Een heel eenvoudige manier om te besparen op verwarming, electriciteit, entertainment en ja, zelfs eten is de dag op straat doorbrengen.
Er zijn pleinen, parken en publieke plaatsten genoeg waar je je dag kan slijten zonder echt veel geld op te doen.
Een van mijn favoriete plekken is een Shopping Center. Een grote overdekte, verwarmde ruimte waar je gratis entertainment krijgt omdat er een continue stroom aan mensen voorbij komt. Je kan er ook vaak goedkoop eten wanneer je af en toe eens een praatje maakt met het personeel van broodjeszaken of pizzeria's.
Een alternatief voor de winkelcentra is bijvoorbeeld een groot plein in de stad, iets waar er veel voorbijgangers zijn en waar je rustig een hele dag op een bank kan gaan zitten genieten van de rust. Neem desnoods een paar eigen boterhammen mee of een fles kraanwater om de dag door te komen. Of ga een goedkope 'eurodeal' eten in de nabijgelegen McDonald's. Ze bieden vaak hamburgers aan voor 1 euro, iets waar je vaak een paar uur de honger mee stilt.
Je kan je natuurlijk afvragen of dit niet een beetje te veel besparen is, maar ik kan je verzekeren dat wanneer je dan 's avonds thuis komt je eens zo hard geniet van gewoon in de zetel te geen zitten of in je eigen bed te slapen.
Tips voor plekken: parken, pic-nic plaatsen, winkelcentra, de IKEA, markten, pleinen, ....
vrijdag 2 oktober 2009
dinsdag 29 september 2009
Sla nooit een gratis maaltijd af
Ok ik beken, ik ben een van die mensen die wanneer ze werkloos zijn hun ijskast laten verworden tot een plaats waar alleen nog potjes met restjes Samoeraisaus en vervallen yoghurt n staan.
Het soort ijskast waar je als er bezoek komt (als dat al gebeurd) je met het schaamrood op de wangen moet vertellen dat je hen enkel water van de kraan of bedenkelijke melk kan aanbieden.
Waarna er normaal de pizzaphone wordt opgebeld met de vraag om er meteen wat frisdrank bij te leveren.
Ik kan het niet meer opbrengen noch betalen om continue mijn ijskast te vullen met de beste spijzen en dranken temeer omdat ik de neiging heb om het zo zuinig aan te doen dat alles gewoon wegrot alvorens ik het op eet. Tenzij de blikken Ravioli natuurlijk, die blijven makkelijk meer dan een jaar 'vers'.
Je kan er dan best een gewoonte van maken om jezelf om te toveren tot een mee-eter.
Iemand die het zonder het te laten opvallen mee aan tafel schuift bij een ander.
Let op, ik profiteer niet, ik zorg er steeds voor dat ik een fles drank of een presentje bij heb voor de gastheer of -vrouw zodat ze er zeker niet bij inschieten. Het draait me niet rond het profijt (ik ben geen parasiet), maar eerder over de gemakzucht (ik ben wèl lui).
Tips voor mensen die ook graag mee-eten bij anderen:
- Doe het nooit zonder iets in ruil te geven. Er is niets erger dan mensen die meestal onaangekondigd en zonder iets mee te brengen mee aan tafel schuiven. (Zoals de familieleden die je nauwelijks ziet, maar dan opeens rond etenstijd eens langstkomen voor de lol)
Op deze manier duurt het mee-eten niet lang natuurlijk.
- Entertain: zorg ervoor dat niemand het onaangenaam vond om de (meestal werkloze) aan de tafel te hebben. Doe dus niet te boertig en pas je aan aan de mensen waar je gaat eten.
- Tracht vooral verjaardagdineetjes, bruiloften, jubileums en andere eetgelegenheden mee te pikken... daar kan je je verstoppen tussen de andere mee etende mensen.
- Indien je de mensen niet goed genoeg kent om meteen op het feestje zelf te verschijnen, ga dan de dag erna... meestal is er nog een heleboel eten over dat ze toch kwijt willen. Zo heb je een gezellige avond en zijn de gasten meteen van hun 'rommel' af de dag erna. µ
Neem in dat geval ook plastieken potjes mee om de overschot in te bewaren of om thuis in te vriezen.
- Wees altijd blij met wat je aangeboden krijgt. Vergeet niet dat eenzelfde maaltijd zelf inelkaar boksen langer duurt en meer geld kost, en je dan meestal nog alleen zit te eten ook, wat reuze ongezellig is.
- Wanneer er geen mee-eet gelegenheid zich voordoet kan je altijd nog terecht voor een driegangenmenu bij een sociaal restaurant. Deze verzorgen meestal prima uitgebalanceerde maaltijden tegen landlopersprijzen,... wanneer je niet bij het OCMW zit kan je er toch voor een prikje gaan eten, je steunt er zelfs dit restaurant mee in zijn voortbestaan (sociaal èn lekker, kijk eens aan).
Tips genoeg dus om eens niet 's avonds zelf te moeten koken of je oude prakkie te moeten opwarmen in een microgolf.
Het soort ijskast waar je als er bezoek komt (als dat al gebeurd) je met het schaamrood op de wangen moet vertellen dat je hen enkel water van de kraan of bedenkelijke melk kan aanbieden.
Waarna er normaal de pizzaphone wordt opgebeld met de vraag om er meteen wat frisdrank bij te leveren.
Ik kan het niet meer opbrengen noch betalen om continue mijn ijskast te vullen met de beste spijzen en dranken temeer omdat ik de neiging heb om het zo zuinig aan te doen dat alles gewoon wegrot alvorens ik het op eet. Tenzij de blikken Ravioli natuurlijk, die blijven makkelijk meer dan een jaar 'vers'.
Je kan er dan best een gewoonte van maken om jezelf om te toveren tot een mee-eter.
Iemand die het zonder het te laten opvallen mee aan tafel schuift bij een ander.
Let op, ik profiteer niet, ik zorg er steeds voor dat ik een fles drank of een presentje bij heb voor de gastheer of -vrouw zodat ze er zeker niet bij inschieten. Het draait me niet rond het profijt (ik ben geen parasiet), maar eerder over de gemakzucht (ik ben wèl lui).
Tips voor mensen die ook graag mee-eten bij anderen:
- Doe het nooit zonder iets in ruil te geven. Er is niets erger dan mensen die meestal onaangekondigd en zonder iets mee te brengen mee aan tafel schuiven. (Zoals de familieleden die je nauwelijks ziet, maar dan opeens rond etenstijd eens langstkomen voor de lol)
Op deze manier duurt het mee-eten niet lang natuurlijk.
- Entertain: zorg ervoor dat niemand het onaangenaam vond om de (meestal werkloze) aan de tafel te hebben. Doe dus niet te boertig en pas je aan aan de mensen waar je gaat eten.
- Tracht vooral verjaardagdineetjes, bruiloften, jubileums en andere eetgelegenheden mee te pikken... daar kan je je verstoppen tussen de andere mee etende mensen.
- Indien je de mensen niet goed genoeg kent om meteen op het feestje zelf te verschijnen, ga dan de dag erna... meestal is er nog een heleboel eten over dat ze toch kwijt willen. Zo heb je een gezellige avond en zijn de gasten meteen van hun 'rommel' af de dag erna. µ
Neem in dat geval ook plastieken potjes mee om de overschot in te bewaren of om thuis in te vriezen.
- Wees altijd blij met wat je aangeboden krijgt. Vergeet niet dat eenzelfde maaltijd zelf inelkaar boksen langer duurt en meer geld kost, en je dan meestal nog alleen zit te eten ook, wat reuze ongezellig is.
- Wanneer er geen mee-eet gelegenheid zich voordoet kan je altijd nog terecht voor een driegangenmenu bij een sociaal restaurant. Deze verzorgen meestal prima uitgebalanceerde maaltijden tegen landlopersprijzen,... wanneer je niet bij het OCMW zit kan je er toch voor een prikje gaan eten, je steunt er zelfs dit restaurant mee in zijn voortbestaan (sociaal èn lekker, kijk eens aan).
Tips genoeg dus om eens niet 's avonds zelf te moeten koken of je oude prakkie te moeten opwarmen in een microgolf.
maandag 28 september 2009
September is bijna gedaan
Ik heb altijd al een hekel gehad aan twee maanden: februari en september.
Februari omdat het dan net na de hele december en eindejaarsbullshit is, men wil dan overal alles per sé op gang trekken, meestal met stress en veel kosten tot gevolg.
September heeft er boven deze 'heropleving' van allerlei administraties nog een extra onhebbelijkheid bij dat het af e toe goed weer is. Er zijn dus veel mensen die hun verlof in deze maand plannen (ook omdat het dan goedkoper reizen is).
September is ook de maand dat zowat alle overheidsinstellingen terug uit hun zomerroes komen en lastig beginnen doen in aanloop van de eindejaarsperiode. Want zeg nu eerlijk, na september gebeurd er nergens nog echt veel, de budgetten zijn opgemaakt en het eindejaar met bijbehorende verlofplanning zit er aan te komen.
Vandaag heb ik een eerste deel gedaan van mijn examen groentensoep-koken, een hele belevenis aangezien de opdrachten onduidelijk waren en de voorbereiding van de leerkracht een beetje hiaten had die we dan maar opvingen door onze kennis te gebruiken.
Het spijtige van de zaak is dat ik dit examen ook twee maand geleden had kunnen oplossen, even foutloos en even snel. Tijdverlies alom.
Nog één dag morgen en dan mogen we weer een stukje van de planning te weten komen, want daar gaat men niet graag op in daar in Tuinslagem.
Zo weet ik nog altijd niet wat ik nu volgende week ga moeten doen, naar de les komen? Verlof? Een andere cursus tussendoor? Wie weet... men houdt de doppers op deze manier totaal in het ongewisse over hun eigen opleiding.
Februari omdat het dan net na de hele december en eindejaarsbullshit is, men wil dan overal alles per sé op gang trekken, meestal met stress en veel kosten tot gevolg.
September heeft er boven deze 'heropleving' van allerlei administraties nog een extra onhebbelijkheid bij dat het af e toe goed weer is. Er zijn dus veel mensen die hun verlof in deze maand plannen (ook omdat het dan goedkoper reizen is).
September is ook de maand dat zowat alle overheidsinstellingen terug uit hun zomerroes komen en lastig beginnen doen in aanloop van de eindejaarsperiode. Want zeg nu eerlijk, na september gebeurd er nergens nog echt veel, de budgetten zijn opgemaakt en het eindejaar met bijbehorende verlofplanning zit er aan te komen.
Vandaag heb ik een eerste deel gedaan van mijn examen groentensoep-koken, een hele belevenis aangezien de opdrachten onduidelijk waren en de voorbereiding van de leerkracht een beetje hiaten had die we dan maar opvingen door onze kennis te gebruiken.
Het spijtige van de zaak is dat ik dit examen ook twee maand geleden had kunnen oplossen, even foutloos en even snel. Tijdverlies alom.
Nog één dag morgen en dan mogen we weer een stukje van de planning te weten komen, want daar gaat men niet graag op in daar in Tuinslagem.
Zo weet ik nog altijd niet wat ik nu volgende week ga moeten doen, naar de les komen? Verlof? Een andere cursus tussendoor? Wie weet... men houdt de doppers op deze manier totaal in het ongewisse over hun eigen opleiding.
donderdag 24 september 2009
werkritme?
Vandaag was het weer zover. We moesten onze versgemaakte wortelsoep van vorige week, in receptvorm (dus op papier) afgeven aan de docent. Heel mooi allemaal, sommige mensen van onze klas konden speciaal daarvoor naar Tuinslagem rijden. Een rit die voor iedereen toch makkelijk een half uur tot een uur duurt ('s morregends.)
En ja hoor, de docent zette zich neer. Keek even rond en mompelde dan iets van dat we geen spelletjes mochten spelen of ons met al te vrolijke dingen mochten bezighouden. Geen wedstrijd radijsjes eten dus. Al had ik daar wel zin in. Van al dat belastingsgeld mag er toch wel iets gebeuren, zeker wanneer er van lesgeven niets in huis komt.
Opnieuw kregen we dus een dag lang 'op de stoel zitten' te verwerken. Een taak die in vele lagere scholen als straf werd toegepast nog niet zo lang geleden. Je werd dan op een stoel neergezet en moest je maar bezighouden met rondgapen en gek worden van verveling. Zo voelt een dagje 'cursus' dus ook aan in Tuinslagem.
Ik overdrijf niet, dit was foltering, niets meer of minder dan door de staat bekostigde psychologische foltering waarbij er maar één iemand geldelijk gewin aan overhield (en nee, het waren niet wij, de cursisten).
De docent, zat dus heel de tijd zijn mails te checken, of een beetje in boeken te neuzen die op't eerte zicht niets met de groentenverwerking of keukengerij te maken had. Eerder met doe-het-zelven of andere bezigheden die zijn door de staat bekostigde huis moeten opfleuren.
Nu snap ik al die 'luie' doppers beter.
U kent ze wel; die mensen die niet naar een cursus komen, die hun kat sturen naar infosessies van de vdab en verder gewoon hun zin doen. Deze menen liggen waarschijnlijk in een deuk wanneer ze horen dat er sukkels als ik daadwerkelijk acht opeenvolgende lange uren in een lokaal semi gevangen worden gehouden om hun dop te krijgen.
Terwijl de andere doppers gewoon lekker gaan zwartwerken uiteraard. Speel het maar correct in België, dan wordt je in je spreekwoordelijke kont genaaid terwijl je ondertussen vriendelijk moet zijn tegen hun personeel.
Mijn respect voor deze instelling en de personeelsleden is ondertussen onder nul gedaald, iets wat in't begin echt niet het geval was.
Wat is er in hemelsnaam didactisch verantwoord aan mensen gewoon te laten zitten op een stoel in een lokaal zonder materiaal?
Wat is er ook in oge van tewerkstelling verantwoord aan?
Wat is het enige nut? Inderdaad: de wedde van de ambtenaar die ons tot 17u moet 'binnen' houden.
Dit heeft niets meer te maken met arbeidsplaatsen opvullen. NUL KOMMA NUL.
Volgende keer dat u dus 55% belasting ophoest, ... wees u er dus van bewust dat ook de vdab afdeling in Tuinslagem een lekker vette pot krijgt om mensen te betalen die dit soort praktijken toepassen om hun 'centjes' te verdienen.
Maar wacht maar :) ik heb een snood plan. Een plan dat binnen twee drie werken kan in werking treden. Ik blijf me niet laten 'kloten' op deze manier; no fucking way.
En ja hoor, de docent zette zich neer. Keek even rond en mompelde dan iets van dat we geen spelletjes mochten spelen of ons met al te vrolijke dingen mochten bezighouden. Geen wedstrijd radijsjes eten dus. Al had ik daar wel zin in. Van al dat belastingsgeld mag er toch wel iets gebeuren, zeker wanneer er van lesgeven niets in huis komt.
Opnieuw kregen we dus een dag lang 'op de stoel zitten' te verwerken. Een taak die in vele lagere scholen als straf werd toegepast nog niet zo lang geleden. Je werd dan op een stoel neergezet en moest je maar bezighouden met rondgapen en gek worden van verveling. Zo voelt een dagje 'cursus' dus ook aan in Tuinslagem.
Ik overdrijf niet, dit was foltering, niets meer of minder dan door de staat bekostigde psychologische foltering waarbij er maar één iemand geldelijk gewin aan overhield (en nee, het waren niet wij, de cursisten).
De docent, zat dus heel de tijd zijn mails te checken, of een beetje in boeken te neuzen die op't eerte zicht niets met de groentenverwerking of keukengerij te maken had. Eerder met doe-het-zelven of andere bezigheden die zijn door de staat bekostigde huis moeten opfleuren.
Nu snap ik al die 'luie' doppers beter.
U kent ze wel; die mensen die niet naar een cursus komen, die hun kat sturen naar infosessies van de vdab en verder gewoon hun zin doen. Deze menen liggen waarschijnlijk in een deuk wanneer ze horen dat er sukkels als ik daadwerkelijk acht opeenvolgende lange uren in een lokaal semi gevangen worden gehouden om hun dop te krijgen.
Terwijl de andere doppers gewoon lekker gaan zwartwerken uiteraard. Speel het maar correct in België, dan wordt je in je spreekwoordelijke kont genaaid terwijl je ondertussen vriendelijk moet zijn tegen hun personeel.
Mijn respect voor deze instelling en de personeelsleden is ondertussen onder nul gedaald, iets wat in't begin echt niet het geval was.
Wat is er in hemelsnaam didactisch verantwoord aan mensen gewoon te laten zitten op een stoel in een lokaal zonder materiaal?
Wat is er ook in oge van tewerkstelling verantwoord aan?
Wat is het enige nut? Inderdaad: de wedde van de ambtenaar die ons tot 17u moet 'binnen' houden.
Dit heeft niets meer te maken met arbeidsplaatsen opvullen. NUL KOMMA NUL.
Volgende keer dat u dus 55% belasting ophoest, ... wees u er dus van bewust dat ook de vdab afdeling in Tuinslagem een lekker vette pot krijgt om mensen te betalen die dit soort praktijken toepassen om hun 'centjes' te verdienen.
Maar wacht maar :) ik heb een snood plan. Een plan dat binnen twee drie werken kan in werking treden. Ik blijf me niet laten 'kloten' op deze manier; no fucking way.
woensdag 23 september 2009
vermoeidheid
Sommige dagen lijkt het alsof heel dit onnozele systeem weleens in elkaar gaat klappen.
Ik heb het dan niet over "het kapitalistische" (zoals je menig oud-socialist kan horen prediken in een duur café met trendy volk) maar eerder over heel dit staatssysteem waarbij alles en iedereen gewoon maar wat lijkt te doen omdat het er nu eenmaal is.
Er wordt over niet veel nagedacht zo te zien, ... niet bij de vdab, noch bij het ocmw of eender waar in de ambtenarij. Waarom zouden ze ook, hun geld ligt er toch en de stroom ongelukkigen die op heb beroep doen (of eerder van hen afhangen) groeit bijna dagelijks.
Ik heb me gisteren bezig gehouden om in een goedkope supermarkt een beetje eten bij elkaar te zoeken. Melk koop ik voorlopig niet meer, wanneer ze miljoenen liters kunnen weg laten lopen ga ik niet betalen in een supermarkt voor datzelfde spul. Kapitalisme mag dan wel ons systeem zijn, maar zot ben ik nog niet.
Ik ben onlangs bekeerd tot het noodle-vreten, een bezigheid die je maag wel vult en niet te veel kost. Met wat kruiden erbij en de aanbiedingen van de dag qua vlees kom je al heel ver. Gelukkig kan ik een beetje koken, anders was het elke dag spaghetti (iets dat veel mensen in deze verpauperde buurt eten als ik de winkelkarretjes zo bekijk).
Ik zit nu al drie dagen thuis. De mensen van Tuinslagem hebben me vrijaf gegeven om te studeren. Niet dat er gek veel leerstof was van de voorbije week, maar men moest een nieuwe lichting slachtoffers, of leerlingen, uit de werklozenpoel vissen en deze mensen een week lang initiatie geven of zoiets. Dus zit ik thuis en zit er een andere arme dopper in dat lokaal te peinzen over het waarom van heel deze toestand.
Het stomme is dat ik met deze 'vrije' dagen niet veel ben. Je kan niet echt buiten komen want dat kost meestal veel geld (eens gaan shoppen, terrasjes doen of naar een pretpark is er dus niet bij). Je kan ook moeilijk gaan solliciteren want er reageert geen kat op je brieven die we noodgedwongen thuis schrijven terwijl we ons in het leercentrum liggen te vervelen.
Ik ben dus vandaag tot 9u in mijn bed blijven liggen, geen fut, geen zin en vooral geen geld.
De postbode belde me wakker met een aangetekende zending en zodadelijk spring ik de douche in om me te wassen met de goedkoopste zeep die ze hadden in de Lidl. Hopelijk overleef ik dat laatste tot morgen, want dan moet ik terug naar mijn keuken en de bijbehorende leerstof in Tuinslagem.
Klinkt ik triest? Ik ben het ook ja. Geen vriendin meer (als je geen werk hebt zijn ze sneller weg dan dat je 'C4' kan zeggen), geen werk, geen geld, geen energie en vooral geen nut meer.
Optimisme is er niet bij op een woensdagochtend mensen, sorry.
Ik heb het dan niet over "het kapitalistische" (zoals je menig oud-socialist kan horen prediken in een duur café met trendy volk) maar eerder over heel dit staatssysteem waarbij alles en iedereen gewoon maar wat lijkt te doen omdat het er nu eenmaal is.
Er wordt over niet veel nagedacht zo te zien, ... niet bij de vdab, noch bij het ocmw of eender waar in de ambtenarij. Waarom zouden ze ook, hun geld ligt er toch en de stroom ongelukkigen die op heb beroep doen (of eerder van hen afhangen) groeit bijna dagelijks.
Ik heb me gisteren bezig gehouden om in een goedkope supermarkt een beetje eten bij elkaar te zoeken. Melk koop ik voorlopig niet meer, wanneer ze miljoenen liters kunnen weg laten lopen ga ik niet betalen in een supermarkt voor datzelfde spul. Kapitalisme mag dan wel ons systeem zijn, maar zot ben ik nog niet.
Ik ben onlangs bekeerd tot het noodle-vreten, een bezigheid die je maag wel vult en niet te veel kost. Met wat kruiden erbij en de aanbiedingen van de dag qua vlees kom je al heel ver. Gelukkig kan ik een beetje koken, anders was het elke dag spaghetti (iets dat veel mensen in deze verpauperde buurt eten als ik de winkelkarretjes zo bekijk).
Ik zit nu al drie dagen thuis. De mensen van Tuinslagem hebben me vrijaf gegeven om te studeren. Niet dat er gek veel leerstof was van de voorbije week, maar men moest een nieuwe lichting slachtoffers, of leerlingen, uit de werklozenpoel vissen en deze mensen een week lang initiatie geven of zoiets. Dus zit ik thuis en zit er een andere arme dopper in dat lokaal te peinzen over het waarom van heel deze toestand.
Het stomme is dat ik met deze 'vrije' dagen niet veel ben. Je kan niet echt buiten komen want dat kost meestal veel geld (eens gaan shoppen, terrasjes doen of naar een pretpark is er dus niet bij). Je kan ook moeilijk gaan solliciteren want er reageert geen kat op je brieven die we noodgedwongen thuis schrijven terwijl we ons in het leercentrum liggen te vervelen.
Ik ben dus vandaag tot 9u in mijn bed blijven liggen, geen fut, geen zin en vooral geen geld.
De postbode belde me wakker met een aangetekende zending en zodadelijk spring ik de douche in om me te wassen met de goedkoopste zeep die ze hadden in de Lidl. Hopelijk overleef ik dat laatste tot morgen, want dan moet ik terug naar mijn keuken en de bijbehorende leerstof in Tuinslagem.
Klinkt ik triest? Ik ben het ook ja. Geen vriendin meer (als je geen werk hebt zijn ze sneller weg dan dat je 'C4' kan zeggen), geen werk, geen geld, geen energie en vooral geen nut meer.
Optimisme is er niet bij op een woensdagochtend mensen, sorry.