wou de consulente eerst en vooral weten of ik wel bereid was om te werken. Pas nadat ze had vastgesteld dat ik geen profiteur was, ging ze over naar de effectieve begeleiding. Ze stelde vast met haar eigen ogen dat ik kon solliciteren. Mijn motivatiebrief was opgesteld in een keurig algemeen Nederlands zonder spellingsfouten en de lay-out was tiptop in orde. Ook mijn curriculum vitae mocht er zijn. Tijdens dit gesprek vermeldde ik het gesprek dat ik had gehad met mijn kameraad over Alexander Calder. Voor ik het wist, had ze de telefoon vast en belde ze lokale vestiging van Alexander Calder op om mij daar in te schrijven. De dag nadien mocht ik bij hen langs gaan om allerlei psychologische testen te ondergaan en rap en onder een grote groepsdruk een contract ondertekenen. Ik hing voor bijna negen maand vast aan Alexander Calder. Dat was het begin van negen maand durende hel die ik hier in enig detail wil bespreken.

Ik zou een essay van dertig bladzijden kunnen schrijven over de wantoestanden bij Alexander Calder. Dat is natuurlijk te lang en daarom lijkt het mij aangewezen om mijn kritieken, mijn misnoegen en mijn frustraties punt per punt te behandelen.

Ten eerste moet er gewezen op de natuur van dit bedrijf. Alexander Calder is een privaat bedrijf dat werkzoekenden (werklozen bestaan niet meer in de hedendaagse actieve welvaartsstaat) begeleidt naar een job. Normaal gezien is het de VDAB, een staatsinstelling, die deze categorie van burgers, moet begeleiden. Tien jaar geleden, onder de paarse regering, heeft men beslist om deze belangrijke staatsactiviteit te privatiseren. Vandaag de dag zijn er tientallen private instellingen actief in Vlaanderen die werkzoekenden begeleiden naar werk. Alexander Calder is daar slechts één van. Ik heb vooral politieke problemen met het feit dat deze bedrijven winst maken op de kap van werkzoekenden. Het gaat hier om een fundamenteel ethisch punt: winst maken op de kap van zwakkeren is een praktijk die niet thuishoort in een moderne beschaafde samenleving. Daarbij wil ik ook nog even vermelden dat de VDAB wel degelijk beschikt over de expertise om werkzoekenden te begeleiden. Deze expertise kunnen ze niet meer aanwenden. Daarover bestaat er binnen de VDAB ook heel wat frustratie over.

Mijn tweede punt sluit nauw aan bij het eerste punt. Private bedrijven zoals Alexander Calder worden gesubsidieerd met het geld van de werkende burger. Dit systeem van subsidies is allesbehalve transparant en kan gemakkelijk misbruikt worden. Er is bijzonder weinig informatie beschikbaar over dit systeem. Maar mijn ervaring leert dat het systeem ongeveer als volgt in elkaar steekt: per werkzoekende die Alexander Calder begeleidt, krijgt ze een subsidie. Er wordt ook een bonus uitgekeerd als ze een werkzoekende begeleiden naar werk. Maar hoe bewijst Alexander Calder dat door hun inspanningen er een werkzoekende minder is? Laat ik dit even illustreren aan de hand van mijn voorbeeld. Mijn traject begon vorig jaar in september. Begin november had ik eindelijk een interim in Brusselse school. Er bestond geen enkel verband tussen de inspanningen van Alexander Calder en het feit dat ik plots voor een korte periode een job had in het onderwijs. Ik had gewoon het juiste profiel en werd opgebeld door de directeur van die school. Toch kan Alexander Calder dit verkopen aan de Vlaamse staat dat zij mij aan job hebben geholpen en kunnen ze dus deze bonus incasseren. Tijdens mijn traject is dit zelfs tweemaal voorgevallen.

Ten derde wil ik het ook even hebben over de geleverde kwaliteit van het werk van Alexander Calder. In mijn geval kan dat alleen maar omschreven worden als zwaar ondermaats. Ook deze klacht is vrij complex en daarom splits ik hem op in de volgende problemen: differentiatie, de sociale controle, de kwaliteit van de workshops en de individuele begeleiding.

Differentiatie: Er werd mij in het begin verteld dat de groepen gedifferentieerd zouden worden op basis van niveau. In de realiteit kwam ik terecht in een groep van mensen die vrij laag opgeleid waren (arbeiders, kapsters, jongeren die hun middelbaar niet hebben afgewerkt) Het meest frappante voorbeeld daarvan is een vrouw met een doctoraat die zat in een groep met vooral arbeiders. Voor alle duidelijkheid: ik heb geen problemen met mensen die laag opgeleid zijn. De meest van hen waren vriendelijke en joviale mensen die bereid waren om te luisteren naar jouw verhaal. 

Maar je kan niet ontkennen dat er een fundamenteel niveauverschil bestaat tussen mensen met een masterdiploma en mensen met een BS0-diploma. Sommige van mijn collega’s hadden nog nooit een computer van dichtbij gezien. Ze wisten niet hoe ze het programma word moesten openen, hoe ze een brief moesten schrijven en hoe ze een e- mailadres moesten aanmaken. En dan begin ik nog niet over de vele spellingsfouten (“afgestudeert” in de plaats van “afgestuurd”, “traituur” in de plaats van “traiteur”.) die ik mocht opsporen. Ik voelde mij vaak gewoon een werknemer van Alexander Calder in de plaats van een werkzoekende die begeleid werd naar werk.

De sociale controle: Een dag bij Alexander Calder vertoonde een vast patroon. We moesten stipt aanwezig zijn om negen uur. Indien we een kwartier te laat waren, werd dit beschouwd als een ernstig overtreding. Dan waren we officieel afwezig en kon dit gemeld worden aan de VDAB die op zijn beurt dit kon overmaken aan de RVA die eventueel sancties kon nemen. Het eerste uur van dag zaten we samen aan een tafel waarbij iedere werkzoekende moest vertellen hoeveel sollicitaties hij of zij had gedaan in de afgelopen week. Mensen die veel hadden gesolliciteerd, werden geprezen en zij die weinig hadden gesolliciteerd in de ogen van de begeleider, kreeg bij wijze van spreken een veeg uit de pan. De werkbereidheid van een werkzoekende werd trouwens herleid tot het aantal sollicitaties die hij of zij had verricht. Dat is natuurlijke klinkklare onzin die gemakkelijk weerlegd kan worden. Bepaalde werkzoekenden zitten in een heel specifieke branche waar er weinig vacatures verschijnen. Als er dan één verschijnt, zijn ze wel als de kippen bij om te solliciteren. Ook zij zijn gemotiveerd om werk te vinden. 


Alle sollicitaties moesten ook genoteerd worden op de befaamde sporenkaart. Indien de RVA een werkzoekende opriep, kon hij aan deze staatsinstelling gemakkelijk bewijzen dat hij weldegelijk vaak genoeg solliciteerde en dus recht had op een uitkering. Dit brengt mij bij het belangrijkste punt: de vernederende sociale controle. Op zich heb ik ook niets tegen sociale controle. Sociale controle zorgt ervoor dat mensen zich beheersen. Het is met andere woorden productief en maakt ons tot wie we zijn. Maar niet alle vormen van sociale controle zijn echter even productief. De sociale controle bij Alexander Calder kwam neer op het bekampen van het stigma van het profitariaat, een mythe die heel sterk leeft onder de bevolking. Verschillende sociologen hebben echter al duidelijk bewezen dat het profitariaat een mythe is. Het merendeel van de werkzoekenden wil weldegelijk werken, maar vaak krijgen ze de kans niet omwille van verschillende factoren: een slechte economische conjunctuur, een gebrek aan werk of een enorme competitie onder werkzoekenden Deze mythe wordt vaak opnieuw gemobiliseerd door rechtse partijen zoals Open-VLD en N-VA om het beleid ten aanzien van werklozen te verstrengen. Maar ik wijk af. Laat ik terugkeren naar het sociaal stigma dat leefde bij Alexander Calder. Er heerste daar een sfeer van wantrouwen ten aanzien van de werkzoekenden. Wij moesten alles bewijzen op papier. Ze geloofden ons niet op ons woord als wij hadden gesolliciteerd voor een bepaald job. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat vele werkzoekenden er niet naar uit keken om opnieuw een dag je broek te verslijten bij Alexander Calder.

De kwaliteit van de workshops: Na het overlopen van de sollicitaties van de afgelopen week kregen we ook workshops. Die gingen over diverse thema’s gaande van het sollicitatiegesprek, de motivatiebrief tot het CV. De meeste daarvan waren voor mij onzinnig. Ik wist hoe ik een CV moest opstellen, hoe ik een motivatiebrief moet schrijven en hoe ik een gesprek moet een werkgever moest voeren. Ja, ik weet dat ik deftige kledij moet aantrekken voor een gesprek en dat ik niet mag stinken. Voor de laaggeschoolden was dit misschien wel af en toe nuttig. Maar ik zat mij daar meestal oneindig te vervelen. De lesgever was wel gemotiveerd en vanuit pedagogisch staken bepaalde zaken wel goed in elkaar. Hij doceerde niet, maar ging openlijk in gesprek met ons. Dit leidde er wel toe dat we heel vaak afweken van het onderwerp. De meeste van die workshops waren gewoon gezellige babbels tussen de lesgever en de werkzoekenden. In de namiddag werden we geleid naar de computerzaal waar we moesten solliciteren. Van begeleiding was geen sprake meer. Dat op zich verantwoordt de volgende boute stellingen: eigenlijk kan Alexander Calder samengevat worden als een dure vorm van kleuterbegeleiding van werkzoekenden die gefinancierd wordt door het belastinggeld van de werkende burger. 


De individuele begeleiding: Alexander Calder gaat er ook prat op dat werkzoekenden bij hen geen nummer zijn. We zijn werkzoekende met een eigen verhaald en dat vergt een individuele begeleiding. Er werd daarom ook individuele begeleiding voorzien. Om de vier weken werd er een persoonlijk gesprek voorzien tussen de werkzoekende en de begeleider. Op dat moment gingen er ook geen workshops door. Dat gesprek was meestal een gezellige klets tussen de werkzoekende en de begeleider. Vaak ging het over ons privéleven en af en toe kregen we een belachelijke tip. (“Je moet breder zoeken.” “Solliciteer niet enkel voor het onderwijs.”) Alsof ik dat soort van zaken niet wist.
Het toppunt van de individuele begeleiding was wel de mail die iedere werkzoekende iedere week kreeg van Alexander Calder. De mail heette de persoonlijke selectie van Alexander Calder. Dat klinkt goed. Op basis van ons persoonlijk profiel werden er vacatures naar ons doorgestuurd. Wat een prachtige wereld! In werkelijkheid was dit een grote farce. In de negen maand die ik vertoefde bij Alexander Calder, heb ik ooit een vacature ontvangen die bij mij paste. Deze kritiek is trouwens ook van toepassing op de VDAB. Ook zij versturen nog geregeld mails met zogenaamde geschikte vacatures. Onlangs werd ik nog door hen gecontacteerd om te solliciteren voor een vacature bij een hogeschool. Het ging om een job als docent in een bepaalde discipline waarvan ik nog nooit had gehoord. Van ons wordt er dan ook verwacht dat we daarvoor solliciteren. Ik dacht het niet. In iedere mail wordt er ook nog eens duidelijk vermeld dat we moeten solliciteren als we onze uitkering willen behouden. 


Ik ben nu eindelijk verlost van Alexander Calder. Na de zoveelste interim in het onderwijs werd het voor hen ook duidelijk dat ik daar weinig te zoeken had. Ze hebben mijn contract afgesloten en hebben mij laten gaan. Daarmee kwam er een einde aan absurd verhaal zoals alleen een Kafka het kan beschrijven. De belangrijkste conclusie lijkt me de volgende te zijn: wetenschappelijk onderzoek in Nederland heeft onomstotelijke aangetoond dat de zware disciplinerende sociale controle via deze programma’s niet werken. Er zijn via deze programma’s niet minder werklozen. Dan lijkt het mij zinloos dat de Vlaamse overheid miljoenen euro’s verspilt aan deze programma’s. Deze miljoenen kunnen evengoed gebruikt worden om minder te besparen en ervoor te zorgen dat burgers hun job niet verliezen.

door: Anoniem  -  Oktober 2015 

woensdag 7 oktober 2015

Alarmknopjes voor iedereen!

Alarmknopjes voor bange VDAB'ers... denk dat een mooier symbool voor het regime Michel I niet bestaat.
Spijtig dat we de sancties overlaten (en meer macht) aan een lokaal systeem vergeven van de racisten, zakkenwassers, lamzakken en mensen die niemand ècht vooruit willen helpen. Het soort ambtenaren die toegeven enkel voor de vakantie en de vele voordelen daar rond te lopen en werklozen als paria's behandelen,..maar zelf niet eens hun eigen laptop deftig kunnen beheren.

De echte parasieten van onze samenleving zijn diegenen die teren/leven en geld krijgen in de vorm van subsidies om te doen alsof ze mensen aan werk helpen, terwijl ze in realiteit enkel tijdelijke (en zeer lame) oplossingen zoeken die voorgekauwd werden door een al even marketing-gericht lame systeem onder leiding van een bende rechtse kwieten met Fons Leroy aan de top (ja ik heb het gezegd).

En nu gaat men deze bende laksheid-met-profiteurs (want dat zijn ze) dan nog uitrusten met een laf beschermknopje ook.
Want o-wee, er zou eens een "marginale dopper" met zijn vuist op het gezicht van een vdab'er moeten willen kloppen omdat z'n centjes worden afgepakt. (Vrij contradictorisch dat het systeem nog wel geld uitdeelt aan mensen die zonder werk vallen, maar tegelijk een bende ambtenaren in dienst houdt om zoveel mogelijk mensen te schrappen uit ditzelfde systeem... de vraag is wie nu wie aan werk helpt.)

't is een beetje zoals sigaretten verkopen en er tax op heffen en tegelijk subsidies geven om te stoppen met roken... De schizofrenie is kompleet.

Hopelijk komt er bij het indrukken van zo'n alarmknopje eens een keer geen hulp opdagen voor de VDAB'er in kwestie, omwille van de besparingen ofzo (want ironie mag ook)...  "V-for Vendetta"-toestanden zijn niet ver af meer eigenlijk.

RVA die sanctioneerde ook, en deed dat op basis van feiten en regels,... VDAB daarentegen krijgt nu echt tè veel macht, de mensen die daar zitten heb ik al iets te vaak aan "het werk" gezien (ook achter de schermen) om daar ook maar enig vertrouwen in te hebben.
Het volk laat intussen begaan... want 'het is toch maar om u tegen doppers te beschermen'.
Wat is't volgende dat ze gaan criminaliseren?
Mensen die aan't loket van Electrabel komen klagen?
Mensen die hun e-ID komen halen?
Of gewoon iederèèn die niet lid is van 'de partij'?

Ik eis ook een alarmknopje.
Als werkloze wil ik op een knop kunnen drukken wanneer een zuurpruim van VDAB me onterecht dingen voorstelt die totaal irrelevant zijn met mijn skills, of deadlines zet waar ze zich dan zelf niet aan houden, of me op eigen kracht naar de andere kant van't land stuurt om een certificaat op te halen waar je dan achteraf niks mee bent, of wanneer de instructeurs dreigende taal spreken, of niet komen opdagen voor hun werkdag terwijl de werkloze in de opleiding er wel moet zitten en letterlijk gegijzeld wordt door een systeem dat enkel subsidies wil incasseren.
Hopelijk komen ze me dan redden.
Ik wil ook een alarmknop wanneer de vdab'er die voor me zit niet met z'n eigen computer kan werken, of wanneer ik racistische praat hoor tussen twee vdab-medewerkers over een werkloze...

Maar dat zal ook niks worden zekers?

Waarschijnlijk niet...


donderdag 30 juli 2015

Bij de sollicitatietraining -gastblog-

Alweer een gast-blogpost, dit keer van een collega-werkzoekende uit de sociale sector.
Ik geef de gast blogposts steeds weer zonder ze aan te passen (op enkele typos na eventueel die ik dan wel verbeter).

-

Nou lol, .... mijn training, ... ik denk dat ze het aanvoelden , kreeg telefoon op dinsdag van randstad medical, ... ik ben dus psychiatrisch verpleegkundige van diploma, k zeg t duidelijk erbij van diploma want persoonlijk en betreffende levenservaring ben ik veel meer dan alleen dat en multi-inzetbaar op vele diensten... maar daar heeft Brussel geen oren naar blijkbaar, het belachelijke verschil tussen een A1 en A2 in den tijd, ... het kostte me al vaak een kans op een perfect - op - mijn - lijf - geschreven job..... 

Terug naar die telefoonoproep, .... mevrouw, wij lezen hier dat u graag richting psychiatrische en sociale verpleegkunde wil werk vinden, ... nu.... wij hebben helaas zelden een aanvraag voor die functie. Zou u... en ik voelde t al aankomen , heb er specifiek ook laten bijzetten dat ik geen bejaarden, geen gehandicapten, geen nachten en geen lange afstanden doen zal, dus zou u ook geïnteresseerd zijn in een vacature voor een bejaardentehuis? Want ik kan u zo een vacature doorsturen voor een WZC te.... Genk,  ( denk een 60 tal km en een uur op de baan, enkele rit )....een korte opdracht, .... blablabla en ik onderbrak haar...

Ik heb haar gevraagd of ze wel degelijk mijn profiel had gelezen, ... wat ik binnen mijn mogelijkheden had doorgegeven? Wat ik persoonlijk als voorkeur wou doen van werk wordt dus wel gelezen maar geen rekening mee gehouden en nog beter, ze stellen dan zelfs een vacature voor die je ook duidelijk aangaf NIET te kunnen doen... 

"jamaar mevrouw, de vacatures liggen niet voor het oprapen, ( hoe niet??? ze beweren toch dat er werk in overloop is )  u zal toch moeten openstaan voor deze jobs want anders....." Anders nemen ze mijn inkomsten af, .... hoorde ik mezelf zeggen tegen haar... ja dat verhaaltje ken ik dus al juffrouw zei ik, maar toch zeg ik neen tegen uw vacature. Waarop ze even stil was en dan zei dat ik deze week ook een training op het schema had staan, ... ook hier zou men mij duidelijk maken dat ik geen keuze had, ...; dus... ik heb bedankt voor de sollicitatietraining en laten annuleren. Ik zei haar dat ik deze annulatie nog per mail zou bevestigen zodat ze zeker hier een bewijs van had, en ik haar succes wenste met t zoeken van andere slachtoffers... Nou dat was dus geen  "productief" telefoontje. 

Ik ben dus vanmorgen ook niet vertrokken, het uur van aanvang keek ik eens lekker ontspannen op de klok en draaide me nog eens ferm om waarbij ik "face to face" mijn miniman  ( zoontje van tien jaar ) aankeek die naast me lag te slapen en ik mezelf trakteerde op een zalige glimlach.

Mijn annulatie van training, mijn mail werd niet beantwoord, geen reactie op het feit dat ik schreef zelf wel mijn training-annulatie op te nemen tijdens mijn volgende afspraak met de consulente, en dit met haar te bespreken aangezien ik  tijdens hun telefoongesprek met me en ook bij de voorgaande gesprekken met consulente van randstad twijfelingen kreeg door en over hun wijze van begeleiden .... ( sarcastisch tintje toch ) waar ik me dan ook voor behoeden wou want beter geen training dan een slechte training. Of dit als geldige reden zal worden aanvaard, daar vrees ik voor maar om eerlijk te zijn, dat zal me een worst wezen, ik voel me momenteel zooooo terecht opgelucht dat ik mezelf volgde in mijn eigen ik.... 

Ik wil hiermee zeker niemand aanzetten tot weigeren van deelname sollicitatietraining, maar toch wel een boodschap mee te geven dat alleen jijzelf jezelf kan aanprijzen bij een mogelijke toekomstige werkgever, volgens mij kom je alleen dan ECHT als jezelf over en niet zoals Frank, de man voor je die ook solliciteerde en dezelfde manier hanteerde en uitleg gaf als jij gaat geven... waardoor je een week later een mailtje krijgt dat ze toch kiezen voor die andere sollicitant die in het oog sprong door zijn/haar originaliteit. 

Morgen ga ik lekker genieten van het hernieuwde zonnetje buiten, genieten van de extra tijd die ik nu weer heb met mijn zoontje, en zal eens een positieve vibe doorsturen naar de andere werkzoekenden van mijn trainingsafspraak, ... succes dames en heren !!!

Leuk detail, ... ik kreeg vanmiddag uitnodiging tot sollicitatiegesprek als reactie op mijn solliciteren, op mijn manier, ... afspraak volgt in de loop van volgende week, dus ik heb weer een vooruitzicht, mijn trein staat nog steeds niet stil.

- gastblogger nr. 2 -

woensdag 29 juli 2015

verandering zonder tussenlaag

Wanneer ik kritiek geef op het huidige beleid, de vdab of een outplacement bureau, krijg ik vaak de reactie van de typisch conservatieve denkers: "Hoe zou jij het dan allemaal doen?".
Een bijna beledigende vraag of opmerking, waar men eigenlijk mee wil zeggen dat ik maar een stomme werkloze ben, die niet beter weet dan wat kritiek te uiten, maar verder geen visie heeft.

't Is wel zo dat ik uiteraard geen geleerde ben, die twintig jaar studies heeft verricht op arbeidsmarkt, economie en sociaal recht. Maar ik weet wel uit ervaring hoe het is (en velen met mij) om als een buidel subsidie te worden behandelt door al deze instanties.

Mijn visie hierover wil ik daarom graag uiteenzetten, goed wetende dat deze bijschaving nodig heeft, aanpassing aan bepaalde maatschappelijke noden en vooral wat nuance. Maar in grote lijnen wil ik toch antwoorden op de eeuwige dooddoener over 'wat ik dan zou doen'.

-

Operatie V

Allereerst zou ik VDAB en haar Waalse/Brusselse tegenhanger in de huidige vorm afschaffen. (Niet van de ene dag op de andere, er is een kleine, snelle overgang nodig).
De gebouwen van deze instanties, alsook de enorme hoeveelheid vrijgekomen gelden (onze belasting trouwens!) kan veel beter ingezet worden dan een zichzelf in stand houdende industrie verder te laten dobberen door nietszeggende trainingen te geven, mensen als kleuters te behandelen, mensen met allerlei excuses te schrappen of opleidingen te voorzien in dead-end-jobs.
De bedoeling van VDAB was om te bemiddelen tussen werkzoekenden en werkgevers, maar intussen is die taak gewoon een manier geworden om een bepaald soort onderlaag van werkgevers aan een bepaalde onderlaag van werknemers te helpen aan een zo laag mogelijk loon en op zo'n kort mogelijke termijn. (In principe heeft VDAB heel graag dat je 3-4 keer achter elkaar een 6-maanden job doet om dan terug aan de werkloosheid te komen, zodoende kan VDAB zelf ook scoren en je zogenaamd ook 4 keer weer 'aan werk helpen'. Hun cijfers zijn dan goed, en dan is iedereen tevree...)

Ik besef dat er ook goede hulp en opleidingen wordt geboden bij VDAB hier en daar, het is niet allemaal negatief. Deze opleidingen en nuttige zaken zullen door de privé moeten worden opgenomen, we hebben inmiddels geld genoeg uitgespaard door VDAB te sluiten, zodat we kunnen investeren in een vlotte, nuttige samenwerking met bedrijven die èchte jobs aanbieden en daar ook de nodige tijd en opleiding voor willen voorzien.
Met echte jobs bedoel ik alles dat enige vooruitzicht heeft op langere termijn. De sectoren van de repetitieve taken, callcenters, poetshulp, dienstencheques enz... horen daar niet bij. Deze sectoren kunnen perfect zelf, op eigen kosten, aan mensen geraken zonder mee te profiteren van de subsidies van VDAB en co. Ik durf zelfs beweren dat we dit soort jobs moeten ontmoedigen, net om te vermijden dat werklozen die te lang als wegwerpmensen worden behandeld eeuwig in die dodelijke cirkel rondwaren.  
De werknemers van VDAB kunnen perfect ingezet worden om dit soort jobs en bedrijven te identificeren en op die manier de kwaliteit van de arbeidsmarkt te bewaren en te bewaken. Lijkt me nuttiger dan een groep werklozen een powerpoint slide te laten zien en een tekst afdreunen niet?

De tussenlaag

Tegelijk zou ik de oorlog verklaren aan de tussenlaag: de industrie die ontstaan is door allerlei liberalisering van taken van vdab, maar dan op zulke manier dat je puur een subsidie-buidel wordt.
De meest gekende voorbeelden, vooral bij mensen die ooit in een faillissement terecht kwamen, zijn SBS skillbuilders en Randstad.
Ook hier zullen er ongetwijfeld mensen met een goed bedoelde hulpvaardigheid rondlopen, maar deze sector heeft in mijn opinie enkel tot gevolg dat men de werkzoekende in kwestie laat 'aftekenen' op zijn of haar aanwezigheid, om daarna bij de staat de subsidie voor de geboden hulp op te strijken.
De meerwaarde is vaak nul.
(En dan heb ik het nog niet over de ronduit neerbuigende manier van werken, de pretentie van de werknemers van deze bedrijven of de ronduit rascistische opmerkingen die werklozen met een migratie-achtergrond er te verwerken krijgen -zelf al vele malen op m'n tong moeten bijten om hier geen scène over te maken).

Deze bedrijven dienen de economie, noch de maatschappij van enig nut. Het enige dat ze doen is zich als een epifyt nestelen op de werkloosheid van een ander, en er de weinige levenssappen in de vorm van subsidie uitpersen. Net als een epifyt, blijft er nadat de gezonde boom waarrond het zich vormde, enkel een van binnenuit rottend systeem over, waar van buiten af gezien niks mee aan de hand is, maar binnenin zelfs geen boom meer te bespeuren valt, enkel een wankele schors.  

In mijn regime zouden dit soort firma's buiten de wet worden gesteld. Je moet als staat toch gek zijn om een bedrijf dat actieve roofbouw pleegt op je arbeidsmarkt, nog subsidies te geven ook?
De mensen die in zulke bedrijven werken, zullen elders moeten gaan zoeken, maar ook de staat of nieuwe aanpak van de nazaten van vdab, kunnen niets met hen aanvangen. Hopelijk kunnen ze zelf een goed CV opstellen, ze zullen het nodig hebben.


Tijdelijk en onderaanneming


Dan de sector van de tijdelijke werkkrachten en onderaanneming. Hier zou ik het ook simpel stellen: alle onderaanneming wordt geregulariseerd, zodat er geen al te veel lagen en tussenlagen profiteurs worden gevoed. 
Een firma die tijdelijk mensen nodig heeft om bijvoorbeeld enkele vrachtwagens uit te laden, kan perfect mensen zelf aanwerven met een tijdelijk contract. Bovenaan hun loonbriefje zal dus de firma staan voor wie ze werken. Er zijn hier uitzonderingen op mogelijk, deze worden dan vanuit een interim mogelijk, ENKEL voor aangegeven, gekende tijdelijk arbeid.   
In praktijk gaan we dus controleren (alles is toch digitaal) of er geen overbodig lagen tussen zitten.
Een toestand waarbij bedrijf X, bedrijf Y inhuurt, die op hun beurt een interim inschakelen, die op hun beurt nog een andere interim inschakelen en al die tussenlagen die daar dan 5% tot 20% op 'afschuimen' wordt verboden. Meer zelfs, bedrijven die systematisch als tussenlaag dienen en eigenlijk niks meer doen dan vanuit hun hangmat 'een paar mailtjes' sturen naar interims, worden bij wet gesloten. We hebben deze praktijken niet nodig. 

Soms kan je wel een tussenlaag nodig hebben (bijvoorbeeld bij zeer gespecialiseerd werk) waarbij een bepaald bedrijf de juiste contacten heeft om de perfecte kandidaten te vinden voor een nichemarkt of gespecialiseerd beroep. Dit soort rekrutering, is nog perfect ok. Zolang ze niet zelf mensen doorverhuren of uitbesteden of in loondienst nemen in plaats van de eigenlijke echte opdrachtgever, is er niets aan de hand. Een kandidaat zoeken is één ding (daar wordt dan een factuur voor betaald door het bedrijf dat zoekt naar mensen), maar daar houdt het op. Wat we nu zien gebeuren gaat echter veel verder dan dat, waar zelfs grote firma's via hun contacten (vaak ex-managers) van andere firma's contracten sluiten om steeds via hen te recruteren en in te huren, waarna er zelfs verantwoording wordt ontlopen wanneer er bv. slechte arbeidsvoorwaarden zijn.
Een praktijk die we in de consultancy en callcenter wereld vaak zien terugkomen.

Wanneer een consultancy bureau A dus iemand aanwerft en plaats bij een firma B is dat ok. Wanneer diezelfde firma B je ook nog eens aan firma C uitbesteed, ben je onwettig bezig. 
De 'roofbouwtoeslag' die ik hier op zou heffen, is per overbodige tussenlaag en per inbreuk 2 maandlonen van de uitbesteedde persoon.  We hebben inmiddels genoeg personeel en computers om dit actief te controleren. Bij herhaalde inbreuken zou ik zelfs laten berekenen hoeveel roofbouw men echt heeft gepleegd op de economie en daar dan een 'maatwerk' boete op zetten voor de allergrootste overtreders.

Sociaal vangnet

Ook aan de kant van de sociale zekerheid zou ik een en ander radicaal aanpakken.
De grootste kritiek, vooral vanuit rechtse politieke hoek, is altijd dat er te veel profitariaat heerst.
Dit is in mijn opinie niet waar, maar om deze kritiek voor eens en voor altijd de wereld uit te helpen denk ik dat we best overstappen van een staat die geld geeft aan mensen in het sociale vangnet, naar een staat die mensen helpt met raad en daad, met natura.  
Wanneer je geen geld geeft, valt 99,9% van het profitariaat weg denk ik.
Er is geen nood meer om profiteurs te gaan zoeken, opjagen of op te sporen wanneer er simpelweg geen geld wordt gegeven.

De vrijgekomen gelden (een enorme berg uiteraard!!!) kunnen maximaal besteed worden aan gaarkeukens, bijenkomst-centra met computers om werk te zoeken, kleine communes, kledij, minimale werkmiddelen, kinderopvang enz. Allemaal zaken die ook zelf weer werk opleveren.
Bovendien kan je met de vrijgekomen gelden ook maximaal inzetten op job creatie en het invoeren van een pril begin van een basis-inkomen voor iedereen die het aanvraagt. Komt daarbij dat dit inkomen ook gestaag zal groeien eens we ook een vorm van taxatie of weerkerende inkomens hebben gevonden om robotica en automatisatie voor de inactieven te voorzien. Al is een inactieve dan een puur administratieve term, want wie weet hoe actief is deze persoon wel niet bezig met allerlei zaken die de wereld meer vooruit helpen dan van 9 tot 5 in een belachelijke organisatie te werken?

Dit basis-inkomen moet ook de ruggengraat worden van onze toekomstige visie op de arbeidsmarkt, waar we steeds minder werknemers gaan nodig hebben in een steeds meer gemoderniseerde en vooral geautomatiseerde wereld. Ook bedrijven zullen hier (mits een verlaging in hun belastingen ook!) aan mee willen werken denk ik, aangezien ze nu zelf meer verantwoordelijkheid dragen en MOETEN samenwerken met burgers en een minimale staat, om de arbeidsmarkt en consumptiemarkt gezond te houden.
Hun verantwoordelijkheid groeit, en dat zullen de werkgevers graag hebben vermoed ik, in ruil zijn ze af van veel profitariaat, krijgen ze een kleinere staat en hebben ze geen last meer van VDAB opleidingen die mensen afleveren waar ze in praktijk niks mee aan kunnen vangen.
Ze zijn er vanaf dan zelf mee verantwoordelijk voor.

In zulke wereld is er ook meer werk, gaan er meer zelf bedruipende initiatieven kunnen zijn (dingen die we ons nu nog niet eens kunnen voorstellen omdat het op zich een soort heruitgevonden dorp zal worden). We moeten af van dat links-rechts denken, maar vooral kijken naar oplossingen die samenhang tonen, en geen one-shot idee van één partij.


Toekomst

Uiteraard zijn dit maar grote lijnen,... en kan je dit in het huidige systeem niet zomaar invoeren zonder een massale schok te veroorzaken. 
Maar onze maatschappij verandert en ik denk oprecht dat we met samenwerking burger / bedrijven en crowdfunding erg ver kunnen komen... veel verder dan bureaucraten achter een balie van de VDAB ooit zullen kunnen komen.




dinsdag 28 juli 2015

Zoektocht naar toegevoegde waarde - een gast blogpost

Af en toe plaats ik hier een gast inzending van een collega-werkzoekenden:

De zoektocht naar toegevoegde waarde

Mensen zeggen dat ik werkloos ben, hoe is het zover kunnen komen? 
Wel ik kan het enkel aan mijn attitude wijten. 

Ik studeerde ingenieur en daarna een verdere specialisatie (master) en een doctoraat (landbouw). Die laatste twee richtingen in het buitenland. Het werd interessant voorgesteld en verder studeren bracht vermoedelijk meer kansen op een vaste loopbaan.

Na mijn doctoraat bleek ik echter niet direct vast werk te vinden. Ik volgde een VDAB cursus, dat wel, kwam een jaar in een taalschool terecht als leraar, werd niet meer betaald, firma failliet of zo… en kwam van de regen in de drop terecht.
Veel frustratie doordat ik eigenlijk na mijn doctoraat terug naar huis moest verhuizen, terug bij de ouders en daar ben ik sindsdien nog altijd woonachtig. Terug naar af dus. Doordat ik een studiebeurs had en daarna zelfstandig werd, had ik nooit recht op een werkloosheidsuitkering. Laat staan dat ik recht heb op een normaal leven, een normale relatie, familie etc.
In mijn zoektocht stoten er vele zaken mij toch tegen de borst. Het feit dat er in werkwinkels enkel reclame gemaakt voor dienstencheques, beroepen zoals poetsvrouw, arbeider. Dat in combinatie met Engelstalige terminologie voor de hogere beroepen. Inhoudsloze functies dus, waar geen mens van droomt. Een generatie die kopieert wat de vorige generatie definieert, verliest zijn waarde, zo voel ik het aan.

Bij mijn terugkomst uit het buitenland, verbaasde ik mij vooral over het verdienmodel van de VDAB. Ja, ik volgde loopbaanbegeleiding. Daar werd mij duidelijk dat het drinken van een kopje thee met een psychologe mij plots 45 euro per uur aan belastinggeld kost. Van het ideologisch gesprek herinner ik mij niets. Voor mij een voorbeeld van hoe de nominale waarde de reële economische waarde overstijgt.

In de gangbare werkaanbiedingen vond en vind ik gewoon niets. Misschien heb ik een vreemde fantasie, maar ik droom nu eenmaal van een leven met persoonlijke invulling, zonder dat een werkgever of een product centraal staat. Want als dat mijn doctoraat mij wel heeft geleerd is dat je van de ene dag op de andere, letterlijk niets meer kan betalen. Gelukkig kon ik op mijn familie terugvallen. Dat is zeker niet ideaal. Maar ja…

Wat doe ik nu? Wel ik heb besloten dat ik mij niets meer aantrek van werk zoeken. Ik steek mijn energie vooral in een gezonde geest in een gezond lichaam. De berg frustratie is er natuurlijk, maar ik kan het op die manier beter een plaats geven. Je hebt maar één leven. Ik zie wel mogelijkheden. Het internet zorgt ervoor dat vraag en aanbod dicht bij elkaar komen te staan. Ik probeer dan ook mijn enige spaargeld te investeren en hiermee dagelijks toegevoegde waarde te creëren. Of dat lukt, is een andere vraag, maar ik vind het belangrijk hierin tijd te investeren. Misschien kan de landbouwer van de toekomst, door een eenvoudige klik op de muis planten en oogsten in Europa en verhandelen in New York?

Wat zeker is, is dat er op een dag ergens in de toekomst, wordt neergekeken op ons. Zoals wij nu naar de Middeleeuwen kijken. Misschien zal er dan een munt bestaan die een levenswaardige economie biedt. Als geld een eerlijk betaalmiddel is. Als het kapitaal van  planeet aarde (mensen, energievoorraad etc.) naar waarde wordt geschat. Een munt dus die ervoor zorgt dat slavernij en piramidestructuren verdwijnen uit ons systeem. Onze computersystemen stellen ons in staat om geldtransacties in kaart te brengen. 

Dan kunnen we toch de echte of reële waarde van onze muntstukken beter benaderen. Het zou in ieder geval een kwantum sprong zijn voor de kwaliteit van onze economie. Het zou bedrog in de kiem smoren. Waarschijnlijk wordt steun bieden dan geen politieke keuze maar een vrije keuze. Wat er nu in Europa en Griekenland gebeurt, bewijst dat onze geschiedenis geen dode letter is.
---